Luchtfietserij

Alles wat Christus heeft beweerd en geproclameerd zou afgedaan moeten worden als luchtfietserij en esoterisch gewauwel, als zijn opstanding uit de dood niet had plaatsgevonden. Het christelijke geloof staat of valt ermee. En dan hebben we het niet over een geestelijke opstanding maar een feitelijke; een ontbindend lichaam dat opnieuw tot leven wordt gewekt en daarmee de dood knock-out heeft geslagen. De dood, die rechtmatig alles en iedereen opeist, moest Christus loslaten; kon Hem niet in zijn wurgende greep houden.

Door die opstanding bewijst Christus de zoon van God te zijn; de waarheid en kracht van zijn woorden bevestigend.

Af en toe speel ik een eenvoudig computerspelletje, dat eigenlijk voor kinderen is bedoeld (een variatie op "bejeweled"). Blokjes en vormpjes moeten van de ene kant van een trechtervorm naar de andere kant van die trechtervorm; het spiegelbeeld van de bovenste vorm. De boven-, en onderkant worden geblokkeerd door een vormpje dat eerst gedeblokkeerd moet worden. Met de juiste combinatie van stenen kan dat. Eenmaal gedeblokkeerd, vallen alle vormpjes van de bovenste naar de onderste helft.

Simpeler kan ik de opstanding van Christus niet voorstellen. Door zijn opstanding is de dood gedeblokkeerd en is er hoop voor iedereen.

De blokkade is opgeheven! Dat moet iedereen weten. Het leven hier op aarde krijgt zomaar een heel nieuw uitzicht en verhoudingen tot God en elkaar veranderen zomaar. De ogen gaan open en er kan weer worden geademd. Wat een uitzicht!

(n.a.v. Romeinen 1:1-7)

Inmiddels ben ik bijna een dag thuis. Wat een heerlijkheid. Mijn lieve vrouw, mijn eigen bed en een onwaarschijnlijke vracht aan e-mail en lijst met "to-do".

Zoveel dat de moed me in de schoenen dreigt. Hellup! Misschien deblokkeren door alles naar de prullenbak te verplaatsen en deze te legen...

Wat doe je als je moet wachten?

Een uur of drie, vier vertraging. "Hollands Glorie" heb ik vandaag uitgelezen dus je moet toch wat. Nog maar wat foto's "ingelijst." Nu douchen, scheren en naar het vliegveld in de hoop dat de vertraging niet nog verder uitloopt.

Mijmeren over verleden en toekomst

De Clinic zit erop en vandaag reis ik via Bangkok weer terug naar huis. Huis, thuis, vrouw, kind, kleinkind; aangename en het hart sneller doen kloppende woorden. "Oost, West; Thuis Best" is en blijft het hoogtepunt van iedere reis.

De afgelopen dagen veel nagedacht over de vraag of dit is wat ik wil. Het investeren in de geestelijke en intellectuele ontwikkeling is een eerzame bezigheid en ik geloof dat het Gods ontwikkelingsmodel voor de mens is. Tegelijk weeg je dat wat je doet met je leven en werk af tegen het prijskaartje dat er aan hangt. Daar worstel ik regelmatig mee en een waterdicht antwoord heb ik nog niet gevonden.

Het blijft echter, hoe dan ook, een bijzonder voorrecht. Gisteren zaten mijn collega Rick en ik ergens in de buurt van Bangkok op het dak van een hotel te eten. Rick aan de hamburger (hij blijft toch een Amerikaan) en ik aan een stoere Thaise curry. Reflecterend op de afgelopen week konden we niet anders dan onszelf als bijzonder bevoorrecht prijzen. Samen dachten we terug aan een vergelijkbaar moment toen we een jaar of twee terug samen vanuit de woestijn tussen Caïro en Alexandrië naar de sterrenhemel staarden.

Wat is nu de kern? Waarom doe ik wat ik doe?

Ten diepste gaat het om Gods principes voor groei en ontwikkeling. De opdracht die Jezus zijn volgelingen gaf om leerlingen van Hem te maken over de hele wereld is door de kerk al lang en breed gereduceerd tot programma's en "toeval." Slechts zelden kom je kerkleiders tegen die het maken van leerlingen van Christus als praktisch speerpunt, doel en reden van het bestaan van de kerk hoog in het vaandel hebben staan.

Toen ik jaren geleden met vijftien jongeren aan een reis van een jaar begon en nu terugkijk op de waarde van die reis, kan ik eigenlijk niet anders dan concluderen dat dat jaar een van de beste investeringen van mijn leven is geweest. Niet dat het nou zo'n onverdeeld succes was maar toch kan ik niet anders dan zeggen dat het een zeer effectieven investering was.

Dus, waarom ben ik er niet mee doorgegaan?

Daar heb ik de afgelopen week eens flink over nagedacht en speel met de gedachte om dat een speerpunt van mijn leven te maken. Betekent dit dat ik een stap, of enkele stappen dichter terug naar de kerk moet maken? Weg van een leidinggevende functie in OM en focussen op ontwikkeling en training?

Daar moet ik nog wat meer over nadenken maar ik zie dat ik een weloverwogen besluit moet nemen. Begin ik weer met een groep(je)? Dan zal er ook kritiek zijn omdat je in principe alleen met die mensen werkt die echt willen. Hoewel dat betrekkelijk is. Ook voor de aarzelende leerling die nog moet uitvogelen of Jezus de moeite van het volgen waard is, is zo discipelschapstraject een perfecte plaats.

Reacties?

