Vrijdag de dertigste....

Mailde m'n zus me net dat ik koud thuis ben of er is al niets meer te melden op m'n blog. Gek dat de routine al weer zo snel toeslaat. Best wel wat hoofdpijn gehad de laatste dagen maar ik lijk weer uit het hoofdpijndal omhoog te kruipen. Dan ligt er een giga stapel werk. Af en toe voel ik me net een octopus die net ff iets teveel tentakels heeft.

Soms lijkt het dat de tentakels niet al te veel voorstellen maar iedere taak vraagt om aandacht en ik kan niet net doen alsof het er niet is. Wat me wel wat zorgen baart is het gemak waarmee mensen gemaakte afspraken annuleren. Sinds ik thuis ben, en dat is nu drie dagen, zijn er drie vergaderingen afgezegd. Planning is belangrijk in mijn leven, zeker met alle gereis en gedoe. Ik ben dankbaar voor de extra vrije tijd die het oplevert maar het is wel zo dat die vergaderingen allemaal ingehaald moten worden. Een nieuwe datum vinden is altijd een behoorlijke puzzel. Zijn we dan echt allemaal zo druk? Wat in ieder geval realiteit is in gemeentewerk is dat 80% van het werk door 20% van de mensen wordt gedaan. De overige 20% van het werk wordt door de overige 80% gedaan.


Deze week heeft m'n schoonmoeder een nieuwe heup gekregen. Een nieuwe heup is wel een iets te groot woord. Er zijn bepaalde onderdelen vervangen. Die zie je op de foto hiernaast.
En hieronder zie je dan hoe dat er op een rontgenfoto uitziet.





De dag na de operatie was ze behoorlijk ziek maar gisteren, de tweede dag na de operatie, had ze volgens Martha al weer een boel praatjes. En, zo kennen we haar.

Vanmiddag zou ik een vergadering hebben in Driebergen om over een discipelschap na te denken met wat lui van andere organisaties. Drie hebben zich verontschuldigd en kunnen niet. Jelle Jongsma en ik zouden dan over blijven. Wel gezellig maar toch...
Nu heb ik zomaar een hele vrijdagmiddag. Vrij. Mischien doe ik wel helemaal niets. Of lees ik een boek. Ik heb een grote stapel te lezen boeken. Bovenaan liggen "The Glass Castle" en "For men Only, a straightforward guide to the inner lives of women". Ik kan niet wachten. Zou het raadsel "Martha" dan eindelijk ontrafeld worden?

Thuis!

De komende weken wil ik de blog bij blijven houden maar dan wat meer richten op gezinsperikelen.
M'n eerste actie was het plakken van de voorband van Ellen's fiets. Er waren al twee pogingen gedaan en dit werd dus de derde operatie in drie dagen. Het loont vaak de moeite om de binnenkant van de buitenband te bevoelen op ongerechtigheden en de boosdoener, een minsicuul stukje glas, was al gauw gevonden.

Al met al ben ik aardig gaar en heb helaas, na drie weken, toch een flink aantal pijnstillers moeten slikken om een hoofpijn enigzins te verdringen. Het begon gisteren al toen ik in Sydney veel te vroeg wakker was, om zeven uur de deur uit moest om op de school (zie vorige blog) te spreken, en met name toen ik me als een gek moest haasten om m'n ticket opnieuw te laten printen was het hek van de dam.
Kijk, druk bezig zijn vind ik niet erg maar haasten en opgejaagd worden is wat anders.

Hieronder nog wat sfeerfoto's van Sydney en onderweg op elf kilomer hoogte boven Australie.

Onderweg naar huis

Ik dacht het op de luchthaven rustig aan te kunnen doen. Bij het inchecken bleek echter dat ik een coupon in m'n ticket miste en de twee opties waren: een nieuw ticket kopen of naar het KLM kantoor in het centrum van Sydney gaan om het ticket opnieuw te laten printen tegen een administratieve boete van 80 euro. Men ging ervan uit dat het me niet zou lukken om op tijd terug te zijn. Dat dacht ik zelf ook maar soms lopen dingen anders dan men verwacht. Ik zit in het vliegtuig en ben op weg naar Kuala Lumpur! Daar stap ik over op de KLM vlucht naar Amsterdam. Het is een heldere dag en we vliegen nu bijna vier uur over Australië en de uitzichten zijn echt spectaculair!!!

