Vandaag een offerte ontvangen van de fotoboer. De reparatie van de camera gaat net zoveel kosten als de aanschaf van het ding. Ze mogen hem dus houden anders moet ik ook nog eens 40 euri aan onderzoekskosten betalen. Ik heb ze veel plezier met de camera gewenst.
Het digitale tijdperk heeft voor een enorme verschuiving gezorgd. Weggooien is goedkoper dan repareren. Een printer met inkt is vaak goedkoper dan een nieuw setje inktcartridges. Deze digitalsiering van het leven en de economie gaat heel ver. Een vriend van me heeft eens mijn ruitenwisser gerepareerd. Waar de garage de complete unit voor 400 euro had vervangen, kon mijn vriend het kapotte onderdeel vervangen. Het betrof een lagertje dat 50 cent kostte. Maar hij was er wel vier uur mee bezig.
Weggooien is gemakkelijker en goedkoper.
Ik kan me nog mijn eerste cassettespeler herinneren. Ik had er maanden voor gespaard en was er superblij mee. Ik bewaarde het ding in een gestoffeerde schoenendoos om schade door mogelijk onheil van buitenaf tot een minimum te beperken. Ik was de enige in ons gezin die cassettebandjes kon afspelen.
Maar goed, nu ben ik, op de camera in mijn telefoon na, cameraloos. En met de camera in m'n Nokia valt nu niet echt veel eer te behalen.
Misschien weer terug naar analoog?
Over religie, kerk, christendom, verbazing, mijmeringen en gebeurtenissen tijdens mijn omzwervingen door binnen- en buitenland. Vragend en onderzoekend. Dit is een persoonlijk blog en wat ik schrijf is dan ook niet representatief voor de organisatie waarvoor ik werk of voor de kerk waar ik lid van ben.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
De gevende mens is een beter mens
Ik las onlangs het boek The Storyteller of Auschwitz van Siobhan Curham. In een van de eerste hoofdstukken ontmoet de hoofdpersoon, de Jood...
best wel minder fijn, om het toch maar even netjes te zeggen
BeantwoordenVerwijderenbalen Jan...
Li
Check je rechten hier. Pas deze
BeantwoordenVerwijderenbrief aan - en stuur hem naar je fotoboer!