I was here

Gered door genade

Het was genade die mij terug bij God bracht. Die genade was al zo geweldig groot in 1978 toen ik mijn leven aan Hem toewijdde en besloot om Jezus te gaan volgen. Nu, 33 jaar later heeft de genade zoveel meer kleur, diepte, scherpte en inhoud gekregen. Hoewel altijd het accent heeft gelegen op "genade alleen" heb ik me vaak schuldig gemaakt aan de praktijk van het met terugwerkende kracht verdienen van die genade. Een stemmetje in mij dat mij aanspoort om heel erg mijn best te doen om God te plezieren; Zijn glimlach over mijn leven af te roepen door dat te doen wat Hem pleziert. In slaap te vallen met de gedachte dat ik het voor vandaag in ieder geval verdiend heb.

Hoe overweldigend is de gedachte dat niets, maar dan ook niets in of vanuit mij Hem voldoende zou kunnen plezieren teneinde me te kwalificeren voor adoptie. Helemaal niets.

Het is echt Christus alleen. Ik schuil achter de brede schouders van Zijn werk, Zijn offer, Zijn lijden, Zijn sterven, Zijn begrafenis, Zijn opstanding en Zijn hemelvaart.

Dat is absoluut voldoende.

Arme Job

Vanmorgen weer eens door Job gelezen en ik realiseer me dat de hoofdstukken 3 tot en met 37 niet zo bijster interessant zijn in de zin van lessen die je er uit zou kunnen leren. Job en zijn drie vrienden argumenteren; Job blijft zijn onschuld bepleiten en zijn vrienden bepleiten juist zijn schuld. Als God dan zelf het woord neemt (in hoofdstuk 38) en je een ontknoping verwacht, blijkt dat ze er allemaal naast zaten, hoewel Job meer punten gescoord had. Uiteindelijk besluit Job er het zwijgen toe te doen; hij had al teveel voor z’n beurt gesproken. Zo doen allemaal boete en het komt met iedereen weer goed.

Het is en blijft een lastig boek en roept meer vragen op dan dat het zaken echt oplost. Het geeft geen waterdicht antwoord op het probleem van het lijden hoewel het beeld zich opdringt van een uitdagende, zeurderige duivel die van God het groene licht krijgt om z’n gang te gaan en iemands leven een hel te maken waarbij God de eindregie in handen heeft.

Gisteren een interessante discussie met vrienden over het volgen van Jezus en over de hel. Wat me verbaast is dat zoveel mensen zo absoluut stellig kunnen zijn over een thema, zich daarbij bij voorkeur laten informeren door onderbuikgevoelens en subjectieve,  niet toetsbare gedachtegangen.

Ik stel me zo voor dat al die mensen die bereid zijn om zelfs hun leven  te geven voor een bepaalde overtuiging, eenmaal oog in oog met hun schepper, niets anders dan stamelend zullen toegeven dat het het allemaal niet waard was. Hij is zoveel groter, zoveel meer en onze levens, in het licht van die grootheid, onbetekenend, pluisjes op een weegschaal. En het lijkt erop dat dat de les is uit Job. Gods antwoord op alle gekonkellefooi van Job & Co is dat ze het niet zo heel erg goed snappen en een toontje minder op z’n plaats zou zijn.

 

Tot en met donderdag in Engeland om te vergaderen. Het regent.

 

 

 

Geeft het beest de geest?

De motor sloeg af terwijl ik op de A13 wilde invoegen. Er zat niets anders op dan de auto zo dicht mogelijk tegen de vangrail zetten, de motorkap openen en dan kijken of je iets kan zien. Dat was meteen duidelijk. De verdamper was met ijs omhuld. Au. Door de vluchtdeur in het geluidsscherm "naar huis gevlucht" en de buurman onder de douche vandaag gehaald die me vervolgen naar huis sleepte en mijn z'n auto meegaf zodat ik alsnog m'n preekbeurt in Bleiswijk kon honoreren.

Vanmorgen water in de radiateur gegooid en naar de garage gereden. Een motor die koelvloeistof lekt is nooit echt goed nieuws. In het ergste geval moet de cilinderkop gevlakt worden en daar hangt een aardig prijskaartje aan. Mocht dat het geval zijn, dan overweeg ik serieus om de handdoek in de ring te gooien en te gaan fietsen, of zoiets.

's-Middag werd er aangebeld door een ouder stel met een tienerjongen. Of ik de eigenaar was van het grijze beest. Na de vraag positief te hebben beantwoord nam de tienerjongen bedeesd het woord. Hij wilde z'n verontschuldigingen aanbieden voor het kwaad dat hij mij en het beest had aangedaan. Vrijdagochtend in alle vroegte heeft hij samen met z'n vriendinnetje de ster van de motorkap gerukt en ik had al min of meer besloten om de ster niet te vervangen maar een afdichtplaatje aan te brengen. De sterren zijn geliefde en populaire objecten voor potentiële vandalen en ik wil niet langer meewerken aan het mogelijke plezier dat sterafrukkers aan hun daad beleven.

