Hoe ingewikkeld kun je het maken?

Vanmorgen "spreek" ik op Sydney Missions Bible College. Een sprekertje delen met een andere spreker is leuk, maar met acht anderen???
Ik ben benieuwd hoe zoiets echt werkt. Er zien drie thema's die elke door drie sprekers heel kort worden ingeleid. De studenten kiezen dan het leukste onderwerp van de drie en volgen dan de drie sprekers van hun onderwerp naar een lokaal. De drie sprekers leiden dan hun thema wat uitgebreider in (tot wel vijf of tien minuten) en dan gaat men er over praten. Contact met de andere twee inleiders is er niet geweest dus ik heb geen idee vanuit welke richting zij invliegen. Misschien ga ik als laatst en is alles al gezegd, of, als de spreker boeiende en zinnige dingen te zeggen heeft, stel ik voor dat hij mijn vijf minuten erbij neemt.
Ik noem dit misbruik van middelen. De Bijbelschool heeft de indruk dat ze de vertegenwoordigers van zendingsorganisaties een gunst verleent. En veel organisaties grijpen de gelegenheid met beide handen aan want het is beter dan niets.
Kortom, wie verzint zoiets?

Gisterenavond een inleiding gehouden over community en discipelschap voor een "churchplant" hier in de buurt. De kleine groep is naarstig op zoek naar een methodiek om de ongelovigen te bereiken. Kern van mijn betoog was dat er geen effectieve methodiek of methode bestaat. Het belangrijkeste is dat je het gewoon doet. Wacht niet totdat je het gevoel hebt voldoende toegerust te zijn maar ga er maar gewoon voor.

Echt gestoord

Gisterenavond kwamen zo'n 50 voorgangers en jeugleiders naar de workshop 'equipped to disciple'. Het feit dat er zoveel op kwamen dagen leert dat er een behoefte is om hier meer over te weten. Velen draaien hun programma's en die programma's leiden niet tot diepe veranderingen. Wat is er nodig om die gewenste veranderingen wel te zien gebeuren. Dat was mijn insteek en men was bijzonder ingenomen met de uitkomst van de avond.

Ik verbaas me over David's loyaliteit aan Saul. Als je het verhaal in 1 Samuel 22 leest, en later in 24, sta ik versteld van David's kritiekloze toewijding aan Saul omdat Saul de gezalfde des Heren is. Dat laatste is nog maar de vraag omdat God zijn hand al van Saul had teruggetrokken. Hoe zit het met recht en gerechtigheid? Saul is verworden tot een paranoïde, moordzuchtige snoeshaan die zonder blikken of blozen 85 priesters en een kompleet dorp (mannen vrouwen, kinderen en vee) decimeert, alleen maar omdat de priester David een broodje had gegeven. Als ik het lees, reageert mijn lichaam daar fysiek op. Ik voel opstand en misselijkheid. Kan het God dan echt niet schelen en kijkt hij zuchtend toe hoe Zijn gezalfde er niet alleen een potje van maakt maar een diepe minachting voor Gods schepselen aan de dag legt door ze structureel uit te roeien. En zou God dan wel in actie komen als iemand het lef zou hebben om Saul te decimeren?
Moeten we David's loyaliteit toejuichen? Stel je voor dat niemand ooit een superieur ter verantwoording zou mogen roepen omdat deze superieur door God aangestelt zou zijn. Mooie boel zou dat worden. Die superieuren zouden er vooral heerlijk misbruik van maken. Gelukkig hebben wij structuren en procedures die ons in staat stellen om dat wel te doen.
Dit hele gedoe is te herleiden tot de koppige wens van het volk om ook een koning te hebben. Mijn boze reactie op Saul's wangedrag kan ik niet toeschrijven aan God maar aan het volk dat een andere weg eiste dan de weg die God met ze voorhad. Hij gaf ze hun koning en waarschuwde ze. Maar ze wilden niet luisteren. Tegelijk leren we hieruit dat God geen micromanager is die ingrijpt als iets niet helemaal volgens zijn universele wetten verloopt. We eisen onze weg en God, uit respect voor onze vrije wil, geeft ons nog wat we vragen ook, inclusief het leven met de gevolgen van onze dommigheid.
Ik zou graag hebben gezien dat God wat fermer in zou grijpen. Maar dan zou het hek van de dam zijn; de gevolgen gigantisch omdat de consequentie zou zijn dat elke beslissing die niet 100% in lijn is met Zijn volmaakte wil, door Hem zou worden "overruled".

