ljouwert

Parallel aan spoor en snelweg breng ik dit weekend door op een lapje land en huis met een kleine jeugdgroep uit Leeuwarden. Life Direction; zeven studies over het plan en de wil van God en hoe onze levens in dat plan passen. Morgenochtend spreek ik hier bij de Vergadering van Gelovigen en reis in de vroege middag weer naar huis.
Verder even niets te melden.

Weer thuis en Gods wil

Tja, het zit er al weer op. Vandaag tijdens de staf studie een interessante discussie over de wil van God in gang gezet. Wat me opviel is dat we met elkaar heel erg goed kunnen relativeren. Tijdens de discussie over de zin en onzin over die wil van God bleken we heel knap in staat om voor elke stelling een tegenargument kunnen vinden. De legitimatie voor zowel de zin als de onze blijkt "oprechtheid" te zijn. Als iemand iets met oprechtheid gelooft en praktiseert is het al gauw okay (zelfs al ziet iedereen dat het onzin is). Met andere woorden, we vinden altijd voorbeelden die het tegendeel van een bewering bewijzen.
Voorbeeld:
God zegt tegen Adam en Eva: "van alle bomen in de hof moogt gij eten, behalve van die kanariegele, daar in de verte. Zien jullie die boom waar je niet van mag eten en al die anderen bomen waar je dus wel van mag eten, Adam en Eva?" Nadat A en E bevestigend antwoorden gaat Eva in de keuken aan de slag om de lunch voor te bereiden.
Ze belt Adam op (die is op het veld aan het werk) en vraagt hem wat hij wil eten. Adam wil maar een ding en dat is Gods wil doen. Niet zijn wil, maar Gods wil. Mag Adam nu wel of niet aan Eva zeggen wat hij zou willen?

Nu zegt iedereen waarschijnlijk dat de instructie van God duidelijk genoeg was en dat Adam en Eva de vrijheid hadden gekregen om te eten wat ze wilden, of waar ze trek in hadden. Om nu te tot God te gaan bidden of Hij aub Zijn wil betreffende het lunchmenu voor deze betreffende dag bekend zou willen maken is onzin en tijdverspilling.
"Maar", zegt de doorgepolderde en supergeestelijke Hollander, "als iemand er nu behoefte aan heeft om hieromtrent wel om Gods specifieke wil te bidden, dan moet iemand dat toch zelf weten?"

Het godsbeeld van velen is m.i. teveel gebaseerd op wat men bij God voelt en denkt en niet noodzakelijkerwijs op wat we over Hem weten. Daarmee beknoten we onszelf in de vrijheid waartoe God ons geroepen heeft en verspillen onze tijd en Gods aandacht (als dat laatste überhaupt mogelijk zou kunnen zijn). Het helpt mij wel begrijpen waarom velen zo weinig van God horen. Hij heeft namelijk vaak al lang gesproken en wacht op ons om gebruike te maken van die vrijheid en de daaruit voortvloeiende verantwoordelijkheid voor de keuzes die we maken op ons te nemen.

Hier is mijn plek

Een paar dagen in de stroomversnelling van het OM leven en mijn energie is weer toppie in orde.
Het voelt ongeveer als thuiskomen na een lange reis. Vandaag twee studies met de OM staf. Dat ging best wel lekker.
Mijn oude bekende die gisteren langskwam is in de loop van de dag verder getrokken. Ik was bijzonder verheugd toen hij besloot om op te stappen.

Vol energie zou ik graag de wereld wat willen veranderen.

Hij is er weer

Jawel, mijn regelmatig en vooral op ongewenste momenten opduikende oude bekende M. is er weer. Vanavond zou ik een vergadering hebben met de kringleiders van de Brandaris maar heb deze helaas moeten annuleren. M. eist alle aandacht op. Dat is echt heel spijtig want pas op 25 november ben wegens mijn grillige reisschema pas in de gelegenheid om een volgende vergadering te hebben.
Nu zal ik onverrichter zake terugkeren naar Dalfsen; Mission not Completed.

Vandaag de tweede studie met de OM staf. Het was bemoedigend om weer een grote groep te hebben. Vandaag met elkaar de vraag bestudeerd hoe een wereldbeeld of een Godsbeeldkan veranderen (of juist niet) en welke elementen van belang zijn, of zelfs noodzakelijk, in dit proces van verandering. Wetenschappers zijn het er over eens dat het bijna onmogelijk is om een Godsbeeld of wereldbeeld in de kern te veranderen. Met druk van buitenaf kom je een heel eind. Neuro Linguistic Programming helpt ook wel wat maar het is en blijft een behoorlijke kluif.

