Open en De Tuin

Ja, het museum was open en opnieuw staan Martha en ik versteld wat mensen elkaar aan kunnen doen in de naam van God, Geld, Macht...
De beelden zijn gruwelijk. Men heeft niet geprobeerd om het minder erg te maken. Apartheid is gruwelijk, onbijbels en mensonterend. Het bloedvergieten, de haat, het verdriet, de uitzichtloosheid...
Daarna anderhalf uur naar het Noorden gereden met onze gastheer en gastvrouw. Hun dochter en schoonzoon runnen een `lodge`, een plek waar je voor 200 euro per dag verwend wordt en een spectaculair uitzicht hebt over het `bosveld`. Camera vergeten. Ik wordt wat achteloos.

Vandaag een softere dag. We gaan naar de botanische tuinen in Johannesburg. Vanavond zal ik wat foto´s posten en misschien krijg ik Martha wel zover dat zij een blogje schrijft.

Dat doet ze dus niet. het is nu 16.30 en we zijn net terug. "Hoe kunnen woorden de schoonheid beschrijven van wat we hebben gezien?", is haar reactie.

Het was zo'n dag waarop alles mee lijk te te werken; het weer, het uitzicht, de gezondheid...
Hieronder een paar foto's. Maar ook deze foto's zijn slechts een slap aftreksel van de werkelijkheid.

Apart..

We zouden dus naar het apartheidsmuseum. Van tevoren nog gebeld om de openingstijden te achterhalen. Vergaten ze er voor het gemak bij te zeggen dat het museum altijd op maandag gesloten is. We hebben wel veel van Johannesburg gezien.
Vandaag een nieuwe poging. Maar eerst even bellen, vandaag, 1 mei is namelijk ook in Zuid Afrika een nationale feestdag. Wie weet is het museum gesloten..

Vanmiddag gaan we naar ons volgende adres waar we de komende vier dagen verblijven.

Kwam ik er gisteren toevallig achter dat een van mijn beste vrienden, de leider van ons werk in Libanon, ook in Zuid Afrika is. Hij zou die middag vertrekken en tot mijn grote vreugde konden we het zo organiseren dat we elkaar ontmoetten op de luchthaven in Johannesburg.

Terug in de bewoonde wereld

Wel, het heeft even een paar dagen geduurd maar hier zijn we dan weer. “We”, want Martha en ik zijn samen. Ze ziet het niet zitten om te bloggen dus is het toch weer mijn verhaal.
Winterton is een van de dorpjes in de uitlopers van de Drakensberg. Ik heb zelden een mooiere omgeving gezien. Tolkien heeft zich door de Drakensberg laten inspireren toen hij zijn wereld creëerde.
Ik heb de boeken gelezen en de films gezien en het is waar, je kunt hier bij wijze van spreken de hoofdrolspelers in het verhaal zien rondlopen. De uitzichten zijn fenomenaal.
Onderaan de blog wat foto’s.

We hebben een paar dagen rust. Morgen, zondag, spreek ik om 09.00 in een kerkdienst in de bergen .
Het is een bijzondere gelegenheid waar honderden gelovigen uit de omgeving bijeenkomen, samen avondmaal vieren. Ik vind het een voorrecht om daar te mogen spreken.
Na afloop reizen we door naar Johannesburg.
We verblijven hier in de pastorie van de Nederduits Gereformeerde kerk. Gerhard en Elna Louw zijn bijzonder gastvrij en ze hebben drie schatten van kinderen. De internetverbinding is zo belabberd dat het me niet lukt om m’n blog te posten. Dat moet nu wachten tot we in een ietwat technologischere omgeving zijn.

De zes kerken in Winterton doen veel samen en er is een bijzondere eenheid onder de gelovigen.

Vandaag is Martha jarig en we gaan dat zometeen in de bergen vieren met een brunch.
Martha 45 jaar, zaterdag 28 april.