James Tissot, Saul Commands Doeg To Slay The Priests

David te Gat

Als David herkend wordt door zijn vijanden gedraagt hij zich als een waanzinnige. Kwijlend en krabbend wordt hij bij koning Akis gebracht die hem wegstuurt omdat hij al genoeg krankzinnigen in zijn buurt heeft. Ik vond dat vroeger al een stoer verhaal, hoewel een beetje mysterieus. David, de man die zo op God vertrouwde, vertrouwt hier op list en bedrog om het vege lijf te redden. Moet ik dat nu toejuichen of word ik geacht om een beetje te fronsen; een Godvertrouwer spreekt de waarheid, doet zich niet anders voor en gelooft dat God hem uit penibele situaties redt.

Kom, dacht ik, ik sla er eens enkele commentaren op na van wijze mannen die deze zaak hebben bestudeerd. Echter, de commentaren die ik in mijn E-sword programma heb zitten, doen er het zwijgen toe.
Misschien dat David's eigen commentaar helpt. Hij heeft er namelijk een liedje over geschreven. De songtekst vinden we in Psalm 34.
Het komt erop neer dat David zijn vondst om zich als een waanzinnige te gedragen aan God toedicht.
Als je Psalm 34 leest zonder het verhaal in 1 Samuel 21, is het een lied waaruit groot vertrouwen en een verlangen om God groot te maken spreekt. Als je ze naast elkaar legt krijgen we opeens een heel ander beeld. Een beeld waarin het menselijk vernuft en Gods leiding en uitredding samengaan.
Ik denk dat ik van David kan leren dat ons hele leven aan God toebehoort en dat een leven dat aan Hem is toegewijd door Hem wordt geleid. Zelfs vreemd gedrag is dan God geinspireerd gedrag.

Vanavond een seminar voor voorgangers en jeugdleiders over discipelschap en mentoring. Vandaag lekker de tijd om dat uitgebreid voor te bereiden en er iets goed van te maken.

Jezelf uitnodigen. Twee weken weg, nog twee te gaan

Gisteren gesproken over "Jesus, our friend," naar aanleiding van Lukas 19 waarin we het verhaal lezen van Jezus en Zacheus. Geweldige goudklompjes maar ook wat klompjes klei. Zacheus, de giga-zondaar (in de ogen van het establishment) die zich inspant om Jezus te zien. Het zicht op Jezus wordt hem ontnomen door de menigte; het grootste obstakel tussen Jezus en de zoekende mens is helaas maar al te vaak de kerk, of het leven van gelovigen die blijven steken in wetticisme en zelfleven.
Spannend is het stukje waarin Jezus zichzelf uitnodigt. Dat betekent in de Oosterse cultuur wel wat meer dan een kopje koffie onder iemands dak drinken. Gast en gastheer vereenzelvigen zich met elkaar en in het huis van je gastheer neemt de gastheer verantwoordelijkheid voor de veiligheid en het welbevinden van zijn gast. Jezus communiceert indirect dat hij dit graag van Zacheus zou willen ontvangen. Voor Zacheus is dit een geweldige eer. De man die hij zoekt wil naar zijn huis. Wauw!
Jezus gaat dus wel even verder dan het tolereren van Zaccheus. Hij accepteert hem. Zoals hij is. Die acceptatie doet wonderen in het leven van Zacheus en het raakt zijn ziel met alle gevolgen van dien. Het verandert hem ter plekke waarop Jezus kan aankondigen dat "heden aan dit huis redding is geschonken."
Dat zet je aan het denken over de vraag wanneer iemand zich kwalificeert voor redding.

Vandaag een vrije dag. Hoewel... Zometeen heb ik een ontmoeting met onze Member Care werker voor het Arabisch Schiereilend die toevallig ook in Sydney is en ga ik lunchen met een bestuurslid van OM Australie. Ik hoop nog een paar uur naar het centrum van de stad te kunnen gaan om wat in de botanische tuin bij het Opera House door te brengen. Dat is een schitterende plek midden in de stad waar ik graag kom als ik in Sydney ben.

Maar nu eerst ontbijten en daarna een liefdesbrief aan Martha schrijven.

Australie, dag zoveel: Ja hoor

Ik heb zowaar een hele nacht geslapen! Voor tien uur sliep ik al. Het voelt als een wonder. Vandaag een rustige dag. Vanmorgen spreken, vanmiddag picknicken en aan m'n opdracht werken.

