Bill Hull beschrijft in Jesus Christ, Disciplemaker, de diverse aspecten die gerelateerd zijn aan het proces van discipelschap. Dat doet hij goed en daar kunnen we van leren. Hij benadrukt het idee dat discipelschap een proces is en vooral geen programma.
Als hij vervolgens een chronologische (volg)orde suggereert (Kom en zie, Kom en volg, Kom bij Mij en Blijf in mij) wordt het kunstmatig. In de boeken die daarop volgen (The disciplemaking Pastor en The disciplemaking Church) staat de structurele uitvoering van deze ideeën centraal.
De ideeën zijn helder maar hij doet teveel z'n best om het toch in een structuur en programma te wringen.
Dat is mijns inziens de zwakte van zijn benadering. De suggestie dat alle volgelingen van Christus discipelmakers zijn, is te kort door de bocht en te eenzijdig omdat voorbijgegaan wordt aan het gegeven dat alle gelovigen uniek zijn, met unieke gaven en temperamenten en dus uniek bijdragen aan de instandhouding, groei en ontwikkeling van het lichaam van Christus a.k.a. de Kerk.
Trouwens, zijn suggestie dat Jezus een methodisch model voor ogen stond toen hij de 12 discipelen "trainde" is meer een voortvloeisel uit de westerse filosofieën rondom management en leiderschapsontwikkeling dan een vermeende strategische agenda van Jezus. Wat vooral ontbreekt in deze ontwikkelingsfilosofieën is de aandacht voor de transformatie van karakter. Wat de wereld nodig heeft, is niet alleen betere leiders, maar betere mensen. Daar zijn geen programma's voor.
Een programma waarbij gelovigen worden "bijgepraat" over de theologische en praktische essenties en consequenties van het geloof in God en het volgen van Jezus; daar is niets mis mee. Catechisatie is helemaal niet zo'n gek idee. Als dat samengaat met een vorm van mentorschap waarbij gelovigen die wat verder zijn jonge gelovigen op sleeptouw nemen, dan zou er zomaar iets kunnen gebeuren dat bijdraagt aan een gezonde groei en ontwikkeling van de volgeling. Dat kun je echter ook weer niet regelen of in een programma plempen. Een mentor toewijzen kan werken, maar de chemie die voor een succesvolle match vereist is, laat zich niet plannen. Mensen kiezen best hun eigen mentor/model/voorbeeld omdat transformatie eerder plaatsvindt als resultaat van het volgen van inspirerende, levengevende voorbeelden dan van strategische modellen en "ontwikkelingspijpleidingen".
