Adelaide, dag 3

Een volle zondag achter de rug met twee sprekertjes en een dag lang praten met mensen. Ik was helemaal kapot ’s-avonds en heb vanmorgen tot 07.45 geslapen. Dat is een unicum.
Barry en Janet Manuel, m’n gastheer en gastvrouw, zorgen goed voor me en ik ben zojuist in het kantoor van de kerk afgezet om m'n mail te kunnen doen en deze blog bij te werken.
Barry is voorganger van de charismatische baptistengemeente (ja, die bestaan). Vanmorgen hebben we weer uitgebreid "aantekeningen vergeleken". Het is zeer inspirerend om te praten over theologie, filosofie en het leiden van de kerk.
Vannacht had ik een enge droom. Het was donker en ik stond boven op de Doulos waar ik in een strak danspakje een vrije dans verrichten. Spotlights zorgden voor een perfecte uitlichting waardoor m'n mannelijke vormen inclusief buikje goed naar voren kwamen. Mijn verrichtingen werden vastgelegd door camera's. Duizenden bezoekers waren getuigen van deze eenmalige voorstelling. Eenmalig omdat het uiteindelijk toch net echt succesvol was en/of voor herhaling vatbaar. Wat betekent deze droom? Eigenlijk niets. Het was een dagdroom die ik had bedacht en met het team deelde als mijn aandeel in het programma. Het werd niet echt serieus genomen. Men gaat er gewoon van uit dat ik niet mooi kan dansen. Mijn idee van goed uitgelichte mannelijke vormen werd ook weggehoond. Weten zijn veel!? Misschien is het wel een kassucces als ik vrije dansen ga doen in plaats van (s)preken.

Vandaag helpt het team bij een soort van vakantiebijbelschool. Aan het begin en het eind zullen ze een dramaatje doen. Het aantal verwachte kinderen is ongeveer twee handen vol. Om daar met zeven man drama te gaan staan doen (mijn vrije dans mag ik ook hier niet opvoeren) is niet mijn idee van hoe je een team succesvol inzet. Ik besloot dat ze mij daar niet bij nodig hadden en in plaats daarvan ben ik aan bezig gegaan met de voorbereiding van de mentoring clinic in Ecuador die vrijwel direct op deze trip volgt.

Deel uitmaken van een team herinnert me aan iets wat ik allang weer vergeten was. Een activiteit van twee uur duurt eigenlijk een hele dag: verzamelen (1 uur), bijpraten en taakverdeling (1 uur), bidden (1 uur), wachten (30 minuten tot een uur)de eigenlijke activiteit (2 uur), uitloop en napraten (1 uur), de-brief en weer bidden (anderhalf uur), late lunch(1 uur) naar huis (1 uur): al met al negen tot negen en een half uur. En voordat je het weet ben je dus heel erg druk met heel weinig.

Vanmorgen een uur gewandeld:

Adelaide

Na een zweterige, klamme tocht van 11 uur eindelijk in Adelaide aangekomen. Zojuist een presentatie en een sprekertje gedaan in de Church of Christ en zit nu bij Kees en Pietsie Ravenstein, Hollanders die hier al meer dan vijftig jaar wonen en familie in Nederland hebben die ik nog blijk te kennen ook!

De reis naar Adelaide is voor een Nederlander die niets anders gewend is dan files nogal spectaculair. Een paar keer reden we aan half uur zonder ook maar een tegenligger tegen te komen. Alleen al hierom zo je zo je boeltje pakken en voorgoed uit Nederland weggaan.
Ik ben ondergebracht bij een predikant die dezelfde boeken leest als ik maar stevig in het Calvinistische zadel zit. Dat levert in ieder geval levendige gesprekken op.
Vanmorgen gesproen, Vanavond weer.