Met Martha wat heen en weer gemaild over de zin en de onzin van alle gevlieg, geren en belangrijk doenerij in organisaties zoals OM. Wat is de toegevoegde waarde van alle sprekers die, bijvoorbeeld in Nederland, door het het land crossen om ergens een podium of preekstoel te beklimmen en een verhaal te houden. Om het geld doen ze het niet want commercieel gezien is preken echt niet interessant. Heen en weer naar Groningen voor eens schamele 100 euro. Nee, er moet een diepere reden achter zitten want heen en weer naar Groningen zou op z'n minst 300 euro op moeten leveren. Nu zijn er genoeg kerken die graag andere sprekers horen maar niet tegen zo'n prijs. Dat kan alleen als je heel erg bekend bent. Dan is je verhaal opeens meer waard.
Een groeiende organisatie als OM zal relatief steeds meer geld uitgeven aan het zichzelf in stand houden. Het is een mallemolen en, als ik de baas zou zijn, zou ik de structuur en de daaruit voorvloeiende kostenposten ergens tegen het licht houden. De organisatie wordt groter en daarmee ook de behoefte aan het creëreen van steeds meer laagjes met bazen. Momenteel heb ik eigenlijk geen baas en dat werkt prima omdat ik weet dat ik verantwoordelijkheden niet door kan schuiven of kan gaan zitten wachten totdat mijn baas me iets opdraagt. Ik kan me niet verstoppen. Nu is de organisatie bezig om een nieuwe baas voor mij en enkele anderen te vinden. Wie weet is die nieuwe baas een micromanager. Dan hebben en hij, en ik, een probleem.
Maar in ieder geval gaat de nieuwe baas straks heel veel reizen. Hij moet mij opzoeken en de andere afdelingshoofden. En ik moet mijn team opzoeken. In mijn team zitten mensen die weer anderen moeten opzoeken. Het is me daar een gezoek. Is het echt allemaal nodig? Ik weet het nog zo net niet.

Australie, dag 12

Nog een sessie te gaan en Life Direction zit erop. Een groot aantal deelnemers dat zich had opgegeven besloot om niet op te komen dagen zodat we hier met een groepje van twaalf mannen en vrouwen zitten. Momenteel is iedereen een half uur aan de wandel met de instructie om tijd met God door te brengen en waar gewenst, zakente belijden.

Wat er met mijn slapertje aan de hand is weet ik niet maar ook vannacht heb ik weer tot een uur of twee naar het plafond liggen staren.

Morgenochtend een kerkdienst waar ik zal spreken over Zacheus. Dat is zo'n boeiend verhaal. Vooral boeiend omdat het vragen oproept over hoe iemand het koninkrijk van God binnengaat, zeg maar behouden, of gered wordt. Het verhaal wordt door de geleerder maar zelden genomen zoals het er staat. Vaak wordt er vanuit enkele aannames naar gekeken. Bijvoorbeeld dat Zaccheus een besef moet hebben gehad van verlorenheid en zonde, want dat besef moet er zijn om verlossing te kunnen willen.

Het verhaal beschrijft de ontvankelijkheid van Z. ten opzichte van Jezus en de overtuiging dat wat hij deed kwaad was. Als hij vervolgens mededeelt dat hij al die hij heeft afgeperst dubbel zal terugbetalen roept Jezus uit dat deze dag verlossing in dit huis is gekomen.

Het blijft een boeiende vraag; wanneer is iemand behouden? Als hij de magische formule heeft uitgesproken? Wel besef en welke woorden zijn nodig?

Turbulent

De atmosfeer boven Australie is onrustig. Hagel en onweer in Adelaide, een zandstorm over Sydney; het gevolg is hevige, misselijkmakende turbulentie. Ik dacht even dat we niet heelhuids in Sydney aan zouden komen maar een vliegtuig kan wel wat hebben. Vanavond begonnen met mij seminar en morgen de hele dag vijf sessies verzorgen. Het is een heel stille, ingetogen groep. Ik hoop dat ze morgen wat los komen.
Ik ben geweldig blij met mijn netboek maar er is een nadeel. Als je aan een groot document werkt van 110 bladzijden, is het een complete ramp. Veel te onoverzichtelijk. Zo ben ik deze week tussen de bedrijven door zo'n 15 uur bezig geweest een het werkboek voor de mentoring clinic. Het was een waar oordeel. Ik hoop dat het nu goed is.
God is goed en ik ben moe. Ik hoop dat mijn beide oogjes snel toesluiten. Ik weet dat ik als kind vaak bad of het zandmannetje snel mocht komen. In mijn verbeelding was dat Klaas Vaak. Nu begrijp ik dat het meer een kwestie is van de dag, de dag laten en je overgeven aan de zorg van Hem die zorgt..

Australie, dag 10, onderweg

Gisterenavond een superavond gehad met een groep jongvolwassenen die zijn vastgelopen in de kerk maar niet op Jezus. Wat een inspiratie en bemoediging om een groep gelovigen te treffen die serieus nadenken over wat het betekent om Jezus te volgen en een verschil in hun omgeving te maken. Mijn studie van small groups en community kwam goed van pas en ik kon ze helpen om hun ideeen over community handen en voeten te geven.
Over een paar uur vertrek ik naar Sydney. Vanavond en morgen doe ik daar mijn Life Direction seminar. Dat is een flinke kluif. Zeven sprekertjes in 22 uur. Ik heb er zin in. Tijd voor sightseeing zal er ook in Sydney niet inzitten. De opdracht voor school moet voor woensdag af en er moeten nog heel wat bladzijden geschreven worden. Slapen gaat nog steeds heel slecht en ik voel me net als een vaatdoek zich zou voelen, als deze kon voelen, die drie weken niet is uitgespoeld.
Verder ben ik een gezegend mens. Bevoorrecht dat ik dit werk kan en mag doen. Ook ben ik ernstig verliefd op mijn vrouw. En dat somt het begin van deze vrijdag aardig op. Bidt alsjeblieft voor Gods zalving op al het spreken dit weekend. Zonder die zalving zijn woorden slecht woorden.