Het meest effectief is denk ik een confrontatie. Confrontatie met liefde, ziekte, dood, onrecht zijn de grootste veranderelementen die de mens in de kern van zijn bestaan raken en direct invloed uitoefenen op het wereldbeeld, zelfbeeld en Godsbeeld. Ten positieve en ten negatieve. De confrontatie met armoede en lijden heeft een enorme impact gehad op mijn Godsbeeld en mijn mensbeeld. Ik ben bijvoorbeeld niet zo optimistisch over de mens. Vind het moeilijk om mensen te vertrouwen en merk dat mensen oevr het algemeen met zichzelf bezig zijn; tot en met hun geloofsbeleving. De nadruk die ik tegenkom op "wat God allemaal voor mij kan en wil doen" maakt mij regelmatig onpasselijk (zie mijn blog van een paar weken terug over God goedkoper van een paraplu).

De confrontatie met armoede, lijden en onrecht heeft me doen beseffen dat wij, mensen, God ten onrechte verantwoordelijk houden voor al die zooi. We hebben daar onze taal voor aangepast: lijden en onrecht gebeurt onder Zijn toelating. Daar kom je echter niet zo makkelijk mee weg. Als iets onder mijn toelating gebeurt, ben ik er ook verantwoordelijk voor, en dus op aan te spreken.
Wijzelf, de mensheid is volledig verantwoordelijk voor armoede, lijden en onrecht en 100% aanspreekbaar op wat wij toelaten. Het is onder onze en mijn toelating dat deze dingen gebeuren. Ik kan en mag dat niet afschuiven op mijn hemelse Vader die volkomen volmaakt is!

Deja vu

Het is het eenentwingste jaar dat ik in min of meerdere mate betrokken ben bij onze jaarlijkse conferentie voor nieuwe werkers. De meeste van de ruim 250 nieuwe werkers waren nog niet geboren toen ik hier (de bron in dalfsen) voor het eerst kwam. Mijn betrokkenheid is nu meer bij de ontwikkeling en aanmoediging van onze leiders. Deze week doe ik vijftal studies met ze. De focus ligt op de vraag hoe het komt dat mensen zo ongelooflijk moeilijk echt veranderen.
Het is best wel confronterend als je bij jezelf merkt dat je bepaalde gewoontes of nare eigenschappen wel graag wilt veranderen maar jezelf toch voortdurend blijft tegenkomen in een hardnekkig onveranderen.

Hoe kunnen we deze nieuwe werkers en elkaar bijstaan en helpen om tot waarachtige verandering te komen?
Een aantal tips:
1. Stop met elkaar aanspreken op buitenkantzaken.
2. Breng veel tijd met elkaar door
3. Bevraag elkaar naar de dieper motivatie en als deze niet verwoord kan worden, help elkaar dan om woorden te vinden.
4. Werk vanuit het centrum, het hart.

Geen inspiratie en een beetje religie

Dit is Blog nr. 400!

Vandaag gewoon down! De laatste weken lijd ik aan chronische demotivatie en gebrek aan inspiratie. Normaal zou ik vier studies er even uitrammen en nu ben ik er een week mee bezig en zou het zo allemaal weg willen pleuren!
Het lijkt alsof al m'n passie aan het weglekken is en er onverschilligheid voor in de plaats komt.

De laatste tijd denk ik wat na over "religie". Dat is een 'vies' woord. God wil geen religie maar een relatie.
Nu komen beide woorden als zodanig niet in de Bijbel voor maar beide concepten zijn impliciet en overduidelijk aanwezig. De eenzijdige nadruk op relatie heeft het bestaansrecht van religie in het volgen van Jezus weggedrukt.

Wikipedia geeft wat achtergrondinformatie:

Bij Romeinse auteurs treft men de volgende etymologieën van het woord religio aan.
Cicero (zie foto rechts) leidt het woord af van relegere (herlezen, overdoen, nauwgezet in acht nemen) en typeert daarmee het begrip religie als het voortdurend en ijverig in acht nemen van alles wat op de verering van de goden betrekking heeft (vergelijk De natura deorum II, 28 en De inventione II, 22 en 53).
Lactantius verklaart religie uit religare (opnieuw binden, goed binden) en verstaat onder religie de band (liga) tussen God en de mens (Divinae Institutiones IV, 28).
Aulus Gellius leidt het begrip af van relinquere (achterlaten) en geeft daarmee aan dat alles wat tot de religie behoort van het profane is afgezonderd (Noctes Atticae IV, 9).
Augustinus brengt het woord in verband met re-eligere (opnieuw verkiezen): in de religie kiest de mens God, die hij door de zonde had verloren, weer als bron van zijn zaligheid (De civitate Dei X, 4).
Aan de afleiding van religare, relinquere, re-eligere kleven taalkundige en lexicologische bezwaren. Het grootste gezag heeft de opvatting van Cicero: religie verwijst naar vrees tegenover de godheid (godsvrucht, vergelijk Duits: Gottesfurcht, Hebreeuws: jir'at ha-Sjem) en de daaruit voortvloeiende nauwgezette waarneming van de godencultus. Religio staat dus in tegenstelling tot negligere (veronachtzamen, vergelijk: negligé).

Religie heeft voor de gemiddelde westerling iets negatiefs en wordt gekoppeld aan wetticisme en/of traditie.
Religie heeft ook iets moois omdat het iets zegt over het opnieuw in een lijn komen met God. De rol van religie is het helpen terugbuigen van wat van God was afgebogen.
In die zin horen religie en relatie bij elkaar. De relatie krijgt vorm, inhoud en betekenis door de religie. De religie helpt ons begrijpen dat relatie mogelijk is.

Ik denk dat ik een beetje religieus aan het worden ben.

Dualisme en Schisme

Een belangrijke reden dat het zo ontzettend moeilijk is om werkelijk diep van binnen te veranderen is het feit dat we denken en leven in dualismen en schismen. Christenen hebben er hun vocabulaire op aangepast: "dat deed ik niet zelf, het was m'n vlees", of "de geest is wel gewillig maar mijn vlees is zwak". Dat laatste werd trouwens door Paulus aangevoerd om de juistheid van Gods wet te bevestigen. We herkennen ons in: "wat ik niet wil doe ik toch en wat ik wel wil doe ik toch niet", hoewel de praktijk van velen zal zijn: "ik doe gewoon wat ik wil".
Pas als ik geconfronteerd wordt met Gods wet, kom ik er achter dat ik vreselijk tekortschiet.

Gods norm is: liefhebben. Onvoorwaardelijk en zonder te discrimineren. Als ik die norm serieus neem kom ik mezelf keihard tegen omdat het mij onmogelijk lijkt om iedereen onvoorwaardelijk lief te hebben. Het ging prima met me, totdat ik Gods wet wilde doen. Tot die tijd stond ik in mijn recht en gelijk om de een meer lief te hebben dan de ander en een enkeleing zelfs te haten. Ik kon dat verklaren en je zou me gelijk hebben gegeven.
Nu ik Gods wet wil doen, gaat het opeens niet zo goed met met me. Ik heb een probleem.

Met liegen gaat het net zo. Gods norm is de waarheid. Altijd en overal. Totdat ik daarmee werd geconfronteerd voelde ik me prima met m'n leugentjes en leugens.
Nu ik aan Zijn norm wil voldoen, heb ik een probleem. Ik betrap me op onwaarheden, halve waarheden en verzwijgen.

Shit.

De wet van God is volmaakt en ik ben dat niet. Ik ben volmaakt incompatibel met Gods wet. En toch zie ik dat Gods weg de beste is.

Romeinen 8 leest:
Wat de wet van Mozes niet kon, omdat ze machteloos was door ons zondige bestaan, dat deed God. Hij heeft zijn Zoon in datzelfde zondige bestaan gestuurd als een offer voor de zonde, en daarmee de zonde juist binnen dit bestaan zelf veroordeeld. Zo kunnen wij nu volbrengen wat de wet van ons eist: want we leiden geen leven meer zonder God, maar we leven volgens de Geest van God. Wie zich laten leiden door hun zondige ik, zetten hun zinnen op zondige dingen. Maar wie zich laten leiden door de Geest, zetten hun zinnen op wat de Geest wil.

Wat een oplossing! Daar word ik toch lichtelijk happy van!

Wie Ja zegt moet ook Be

Waarom heb ik ook alweer ja gezegd? Ik had me nog zo voorgenomen om voet bij stuk te houden en het niet te doen. Uiteindelijk ben ik toch overstag gegaan want het ging maar om vier studie van 90 minuten voor de OM staf.
Leiders van de eigen organisatie zijn wat mij betreft, naast de eigen gemeenteleden, het meest kritische en intimiderende publiek.