Toch aardig dat de ouders besloten hadden om hun tienerzoon boete te laten doen. Dat maak je nog maar weinig mee en geeft toch een sprankje hoop. Nu komt er een nieuwe ster op het oude en der dagen zatte beest.

Misschien nu toch de twee beesten de deur uitdoen (ik heb ook zo weinig tijd om in die klassiekers te investeren) en op zoek naar een BPM en wegenbelastingvrije C1, Polo of Ibiza?

Eigenaardig vasten

Vasten. Dat doe je om gewicht te verliezen, het lichaam te ontdoen van vermeende slakken, om aan jezelf en anderen te bewijzen dat je heus wel zonder voedsel kan of om iets van God te verkrijgen. Er zullen vast nog wel andere redenen zijn waarom mensen het doen. Op medisch aandringen of een verplicht vasten omdat er gewoon niets te eten is. Zo zullen vandaag miljoenen mensen ongewild vasten. Ondertussen draaien wij in West-Europa verse groenten door, vergassen of composteren deze. Het is afschuwelijk. Verslaafd aan de illusie dat we veilig eten kunnen produceren en daar recht op hebben, wordt elk verdacht product geboycot. Ziek worden, daar doe je niet zoveel aan. maar het zou wel fijn zijn dat je dan iemand verantwoordelijk kunt stellen.

Goed, in de Bijbel kom je een interessante variant op het vasten tegen. De instructies zijn helder. "Als jullie vasten, vast dan zo: maak de strakke banden los, verwijder het knellende juk, laat slaven in vrijheid gaan, bestrijd elke vorm van onderdrukking. Deel je brood met wie honger lijdt, haal armen en daklozen in huis, geef kleren aan wie naakt is, onttrek je niet aan de zorg voor je naaste" (Jesaja 58:7).

Als de wereld dit vasten zou ontdekken, zou het voor iedereen een mooie plek zijn om te leven en te wonen. De gevolgen van dit vasten zijn dan ook niet misselijk! "je zult stralen als de morgenzon, bij ziekte zul je snel herstellen. je goede werken zullen voor je uitgaan, en ik zal je dekken in de rug met al mijn majesteit. Als je roept, geef ik antwoord; schreeuw je om hulp, ik ben er" (:8).

Geestelijk leven krijgt pas betekenis wanneer zich dit vertaalt in concrete actie op aarde. Een geestelijk leven dat alleen op zichzelf is gericht, is geen geestelijk leven. De Heer stopt zelfs zijn oren dicht voor het gebed van de egocentrist, die slechts ook heeft voor zijn eigen welbevinden en dat over de ruggen van anderen.

Het is niet de eerste associatie die mensen hebben bij vasten en wellicht is het daarom hoog tijd om onze beeldvorming bij te stellen.

Een vasten en bidden dat slechts het eigen behoud, de eigen groei en ontwikkeling beoogt, is waardeloze godsdienst. Helaas kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat juist dit is wat in het Westen centraal staat met haar ongebreidelde nadruk op het individu: mijn rechten, mijn welbevinden, mijn geluk.

Heer, wees ons genadig!

The Day After

Alles is anders. Hij is terug naar waar hij vandaan kwam. De cirkel is rond.

Drieëndertig jaar werd hij maar. Toch was het lang genoeg om het hart van God te kunnen laten zien. Wie hem zag, zag de schepper van hemel en aarde. Wie met hem in aanraking kwam werd geraakt door onvoorwaardelijke en niet discriminerende liefde.

Hij "stal" de harten van velen en verbond deze aan zijn eigen hart. Zijn opstaan uit de dood demonstreerde dat hij de kracht ervan vernietigde. De hemelvaart belichaamd de laatst bouwsteen van zijn werk, hij ging terug naar de Vader om de harten van allen die Hem volgen, ter verbinden met het hart van de vader.

Het werkt! Nieuw leven is gekomen. Het oude is voorbijgegaan en hoeft mij niet langer te bepalen. verandering is mogelijk. Mijn hart, Gods hart; verbonden. Leven!

Nu gaat dat leven stromen. Zijn geest activeert de levensstroom. Volgende week staan we daar bij stil. Zonder het werk van de geest lijkt het allemaal niet verder te komen dan een academische oefening die vooral het verstand beroerd. Maar zijn geest raakt meer dan het verstand. Heel mijn wezen staat nu onder zijn bezieling.

Maar zelfs nu dwingt Hij niet, of dringt zich op. Ik mag mijn lege handen op houden en Hem nederig vragen deze te vullen. dat doet Hij. Niet met mate of karig, maar overvloedig.