Australie, dag 9

Gisteren 'thuis' gekomen bij Willy Stam, de oude weduwe waar ik zaterdag al verbleef. Ze had bloemkool met een papje gemaakt en uiteraard was er vla en yoghurt toe. De avond doorgebracht met het voorbereiden van een studie voor vanavond en de preek voor zondag. Geestelijk voel ik me leeg en droog. Wat doe ik er aan? Meer en langer bidden? Wat langer in de Bijbel lezen? Ik weet dat er een thuisfront is dat voor me bidt. Als dat niet zo zou zijn, zouden alle inspanningen hier tevergeefs zijn. Nu weet ik me gedragen en wordt er opnieuw bij bepaalt dat het Gods werk is, er zit niets van mij bij.
Thuis gaat alles z'n gangetje. De aangewaaide Oekraiense student die sinds een paar weken bij ons verblijft heeft een kamer gevonden. Martijn moet z'n antikraakpand in de Pijp alweer uit. Martha houdt nog van me en ik van haar. Ik mis thuis wel erg.

Australie, dag 8

Ik begin de tel kwijt te raken en bevind me in een soort van koorts. Ik heb nog tien dagen om m'n laatste opdracht voor mijn opleiding af te ronden maar heb totaal geen inspiratie en mijn aandacht en energie wordt bovendien opgeslokt door allerlei specifieke zaken die voorbereid moeten worden. Gisteren kreeg ik pas te horen dat er vandaag van me verwacht wordt om een "intercultureel missiologisch vraagstuk gerelateerd aan de spirituele beleving in een gegeven cultuur" te behandelen op Tabor Bible College in Adelaide. Tegelijk moet ik vandaag het werkboek voor onze mentoring clinic in Dubai en Istanbul versturen. Met een behoorlijk aantal last minute veranderingen die collega's me hebben gestuurd is het een heidens karwei om dat om mijn superkleine notebook te doen. Die netbooks zijn verdraaid aardige machines maar je moet er niet veel meer mee willen en moeten doen dan een beetje typen en mailen. Een document van 110 bladzijden bewerken is een crime!
Ik moet gaan. M'n chauffeur is er.

14:00 Update. Ik zit in een McCafe en geniet van een standaard Latte. De 3 kwartier op de Bijbelschool heb ik doorgebracht met de professor en een student. Ik vermoedde al dat het niet echt een hit zou worden; wie wil er nu z'n lunchpauze opgeven om naar een Nederlander te luisteren. Andersom zou ik ook niet gauw m'n lunch opgeven om naar een Australiër te luisteren.
Met nog twee dagen te gaan heb ik m'n contactpersoon nog steeds niet ontmoet en ik voel me dan ook een beetje zoals een buitenaards wezen zich zou voelen.
Een jeugdleider in Sydney vraagt zich ondertussen af of ik volgende week niet teveel een "secular" agenda hanteer tijdens een avond over discipelschap. Ik heb hem geschreven dat, tenzij hij jeugdleider wil zijn die vanuit zijn relatie met God jongerenwerk wil doen, hij beter niet kan komen omdat het onderwijs dat ik geef altijd de Bijbelse principes als uitgangspunt neemt. Dat kan ook niet anders omdat de principes van het koninkrijk tijdloos en eeuwig zijn. Waarschijnlijk reageert hij wat aan de anale kant omdat hij woorden zoals "mentoring" heeft gelezen. En ja, het is waar dat Mentor een karakter is uit de Griekse mythologie; hij was verantwoordelijk voor de opvoeding van de zoon van Odysseus, toen deze de wereld in ging om allerlei avonturen te beleven. Maar de Grieken hebben het niet van zichzelf; mentoring is een tijdloos, opvoedkundig principe dat z'n oorsprong vindt in het Bijbelse gezinsmodel.
Hieronder een fotootje van Jan, de Alien, die getekent door chronische slaapgebrek, deze dinsdag, de 23ste september betekenis probeert te geven.
Nu ga ik op weg naar Willy Stam, waar ik, verstoken van enig contact met de wereld nog twee dagen doorbreng, genietend van stilte, geen internet, werkend aan m'n laatste opdracht voor school (dit jaar) me in ga spannen om m'n "To Do" list te doen krimpen.