Het blijft een geweldig thema: verlossing, bevrijding. Bijbelgeleerden hebben geprobeerd de verlossing te "systematiseren", maar worden het maar niet eens over de details. Dat heeft te maken met het feit dat verlossing nogal wat implicaties heeft. Je zou het als de paraplu kunnen zien waaronder andere (heils)aspecten schuilen: vergeving, rechtvaardiging, verzoening, heiligmaking en zo zouden we er nog wat kunnen bedenken.
Daarnaast de vraag of de verlossing eenmalig is; een moment in de tijd, of een traject, of een aantal overlappende fases. Hoe je er ook naar kijkt, het lijkt op een prisma die naarmate de invalshoek van het licht verandert, de kleuren en de intensiteit ervan ook lijken te veranderen. Je raakt niet uitgekeken. En het is niet een kwestie van of/of maar en/en. Het is een moment in het leven van de mens die besluit om zich door Christus te laten verlossen maar het ligt tegelijkertijd in de toekomst; ik ben door Christus verlost en Hij zal me verlossen. Ik leef als een verloste, strek me uit naar meer verlossing en zal uiteindelijk verlost worden. Ik wens je, gechte lezer, een verloste dag toe!
27 februari 2009
25 februari 2009
Een verloren dag
Reikhalzend heb ik vandaag uitgezien naar de technische oplevering van mijn nieuwe, frisse en knisperende ADSL signaal. De dag is bijna voorbij en ik laat de hals weer langzaam zakken. Borend, timmerend, draden verleggend heb ik de ochtend doorgebracht. Ik ben er helemaal klaar voor. Laat het signaal maar komen. Een blog bijwerken via de mobiele telefoon is ook niet ideaal. Eigenlijk moest ik aan "de verlossing" werken; dat is het thema van de preek voor zondag. Door de afleiding van de aanstaande geboorte van het ADSL signaal en de crash van Turkish Airlines heb ik me niet al teveel over de verlossing kunnen buigen.
Het is een van mijn favoriete thema's. De verlossing in Christus is zoiets machtigs; het gaat je voorstellingsvermogen te boven. En, wat ik heel belangrijk vind, de verlossing gaat veeeeeel verder dan mijn losmaking van de geestelijke dood. In Kolossenzen staat dat God alles op de aarde en in de hemel met Zich heeft willen verzoenen (1:20). Dat gaat me toch een partij ver. Veel verder dan alleen ons zieleheil. Het is armoede als we niet verder komen dan de persoonlijke verlossing en ons alleen daarmee bezig houden. Je raakt dan gemakkelijk in een isolement en wordt wereldvreemd; geen boodschap voor en aan het heden, slechts uitzien naar d' eeuwigheid.
Heeft Christus dan niets te zeggen over het hier en nu? In het licht van de verlossing wel degelijk. Het betekent dat verandering en verzoening mogelijk is.
Gisten zag ik een paar minuten van het programma familiediner. Niet echt mijn top drie van programma's maar je ziet daar het principe terug. Waar iemand toestaat dat hij/zij losgemaakt wordt van het pijnlijke verleden, is er hoop voor vandaag en morgen en is herstel mogelijk.
Sommigen houden vast aan eigen gelijk. Zwelgen liever in bitterheid, wrok en haat en laten de limousine voorbijgaan. Een gemiste kans.
In Christus komt de limousine voorbij en neemt me mee naar mijn bestemming. Instappen in de limo staat symbool voor het aanvaarden van de verlossing.
Ja, ik weet het. Het is maar een voorbeeld en voorbeelden gaan altijd mank. Maar ik vind het mooi als ik mensen zie instappen. Verandering is mogelijk en begint bij de verlossing.
Het is een van mijn favoriete thema's. De verlossing in Christus is zoiets machtigs; het gaat je voorstellingsvermogen te boven. En, wat ik heel belangrijk vind, de verlossing gaat veeeeeel verder dan mijn losmaking van de geestelijke dood. In Kolossenzen staat dat God alles op de aarde en in de hemel met Zich heeft willen verzoenen (1:20). Dat gaat me toch een partij ver. Veel verder dan alleen ons zieleheil. Het is armoede als we niet verder komen dan de persoonlijke verlossing en ons alleen daarmee bezig houden. Je raakt dan gemakkelijk in een isolement en wordt wereldvreemd; geen boodschap voor en aan het heden, slechts uitzien naar d' eeuwigheid.
Heeft Christus dan niets te zeggen over het hier en nu? In het licht van de verlossing wel degelijk. Het betekent dat verandering en verzoening mogelijk is.