Ogen gaan open. Voor Hem, voor mezelf, voor de wereld om me heen.

Mijn hart wordt weer geraakt door nood, onrecht, zonde en het bewijs van zijn opstandingskracht in mensen.

Grote woorden van een klein, maar dankbaar mens.

David en Copyright

David, een van de grote liedjesschrijvers in de Bijbel, componeerde niet altijd zelf de muziek. Hij leende muziek van anderen. Zo behoort Psalm 56 gezongen te worden op de wijs van "De stille duif uit de verte," en de volgende op de wijs van "Jaag mij niet de dood in." Psalm 46 heeft dezelfde melodie als "De meisjes," en Psalm 46 en 69 worden als "De lelies" gezongen.

Ik vraag me vaak af hoe dat klonk. Zong men samen of werd er solo gezongen onder begeleiding van bijvoorbeeld snaarinstrumenten?

Bestonden er al muziektheorieën en/of bestond het Oosterse toonsysteem al? Als er in de hemel al gezongen wordt, wat voor maat wordt er dan aangehouden of zal een deel van de eeuwigheid worden geïnvesteerd in een forumdiscussie die moet leiden tot een compromis waar allen zich in kunnen vinden? Ik hoop in ieder geval dat het geen 4/4 is maar bijvoorbeeld 22/16 en 7/4 of misschien wel ongebonden ritmiek waar niet of nauwelijks een patroon in is te ontdekken. Dat gaat nog een interessante discussie opleveren.

Doen de psalmen überhaupt nog mee? Omdat dan alles pais en vree is zal er geen reden meer zijn om bijvoorbeeld Psalm 88 te hoeven zingen.

Muziek en zang in de kerk blijft de gelederen bezig houden. Nu we ons in de evangelische beweging meer richting luisterliedjes begeven zal de discussie zich vooral richten op het meezinggehalte van een lied. persoonlijk zie ik de luisterliedjes wel zitten. "Psalmen voor Nu" zijn prachtige composities maar behoeven een intensief trainingsschema om tot een "onbewust competent" meezingen te komen. Vooralsnog bevind ik me in een "bewust incompetent" stadium en vraagt het al mijn energie om een soort van te snappen hoe het werkt.

Nee, dan geef ik toch de voorkeur aan het luisteren naar mooi uitgevoerde exemplaren middels een goed voorbereide begeleidingsband en begaafde zangers/zangeressen die dat allemaal mooi neerzetten en waar mijn bijdrage in de vorm van het openen van mijn mond en het voorbrengen van keelklanken niets wezenlijks of constructiefs toevoegt; laat mij dan de ogen sluiten en de tekst en muziek haar werk doen. Meezingen zou alleen maar afleiden.

Acceptabele roddels

Hoe kun je roddelen over anderen zonder je al te slecht te voelen? Het antwoord is simpel; gebruik een ander woord dat maatschappelijk verantwoord is en getuigt van een enorme betrokkenheid bij en zorg voor een ander.

In plaats van domweg over anderen te praten zonder dat dit een aanleiding heeft (behalve dan dat je de drang om "informatie te delen" niet kunt weerstaan) of een doel dient, denk je van tevoren na welk doel de te delen informatie dient en overtuig je jezelf van het belang om anderen deelgenoot te maken van je informatie. Met anderen woorden, het niet delen van deze informatie kan leiden tot ernstige beoordelingsfouten omdat de ontvanger van de informatie niet hel complete plaatje ziet. Aan jou de eer om te helpen om dat plaatje kompleet te maken.

Dus leid je het in met: "ben je je er bewust van dat die en die..." Van tevoren heb je jezelf overtuigd van jouw verantwoordelijkheid om het bewustzijn van die ander te vergroten.

In het Engels gebruik je "are you aware of...." En wat is een grotere deugd dat het bewustzijn van anderen te vergroten?

De laatste tijd heb ik geprobeerd om informatie die via anderen, over anderen tot mij kwam te analyseren en kan niet anders dan concluderen dat het meestal gewoon om klinkklare roddels gaat. Informatie over anderen waar ik niet beter of rijker van word en die mijn beeldvorming van het slachtoffer ernstig en onomkeerbaar besmet.

Het komt voor dat hele volksstammen iets over iemand weten, terwijl die persoon van dat iets niets weet; niemand die de moeite neemt om het bewustzijn van 'die persoon' te vergroten. Het algemeen voorkomende onvermogen om informatie te verifiëren en zich te laten leiden door eenzijdig verkregen informatie; een verwrongen flard van de werkelijkheid, is destructief voor de persoon in kwestie.