Foto's: Het team, onderweg, preekje in Church of Christ Zondagochtend 28 september)

Even parkeren

Zometeen vetrekken we met zeven man naar Adelaide. Op de Blog van gisteren kom ik nog terug. Bedankt vooralle reacties via deze site, Hyves en Plaxo Pulse!
Gisteren sprak ik over de doop van Jezus door Johannes.
Het feit dat dit buiten de tempel (in de woestijn) gebeurde is belangrijk genoeg. Alle rituele wassingen en dopen vonden in de tempel plaats. Door zich buiten het religieuze system te plaatsen brengt Jezus een belangrijke boodschap: Het Koninkrijk van God is niet beperkt tot het Judaisme met haar regels en wetten maar het is groter dan dat.
Christenen die deze Koninkrijksgedachte te pakken krijgen voelen zich vervolgens nooit meer helemaal thuis in of op een plek waar het geloof en de uiting daarvan zich beperkt tot afspraken binnen denominatieof kerk.
Veel OM-ers vinden het moelijk om, na hun tijd bij OM, de beweging terug naar de kerk te maken. Hun harten zijn ruimer geworden en vaak kunnen ze dat ruimere hart niet meer helemaal kwijt in die kerk.
Zelf maken ze diepe en intense veranderingen mee en na twee jaar kome ze terug in een kerk die nauwelijks verder is gekomen en nog steeds discussieert over dezelfde zaken als toen men wegging.
Dat is niet alleen verdrietig, maar ook een aanfluiting. Waar is het God nu wezenlijk om te doen in en door de kerk?
Ik moet nu echt gaan!

Dat voelt niet echt lekker...

Vanmorgen, nadat ik een bijbelstudie met de line-up leiders had gedaan, werd ik staande gehouden door een vrijwilligster, laten we haar Sandra noemen, die hier in de haven helpt met het geven van rondleidingen. Ze barstte in tranen uit en vertelde me dat ze even haar verhaal bij iemand kwijt moest.

Afgelopen weekend had ze een Doulos team over de vloer en ging helemaal op in het vermaken van haar gasten. Een jongedame die om mij onbekende redenen deel uitmaakte van het gezelschap (niet van de Doulos) wilde haar graag spreken omdat ze vergelijkbare traumatische ervaringen had gehad. Sandra kwam er echter niet aan toe om haar tijd een aandacht te geven: "en nu is ze dood..., zelfmoord", vervolgde Sandra.

"Als ik haar nu wel tijd een aandacht had gegeven, zou ze dan geen zelfmoord hebben gepleegd?"

"Waarom staat God toe dat dit op mijn weg komt terwijl ik zelf nog maar nauwelijks geloof"? 

Vertwijfeling en schuld knaagt nu aan haar. Ze gelooft dat God deze dame op haar weg bracht zodat Sandra haar had kunnen helpen. Maar omdat Sandra zo opging in haar eigen verhaal en prioriteiten is dit meisje nu dood!

Voelt Sandra zich terecht (mede) verantwoordelijk voor de zelfmoord van dit meisje?

Heeft God deze situatie georchestreerd om Sandra een lesje te leren?

Ik stel deze twee vragen omdat dit de twee emoties en vragen zijn die Sandra nu beheersen.

Die emoties en vragen zijn regelrecht terug te voeren op Sandra's theologie.

Voordat ik mijn visie hierop geef, hoor ik graag van anderen.

Wat ik wel weet is dat ongeacht welke theologie je hier op loslaat, een dergelijke situatie gaat niemand in de koude kleren zitten en het voelt hoe dan ook niet echt lekker...

Nog drie nachtjes

En dan vertrek ik met nog vijf andere Douloids naar Adelaide. Ons programma daar is een beetje vaag maar dat boeit niet zo. Het is gewoon leuk om weer eens met een team op te trekken. De laatste keer was in augustus 2007 toen ik deel uitmaakte van een team naar Marokko. 

Vandaag m'n herzenen gepijnigd over een toepsraak voor vanavond: "Where is the need". Als je een programma aanbiedt dat zich richt op de nood in de wereld is er een gevaar dat mensen zich door nood laten motiveren. Daar is op zich niets mis mee, maar je hebt iets meer nodig dan het "noodmotief" om tot blijvende actie en betrokkenheid te komen. 