Gisten zag ik een paar minuten van het programma familiediner. Niet echt mijn top drie van programma's maar je ziet daar het principe terug. Waar iemand toestaat dat hij/zij losgemaakt wordt van het pijnlijke verleden, is er hoop voor vandaag en morgen en is herstel mogelijk.
Sommigen houden vast aan eigen gelijk. Zwelgen liever in bitterheid, wrok en haat en laten de limousine voorbijgaan. Een gemiste kans.
In Christus komt de limousine voorbij en neemt me mee naar mijn bestemming. Instappen in de limo staat symbool voor het aanvaarden van de verlossing.
Ja, ik weet het. Het is maar een voorbeeld en voorbeelden gaan altijd mank. Maar ik vind het mooi als ik mensen zie instappen. Verandering is mogelijk en begint bij de verlossing.
24 februari 2009
Ben ik nu gek of....
Retourtje Amsterdam-Kuala Lumpur met de KLM kost een kleine 1200 euri.
Een retourtje Londen-Kuala Lumpur, met diezelfde KLM kost 642 euri. Plan een stop-over in Amsterdam op de terugweg (zodat je bagage niet in Londen terechtkomt), koop een enkeltje Londen en je bent voor een kleine 750 euri uit en thuis. Meer vliegen, Meer CO2, meer miles voor veel minder geld. Als iemand mij uit kan leggen hoe zoiets kan, leg ik graag mijn oor, of richt ik graag mijn oog te luister.
Zelfde verhaal naar Johannesburg. Via Londen met diezelfde KLM scheelt het honderden euri. Ik kan dat dan meteen combineren met een bezoek aan mijn "guide", de professor die mij begeleidt bij het schrijven van mijn these. Ik vlieg 's-morgens vroeg naar Londen, werk een dag met de prof en vroeg in de avond vlieg ik dan door naar verweg.
Goed nieuws: onze huistelefoon werkt weer.
Een retourtje Londen-Kuala Lumpur, met diezelfde KLM kost 642 euri. Plan een stop-over in Amsterdam op de terugweg (zodat je bagage niet in Londen terechtkomt), koop een enkeltje Londen en je bent voor een kleine 750 euri uit en thuis. Meer vliegen, Meer CO2, meer miles voor veel minder geld. Als iemand mij uit kan leggen hoe zoiets kan, leg ik graag mijn oor, of richt ik graag mijn oog te luister.
Zelfde verhaal naar Johannesburg. Via Londen met diezelfde KLM scheelt het honderden euri. Ik kan dat dan meteen combineren met een bezoek aan mijn "guide", de professor die mij begeleidt bij het schrijven van mijn these. Ik vlieg 's-morgens vroeg naar Londen, werk een dag met de prof en vroeg in de avond vlieg ik dan door naar verweg.
Goed nieuws: onze huistelefoon werkt weer.
23 februari 2009
Gemaaid gras...
Gisteren sprak Eljakim me na de dienst even aan. In die dienst heb ik uiteindelijk toch vijf minuten langer gesproken en er was gelukkig niemand die me er boos op aankeek. Eljakim herinnerde zich nog een zinnetje uit een oude nieuwsbrief van ons waarin ik schreef dat gemaaid gras overal hetzelfde ruikt. En dat is echt zo! Er zijn veel zaken die universeel zijn en dwars door culturele, sociale, economische, geloofs en geografische grenzen heen reiken. Gemaaid gras is er een van. De mens is een andere. Het verlangen om geliefd te zijn, bevestigd te worden, het 'er mogen zijn' en noem de basisbehoeften maar op; die zijn overal en bij iedereen hetzelfde.
Gisterenavond sprak ik na de dienst even met M. Ze vertelde dat ze op haar werk niet van haar geloof mocht getuigen. M. is juf. Ik vroeg haar of het feit dat ze niet over haar geloof mocht praten een obstakel was om daadwerkelijk te kunnen getuigen. Getuigen is toch zoveel meer dan erover praten. Hoeveel van de kinderen in haar klas komen uit gebroken gezinnen of krijgen thuis niet de aandacht en bevestiging die ook zij nodig hebben?
Iedereen herinnert zich de juffen en meesters van vroeger die een positieve impact op hun zelfbeeld en zelfvertrouwen hadden.
Met andere woorden, M. heeft een unieke kans om kinderen blijvend te beinvloeden door van ze te houden, ze te bevestigen en in ze te geloven.
Wat een geweldige kansen hebben volgelingen van Christus om, daar waar waar ze zijn, lief te hebben, trouw en betrouwbaar te zijn. Lichtende lichten temidden van een donkere en koude wereld.