En nu moet ik dus aan de bak. Vandaag begint onze jaarlijkse conferentie op de Bron dat nu "Mooirivier" heet.
(Waarom ze een naam die zo gevestigd is veranderen in zoiets doms als Mooirivier, is mij geheel onduidelijk. Twee mogelijkheden: een duur marketingbureau heeft de powers that be er van weten te overtuigen dat dit veeeeeeel beter is. En, omdat ze er verstand van hebben en ervoor betaald worden krijgen ze hun zin. Of, en dat is mogelijkheid twee, de huidige eigenaar heeft het zelf bedacht en is van harte overtuigd van deze vreemde naamswijziging).

Maar goed dat alles helemaal terzijde; ik moet nu wel die vier studies voorbereiden en dat kost gewoon een heleboel werk. Die OM leiders zijn gepokt en gemazeld in van alles en nog wat en hebben het meeste wel gehoord. Niet dat er nu perse iets nieuws gezegd moet worden maar het moet wel uitdagen, stimuleren en veranderen!

Dus, wat gaan we doen? We gaan eens kritisch naar ons eigen geestelijk leven kijken en de manier waarop we onszelf effectief denken te reproduceren. Ik neem als uitgangspunt de vraag hoe het mogelijk is dat van een groep van 10 nieuwe werkers die twee jaar van hun leven hebben gegeven aan ons werk, er vijftien jaar later bijna geen van hen nog actief de God volgt die ze zo van harte en zonder voorwaarden wilden dienen.
Wat zegt dit over die mensen?
Wat zegt dit over ons en onze programma's
Hoe zit het met mij? In hoeverre doe ik wat ik doe omdat het de cultuur en verwachting van de organisatie is? Wat zou er bij mij blijven hangen aan toewijding en geestdrift als ik morgen tupperware zou gaan verkopen i.p.v. mijn hele leven in dienst van het Evangelie te staan?

Nu houdt dat thema van veranderen en vooral het tekort aan wezenlijke, blijvende verandering mij nogal bezig dus ik laat me maar een beetje leiden door mijn eigen actualiteit.
Met andere worden, laten we onze maskers eens af doen, elkaar diep in het hart kijken en een aantal wezenlijke vragen eens serieus onder de loep nemen en zien te beantwoorden.

100% zicht

Vandaag naar de oogarts die verklaarde dat ik met m'n linkeroog 100 zie. Dat is fijn. Mijn linkeroog is nu echter wel verziend en mijn rechteroog bij-. Ik lees met rechts en kijk in de verte met links. Daar moeten m'n hersenen aan wennen en dat kan wel een paar maanden duren.

Waren er maar metertjes die konden bepalen hoe scherp ik geestelijk zag. Zonder metertje weet ik in ieder geval dat ik geestelijk zowel verziend als bijziend ben en dat ik multifocale correctie nodig heb. Hoe groot de afwijking is, weet ik niet. Waarschijnklijk groot genoeg om altijd alles te dubbelchecken en dan vervolgens heel voorzichtig te zijn.

Meer lezen na de vakantie

Dit las ik vanmorgen in de krant en zo'n berichtje geeft de burger moed: betere seks, meer cultuur en meer lezen na de vakantie. Ik vis echter achter het net omdat ik niet op vakantie ben geweest! Ik zal dus op een andere manier mijn seksleven, culturele activiteiten en boekenlezerij op een hoger niveau moeten krijgen. Ik beperk me tot een opmerking over "meer lezen". Waarom? Omdat niemand iets te maken heeft met mijn seksleven en ik waarschijnlijk altijd een culturele barbaar zal blijven,

Onlangs kwam ik in de verleiding om "The Works of John Wesley, Third Edition: 7 Volumes" aan te schaffen. Het was voor een weggeefprijsje: 95 dollar inclusief verzendkosten vanuit Amerika!
Maar ga ik die 7.488 bladzijden ook daadwerkelijk lezen?


Misschien na een lange vakantie.

Naar aanleiding van deze onweerstaanbare aanbieding heb ik nog wat deductiewerk gedaan.
Waarom is het zo goedkoop? John Wesley is dood en het copyright op zijn werken waarschijnlijk al heel lang geleden vervallen. Met andere woorden, het zou best wel eens "public domain" kunnen zijn zodat iedereen met een internetverbinding toegang kan hebben tot de Wesleyaanse erfenis.
En ja hoor, hier is een link met een hele goede zoekmachine. Daar ga ik echt zelf niet voor bladeren. Zelfs niet na de vakantie!