Dat zou de opdracht van Christus moeten zijn om de wereld in te gaan en van alle volken discipelen te maken. Gehoorzaamheid dus.

Maar gehoorzaamheid zonder enige emotionele betrokkenheid leijdt ook weer tot excessen. De katholieke kerk schroomde niet om mensen en landen te dwingen om zic tot 'de kerk' te bekeren.

Bewogenheid en gehoorzaamheid leiden samen tot balans.

Gehoorzaamheid vereist een onderdanige geest.

Bewogenheid vereist een veranderde geest.

Gezonde onderdanigheid en bewogenheid komen van God's geest die ons de ogen opent voor de nood in de wereld.

Nederlanders, Gebak en Christologie

Gisteren alle Nederlanders meegenomen voor koffie en gebak. Daar zijn ze altijd wel voor te porren. In het restaurant voelden ze al nattigheid en we werden naar een stil hoekje geleid waar we het minst kwaad konden.

Maar ook dan presteren Nederlanders het om ongelooflijk veel geluid te produceren.

Het gebak gaf daar ook wel aanleiding toe. Porties zijn komplete maaltijden en waar het precies van gemaakt is, is onduidelijk. Mijn "Carrot cake" kreeg een 10 voor houdbaarheid (ik denk dat het onbeperkt houdbaar gebak is) en een klein zesje voor smaak dat ik bij nader inzien naar beneden moet bijstellen: een klein viertje.

Maar goed, het was gezellig.

Mezelf gedwongen om m'n huiswerk te doen. Ik heb m'n paper niet afgekregen maar ben ruim over de helft.

Dan kan ik vervolgens van missiologie naar christologie. Voor velen is het niet genoeg dat Christus voor onze zonden leed en stierf waardoor we in staat zijn om weer met God te leven. Nee, elk moment en elk onderdeel van Zijn leven en werk is van het allergrootste belang, wordt onder een microscoop gelegd en is van belang. Daardoor krijg je hoofdstukken zoals;  "The invocation in the fourth utterance from the cross" met daaraan gekoppelde woordspelletjes. Jesus' "My God, My God, why hast thou forsaken me" was a cry of distress but not of distrust.

Niet het grote verhaal staat dan nog langer centraal. De onderdelen van het verhaal krijgen zoveel aandacht dat dit dan weer ten koste gaat van dat grote verhaal.

Zo kan het gebeuren dat iemand botweg te horen krijgt dat de miskraam een straf van God was omdat de jongedame in kwestie niet getrouwd was. Dat soort dingen maakt de kerk echt een stuk aantrekkelijker... Daar waar de kerk er juist zou moeten zijn om zich te ontfermen over hen die worstelen met het leven, zonde, zichzelf en God, heeft de kerk juist een reputatie van natrappen. 

Gelukkig zijn er ook veel lichtende voorbeelden van kerken en gelovigen die zich laten inspireren en vullen door de liefde en ontferming van God. Het oordeel is aan God. Het is aan ons om lief te hebbenen goed te doen.

Eitje leggen en wegwezen. Heeft het zin?

Ik heb me lange tijd afgevraagd of het her en der spreken, waarbij ik vaak maar een keer ergens ben, wel zo zinvol is. Of de vluchtige ontmoetingen en korte gesprekjes met mensen in restaurants, na bijeenkomsten en in wandelgangen, wel de moeite waard zijn.
Gisteren stond ik opnieuw verbaasd over wat mensen zich herinneren uit toespraakjes of gesprekken die twee, zes, tien of mog meer jaren geleden plaatsvonden en hoe dat de koers van hun leven volkomen veranderde. Dat bemoedigt mij enorm!