De transformatie die we als volgelingen van Jezus ervaren manifesteert zich meer in onze houding dan in onze woorden. De wereld heeft grotere behoefte aan mensen die hun geloof waarmaken dan aan mensen met een vlotte babbel.
Gisterenavond sprak ik na de dienst even met M. Ze vertelde dat ze op haar werk niet van haar geloof mocht getuigen. M. is juf. Ik vroeg haar of het feit dat ze niet over haar geloof mocht praten een obstakel was om daadwerkelijk te kunnen getuigen. Getuigen is toch zoveel meer dan erover praten. Hoeveel van de kinderen in haar klas komen uit gebroken gezinnen of krijgen thuis niet de aandacht en bevestiging die ook zij nodig hebben?
Iedereen herinnert zich de juffen en meesters van vroeger die een positieve impact op hun zelfbeeld en zelfvertrouwen hadden.
Met andere woorden, M. heeft een unieke kans om kinderen blijvend te beinvloeden door van ze te houden, ze te bevestigen en in ze te geloven.
Wat een geweldige kansen hebben volgelingen van Christus om, daar waar waar ze zijn, lief te hebben, trouw en betrouwbaar te zijn. Lichtende lichten temidden van een donkere en koude wereld.
De transformatie die we als volgelingen van Jezus ervaren manifesteert zich meer in onze houding dan in onze woorden. De wereld heeft grotere behoefte aan mensen die hun geloof waarmaken dan aan mensen met een vlotte babbel.
22 februari 2009
Tussen een en acht boogjes
Vanmorgen spreek ik in Emmeloord en wel van 09.51 tot 10.15 (inclusief dankgebed). Waarom er in het draaiboek 24 minuten is gereserveerd, en geen 23 of 25, is mij niet duidelijk. Misschien is het 24 minuten omdat het 'amen' dan om exact 10.15 uitgesproken kan worden.
Ik weet niet wat het met jou zou doen, maar mij blokkeert het. Op het moment dat ik m'n plek op het podium inneem, begint voor mij het aftellen en haast ik me naar naar het geplande einde. Ik heb vooral het gevoel dat men eigenlijk wil dat ik zo snel mogelijk weer opzout.
Van de week kwam ik er achter dat het een jongerendienst is. Al die jaren (de afspraak staat al twee jaar) verkeerde ik in de veronderstelling dat ik zou spreken over de Gaven van de Geest. Vanavond ga ik daar dan op door middels een 'workshop'. Dat het een jongerendienst is, maakt verder niet zoveel uit. Ik bereid nooit een 'jongerendienst' voor. Wat zou je anders moeten doen? Andere taal? Grapjes maken? Dat vinden de 'ouderen' toch ook leuk?
Als in een 'gewone' dienst de spreker de jongeren niet weet aan te spreken, moeten gemeentes die spreker meteen van de sprekerslijst afvoeren. Waarom? Omdat veel volwassenen dan ook niet worden aangesproken. Het verschil is dat ze daar wat volwassener mee om weten te gaan (ze zeggen er niets van maar slikken het).
Misschien krijg ik 24 minuten omdat de spanningsboog* van jongeren maar een minuut of acht is. Mag ik drie boogjes maken. Die spanningsboog is voor slecht inspirerende spreker een geweldige troost. Als je je 'publiek' dreigt te verliezen, kun je dat wijten aan de steeds korter wordende spanningsboog.
Mijn eigen spanningsboog is over het algemeen veel korter dan acht minuten. De eerse paar zinnen van een spreker bepalen hoe lang mijn spanningsboog gaat zijn. Die van mij zit tussen de tien seconden en twee uur.
* Estimates for the length of human attention span are highly variable and range from 3 to 5 minutes per year of age in young children, to a maximum of around 20 minutes in adults.[2] Nevertheless, the average movie lasts approximately two hours, and most adults can follow the plot with only minimal lapses of attention.
Continuous attention span, or the amount of time a human can focus on an object without any lapse at all, is very brief and may be as short as 8 seconds. After this amount of time, it is likely that and individual's eyes will shift focus, or that a stray thought will briefly enter consciousness. Fortunately, these short lapses are only minimally distracting and do not tend to interfere with task performance. (Wikipedia)
Ik weet niet wat het met jou zou doen, maar mij blokkeert het. Op het moment dat ik m'n plek op het podium inneem, begint voor mij het aftellen en haast ik me naar naar het geplande einde. Ik heb vooral het gevoel dat men eigenlijk wil dat ik zo snel mogelijk weer opzout.