Vanmorgen een overdenking verzorgt voor zo'n 80 leerkrachten en dat was m'n allerlaatste opdracht hier in Australië. In drie weken heb ik 45 spreekbeurten verzorgd, talloze lunches, ontbijbeenkomsten of gewoon een uurtje in een koffierestaurant met vrienden, collega's en (voorheen) vreemden doorgebracht en ik realiseer me, terugkijkend op deze drie weken, dat dit het werk is dat het beste bij me past.

Het werk in de Brandaris is zo'n andere dynamiek, en ik houd van de gemeente hoor, maar ik merk dat de zaken die daar spelen me op een andere manier raken, me vaak zorgen baren en me heel lang bezig houden. Vooral de neiging van sommigen om ontwikkelen te polariseren, er op een niet gezonde manier op in te zoomen en conclusies te trekken die op z'n zachts gezegd buitenproportioneel zijn. Dat raakt me en doet pijn. Ik zal niet op details ingaan, dat lijkt me niet fair, maar ik wil in deze blog kwijt dat het me diep raakt. Wil ik de confrontaties die dit met zich meebrengt eigenlijk wel aan? Is het het waard in het licht van een verloren wereld die steeds verder afglijdt naar de verdoemenis en (zelf)destructie?
Moet ik niet meer tijd investeren in het wakker schudden van kerken wereldwijd die zo met zichzelf bezig zijn (ik prijs God dat de Brandaris uit haar schulp aan het kruipen is) dat ze totaal voorbijgaan aan de opdracht om discipelen te maken van alle volkeren?
Zoveel volgelingen van onze Heer Jezus staan ervoor open om de wereld in te gaan; wie helpt ze hun ogen te openen voor de mogelijkheden en ze aan te moedigen om te gaan? Nu pretendeer ik niet dat het zonder mij niet zou lukken maar het is wel waar mijn passie ligt. gelukkig delen velen deze passie. De afgelopen weken zijn vele tientallen volgelingen van Jezus geraakt door de fundamentele boodschap die Jezus als allerlaatste opdracht aan zijn discipelen meegaf: "gaat de wereld in. De oogst is groot, de arbeiders zijn weinigen". Deze woorden sprak Hij 2000 jaar geleden. Daarmee schetste hij de verhoudingen zoals ze toen waren en altijd zouden zijn; miljoenen staan open voor het evangelie; het ontbreekt maar aan een ding: de boodschappers.

Nu ben ik op weg naar huis en heb eindelijk tijd om de afgelopen weken te verwerken. Mijn hart is vol; Vol van wat ik zie van Gods goedheid om me heen; de transformerende kracht van het evangelie in zijn mensen, maar ook is er droefheid om wat er niet is. Ik zie wat het zou kunnen zijn als we alleen maar zouden stoppen om altijd maar het centrum van het universum te willen zijn; onze stokpaardjes die onze harten klein en zuur maken. Ik bid voor wijd open harten waar het kruis van Christus centraal staat, waar Zijn opstandingskracht zijn volgelingen vernieuwd, veranderd en voortdurend vult met stromen van genade en liefde.
Ik ben geen expert waar het op deze dingen aankomt maar verlang er meer dan ooit tevoren naar. Alleen wijd open harten waar het kruis van Golgoltha centraal staat, stelt ons in staat om het niet alleen uit te zingen met elkaar maar met bewogenheid, zorg en ware betrokkenheid bij elkaar als gemeenschap op te trekken. Natuurlijk zullen er altijd verschillen zijn. Laat deze verschillen ons niet polariseren en uit elkaar drijven.

Nog 30 uur

En dan vertrekt het vliegtuig naar Kuala Lumpur/Amsterdam. M'n tijd hier zit er bijna op. Gisteren de "BE" rally. Het viel me alles mee. Ik heb een onderdeel geschrapt waardoor ik maar zes sessies van drie kwartier heb gedaan. Dat is nog steeds vier en een half uur non-stop spreken. De reacties van de deelnemers waren zeer bemoedigd, met name van hen die jarenlang een verwrongen beeld van God, Zijn wil en roeping gebukt gaan. Het is geweldig om het woord van God bevrijding te zien brengen in de levens van velen.
Vandaag nog de drie diensten en dan mag ik langzaam m'n koffer gaan dichtdoen.
De afgelopen drie weken heb ik geen een keer hoofdpijn gehad. Kan het zijn dat er mensen aan het bidden zijn? Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat dat best wel eens een belangrijke rol speelt.
Een deelnemer aan "BE" vertelde me dat hij nooit naar dit soort trainingen/cursussen/conferenties gaat maar dat het hem alles was meegevallen. Als je dan zijn verhaal hoort over teleurstelling, geestelijke manipulatie en tegenwind in z'n leven, mag het een wonder heten dat hij kwam en weer licht aan het eind van de tunnel begon te zien.