Een dierenarts herinnerde me aan ons gesprek in 2002 in een restaurant waar ik m'n eerste kangoeroe biefstuk at. Ik herinnerde me de biefstuk en het rode haar van de dierenarts. Mijn conclusie na ons gesprek was: "Ik adviseer je om naar Zuid Afrika te gaan. Verspil geen tijd met het 'er over' bidden. Doe het gewoon". Hij vertelde me dat hij dat advies letterlijk had opgevolgd en dat hij na de training in Zuid Afika naar Azie is gegaan om de boodschap van hoop en leven uit te dragen.

Vanmorgen gesproken met Ben. Twintig jaar en nog een jaar te gaan op de Doulos. Wat is zijn volgende stap? Ergens op deze planeet met jongeren gaan werken die geen hoop meer hebben of terug naar Zuid Afrika om te gaan studeren. Wat is wijsheid? Kan het niet allebei tegelijk? Studeren wordt steeds makkelijker gemaakt. Ga voor de combinatie. Leren en tegelijk midden in de wereld jongeren bereiken met het Goede Nieuws van het Koninkrijk van God.

Vanavond trakteer ik alle Nederlanders op koffie met gebak. Ergens in de stad. Weet nog niet waar.

Vandaag vrij. Ik hoop het boek "Edinburgh to Salvador; twentieth century ecumenical missiology" uit te lezen en m'n verslag af te krijgen.

De zondag

Zeventien teams leuken vandaag de diensten in zeventien verschillende kerken op. Vrijwel al die kerken krijgen een 'zendingsgetuigenis' te horen, waarmee een traditie in ere wordt gehouden die is ingezet door de piëtisten* in de 17e en 18e eeuw.
De protestantse zendingsbeweging is buiten de toenmalige kerkstructuren en denominaties ontstaan; de ware kerk is onzichtbaar en de eenheid van de gelovigen gaat dwars door kerkmuren heen en geldt allen die zich 'gewassen weten door het bloed". Deze beweging legde en legt de nadruk op de individuele bekering.

Zonder het te beseffen bevestigt het gemiddelde zendingsgetuigenis de scheiding tussen de geïnstitutionaliseerde kerk en de zendingsorganisatie.
Ondanks de inspanningen van organisaties en kerken om te integereren of het gat te dichten blijft het zendingsgebeuren toch nog heel veel een kwestie van "wij" en "zij". "Wij" leven uit geloof en "zij" hebben en gewone baan. Een bijbelse basis kan hiervoor niet worden gevonden.

Gisteren werd ik aangesproken door een iemand die me herinnerde aan iets wat hem altijd bij was gebleven uit een toespraak die ik hield op de universiteit van Mebourne in 2002.
Ik blijk te hebben gezegd dat het onmogelijk is om het zendingsveld op te gaan (Het zendingsveld op gaan hoort ook bij deze Piëtistische erfenis; "de Heer leidde me naar het zendingsveld"). Technisch en Bijbels gezien is het onmogelijk om naar het zendingsveld te gaan omdat je daarmee indirect zegt dat de plek waar je nu bent, dat niet is. En dat kan dus helemaal niet. Jezus zegt dat de akker de wereld is en niet een paar stukjes van die wereld.
Het degradeert onbewust degenen die die roeping of leiding niet hebben tot een soort van tweederangs burgers die hun tijd uitzitten op aardappelveld, fabriek, kantoor of anderszins.

Hoe kunnen we ooit de miljoenen gelovigen mobiliseren als we de tweedeling in stand houden?
Niet dus.
Tenzij we oprecht en eerlijk langszij de kerk komen, haar respecteren, waarderen, toerusten en bemoedigent om dat te zijn waartoe God haar heeft geroepen: Zijn spreekbuis naar de wereld toe.