Van de week kwam ik er achter dat het een jongerendienst is. Al die jaren (de afspraak staat al twee jaar) verkeerde ik in de veronderstelling dat ik zou spreken over de Gaven van de Geest. Vanavond ga ik daar dan op door middels een 'workshop'. Dat het een jongerendienst is, maakt verder niet zoveel uit. Ik bereid nooit een 'jongerendienst' voor. Wat zou je anders moeten doen? Andere taal? Grapjes maken? Dat vinden de 'ouderen' toch ook leuk?
Als in een 'gewone' dienst de spreker de jongeren niet weet aan te spreken, moeten gemeentes die spreker meteen van de sprekerslijst afvoeren. Waarom? Omdat veel volwassenen dan ook niet worden aangesproken. Het verschil is dat ze daar wat volwassener mee om weten te gaan (ze zeggen er niets van maar slikken het).
Misschien krijg ik 24 minuten omdat de spanningsboog* van jongeren maar een minuut of acht is. Mag ik drie boogjes maken. Die spanningsboog is voor slecht inspirerende spreker een geweldige troost. Als je je 'publiek' dreigt te verliezen, kun je dat wijten aan de steeds korter wordende spanningsboog.
Mijn eigen spanningsboog is over het algemeen veel korter dan acht minuten. De eerse paar zinnen van een spreker bepalen hoe lang mijn spanningsboog gaat zijn. Die van mij zit tussen de tien seconden en twee uur.
* Estimates for the length of human attention span are highly variable and range from 3 to 5 minutes per year of age in young children, to a maximum of around 20 minutes in adults.[2] Nevertheless, the average movie lasts approximately two hours, and most adults can follow the plot with only minimal lapses of attention.
Continuous attention span, or the amount of time a human can focus on an object without any lapse at all, is very brief and may be as short as 8 seconds. After this amount of time, it is likely that and individual's eyes will shift focus, or that a stray thought will briefly enter consciousness. Fortunately, these short lapses are only minimally distracting and do not tend to interfere with task performance. (Wikipedia)
20 februari 2009
Bert D. en Arie B.
Naar aanleiding van mijn open brief aan God stuurde Ruben een linkje naar een uitzending van DWDD waarin Bert D. en Arie B. werden doorgezaagd over 'afvallige Knevel". Knevel zou van zijn geloof zijn gevallen omdat hij niet langer vasthoudt aan een letterlijke zes dagen durende schepping. Dat ene statement wordt vervolgens uitgelegd als zou Knevel niet langer in de Bijbel geloven en nu geloven dat de mens van de apen afstamt en ga zo maar door.
Dorenbos is hevig ontstemd want "Het staat er toch". Ik weet niet wie de uitzending heeft gezien maar bij het kijken overviel me een gevoel van plaatsvervangende schaamte. Bert D. is geen gemakkelijke gesprekspartner. Hij kent geen twijfel en heeft geen vragen. De Bijbel legt alles haarfijn uit dus waarom zouden we moeilijk doen.
Arie B. doet wel moeilijk. "Het staat er!" Maar wat is "het"? Dat 'moeilijk' doen spreekt mij meer aan omdat het uitnodigt tot een gesprek; tot een verkenningstocht. Als een een tocht maakt, haal je de kaart erbij. En als je naar de kaart kijkt ontdek je dat "het" deel uitmaakt van een veel groter verhaal. Dat grotere verhaal geeft "het" betekenis maar zal ook niet op te lossen vragen opleveren. En dat geeft toch net. Als je "het" losmaakt van de context blijft er wienig ruimte voor vragen over.
Overschie staat op de kaart. Maar dat zegt nog niets over Overschie. Alleen maar dat het er is. Stel je voor dat ik mijn gesprekspartners wil wijzen op het bestaan van Overschie. Dan hoef ik alleen maar op de gezaghebbende Falkplankaart van Nederland te wijzen en zeggen: "Kijk maar voor jezelf, het staat er toch". En we geloven. Geloven dat Overschie bestaan. Maar het zegt mijn gesprekpartners helemaal niets. Ze worden niet koud of warm van Overschie. Overschie krijgt pas betekenis tegen de achtergond van Rotterdam en de Rijmond, of in vergelijking met "Zell am See", of zoiets.
Die schepping heeft toch ook alleen maar betekenis tegen de achtergrond van een Scheppende God? En dat grotere verhaal is boeiender want als je dat mist, mis je alles.
