Boemelen

Jan in de trein. Ja, dat we dat nog mee mogen maken!
Vanmorgen met de trein naar Barneveld-Noord gereisd en me daar op laten halen door aan afvaardiging van een jeugdgroep uit Alblasserdam die daar een weekend vieren. Mijn taak was om dat weekend wat op te lichten met een Bijbelstudie.

Van Amersfoort naar Ede gaat af en toe trein. Geen druk treinverkeer, gewoon een keer of zes tot acht per uur boemelt daar een blauw treintje (de Valleilein) door de weilanden. Daar kan toch weinig mis aan gaan. En toch lukt het. Om 12.45 stond ik op de trein van 12.54 te wachten, die dus niet kwam. Totdat plotseling uit het niets een vrouwenstem klonk met de mededeling dat de trein over een minuut of tien zou komen. Het is zaterdag en het gaat hier om een stuk spoor dat tot het rustigste van Nederland behoort en toch vertraging! Ik vind dat gewoon knap. Daardoor mistte ik de geplande verbinding in Amersfoort en kwam ik uiteindelijk een volle twintig minuten later dan gepland in Rotterdam aan.
Maarrrrr... ik had wel de Trouw gespeld en een half boek weggelezen. En dat is winst die ik achter het stuur moet missen. De doos "Merci" die ik als dank meekreeg heb ik voor de helft leeggegeten. Misschien ga ik vanaf nu wel vaker met de trein. Ik heb al een voordeeluren gebeuren omdat ik al wel heb ontdekt dat 'treinen' met de toenemende drukte in NL en de almaar stijgende autokosten veel voordeliger en vaak sneller is.

Was m'n Blog van gisteren nu wel of niet te heftig? Maak ik me niet een beetje veel te druk naar de schijnbaar grenzeloze honger naar kunstjes en dingetjes waar we achteraan kunnen lopen. Hoopt christelijk Nederland in stilte dat er wellichjt de mogelijkheid bestaat dat je plotseling een goudader vindt, of de geestelijke Lotto wint? Ik weet het niet. Het goud ligt toch dagelijks voor het oprapen...

Een nieuwe hype of...

Ik word er af en toe zo moe van. We gaan naar Kansas want daar zijn mensen aan het bidden geslagen en schijnt er iets te gebeuren. Daar kun je nu georganiseerd heen om te leren wat we blijkbaar zelf niet kunnen ontdekken. Soms kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat Amerika misschien toch het beloofde land is. Wij, achterlijke Nederlanders denken alleen maar dat we God vertrouwen. We zullen het in Kansas moeten halen.
Daar kunnen we misschien de jas van een der profeten aanraken, zoals eens een vrouw in nood geloofde dat door sl;echts de kleding van Jezus aan te raken, ze genezen zou worden (hetgeen ook gebeurde!).
Cynisch? Ik? Welnee.

Lees eens:
"The International House of Prayer is committed to seeing the nation of Israel walking in their full destiny at the end of the age. Our primary role is to pray for and partner with Messianic Jews who are living in Israel. The operation and visitation of the spirit in Israel is a vital part of releasing the great end-time harvest among the nations (Ezekiel 36:23–36). However, this full release will only come as a result of a body of believers who are committed to a life of night and day prayer living a fasted lifestyle". link hier

Dus zo doe je dat! De geschiedenis zal zich slechts ontvouwen als we dag en nacht gaan bidden en vasten. Ik heb dus weer zitten slapen want ik ben dat nog nooit in mijn Bijbel tegengekomen.

Ik heb de afgelopen 30 jaar al zoveel grote dingen horen roepen over mensen, gezinnen, landen; de creativiteit van de profeten lijkt geen grenzen te kennen. Alleen lijkt de uitvoering van het e.e.a. op zich wachten. God werkt niet echt hard mee om het allemaal uit te voeren. Of de profeten zien het niet scherp of het is een emmer vol met wishfull thinking.

Ik heb een groot wantrouwen naar alles wat naar moderne profetie ruikt en neigt. De grote aangekondigde veranderingen in stad en land laten maar op zich wachten.
De stelligheid waarmee zaken aangaande het eind van de tijd wordt neergezet, is zelfs irritant te noemen. Wat we hier zien is een herhaling van de geschiedenis; de kortzichtige bedelingenleer, vaak (en ook hier) in een voorspelbare symbiose met het postmillenialisme en uiteraard pre-rapture. Voila, de ingrediënten die een extreme kijk op de wereld en de toekomst garanderen.