M'n gastheer is koffie aan het zetten en het ruikt veelbelovend. Ik ga ervan genieten en tegelijk mezelf een weg banen door de vijftig emails die worden binnengehaald terwijl ik dit typ. De helft van die vijftig mails kan ik wsch. meteen verwijderen maar het bljft toch een dagelijks terugkerende klus om in contact te blijven met velen!

Sydney, laatste bestemming en dan naar huis

Gisteravond om 21.00 aangekomen in Sydney. Werd opgehaald door Jenna, de State Director, die vanavond (vrijdag) haar taken overdraagt aan de nieuwe man, Magnus, middels een officieel diner met receptie. Aan mij de taak om in dertig minuten de 90 aanwezigen te motiveren en te bemoedigen in hun partnership met OM.
Vandaag de hele dag vrij gehad en heb een paar uur in Sydney rondgelopen hoewel ik vooral in de Botanische tuin ben blijven hangen.
Morgen doe ik mijn seminar in een dag, van 9 tot 5 (7 sessies van drie kwartier). Een echte rally dus.
Zondag spreek ik in drie verschillnde kerkdiensten en maandagochtend een overdenking voor de leraren van een christelijke school hier in de buurt. En dan... naar huis.
Ik heb elke dag contact met het thuisfront. Alles gaat z'n gangetje en dat is wat mij betreft prima!

Van Mount Gambier naar Adelaide

Ik denk niet dat ik ooit eerder een groep 16 jarigen me met zoveel argwaan en wantrouwen heb zien aankijken. De godsdienstlerares vertelde me dat ze allemaal uit gebroken gezinnen komen. Ouderen hebben geen idee waar ze hun kinderen mee opzadelen als ze besluiten om uit elkaar te gaan. De kinderen krijgen de echte rekening gepresenteerd. Een uur lang wist ik ze mee te nemen in een verhaal over gebrokenheid, verdriet, schuld, schaamte maar ook herstel en genezing.
Ik heb met ze gebeden en ze de gelegenheid gegeven om een keuze te maken om het bij het kruis van Golgotha te brengen. Het was duidelijk dat velen geraakt waren en er wat mee konden. We gaan allemaal door trauma's en verdriet maar hebben een keuze om ons leven er negatief of positief door te laten bepalen.

Een rondje om het bergmeer naast de Blue Mountain gerend (zie foto hieronder) (de prijs: een zere knie) en kangoeroe gegeten alvorens een tweede volle avond te spreken over de wil van God en over voortdurende levensheiliging. De zaal zat voller dan de avond ervoor. 's-Morgens nog een radiointerview gedaan.



Vanmorgen mijn gastheer en -vrouw naar het vliegveld (zie foto hieronder) gereden (ze moesten naar een begrafenis), koffie gedronken in Mount Gambier en een salade bij McDonalds gegeten alvorens zelf naar het vliegveld te rijden en naar Adelaide te vliegen. Daar ben ik net aangekomen. Gedouched en nu m'n mail en blog bijwerken. Vanavond van 19.00 tot 22.00 de eerste sessies van mijn seminar geven en morgen van 09.00 tot 16.30 de overige vijf. Ik laat m'n koffer maar dicht want direct na de sessies morgen word ik naar het vliegveld gebracht om vervolgens naar Sydney te vliegen. Het seminar maakt deel uit van de training die de deelnemers aan Love Australie ondergaan.

De krant en een oude foto

Waar ze de foto vandaan hebben gehaald weet ik niet maar hij is oud...