15.27 p.s. Wat staat is dat God het initiatief nam. Hij sprak en het was er. God is God dus alles is mogelijk. Zes dagen? Prima. Zes perioden van weet ik veel hoeveel jaar of eeuwen? Hoe dan ook, wat blijft is dat Hij, God, schiep!
Dorenbos is hevig ontstemd want "Het staat er toch". Ik weet niet wie de uitzending heeft gezien maar bij het kijken overviel me een gevoel van plaatsvervangende schaamte. Bert D. is geen gemakkelijke gesprekspartner. Hij kent geen twijfel en heeft geen vragen. De Bijbel legt alles haarfijn uit dus waarom zouden we moeilijk doen.
Arie B. doet wel moeilijk. "Het staat er!" Maar wat is "het"? Dat 'moeilijk' doen spreekt mij meer aan omdat het uitnodigt tot een gesprek; tot een verkenningstocht. Als een een tocht maakt, haal je de kaart erbij. En als je naar de kaart kijkt ontdek je dat "het" deel uitmaakt van een veel groter verhaal. Dat grotere verhaal geeft "het" betekenis maar zal ook niet op te lossen vragen opleveren. En dat geeft toch net. Als je "het" losmaakt van de context blijft er wienig ruimte voor vragen over.
Overschie staat op de kaart. Maar dat zegt nog niets over Overschie. Alleen maar dat het er is. Stel je voor dat ik mijn gesprekspartners wil wijzen op het bestaan van Overschie. Dan hoef ik alleen maar op de gezaghebbende Falkplankaart van Nederland te wijzen en zeggen: "Kijk maar voor jezelf, het staat er toch". En we geloven. Geloven dat Overschie bestaan. Maar het zegt mijn gesprekpartners helemaal niets. Ze worden niet koud of warm van Overschie. Overschie krijgt pas betekenis tegen de achtergond van Rotterdam en de Rijmond, of in vergelijking met "Zell am See", of zoiets.
Die schepping heeft toch ook alleen maar betekenis tegen de achtergrond van een Scheppende God? En dat grotere verhaal is boeiender want als je dat mist, mis je alles.
15.27 p.s. Wat staat is dat God het initiatief nam. Hij sprak en het was er. God is God dus alles is mogelijk. Zes dagen? Prima. Zes perioden van weet ik veel hoeveel jaar of eeuwen? Hoe dan ook, wat blijft is dat Hij, God, schiep!
18 februari 2009
Balen, balen
Vandaag een offerte ontvangen van de fotoboer. De reparatie van de camera gaat net zoveel kosten als de aanschaf van het ding. Ze mogen hem dus houden anders moet ik ook nog eens 40 euri aan onderzoekskosten betalen. Ik heb ze veel plezier met de camera gewenst.
Het digitale tijdperk heeft voor een enorme verschuiving gezorgd. Weggooien is goedkoper dan repareren. Een printer met inkt is vaak goedkoper dan een nieuw setje inktcartridges. Deze digitalsiering van het leven en de economie gaat heel ver. Een vriend van me heeft eens mijn ruitenwisser gerepareerd. Waar de garage de complete unit voor 400 euro had vervangen, kon mijn vriend het kapotte onderdeel vervangen. Het betrof een lagertje dat 50 cent kostte. Maar hij was er wel vier uur mee bezig.
Weggooien is gemakkelijker en goedkoper.
Ik kan me nog mijn eerste cassettespeler herinneren. Ik had er maanden voor gespaard en was er superblij mee. Ik bewaarde het ding in een gestoffeerde schoenendoos om schade door mogelijk onheil van buitenaf tot een minimum te beperken. Ik was de enige in ons gezin die cassettebandjes kon afspelen.
Maar goed, nu ben ik, op de camera in mijn telefoon na, cameraloos. En met de camera in m'n Nokia valt nu niet echt veel eer te behalen.
Misschien weer terug naar analoog?
Het digitale tijdperk heeft voor een enorme verschuiving gezorgd. Weggooien is goedkoper dan repareren. Een printer met inkt is vaak goedkoper dan een nieuw setje inktcartridges. Deze digitalsiering van het leven en de economie gaat heel ver. Een vriend van me heeft eens mijn ruitenwisser gerepareerd. Waar de garage de complete unit voor 400 euro had vervangen, kon mijn vriend het kapotte onderdeel vervangen. Het betrof een lagertje dat 50 cent kostte. Maar hij was er wel vier uur mee bezig.
Weggooien is gemakkelijker en goedkoper.