Wat dan?
Heb God lief boven alles en uw naaste als uzelf. Die wil van God begrijp ik en daar strek ik me maar naar uit. Totdat Hij komt. En hoe die komst er uit gaat zien? We merken het vanzelf. Laten we geld dat we nu wellicht uitgeven aan een retourtje Kansas, investeren in het bereiken van de hongerigen en de verlorenen.

Een made

Nadat ik gisteren Moniek had opgehaald besloten we een hapje te eten bij La Place en voor de Wokaanbieding te gaan. Zelf schep je een bakje met groenten vol. Bij de peultjes aangekomen besloten we deze over te slaan toen we temidden van het heerlijke frisse groen een made zagen kruipen. Wel veel proteine maar niet zo smakelijk. Vervolgens verheugden we ons op een knapperig maaltje met kipfilet in Thaise saus en kokos gewokt. Echter, de kok wokte een beetje te lang: wel tien minuten (anders werd de kip niet gaar?). Een paar minuten later werkten we ons bordje rijst met daarover een onherkenbare smurrie van voorheen verse, knapperige groenten weg.

Voorts een unicum: met z'n zessen gegeten. Dat komt bijna nooit meer voor. Voor de gelegenheid de barbecue uit het vet gehaald.

Een oud fotootje

Contacten met familie brengt soms onverwachte verrassingen met zich mee. Zo heeft mijn tante nog wat fotoalbums waarin ook foto's van mijn ouders, broers en zussen in te vinden zijn. Zo ben ik vorige week driftig aan het scannen geslagen om het een en ander digitaal te conserveren.
Tegenwoordig wordt de ontwikkeling en het opgroeien van kinderen wekelijks of zelfs dagelijks fotografische gevolgd en vastgelegd. Wij hebben dozen vol met foto's van onze kinderen. Ik ben alleen 15 jaar achter met inplakken. Dat heeft Martha opgepakt en die is weken bezig geweest met selecteren, combineren en elimineren. De albums zijn weer goed gevuld en up-to-date.

Vroeger werd er niet zoveel gefotografeerd. Het was duur en de kwaliteit van de doe het zelf fotografie ronduit slecht. Ik ben al blij als ik weer eens een fotootje tegenkom en me even verlies in sentiment en het opnieuw afspelen van gebeurtenissen, het opnieuw voelen en zelfs het herbeleven van geuren waarvan ik niet eens wist dat ze nog opgeslagen waren in mijn geheugenbank.

De laatste tijd heb ik nogal wat nagedacht over wat het nu betekent om echt mens te zijn zoals God het bedoeld heeft. Als je dan leest over de hof van Eden en alles wat Jezus zegt over het leven met God, dan voelt dat aan als een foto uit de oude doos die allerlei van die positieve herinneringen oproept. Ook al is de mensheid in zonde gevallen, de mens blijft beelddrager van God en als je de oude foto erbij haalt voel je dat het klopt.
Er is een verlangen naar het authentieke, het echt leven. Bij sommigen is het zo diep weggestopt dat een eerste confrontatie met die oude foto niets met hen doet. Maar als je doorpraat en doorvraagt komt er die herkenning.
Dat maakt het leven met Jezus zo bijzonder. In mijn geloof in Hem ben ik begonnen aan de terugreis en, langzaam maar zeker wordt het beeld scherper en levendiger. Ik wil die foto graag aan anderen laten zien.

Hier een foto uit de oude doos, 36 jaar geleden gemaakt. Mijn eerste officiële pasfoto. Hoe langer ik er naar kijk, hoe meer ik me begin te herinneren. Ook vragen. Waarom werd de pasfoto gemaakt? Er moet een reden geweest zijn omdat er in ons gezin nooit zomaar geld werd uitgegeven aan dit soort fratsen tenzij dat het echt nodig was. Misschien voor het aanmeldingsformulier van de middelbare school? Voor een schoolreis? Ik heb geen idee. De voortanden zijn niet authentiek. Die hebben hun vorm gekregen tijdens een intieme confrontatie met het schoolplein. Na zich, door m'n onderlip heen, een weg naar buiten te hebben gebaand is de strijd met het schoolplein in het voordeel van dat schoolplein beslecht.

We hebben het weer gezien

Het Noorder Dierenpark onderscheidt zich hierin dat je er nogal wat 'dummy's' van dieren tegenkomt. Het gebrek aan levensechte exemplaren wordt hiermee, en met tentoonstellingsruimtes en glazen doorkijkjes naar begroeide buitenruimtes, gemaskeerd. Het lijkt uiteindelijk best wel wat. Een plastic slang of krokodil heeft ook wel iets. Toch. In ieder geval was het duidelijk wat echt was en wat nep was.