Actie in Mount Gambier

Maandagavond, Mount Gambier, Eastside Christian Center, 18.55. Naast de koster, de dominee, mijn gastheer en -vrouw is er geen levende ziel te bekennen. Tja, je neemt een risico als je een ruimte huurt, een onbekende spreker promoot middels een artikeltje in de krant en dan vervolgens hoopt dat er een kluit mensen op komt dagen. Edoch, in tegenstelling tot mijn donkerste verwachting zit zo'n tien minuten later het kerkzaaltje half vol met zo'n veertig bezoekers uit de diverse kerken die Mount Gambier rijk is en kunnen we van start gaan. De eerste 45 minuten gesproken over "visie"; wat zag God toe Hij aan dat grote avontuur "de mens" begon? Wist Hij niet van tevoren dat we er een gigantische puinhoop van zouden maken? En, als Hij dat wist, waarom begon Hij er dan toch aan? En, als Hij het niet wist, wat voor God dienen we dan?Het antwoord op deze vragen duurt in werkelijkheid een heel leven, maar ik doe het in twintig minuten om vervolgens na de pauze, die ze hier "supper" noemen, 45 minuten te spreken over "roeping".
De reacties vanuit de zaal waren hartverwarmend. De dominee (al aardige op leeftijd) was aangenaam verrast dat er nog zaken in zijn persoonlijke theologie waren die correctie behoefden. Hij zei, "ik ben opgegroeid met de tweedeling "perfecte en toegestane wil van God maar zie na vanavond dat dit een door de mens gefabriceerde scheiding is".
Bij het naar buiten gaan werd er een "retiring offer" opgehaald. Gekscherend had ik me al openlijk afgevraagd of het de bedoeling was dat de aanwezigen hun pensioengeld aan OM zouden geven. Of het een leuk grapje was, betwijfel ik, maar men kon er wel om lachen (een beetje).

Ik had me van tevoren afgevraagd waarom men in Australie had besloten dat ik twee dagen naar Mount Gambier zou gaan. Mijn gastheer en -vrouw zijn geen OM-ers, dus wat was de link? Ik had geen idee.Totdat ik mijn gastheer op het vliegveld ontmoette. We kennen elkaar wel! In 2004 hebben we elkaar in Roemenie ontmoet. Ik heb toen blijkbaar aardige dingen gezegd of gedaan want nu zit ik in hun huiskamer, eet hun voorraadkasten leeg, gebruik hun warme water, gebruik hun auto, wasmachine en huis (ze werken allebei dus ben ik vandaag op mezelf aangewezen; kaart en instructies hoe ik bij het radiostation en de school kom liggen op de keukentafel).

Het is de afgelopen twee weken zo druk geweest dat ik maar nauwelijks aan (bijbel)lezen en studie ben toegekomen. Van 's-morgens vroeg tot 's-avonds laat ben ik omgeven door mensen. De enige manier om er wel aan toe te komen is door ervoor te zorgen dat ik een uur eerder opsta dan de rest van de wereld. Niet dat me dat zoveel moeite kost, hoor (voordat sommigen denken "wat knap..." of, "wat stoer...."). Ik ben eigenlijk altijd vroeg wakker en heb dan absoluut geen behoefte om nog langer te blijven liggen. Dat eerste uur van de de dag is voor mij het belangrijkste uur. Tot rust en stilte komen, Gods woord overdenken, de dag aan Hem opdragen.

Mount Gambier

Een uur geleden in Mount Gambier aangekomen. Een kleine turboprop met 20 passagiers aan boord vloog er in een klein uur naar toe. Het luchthavengebouw is niet meer dan een grote schuur. De belangrijkste attractie in Mount Gambier is de Blue Lake, een vulkaan die als waterreservoir dient.

Programma:
Vanavond (maandag)
van 19.00 tot 21.00 uur twee Life Direction sessies
Morgen (dinsdag)
Om 09.30 een radiointerview
Om 12.45 twee uur godsdienstles voor 15 en 16 jarigen
Om 19.00 uur twee Life Directionsessies
Woensdag
Een rustige ochtend en dan door naar Adelaide

Zondagavond, nog acht dagen

De rally zit erop. Vanochtend om 07.00 vertrokken en nu net thuis (21.30). De twee diensten gingen bijzonder goed en velen reageerden positief op de oproep om te gaan waar de Heer maar wil. De kerk is heel erg betrokken bij de gemeenschap waar ze deel van uitmaakt. Gisteren hadden ze hun jaarlijkse open dag (Family Fun Day) waar 6.300 mensen uit de gemeenschap op af kwamen. Over goodwill gesproken.

Vanavond in een jeugdkerk gesproken. Op de oproep tot bekering reageerden tien jongeren. De aloude boodschap van het evangelie blijft mensen raken en veranderen.
Tussen de bedrijven door hadden we nog een lunchontmoeting met een zendingswerkroep. Daar viel ik enkele keren in slaap terwijl een collega z'n betoog hield.
Nu is het half tien en ik mag naar bed. Sleep, blessed sleep.
Morgen naar Mount Gambier. See you there.