Ik kan me nog mijn eerste cassettespeler herinneren. Ik had er maanden voor gespaard en was er superblij mee. Ik bewaarde het ding in een gestoffeerde schoenendoos om schade door mogelijk onheil van buitenaf tot een minimum te beperken. Ik was de enige in ons gezin die cassettebandjes kon afspelen.
Maar goed, nu ben ik, op de camera in mijn telefoon na, cameraloos. En met de camera in m'n Nokia valt nu niet echt veel eer te behalen.
Misschien weer terug naar analoog?
17 februari 2009
Open brief aan God
Beste God,
Hier beneden is men druk doende om vast te stellen of U de wereld nu wel of niet in zes echte dagen heeft gemaakt. Die discussie had U best wel kunnen voorkomen door wat specifiekere informatie door te spelen naar de Bijbelschrijvers. Nu moeten wij het maar uit zien te vogelen. Congressen, studies en conferenties worden georganiseerd en hele knappe mannen opgetrommeld om hun interpretatie van wat er nu precies gebeurde aan Uw mensen te verkopen. Ik wil niet pessimistische zijn, maar ik denk niet dat we er uit gaan komen.
Nu vraag ik me af of U het heel erg vindt als ik zeg dat het mij niet zoveel kan schelen of het nu zes dagen waren, zes periodes of zes wat dan ook. Ik hoop dat het mij niet te zwaar wordt aangerekend. U moet toegeven dat U zelf wel aanleiding heeft gegeven tot deze discussie. In de eerste hoofdstukken van Uw boek is er best wel wat verwarring en er zijn hiaten in het manuscript. Wilt U daar misschien mee zeggen dat het U ook niet zoveel kan schelen of we nu wel of niet in een jonge aarde die in exact zes dagen is geschapen en dat het U er meer om te doen is dat we geloven dat U degene was en bent die het initiatief hebt genomen? Dat U sprak en het was er? Met dat laatste heb ik niet zoveel problemen.
U heeft ook tot mij gesproken, 31 jaar geleden. En opeens was het er: Nieuw Leven in Uw zoon Jezus Christus.
Misschien dat de schepping ook een beetje verliep zoals het bij mij gaat; U spreekt en het staat er. Maar U weet veel beter dan ik dat we er daarmee nog niet zijn. U neemt Uw tijd met mij. De nieuwe schepping die U in mij tot leven riep heeft best wel veel tijd nodig om te rijpen.
Maar goed, nu trek ik al conclusies en daar gaat het niet om.
Wat me bezighoudt is dat wij, Uw kinderen, ons niet zoveel lijken aan te trekken van alle andere woorden die U in Uw boek heeft gesproken. Sommige van die woorden zijn zelfs met de grootst mogelijke moeite niet voor tweeërlei uitleg vatbaar.
U zegt dat we de wereld in moeten gaan om volgelingen van U te maken. Over het algemeen blijven we gewoon lekker thuis zitten.
U zegt dat we ons in moeten zetten voor de wezen en de weduwen (Uw volgeling Jacobus zegt zelfs dat dat de ware Godsdienst is) maar in de praktijk zijn we liever met onze eigen (geloofs)ontwikkeling bezig.
Ik wil U niet te lang ophouden maar zou het zo kunnen zijn dat we met die discussie over hoe de schepping nu precies tot stand is gekomen een serieus rookgordijn over onszelf hebben uitgeroepen dat ons nog meer afhoudt van de opdracht die U gaf om allereerst U lief te hebben en vervolgens onze buren zoals we ook van onszelf houden.
Vergeeft U mij en m'n medebroeders en zusters alstublieft en helpt U ons om net zo gemotiveerd te zijn om over het liefhebben van de wereld na te denken; de wereld waar Uw zoon voor stierf?
Groetjes, Jan
Hier beneden is men druk doende om vast te stellen of U de wereld nu wel of niet in zes echte dagen heeft gemaakt. Die discussie had U best wel kunnen voorkomen door wat specifiekere informatie door te spelen naar de Bijbelschrijvers. Nu moeten wij het maar uit zien te vogelen. Congressen, studies en conferenties worden georganiseerd en hele knappe mannen opgetrommeld om hun interpretatie van wat er nu precies gebeurde aan Uw mensen te verkopen. Ik wil niet pessimistische zijn, maar ik denk niet dat we er uit gaan komen.
