Armenverzorger

Af en toe maak ik de kruiswoordpuzzel in de krant. Om 05.52 hoorde ik de brievenbus klepperen. De Volkskrant werd bezorgd. De maandageditie is vaak een dunnetje waarvan de helft meteen de oud-papierbak in kan omdat het verslagen sportevenementen bevat. Wat mij betreft is dat zonde van het papier.

1 verticaal vroeg om een ander woord voor "armenverzorger". Die lag niet echt voor de hand maar de extra letters die juist horizontaal ingevulde synoniemen opleverden, gaf de oplossing. Men was op zoek naar een "diaken". Meteen flitsten de portretten van de mij bekende diakenen vanuit mijn databank tevoorschijn. Chris, Rachel, Leontien, Andreas, Cors... Ik associeer deze lieve mensen nu niet meteen met armenverzorgers. Maar wel met "goed aangeschreven staan en vol van de Geest en van wijsheid" (Handelingen 6:1-7).

Het verbaast me hoe gezonde, bijbelse modellen en principes in de loop van de geschiedenis verworden tot karikaturen. De eerste diakenen waren geen armenverzorgers maar werkten in de logistiek. Hun taak was om slimme distributie-oplossingen te ontwikkelen op basis van gelijkwaardigheid. Een soort van bagageafhandeling zoals dat op Schiphol gebruikt wordt, maar dan sneller, beter en menselijker.

Ik ben dankbaar voor diakenen en oudsten die de kerk dienen. Ze maken dat ik me rijk voel. En ik ben niet eens arm!

Bijna ontilbaar

Lichtelijk geagiteerd baan ik me een weg door de eerste vijftien hoofdstukken van 1 Kronieken; Piet is de zoon van Klaas is de zoon van Jan die een moeder had die Klazien heette. Het zijn wat mij betreft de zwaarste boeken van de Bijbel. Voor een historisch besef onmisbaar maar het komt de leesbaarheid niet ten goede.

Zonder geschiedenis heeft het heden geen, en de toekomst nauwelijks betekenis. Om te kunnen bepalen waar je heengaat moet je allereerst kennis hebben van het hier en het nu. Dat hier en nu 'drijft' op haar eigen geschiedenis.

Zonder de "zware" genealogieën zouden we geen besef hebben van de trouw van God. Die wordt namelijk door de geslachten heen zichtbaar en, omdat deze trouw constant is, schept het vertrouwen in en verwachting voor de toekomst.

De Doulos heeft een geschiedenis. Bijna 100 jaar oud. Toen ik geboren werd voer dat schip al tientallen jaren over de wereldzeeën en was het geschiedenis aan het verzamelen. Het schip kan niet praten maar als het dat wel zou kunnen, zou de verbazing en verwondering over het feit dat ze vandaag nog dienstbaar is alleen maar groter worden. Nu gaat het doek vallen, althans voor haar huidige bediening. De kans dat ze gesloopt gaat worden is m.i. zeer klein. Doulos zal eerder als museumstuk nog jaren bezoekers trekken omdat de mens gefascineerd is door geschiedenis. Zonder het misschien met zoveel woorden te zeggen is er in ieder mens een eerbied en respect voor de geschiedenis omdat we diep van binnen weten dat zonder dat, wij nu niet zouden zijn.