Bij mensen is dat anders. Daar vermengen nep en echt zich tot een symbiose. Vraag is dan even welke symbiont gastheer is; lift de nep mee met het grote echt of is er zoveel nep dat het echt zich nog ternauwernood hecht?

Vanmorgen las ik dit stukje in de krant en dacht drie dingen:
1) Gelukkig dat het alleen maar over Amerikanen gaat. Wij Nederlanders hebben hier vast geen last van.
2) Wat praten we toch moeilijk over de zaken die ons ten diepste bewegen. Waar komt de neiging om altijd maar weer de moeites, die iedereen heeft, weg te poetsen?
3) Het lijkt wel een dierentuin.

p.s. als je het artikeltje moeilijk kunt lezen moet je er even op klikken. Als het goed is krijg je dan een vergroting te zien.

Bedrijfsuitje

Vandaag gaan Martha en ik naar het Noorder Dierenpark in Emmen. En dat terwijl we op een steenworp afstand wonen van de mooiste dierentuin van Nederland!
Waarom 220 kilometer rijden naar een beduidend minder tuintje?
Tja, we noemen het bij Operatie Mobilisatie een 'teamuitje'. Dus we doen het voor het team; de onderlinge band en de zak patat die door de stichting wordt betaald. Ik kan zelfs m'n kilometers declareren. Zeg dan maar eens nee!
Met aanhang erbij zullen we met 66 personen patat gaan eten, koffie en/of Fristi drinken en naar dieren kijken.
Wat ik mezelf vooral zie doen is heel lang in het cafetaria zitten om met een aantal collega's eens flink bij te praten. Dieren kijken kan altijd nog in Rotterdam. Of op plaatjes.

Daarna gaan we door naar Ede waar ik een hotel heb geboekt aan de Bosrand. Eens kijken of de patat, de koffie en/of Fristi voldoende energie heeft opgeleverd om op de Veluwe een rondje hard te lopen.

Morgenochtend een toch wel bijzonder evenment in Otterlo (vandaar dat we in Ede overnachten). Mijn oom en tante vieren dat ze vijftig jaar getrouwd zijn en mijn vijf nichten met aanhang hebben een weekend voor ze georganiseerd. Het was mijn tante's wens om met elkaar naar de kerk te gaan. Of iets dergelijks. Mijn nichten hebben toen bedacht dat dat het best in informele sfeer zou kunnen en dan niet met een voor hen onbekende dominee maar met neef Jan, die ook min of meer in het vak zit. Ik ben heel benieuwd hoe dat wat ik heb voorbereid zal landen bij de aanwezigen. Een van mijn nichten heeft op slinkse wijze mijn oom en tante de trouwtekst weten te ontfutselen (ze mochten van niets weten) en die gebruik ik morgen als uitgangspunt voor m'n praatje.
Het is echt een supergave gedachte dat heel veel zegt over wet wezen van God. Als God Mozes de opdracht geeft om dat koppige volk Israel te leiden vraagt Mozes of hij wat hulp kan krijgen waarop God zegt (vraagt?),"Moet ik dan zelf meegaan om je gerust te stellen?"(Ex. 33:14). Daarop reageert Mozes dat als God niet meegaat hij blijft ziten waar hij zit en zich niet verroert. Zou ik ook doen.
Als God er niet meer bij zou zijn; wat blijft er dan nog over?

Zou het echt...

Zou Jezus echt rust geven aan hen vermoeid en belast naar hem toegaan? Hij belooft het toch in Matteus 11:28-30?
Kun je ook naar Hem toegaan als niet vermoeid en belast bent? Is het mogelijk om naar Jezus toe te gaan en zeggen: "Ik ben bij u terecht gekomen omdat het me wel slim lijkt maar ik voel me eerlijk gezegd prima. Die rust hoeft momenteel niet zo maar doet U mij wel graag het eeuwige leven, als het U beliefd".
Gaan mensen alleen maar naar Jezus toe als er eerst een erkenning van vermoeidheid en belasting is? Is dat de voorwaarde om echt rust te ervaren?

Ik denk het wel. Iemand die geen rust nodig heeft, zal het ook niet zoeken.
De uitnodiging gold toentertijd de Joden die gebukt gingen onder religieuze lasten en verplichtingen: God te vriend en tevreden houden. Dat is een uitermate vermoeiende bezigheid. Jezus grijpt in en doorbreekt de vicieuze cirkel; geeft mensen de gelegenheid om ervan lost te komen: zeg religie gedag en begin een relatie.
Wat een verademing.