Nu vraag ik me af of U het heel erg vindt als ik zeg dat het mij niet zoveel kan schelen of het nu zes dagen waren, zes periodes of zes wat dan ook. Ik hoop dat het mij niet te zwaar wordt aangerekend. U moet toegeven dat U zelf wel aanleiding heeft gegeven tot deze discussie. In de eerste hoofdstukken van Uw boek is er best wel wat verwarring en er zijn hiaten in het manuscript. Wilt U daar misschien mee zeggen dat het U ook niet zoveel kan schelen of we nu wel of niet in een jonge aarde die in exact zes dagen is geschapen en dat het U er meer om te doen is dat we geloven dat U degene was en bent die het initiatief hebt genomen? Dat U sprak en het was er? Met dat laatste heb ik niet zoveel problemen.
U heeft ook tot mij gesproken, 31 jaar geleden. En opeens was het er: Nieuw Leven in Uw zoon Jezus Christus.
Misschien dat de schepping ook een beetje verliep zoals het bij mij gaat; U spreekt en het staat er. Maar U weet veel beter dan ik dat we er daarmee nog niet zijn. U neemt Uw tijd met mij. De nieuwe schepping die U in mij tot leven riep heeft best wel veel tijd nodig om te rijpen.
Maar goed, nu trek ik al conclusies en daar gaat het niet om.
Wat me bezighoudt is dat wij, Uw kinderen, ons niet zoveel lijken aan te trekken van alle andere woorden die U in Uw boek heeft gesproken. Sommige van die woorden zijn zelfs met de grootst mogelijke moeite niet voor tweeërlei uitleg vatbaar.
U zegt dat we de wereld in moeten gaan om volgelingen van U te maken. Over het algemeen blijven we gewoon lekker thuis zitten.
U zegt dat we ons in moeten zetten voor de wezen en de weduwen (Uw volgeling Jacobus zegt zelfs dat dat de ware Godsdienst is) maar in de praktijk zijn we liever met onze eigen (geloofs)ontwikkeling bezig.
Ik wil U niet te lang ophouden maar zou het zo kunnen zijn dat we met die discussie over hoe de schepping nu precies tot stand is gekomen een serieus rookgordijn over onszelf hebben uitgeroepen dat ons nog meer afhoudt van de opdracht die U gaf om allereerst U lief te hebben en vervolgens onze buren zoals we ook van onszelf houden.
Vergeeft U mij en m'n medebroeders en zusters alstublieft en helpt U ons om net zo gemotiveerd te zijn om over het liefhebben van de wereld na te denken; de wereld waar Uw zoon voor stierf?
Groetjes, Jan
16 februari 2009
Liefdevolle klappen
Lees onze meest recente nieuwsbrief
In plaats van zoiets als "Vader, vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen", overviel mij een sterk honkbalknuppelgevoel toen Ellen thuis kwam en vertelde dat ze klappen had gekregen van vier Marokkaanse tieners. Op zo'n moment verdwijnen alle gevoelens van genegenheid, bewogenheid en begrip en gaat de knop om. Niet erg christelijk, ik weet het. Een bovennatuurlijke ervaring die m'n gevoelens van haat en wraak deed wegsmelten en daarvoor in de plaats een warm, vergevingsgezinde houding mijn deel werd, bleef ook uit.
Aangifte doen bij de pliesie, doen we maar niet. Al zouden deze jongeren al 'gepakt' worden, de fluwelen handschoenen aanpak van onze vaderlandse dienders, en met name de slappe en onrechtvaardige wetgeving, ontneemt je bijvoorbaat al de moed en de energie om de tocht naar het pliesiehok te maken. Martha heeft wel een poging gedaan maar in Overschie zijn ze gedurende het weekend dicht.
In mijn verbeelding zag ik mezelf mijn fiets als wapen gebruiken (pepperspray, steekwapens en schietuig is verboden maar volgens mij is er geen, of weinig jurisprudentie over het gebruik van een fiets als wapen). Een Gazelle is een stevige tweewieler die wel vier tieners aankan.
Er zijn adressen in Nederland waar je de illegale pepperspray kunt kopen en ik denk er sterk over om een flesje voor Ellen en Moniek aan te schaffen. Ook niet errug christelijk.
Het alternatief is dat we deze vier jongens opsporen en dan een gezellig gesprekje met ze aangaan, misschien zelfs vrienden met ze worden.
Goed, ik weet het ook niet. Wat ik wel weet is dit: als in voorkomende gevallen mijn hemelse Vader niet bovennatuurlijk ingrijpt, sta ik niet voor mezelf in.
Misschien dat ik een confrontatie tussen fiets en tieners nog een beetje een draai kan geven: "ik deed het uit liefde want zoals we allemaal weten kan liefde best wel hard zijn".