Maandag, Johannesburg, Bryanston
De preek in de bergen ging prima. Dit soort bijeenkomsten waar gelovigen uit diverse kerken bij elkaar komen levert eigenlijk altijd extra werk op. Een man kwam na afloop naar me toe en vroeg ik open stond voor een uitnodiging om volgend jaar tijdens hun zendingsweekend te komen spreken. Een vrouw die jeugdwerk in een kerk in Durban doet vroeg me of onze mensen haar zouden kunnen helpen bij het jongerenwerk. Een dominee en theoloog die 25 jaar lang met Beyers Naudee heeft gewerkt (een voorvechter voor de afschaffing van apartheid) nodigt ons uit op de koffie in Pretoria om door te praten over discipelschap.
Vanmorgen zat ik na te denken over hoeveel namen ik de afgelopen tien dagen aan m’n netwerk heb toegevoegd. Ik realiseer me dat het voor een “rustige” trip toch een aanzienlijk aantal is. Ik kom uit op ongeveer dertig namen. Als ik daar de namen aan toevoeg van kennissen en vrienden die we opzoeken en/of waar we bij verblijven, kun je dat aantal wel verdubbelen.
Ik begin een beetje te begrijpen waarom Martha altijd min of meer uitgeput raakt, ook al doen we “niets”; mensen, mensen, mensen.

Vrijwel al deze mensen zijn wonderen van Gods genade, voorbeelden van de transformerende kracht van het Evangelie en ik weet me bijzonder bevoorrecht om ze allemaal te mogen kennen.

Zometeen gaan we Johannesburg in om het apartheidsmuseum te bezoeken.









Martha op haar verjaardag 28 april. Een verjaardag met een onvergetelijk uitzicht!!

FF snel

Gisteren op een Zulu bijbelschool gesproken. Man, kunnen die mensen zingen. Alles wat wij doen in onze witte kerken is daarbij vergeleken slechts een poging tot...

Daarna een volle dag met het opzoeken van een dierbare vriendin die door een zeer moielijke tijd is gegaan de afgelopen jaren. Goed om te zien dat het stukkejn beter met haar gaat.
Daarnaar door de mist en het duister weer terug naar Pietermaritzburg.

Vandaag wordt het een ren en vlieg dag. 08.00 auto ophalen. 09.30 Koffie met Gert en Martha van Kooten, daarna naar Winterton waar om 16.00 een vergadering is met allen die een rol spelen in de dienst van aanstaande zondag.Dat schijnt nogal een (jaarlijkse) happening te zijn. Google "Music in the mountains, drakenbergs boys choir" en je komt heel wat tegen.
Daarna hopen we drie dagen te relaxen, wandelen enz..

Moet gaan. Ik zal vragen of Martha de komende twee/drie blogs wil schrijven.
Dank voor bidden!

Martha en Aanbidding...

De jongeman die de samenzang begeleidde (eigenlijk mag ik dat niet meer zeggen en moet het zijn: de jongeman die de aanbiddingsdienst leidde) kon er maar geen genoeg van krijgen en ik begon de indruk te krijgen dat hij liever niet had dat er een spreker de Bijbel zou openen. Het liefst zou hij het hele uur hebben volgezongen maar na veertig minuten zette hij met moeite z’n gitaar weg zodat er nog een krappe twintig minuten voor mij overbleef.
Welkom in mijn wereld waar men gelooft dat als je je boodschap niet in vijftien minuten kan brengen, de boodschap niet de moeite waard is. Ik zou daar tegenin willen brengen dat we niet eerst elk lied 75 keer hoeven te herhalen en dat, als we 75 keer “Ik hou van U” hebben gezongen, God het wel zo’n beetje gehoord heeft! Misschien zou God zeggen “Ik heb nu wel gehoord dat je van me houdt, als je het nu eens gaat doen….”

Kan het zijn dat we uit balans raken met onze nieuwe ontdekkingen en praktijken aangaande “aanbidding”? Ik begin te dromen van een kerk waar voor de verandering niet gezongen wordt, we aan tafeltjes zitten, koffie, thee, limonade en/of een pilsje worst geserveerd en er een goed stuk onderwijs wordt gegeven waar je maandag wat mee kan.