Geel en bruin en blank en zwart. Links en Rechts. Moslim, Protestant of Jood. Het antwoord is JEZUS!

Betteld dag 3 en 4

Waarom dag 3 en 4? De blog van gisteren had dag 3 moeten zijn. Ach, zo belangrijk is het ook weer niet. We zij.n al weer onderweg naar huis. De studies zitten erop. De toehoorders happy, dus wij ook. Vamiddag weer en rondje van 10 km hard gelopen. Martha volgde op de skeelers en was om een nog onbekende reden helemaal op en kapot toen we weer bij ons chalet aankwamen. Ze liet zich meteen op bed vallen waar ze een half uur moest bijkomen. Niet goed.
Als Jezus ons leert bidden en een van de instructies is om te bidden 'Geef ons heden ons dagelijks brood' gaat het er bij sommigen echt niet in dat Jezus het wel eens over gewoon brood kan hebben. De evangelische vergeestelijking waarbij Jezus het over zichzelf heeft en we dus eigen bidden om een dagelijks portie van Hem, gaat er bij mij echt niet in.
Hoe vergeestelijk je de instructie om onze schuldenaren te vergeven?
Onze onvergevingsgezinheid staat Gods vergeving van onze zooi in de weg. Daar is niets ingewikkelds aan. Daar is helemaal niets aan te vergeestelijken
Goed, zo zou ik nog wel even door kunnen gaan. Het gaat bij veel christenen nog steeds wel heel erg tussen God en hen; de individualisering van het geloof, of, maatpakgeloof; God wil maar een ding en dat is mij zegenen. Het einddoel van het geloof is dan nog steeds 'ik'.
En dat is triest.

Zelhem. Dag 2

De groep deelnemers aan de bijbelstudie was gisterenavond verdubbeld. Miisschien dat het slagroomgebak dat door het barteam was ingezet hielp. Mij motiveerde het in ieder geval enorm. Vanmorgen was de groep weer terug en dat is altijd het beste compliment voor een spreker.
De rest van de dag was vrij. We zijn hier in de buurt wat door de bossen gaan lopen. Leuke omgeving. Jammer dat er zo weinig auto's rijden. Je zou zomaar het gevoel krijgen dat je alleen op de wereld bent.

Vanmorgen was de auto bedekt met een laag honingdauw, zo heet dat toch, het spul dat luizen of ander ongedierte afscheiden? Ik heb eigenlijk geen idee maar begrijp nu waarom dat veel automobilisten hun voiture bij voorkeur niet onder bepaalde bomen parkeren. Aan de andere kant zou het best wel conserverend kunnen werken. Maar dat is alleen maar een gevoel, ik kan dat niet staven.
Er zijn echter mensen die hun voiture nooit wassen omdat ze menen dat het aangekoekte vuil extra tegen roest beschermt.

Geestelijk werkt het echter niet zo. Vuil beschermt niet maar trekt juist meer vuil aan. Daarom blijf ik me toch maar uitstrekken naar dagelijkse levensheiliging. Niet door de buitenkant te poetsen maar door de innerlijke vernieuwing te zoeken die God door zijn Geest wil geven.

En toen ging de temperatuur omhoog

Vandaag onze eerste dag op de Betteld en zometeen om acht uur de tweede studie. Koud gisteren toen we arriveerden. Vandaag is het lekker opgewarmd en we genieten ervan. Vanmiddag tien km hardgelopen terwijl Martha me op haar skeelers achtervolgde. Het loopt toch een stuk lekkerder als je eerst gegeten hebt. Normaal loop ik 's morgens hard op een lege maag. Vandaar dat ik me vaak zo energieloos voel; er is ook geen energie.

Een heel klein clubje deelnemers aan de studies. Zes personen om precies te zijn. Vind ik helemaal niet erg omdat er een heel andere dynamiek ontstaat en de studie meer het karakter van een gesprek krijgt. Men reageert makkelijker en sneller.

Zojuist gehoord dat een collega van me vannacht is overleden aan een hartstilstand en een andere collega bij haar man in het ziekenehuis is om hem bij te staan in de laatste dagen, misschien weken, van zijn leven op aarde. Het leven is wreed en onaardig.
Dood heeft er nooit bijgehoord. Daarom voelt het ook zo tragisch.