Kijk hier naar een filmpje over het werk van de Doulos

De laatste keer en positieve crisis

Vandaag is het de laatste keer dat ik gebruik kan maken van de extra's die het frequente vliegen met zich meebracht. Niet dat ik minder reis maar mijn favouriete luchtvaartmaatschappij maakt het de 'goedkope' reizigers onmogelijk om hun verkregen status vast te houden, tenzij ik bereid zou zijn om fors meer te betalen voor dezelfde vlucht. Na vandaag onder andere geen gratis blokjes kaas, nootjes, buffet lunches en -diners, douches, internetverbinding, snel inchecken, een scala aan kranten, achterover zitten tussen verbindende vluchten, koffie, en meer beenruimte meer. Ach, zolang het duurde heb ik er dankbaar gebruik van gemaakt.
De treinreis van Carlisle naar Edinburgh is in mijn ogen spectaculair. De rollende Engelse en Schotse heuvels vindt je nergens anders. De vergaderingen zitten erop en het ziet er naar uit dat we nog wat hebben bereikt ook.
De nogal plotsklapse mededeling dat de Doulos na 31 december niet meer zal kunnen varen omdat ze niet langer kan voldoen aan de maritieme regelgeving en eisen stelt ons voor een dilemma. Sommigen zullen het een crisis noemen en als ik een ding heb geleerd in de 22 jaar dat ik voor OM werk is dat we op ons best zijn als er zich een dergelijke crisis voordoet. In een crisis vergeet je alle gezwam en geneuzel en kun je maar een ding doen: focussen. In die zin brengt een crisis mensen bij elkaar en komt er veel synergie vrij. Dat spreekt me wel aan. Als de crisis voorbij is vallen we al snel terug in oude patronen van geneuzel en gedoe. Volgens mij is dat een universele wet: crisis creëert community. In de kerk zie je dat ook. De Brandaris, mijn thuisgemeente, is al jaren bezig met het onderzoeken van de mogelijkheden om te verkassen. Toen vorige week de huur werd opgezegd verviel daarmee de luxe om op ons gemak door te blijven zoeken. Opeens is er een deadline en vergeten de meeste betrokkenen hun persoonlijke stokpaardjes en is het een kwestie van alle zeilen bij en je richten op de hoofdzaak. De kerk in het westen heeft onvoldoende van besef crisis en vervalt daarom in neuzelarij, muggenziften en haarkloverij. Een crisis ontneemt je deze "luxe". En, naar mij bescheiden mening is dat een uitstekende zaak.
Mijn vlucht wordt omgeroepen. Ik ga naar huis!

Nog even doorbijten

Tja, ik ben niet zo'n vergadertijger. Waarom ik dan toch aan vergaderingen deelneem en me met vergadergenoten door details, punten, komma's en scenario's worstel? Als ik het niet doe laat ik de kans om de koers, visie en toekomst van de organisatie mede vorm te geven, voorbijgaan. En OM gaat me aan het hart, laat me niet onverschillig, hoewel er van die momenten zijn dat, wat mij betreft, de wind de hele zooi zou mogen wegvoeren.
Hoe komen we als orgnisatie tegemoet aan de eisen en wensen van de 'nieuwe' wereld waarin technologie, snel reizen en individualisme centraal staan? Voor valse nostalgie is geen plaats. Oude tijden komen niet terug, we moeten ons aanpassen aan de nieuwe tijd en waar mogelijk zelfs vooroplopen. Goed, daar houden we ons dus mee bezig deze dagen. Nog een paar uur. M'n uitzicht vandaag is op een Thai Curry!

Vroeg ter bedde

Een dag vergaderen is best wel lang. De materie ingewikkeld. Hoe realiseren we een gestage groei van nieuwe werkers? Dit is de afrondingsfase van een opdracht die we als Taskforce anderhalf jaar geleden kregen. Na enkele internationale consultaties hebben we genoeg feedback en input van de werkvloer om een aantal zinnige dingen te kunnen zeggen. Tien cruciale zaken die aandacht behoeven zijn het resultaat en we moeten dit verder uitwerken in concrete, meetbare actiepunten.
Morgen nog een dag vergaderen. Ik kan me leukere dingen voorstellen om op m'n verjaardag te doen maar het is niet anders.