* In 1675 publiceerde Phlipp Jacob Spener zijn Pia desideria of Ernstige Wensen voor een Hervorming van de Ware Evangelische Kerk. In deze publicatie deed hij zes voorstellen om de Kerk te hervormen:
1. de ernstige en grondige studie van de Bijbel in particuliere bijeenkomsten, de ecclesiolae in ecclesia (letterlijk: kerkjes in de kerk)
2. iedere christen heeft een ambt, een taak in de kerk ("algemeen priesterschap der gelovigen")
3. de kennis van christendom moet in de praktijk worden toegepast
4. heterodoxen en ongelovigen moeten niet worden bestreden door bittere aanvallen of uitleg van de ware leer, maar door hen sympathiek en vriendelijk te behandelen
5. in de theologische opleiding aan de universiteiten, moet meer aandacht besteed worden aan de praktijk van het godsdienstige leven
6. de prediking moet praktisch en minder dogmatisch zijn

Onder andere vanuit deze hervormingen (Nadere Reformatie) ontstond de moderne zendingsbeweging.
Kritiek hierop betreft vooral het verwijt, dat de gelovigen zich te zeer terugtrekken in zichzelf om zich op hun persoonlijke heil te concentreren en daardoor geen maatschappelijke verantwoordelijkheid meer op zich zouden nemen.

Beelden

Vanmorgen de bemanning en opvarenden toegesproken in een overdenking van 45 minuten. Ik was na 40 minuten al klaar! Gesproken over het belang van beelden in de context van geestelijke groei en het "aandoen van de nieuwe mens (natuur)". Als zeven of achtjarig jongetje was mij een nieuwe fiets in het vooruitzicht gesteld. Ik herinner me hoe wekenlang mijn gedachten maar door een ding werden beheerst: de nieuwe fiets. Alle andere dingen in en van het leven waren niet langer belangrijk en enkele slapeloze nachten waren het gevolg.

Hoe groei ik geestelijk? Hoe leer ik het kwade en de oude natuur overwinnen? Door mezelf een helder en levend beeld van Christus voor te houden. Dat beeld moet ik wel ontwikkelen en vormen en daarom is de Bijbel van groot belang. Beelden zeggen vaak meer dan een verhaal.

Vandaag wat beelden Het is druk aan boord. Enkele duizenden Aussie's bezoeken vandaag het schip en staan in de rij om aan boord te kunnen. De beelden tonen de gezichten van aan aantal van die bezoekers.

Vanmorgen ben ik naar de botanische tuin gelopen. Het voorjaar begint hier en het duurt nog even voordat de hele zooi in bloei staat. Maar er is toch al bloei te vinden. Ook daarvan heb ik een paar plaatjes in de blog geplakt.

Een uur per dag

Dat zeggen wetenschappers. Voor elk uur tijdsverschil heeft het lichaam een dag nodig om zich aan te passen.
Vanmorgen voor het eerst wezen hardlopen. Dat kan hier leuk. Langs de immens grote baai aan de ene kant en de botanische tuin aan de andere kant in westelijke richting. Als je even doorloopt kom je uiteindelijk in Perth uit (3419 kilometer). Ik ben na drie kilometer omgekeerd.

Maar er is meer. Ik krijg energie en enthousiasme terug. Vanmorgen voelde ik me alsof ik uit een lange winterslaap wakker begin te worden.

De Doulos vaart nog twee jaar. De nieuwe werkers die afgelopen zondag aan boord kwamen zijn de laatste lichting die twee jaar op het schip zullen vol maken. Het schip voldoet niet langer aan de maritieme en veiligheidseisen en zal uiteindelijk geen toestemming meer krijgen om door de varen. Er is veel hout in het schip verwerkt en dat mag tegenwoordig niet meer. Eigenlijk is het een museumstuk. Ze is bijna honderd jaar oud! Om te voldoen aan de eisen van de nieuwe tijd en wereld moet je een nieuw schip bouwen in een oud lijf. Dat is niet zo slim.

De jongeren aan boord zijn gave lui. En bij velen is er een oprechte geestelijke honger om te leren en te veranderen. Dar is echt heel gaaf. Ik merk dat ik een ouwe sok begin te worden en dat de dingen die ik in het leven heb mogen leren in goede aarde valen. Het is bemoedigend als men om levensadvies bij je terecht kan. Niet dat ik mezelf nu zo'n expert vind maar ik heb wel drie of vier dingetjes geleerd die ik weer door kan geven.