In plaats van zoiets als "Vader, vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen", overviel mij een sterk honkbalknuppelgevoel toen Ellen thuis kwam en vertelde dat ze klappen had gekregen van vier Marokkaanse tieners. Op zo'n moment verdwijnen alle gevoelens van genegenheid, bewogenheid en begrip en gaat de knop om. Niet erg christelijk, ik weet het. Een bovennatuurlijke ervaring die m'n gevoelens van haat en wraak deed wegsmelten en daarvoor in de plaats een warm, vergevingsgezinde houding mijn deel werd, bleef ook uit.
Aangifte doen bij de pliesie, doen we maar niet. Al zouden deze jongeren al 'gepakt' worden, de fluwelen handschoenen aanpak van onze vaderlandse dienders, en met name de slappe en onrechtvaardige wetgeving, ontneemt je bijvoorbaat al de moed en de energie om de tocht naar het pliesiehok te maken. Martha heeft wel een poging gedaan maar in Overschie zijn ze gedurende het weekend dicht.
In mijn verbeelding zag ik mezelf mijn fiets als wapen gebruiken (pepperspray, steekwapens en schietuig is verboden maar volgens mij is er geen, of weinig jurisprudentie over het gebruik van een fiets als wapen). Een Gazelle is een stevige tweewieler die wel vier tieners aankan.
Er zijn adressen in Nederland waar je de illegale pepperspray kunt kopen en ik denk er sterk over om een flesje voor Ellen en Moniek aan te schaffen. Ook niet errug christelijk.
Het alternatief is dat we deze vier jongens opsporen en dan een gezellig gesprekje met ze aangaan, misschien zelfs vrienden met ze worden.
Goed, ik weet het ook niet. Wat ik wel weet is dit: als in voorkomende gevallen mijn hemelse Vader niet bovennatuurlijk ingrijpt, sta ik niet voor mezelf in.
Misschien dat ik een confrontatie tussen fiets en tieners nog een beetje een draai kan geven: "ik deed het uit liefde want zoals we allemaal weten kan liefde best wel hard zijn".
14 februari 2009
Het kan dus nog wel
Lees onze meest recente nieuwsbrief
Gisteren vertrok ik om 05.25 richting Emmeloord. En: geen file onderweg. Om 07.00 bij Van der Valk aangekomen ontbeten en bijgepraat met Douwe over mijn betrokkenheid bij OM Nederland. Omdat ik technisch bij OM Internationaal werk maar m'n financieen via OM Nederland lopen en ik ook in Nederland woon is het logische dat ik me zo goed en zo kwaad als dat kan ook inzet voor OM Nederland. Dat is best wel eens lastig omdat de tijd die ik ervoor heb beperkt is. Nu ik dit jaar ook nog eens beduidend minder op de zondagen spreek (hetgeen ook een representatief karakter heeft) is de betrokkenheid dit jaar maar dunnetjes.
Over ruim een week komt de LOGOS HOPE naar Nederland. Jawel! De eerste twee havens die ons nieuwe schip aandoet zijn Nederlandse! Harlingen en Scheveningen. Er is geen tijd geweest om uitgebried promotiewerk te doen dus we zullen het vooral van mond op mond reclame moeten hebben om het werk van dit giga schip onder de aandacht te brengen. Zie ook onze website http://www.nl.om.org
Gisteren vertrok ik om 05.25 richting Emmeloord. En: geen file onderweg. Om 07.00 bij Van der Valk aangekomen ontbeten en bijgepraat met Douwe over mijn betrokkenheid bij OM Nederland. Omdat ik technisch bij OM Internationaal werk maar m'n financieen via OM Nederland lopen en ik ook in Nederland woon is het logische dat ik me zo goed en zo kwaad als dat kan ook inzet voor OM Nederland. Dat is best wel eens lastig omdat de tijd die ik ervoor heb beperkt is. Nu ik dit jaar ook nog eens beduidend minder op de zondagen spreek (hetgeen ook een representatief karakter heeft) is de betrokkenheid dit jaar maar dunnetjes.
Over ruim een week komt de LOGOS HOPE naar Nederland. Jawel! De eerste twee havens die ons nieuwe schip aandoet zijn Nederlandse! Harlingen en Scheveningen. Er is geen tijd geweest om uitgebried promotiewerk te doen dus we zullen het vooral van mond op mond reclame moeten hebben om het werk van dit giga schip onder de aandacht te brengen. Zie ook onze website http://www.nl.om.org
Abonneren op:
Posts (Atom)
De gevende mens is een beter mens
Ik las onlangs het boek The Storyteller of Auschwitz van Siobhan Curham. In een van de eerste hoofdstukken ontmoet de hoofdpersoon, de Jood...