Fig-stuffed chicken

Het is dat ik er een visitekaartje-achtige uitleg bij kreeg anders had ik nooit geweten wat ze me te eten gaven in de europe-select klasse onderweg van Schiphol naar Edinburgh. Ja, ik mocht voorin zitten; opgewaardeerd, zoals dat dan heet. Het verschil met het volk op de rijen achter me is dat ik een krant kreeg en een doosje met eten. Het zag er onbeduidend en onherkenbaar uit dus uitleg vragen over het hoe en wat was door de samenstellers geanticipeerd dus was er een 'faq' ingesloten:
"Fig-stuffed chicken fillet on onion marmelade and haunch of venison stuffed with tutti-frutti served with sauerkraut cream and orange confiture.
'Blanc-Manger' - creamy coconut pudding covered with caramelized almonds and accompanied by forest fruit sauce.'
Eet dat maar eens op!

Einde voor de Doulos na 95 jaar

We dachten dat ze nog wel even mee zou kunnen. Maar deze week werd het duidelijk dat het doek gaat vallen voor de Doulos.

Aan het werk van het OM schip, Doulos, komt per 31 december 2009 een eind.

Doulos, twee jaar later dan de Titanic gebouwd in 1914-15, is het oudste passagiersschip ter wereld. Ondanks de jarenlange zorg om haar in tiptop conditie te houden, is de hoeveelheid werk dat moet worden verricht om grote delen staal te vervangen en tal van andere noodzakelijke klussen, te groot om de kosten hoervoor te kunnen verantwoorden. Momenteel ligt het schip in Singapore waar het haar vijfjaarlijkse droogdok-, en kwalificatieonderzoek ondergaat.

Recentelijk werd duidelijk dat de benodigde werkzaamheden meer dan 10 miljoen euro en minimaal vijf maanden arbeid zouden vergen. De schepenleiding en het bestuur menen dat de benodigde investering, in het licht van de slechts weinig jaren die het schip nog zou kunnen varen, niet gerechtvaardigd zijn.

CEO van OM Ships International, Peter Nicoll, zegt, “het komt erop neer dat Doulos haar bediening niet kan voortzetten. Niemand van ons wilde dit en het heeft serieuze gevolgen voor iedereen aan boord, voor hen die op het punt stonden om aan te monsteren en voor de havens die op de planning stonden om bezocht te worden.”

“Het is onze verantwoordelijkheid om overeenkomstig de maritieme regels en voorschriften, die gelden voor de specifieke klasse waar de Doulos onder valt, te varen,” benadrukt Peter Nicoll. “Ons gebed was dat God ons tijdens het kwalificatieonderzoek duidelijkheid zou verschaffen over de toekomst voor Doulos en dat heeft Hij op deze wijze ook gedaan.”

Onze eerste verantwoordelijkheid is de zorg voor en veiligheid van onze bemanning en opvarenden. Alle betrokkenen kunnen rekenen op de hulp en zorg die nodig is om hun volgende stap te bepalen. Voor sommigen zat hun tijd aan boord er al bijna op, maar anderen zijn nog maar net begonnen.

Om het schip te laten voldoen aan de strikte maritieme regels is altijd een uitdaging geweest. Het is een getuigenis van professionaliteit en toewijding van het technische personeel dat het schip al zo lang aan deze voorwaarden heeft kunnen voldoen.

CEO Peter Nicoll: “We zijn dankbaar voor Gods trouw als we terugkijken op de 32 jaar van bijzondere bediening van de dienstknecht Doulos (Doulos = knecht) als bijzonder onderdeel van het wereldwijde werk van OM waarbij meer dan 600 havens in meer dan 100 landen zijn bezocht. Veel bezoekers en werkers getuigen van diepe veranderingen in hun levens dankzij dit bijzondere werk.

We zijn bijzonder dankbaar voor de vele partners die al deze jaren het werk mogelijk hebben gemaakt door hun financiële support. Bidt met ons mee nu we ons beraden op de toekomst.

Met de LOGOS Hope actief in de vaart en bediening onderzoeken we de mogelijkheid om wellicht een schip te charteren en is een werkgroep aan de slag gegaan die plannen maakt om Doulos te vervangen. Bijdragen kunnen worden gegeven via het nationale OM kantoor onder vermelding van “DOULOS Project.”