Na afloop terug gereden naar huize Rabe en vandaar naar Durban gereden om Martha op te halen. Het vliegtuig was op tijd en we zijn weer herenigd! Na bijna 24 uur in de weer te zijn geweest ziet ze er toch fris uit. Ze ziet er gewoon altijd goed uit.
Gezellig samen geluncht en bijgepraat en nu zitten we met Pieter en Larencia op de stoep (veranda) en gaan zometeen eten. De krekels laten horen dat ze er zijn, op de achtergrond het verkeer van Pietermaritzurg en nu het vooruitzicht op een heerlijke maaltijd. Naast me zit Martha en toen we zojuist naar huis belden was alles in orde.
Er zijn van die dagen dat het leven gewoon helemaal goed is…….

In Pietermaritzburg

Zo’n tachtig bijbelschoolstudenten luisterden naar een verhaal over Gods koninkrijk en hoe Hij ons inschakelt bij de bouw van dat koninkrijk. Het is in grote mate een onzichtbaar gebeuren omdat het bestaat uit mensen die Gods regering erkennen, zeg maar het koningschap van Jezus erkennen. En die regering is echt en veranderd levens.
Op mijn oproep om alles te geven voor die regering van Christus ging ongeveer de helt van de aanwezigen in. Na afloop kwam Dirk Debruyn naar me toe en ik realiseerde me al gauw dat het belangrijk is om een poosje met Dirk op te trekken. Het zou me niet verbazen om Dirk binnenkort ergens in de OM wereld tegen te komen.
Daarna ene ontmoeting met het OM team in Durban en vervolgens door naar Pietermaritzburg. Zomaar drie nachten in hetzelfde bed!

Nog even met Martha gebeld die op het punt stond om naar Schiphol te vertrekken. Als alles goed gaat zie ik haar morgen om 12.30 in Durban. Als het mooi weer is gaan we naar het strand. Is het weer wat minder dan gaan we wandelen.

Morgenochtend om 09.00 vul ik een uur op een bijbelschool in Pietermaritzburg.
Hier in huize Rabe is het een komen en gaan van mensen. In de namiddag kwamen er drie mensen langs die geïnteresseerd zijn in OM. Met hen gepraat en gebeden.

Al met al een rustige dag.

Vanmorgen in 1 Timoteus 2 over “de vrouw” gelezen. Het blijft een ingewikkelde passage. Niet zozeer wat Paulus zegt over de vrouw maar vooral zijn motivatie erachter. De vrouw zou moeten zwijgen omdat 1) Adam eerst is geschapen en 2) de vrouw toegaf aan de verleiding. Dat laatste is met name interessant omdat overal elders in het NT Adam als schuldige wordt aangewezen. Hier ben ik voorlopig niet op uitgedacht en gestudeerd.
Vanavond wil ik vroeg naar bed. Lekker een boek lezen.

Een dag in Durban

Ongeveer 15 Indiase jongeren kijken me achterdochtig aan. Wie is die onbekende man uit Nederland en wat heeft hij te zeggen? Ik doe ongeveer 40 minuten m’n best om over de echte dingen van het leven te praten en betrek ze er zoveel mogelijk bij. Deze jongeren zijn zo traditioneel dat het enige dat ik te horen krijg een heleboel jargon is. Doorvragen, Jan, doorvragen. Sommigen kunnen er niet tegen en reageren geïrriteerd. Dat klinkt al een stuk echter!
Vanmorgen in de kerk van de Nazarener gesproken (100% Indiaas). De kerk heeft momenteel geen voorganger en de mensen zijn zo voorganger afhankelijk dat ze als het ware stil zijn komen te staan. Ze zijn als de dood om dood te gaan wat er is geen dominee die de begrafenis kan leiden…
Daarna bij een echtpaar wezen barbecuen (Braai). Na m’n derde stuk vlees ben ik in slaap gevallen. Dat moet haast wel. Ik was in een gesprek verwikkeld en deed m’n ogen heel eventjes dicht. Toen ik ze (voor m’n gevoel) na een tel of twee open deed was het gesprek afgelopen en iedereen weg. Ik had even nodig om me opnieuw te oriënteren.
Vanavond in een Presbyteriaanse kerk gesproken. Dat was echt een genot. Absoluut niet wat je van een traditionele kerk zou verwachten. Wat een boel leven!
Nu ga ik m’n derde nacht in. Een derde nacht, een derde bed en een derde gezin waar ik verblijf. Morgen naar nummer vier. Vermoeiend maar o zo bevredigend.