Ik zou het waarderen als mensen naar mij toe zouden komen om zaken die ze over mij horen persoonlijk te verifiëren, met name zaken die tot een negatieve beeldvorming leiden. Goeie dingen over mij zeggen mag altijd. Daar kan ik niet zo mee zitten. En als dat goede een iets te positieve voorstelling van zaken is, zal ik dat niet zo snel willen weerleggen...

Het pijnlijke is dan wel dat ik ontdekt dat er verhalen over mij de ronde doen. Zo besloot een collega een andere collega te vragen naar de informatie die over hem werd gedeeld te verifiëren. Wat je niet zou verwachten is nu toch gebeurd. De collega waarover geruchten werden verspreid vertrouwt nu mijn andere collega niet meer! De "informatie verifiëring" wordt uitgelegd als zou het gerucht een beschuldiging van de eerste collage zijn.

Het blijft een heet hangijzer. Roddels, geruchten. Je kan het maar beter niet willen horen..

"Wie nooit iets fouts zegt, is een volmaakt mens, iemand die zichzelf helemaal in bedwang heeft" (Jakobus 3:2).

"Maar geen mens kan de tong in bedwang krijgen. Ze is een rusteloos kwaad, vol dodelijk gif" (Jakobus 3:8).

Ik kan er niet meer in

Ik kan niet meer bij m’n Blog. Misschien dat het via een email wel lukt. Vandaar? Als je dit leest, lukt het dus via een mail.

Gisterenavond laat thuisgekomen vanuit Carlisle. Er was zowel in Engeland als in Nederland veel woei waardoor de vlucht vertraagd.

Drie zeer goede dagen in Engeland gehad. Ik krijg zoveel energie van de ontmoeting en gesprekken met stafleden. Ik heb er dan weer zin in. Vanuit huis werken is ook niet ideaal. E-mails, Skype en gewone telefoontjes zijn misschien wel aardig maar het ontbreken van de onzichtbare edoch onvervangbare non-verbale communicatie elementen die een gesprek tot een echt gesprek maken doen mij toch een beetje wegpieteren.

Nu kan ik er weer eventjes tegenaan.

 

Stereotypen

De vrouw zit wijdbeens op de voor haar veel te kleine stoel om haar buitenproportionele buik de kans te geven om voor de stoel langs richting vloer in alle ontspanning te kunnen hangen. Ze zweet en veegt telkens met een tissue transpiratievocht van haar gezicht. Ze klaagt over het eten.
Tegenover haar zit een zwaar opgemaakte 60 plusser met opgehoogd blond haar, strakke legging met als topje de momenteel waar te nemen en daardoor blijkbaar populaire "T-rokje." Zo noem ik het maar bij gebrek aan een beter woord. Ik bedoel een T-shirt dat uitmondt in een soort van minirokje. Het schijnt hip te zijn maar mooi is het echt niet. Naast de buik zit een man. Gewoon postuur, maar wel kaal. In het uur dat ik het gezelschap observeerde heb ik hem niet kunnen betrappen op zelfs maar de kleinste bijdrage aan de conversatie die overal en nergens over ging. De man was duidelijk de sluitpost van het gezelschap.
Naast het T-rokje zit de Mater Familia, even ervan uitgaand dat dit een familie is, al hebben we het hier niet perse over een bloedband tussen de leden.
Dat weet ik omdat ze zwijgend haar portemonnee trekt en voor heel het gezelschap betaald en omdat ze alleen hoog haar heeft en bescheiden is opgemaakt. Bovendien is een gericht woord van deze oudere dame, regelmatig afgevuurd richting de buik en het T-rokje, voldoende om een eind te maken aan de discussie van het dan besproken onderwerp.
In eerste instantie dacht ik de set van Little Britain te zijn binnengewandeld maar er zijn geen camera's te bespeuren.

Naast deze tafel vinden we een gezelschap dat zich in de beste kleren heeft gestoken voor een avondje uit dat bestaat uit een "all you can eat" buffet voor vijf pond, goedkope cola en "all you can eat" custard op de appel/rabarber crumble (zeer aan te bevelen). Waar anders dan in Engeland tref je op de menukaart "gele vla zonder bodem" aan. Fantastisch! En lekker.

Even los van de stereotypen die o.a. bedoeld zijn om groepen mensen over een kam te scheren; hoe komt zo'n vrouw zo ongelofelijk dit, wat gaat er om in het hart van het hoge haar en geen haar? Stereotypen zijn ontsnappingstrucjes om niet verder na te hoeven denken; niet stil te hoeven staan bij de unieke verhalen, noden en tragedies van individuen.

Eerder deze week kwamen we een stereotype tegen bij de apostel Paulus: Alle Kretenzen liegen en denken alleen aan vreten.
Zelf houden we er niet van om gestereotiept te worden en voelen, daar waar we ermee worden geconfronteerd, de neiging om onszelf te verdedigen, te staan voor onze uniciteit. En terecht.