Nog een dag

Onze laatste volle dag in Barcelona. Terwijl de jeugd ligt te slapen en Martha probeert om weer in beweging te komen (ze heeft overal spierpijn en is misselijk) probeer ik een aantal opties voor vandaag op een rijtje te zetten. Het Picasso museum is een must, maar niet iedereen wil daarheen (het maakt mij niet zoveel uit). Als Martha nog te ziek is wil ik haar niet de hele dag alleen laten. Ik hoor momenteel bemoedigende geluiden uit de keuken komen en omdat Martha vastberaden is om het maximale uit deze dag te halen lijkt het erop dat we toch met elkaar weg zullen gaan. Vrouwen zijn sterker dan mannen, volgens mij. Waar mannen al klagend in bed liggen, of op de bank hangen, gaan de meeste vrouwen door tot ze erbij neervallen. Maar misschien generaliseer ik of ga ik teveel van onze situatie uit. Je leest hier wel eens het e.e.a. over maar ik zou deze observatie graag wat meer willen staven. Wat is uw ervaring, geachte bloglezer?

Reunie

Voor het eerst sinds lange tijd zijn we weer als gezin bij elkaar. Hieronder wat foto's. Vandaag werd Martha ziek wakker en ligt in bed; we zullen onze plannen voor vandaag aan moeten passen. Zou het komen door de onrijpe vijg die ze gisteren van de boom plukte en opat? Ik moet mezelf dwingen om niet aan werk te denken. Tot nu toe gaat het aardig. Ach, over twee dagen zijn we weer thuis en mag ik weer.
Gisteren naar de bergen gereden, net buiten Barcelona. Een van deze bergen, Montserrat, wordt beschouwd als "behekst" omdat het er niet als de andere bergen uitziet. Het is een brok puin dat uit de aardkorst omhoog is gestuwd. Uiteraard is het door de katholieken geanexxeerd en de hoogtste toppen, middels kruizen, geclaimd voor wat zij dachten en denken dat het koninkrijk was en is. Uiteraard zijn kosten noch moeiten gespaard om er een gigantische klooster te planten.

Barcelona

Deze week zijn we in Barcelona. Erg leuk en gezellig om na lange tijd weer als gezin bij elkaar te zijn en samen op te trekken. Naast dat Barcelona unieke dingetjes heeft is er een iets dat ze gemeen heeft met alle metropolen: een drukke stad met veel te veel verkeer en lawaai en je vraagt je af of we niet zijn doorgedraaid met al die auto's. Volgens mij slaat het helemaal nergens op. Vierentwintig uur per dag, en zeven dagen per week raast het verkeer door de stad. Het komt in golven. Omdat de meeste straten eenrichting zijn is het 30 seconden relatieve stilte totdat elders het licht op groen springt en de rijen auto's, in rijen van vier, als het ware gelanceerd worden naar het volgende rode licht. De associatie met winderigheid dringt zich op. Het ziet er bizar uit en doet je (opnieuw) nadenken over het eigen autogebruik. Ik doe daar immers ook aan mee.
Gisteren hebben we de hele dag buiten gespeeld. Een heerlijk warm zonnetje tovert zelfs een bruine teint op onze gezichten. Vandaag belooft een nog warmere dag te worden. We gaan de bergen in. Hoeronder wat foto's. Meer plaatjes volgen. Hieronder (bovenste foto) een markant object, ontworpen door Gaudi en te vinden aan de Rambla. Onderaan ietsen die door abonneehouders gebruikt worden om van het ene naar het andere metrostation te fietsen (die snap ik niet helemaal want waarom zou je dat doen als er een metro rijdt?). In het midden een van de vele beelden die Barcelona rijk is.
We verblijven in een budget appartement. Klein, oud maar functioneel. Portemonnee's lopen hier bijna vanzelf leeg. Daar moet je niet teveel bij nadenken want je zou er maagklachten aan over houden. Vanaf vandaag zitten we op een Lidl budget en nemen, o zo Nederlands, lunchpaketten mee op onze tocht. Vanavond iets van ontdoooide pizza's. Of zoiets.