Morgenochtend spreek ik in een “Chapel” op een christelijke school, daarna een les verzorgen op een pinkster bijbelschool en daarna het OM team toespreken. Dan kan ik eindelijk uitzoeken hoe ik Martha dinsdag ophaal, of laat ophalen. Het ziet er naar uit dat ik ergens in Pietermaritzburg spreek als ze aankomt. Ik vertrouw erop dat de OM-ers me uit de brand helpen.

Het is inmiddels de morgenochtend uit de vorige paragraaf. Ik had gehoopt deze blog nog te kunnen posten maar m’n gastheer en -vrouw waren al naar bed en ik heb geen idee hoe ik hun internetverbinding opstart. In Zuid Afrika zijn er voornamelijk nog ouderwets trage dial-up verbindingen.
Maandagochtend dus. Wakker geworden met een minimale hoofdpijn maar erg genoeg om maar beter niet te gaan hardlopen..

Van Johannesburg naar Durban

De vlucht van Amsterdam naar Johannesburg was rustig en ik heb een van m’n boeken uit. Het moet dus wel goed zijn geweest. “Blind Date”, een literaire thriller. Hoe kan een thriller literair zijn? Het gaat over getraumatiseerde en zelfgerichte mensen die leren dat om liefde te ontvangen je ook liefde moet geven. Ook in een literaire thriller gaan mensen dood. Het literaire aspect is dan misschien dat er mooiere woorden voor woorden gebruikt; een soort van poëtisch sterven.
Wel grappig trouwens dat liefde bij mensen altijd tweerichtingsverkeer wordt geacht te zijn. Eenrichtingsliefde kom je alleen bij God tegen en bij mensen die hebben geleerd om diezelfde eenrichtingsliefde (van God dus) toe te passen (het moeder Theresa principe, zeg maar). Hoewel dat niet helemaal waar is. Het is een terugliefhebben van God die ons eerste heeft liefgehad (wat je aan de minste doet, doe je aan Mij, zegt Jezus).

Affijn, ik werd opgehaald door Murray Louw, een volstrekt onbekende voor me. Murray zette me af bij Herman en Laura Cremer, een doktersechtpaar. Bij hen heb ik de nacht doorgebracht. Vanmiddag vlieg ik dan door naar Durban waar ik vanavond voor een jeugdgroep spreek. Ik overnacht bij een Indiaas OM gezin (Ganesh Family). Dat wordt smikkelen en smullen (het nieuws dat ik van Curry houd, is een pubiek geheim binnen mijn netwerk in Zuid Afrika). Het Indiase gezin ken ik al wat langer en het is goed om vanavond en morgen te horen wat God doet in hun levens en in de gemeente.

Vanmorgen heb ik me opnieuw verbaasd over feit dat God, in Christus, eens en voor altijd met de zonde heeft afgerekend en dat ik een levende hoop heb; de zekerheid een kind van God te zijn. Om die levende God te dienen is een bijzonder voorrecht! Jezus leeft en God bouwt Zijn kerk!

Ik heb trouwens een vraag. Als je Engels leest kun je de vraag lezen op mijn Engelse blog “The blood” op jandenouden.blogspot.com

21.00 Peter pikte me om 17.00 op en we hebben snel wat gegeten alvorens naar de jeugdgroep te gaan. Ging aardig. Er zijn al heel wat ongezonde tradities in de manier waarop ze hun dingen doen geslopen waardoor het leven er bijna helemaal uitgezogen is.
Ik heb ze daarin niet alleen uitgedaagd maar ook geholpen om het anders te doen.

Na afloop weer curry.
En nu naar bed. (23.07 uur)

Onderweg naar Zuid Afrika

De dertig vrouwen in Benschop verzamelden zich in de oude kerk. Aan het bijgebouw werd gewerkt en dat veroorzaakte teveel lawaai. We zaten in een van de vier "windrichtingen" van de traditionele kruisvorm. Ik had het gevoel dat we in oostvleugel zaten. De koffie kwam denk ik uit een automaat dat heet water en koffieextract samenvoegd tot iets wat naar koffie smaakt (ja, ik nam een tweede bakkie). Ik dacht nog "wat een kleine, zuinige kopjes". Ik geloof dat we alleen in Nederland zulke ultra kleine kopjes schenken. Italie heeft ze nog kleiner maar dat komt omdat het daar over iets anders gaat; ambachtelijk gecreeerde espresso. Dat was dit niet.

Verhaal gehouden over de Islam. Ja, ook in Benschop wonen er enkele en het zijn allemaal aardige mensen, volgens de vrouwen.
Na afloop sprak de presidente me aan en zei me dat ze het als vereiging wel nodig hadden om eens flink geprikkeld te worden en uitgedaagd om ons geloof nu toch maar eens handen en voeten te geven: "We praten er eigenlijk niet zo over", zei ze.
Nu heb ik met het laatste niet eens zoveel moeite. Er is, en wordt al zoveel gezegd. Laten we het maar gewoon doen. Daden van onbaatzuchtige liefde en zorg voor de naaste. Daar begint het mee en helpt om het recht te vedienen om gehoord te worden.

Over een uur brengt Martha me naar Schiphol. Het komt net zo uit dat Moniek en Martijn om dezelfde tijd die kant op moeten dus gaan we gezellig met z'n vieren.
Ik heb het strak gepland want het laatste waar ik zin in heb is om op Schiphol rond te hangen. Het vliegtuig vertrekt om 10.30 en ik heb erop gemikt dat ik er een uur van tevoren ben. Moet lukken.

Talk to you later.

Koffer pakken

Vandaag allerlei losse dingetjes afwerken. Morgenochtend vertrek ik naar Zuid Afrika en er zijn altijd nog een boel kleine dingetjes die dan nog aandacht nodig hebben. Dat kan natuurlijk ook in Zuid Afrika maar onderweg zijn de mogelijkheden, zoals een snelle internetverbinding, wat beperkter.
Ook voor vanavond moet in nog het e.e.a. op een rijtje zetten. In Benschop verwacht de plaastelijke afdeling van de Christenvrouw dat ik vanavond een verhaal over de Islam kom houden.

Martha vliegt maandag naar Zuid Afrika en zoals het er nu uitziet hebben we een flink aantal dagen voor onszelf. Als ik geen dagen voor onzelf zou hebben gepland zou ze niet mee zijn gegaan en dat kan ik wel begrijpen.

Het vervelende is dat ik vandaag een flinke hoofdpijn heb en het liefst op de bank zou gaan liggen.

Nog even naar 'de Slegte' geweest om twee boeken te kopen voor onderweg. De beste manier om lange vluchten door te komen is het lezen van boeken waar je niet al te zeer bij hoeft na te denken. Een theologische werkje lezen lukt mij niet in het vliegtuig. Daarvoor zijn er teveel afleidingen. Een luchtig niemendalletje werkt dan goed. Althans, ik ga er van uit dat het niemendalletjes zijn. Op de cover staat dat het literaire thrillers zijn: "Sterker dan de dood", door Manda Scott en "Blind Date", door Frances Fyfield. Onbewust heb ik weer boeken uitgezocht die geschreven zijn door vrouwen. Vrouwen schrijven anders dan mannen. Ik laat jullie t.z.t. wel weten of het ze de moeite van het lezen waard zijn. Ik heb al heel wat boeken achtergelaten in vliegtuigen en op vliegvelden omdat er niet doorheen te komen was.