Vertrouwen is niet in een blikje te krijgen

Het is een van de meest bekende en populaire bijbelteksten, schat ik zo in: "Wie bescherming zoekt bij de Allerhoogste, in de nabijheid van de Almachtige verblijft, hij kan zeggen:‘U bent mijn schuilplaats, mijn vesting. Mijn God, ik vertrouw op u.'"

Vertrouwen heeft iets ongrijpbaars. Het is meer dan iemand aanmoedigen: "vertrouw nou maar, vertrouw nou maar!

En toch wil je het pakken.

Het is niet iets dat je in een blikje kunt kopen of van een ander kunt krijgen. Je kunt er over lezen, het principe begrijpen, maar dat maakt nog geen ervaringsdeskundige van je.

Vertrouwen lijkt iets te zijn dat je slechts leert door te doen. En hoe doe je dat dan? Als alle andere mogelijke opties zijn uitgeprobeerd en werkeloos gebleken sta je voor dat donkere ravijn van onzekerheid; kan dat wat ik niet zie, mij toch dragen? Kan dat wat zo ontastbaar lijkt toch aanraakbaar zijn?

Vertrouwen is die innerlijke berusting dat Hij die zover weg kan lijken, er altijd is; dat Hij die het wereldgebeuren z'n beloop lijkt te laten met slechts een woord die loop kan wijzigen.

Vertrouwen is als je 's-avonds in de duisternis langs de kabbelende zee loopt, en je druk kan maken om van alles en nog wat, omhoogkijkt naar de sterren, diep van voldoening kan zuchten en zeggen: U bent de baas en weet wat U doet. Wonderlijk dat die allerhoogste zo klein besloot te worden dat we bijna zouden denken Hem te kunnen begrijpen. Maar daar is Hij dan weer net even te groot voor. Het mysterie blijft en in het midden daarvan blijft Hij dragen door Zijn kracht.

Deze week zijn twee deelnemers aan een van onze korte acties in Africa overleden. Malaria is en blijft een moordenaar. Kenden ze de gevaren? Wisten ze wat het betekende om naar een land te gaan met zo'n hoog risico om Malaria op te lopen? Hebben ze dat potentiële gevaar af kunnen wegen tegen hun besef van roeping?

Klasje 2012

Hier is dan het bewijs dat er echt een Mentoring Clinic in Mei 2011 heeft plaatsgevonden. Nog een dag en de deelnemers keren weer huiswaarts.

De Aziatische "pose" van de drie lesverzorgers is afgedwongen door de deelnemers.

Geen droge draad

Het zou zomaar eens de heetste dag kunnen zijn van deze week. Om zeven uur kwam ik terug van een lange wandeling en heb geen droge draad meer aan mijn lijf. Gaan we in Nederland naar binnen op op te warmen, hier ga je naar binnen om af te koelen.

Dag drie van de Clinic begint over anderhalf uur. Dit is de "zwaarste" clinic sinds we er jaren gelden mee zijn begonnen. Dat heeft maar weinig te maken met de groep. Het is vooral die betegelde 100 vierkante meter met glas aan drie zijden en geen airco. De ventilatoren staan op maximaal te horren en geluiden van buitenaf kunnen zich ongestoord mengen met de reeds aanwezige kakofonie van krekels, kikkers, karaoke en wat dies meer zij.

Het is voor iedereen een opgave om zich te kunnen concentreren. Alles aan de accommodatie is perfect, slechts de verdraaide samenkomsthal is een constructiefout. We zullen het er mee moeten doen. Gisteren getracht om een enkele sessie in de bieb te doen maar dat was geen onverdeeld succes. Het bijna op elkaar zitten vanwege de beperkte ruimte doet de temperatuur nog eens extra omhoog klimmen.

Los hiervan is het allemaal prima.

Hoor mij nu toch eens klagen terwijl ik daar niet al teveel redenen toe heb. Ik wilde het toch even noemen.

De Heer is goed en opnieuw raak ik deze week overtuigd van het belang om veel bewuster te investeren in de groei en ontwikkeling van anderen. Het is Gods ontwerp voor ons dat we met elkaar en van elkaar leren.

Hieronder een selectie van de oogst van deze morgen.

Suiker voor de doden

Je ziet ze overal; altaren waar mensen wierook branden en etenswaren en drank voor de doden offeren. Ik probeer me te verplaatsen in dat wereldbeeld en het lukt me niet. Wij zouden het zonde van de tijd en middelen vinden. In het Westen offeren we liever aan de levenden, met name onszelf. Een glaasje prik voor de doden? Schenk voor mij nog een neut in, Henk.

En Henk schenkt wel, want het betekent leven, een toekomst voor zichzelf.

De doden vereren? Dood is toch dood en een glaasje ranja veranderd daar niets aan.

Maar we zien het overal. Mensen die zich vastklampen aan strohalmen die hopelijk tot in het hiernamaals reiken.

Maar wat is waar? Wie heeft er gelijk? De opgestane Heer en Zijn Geest getuigen van een werkelijkheid die zijn weerga niet kent.

Genade is ongrijpbaar; kun je niet zichtbaar maken dan alleen door het werk van Zjjn Geest in en door ons. Het is meer dan een verhaal. Het is Leven!

Thailand, 23.15. Alles voor jezelf?

De eerste dag van de clinic zit erop. Ondanks de warmte, het lawaai van de vele ventilators die de warme, drukkende lucht in beweging brengen en de illusie van verkoeling brengen, de grote zaal die rondom betegeld is en elk geluidje talloze malen versterkt, echter onvoldoende om een stem zonder enige stemverheffing verstaanbaar te maken, hebben we het eind van de dag gehaald zonder ook maar een van de deelnemers te zien wegvluchten naar hun verkoelende kamers die wel airconditioning hebben.

Het is een groot voorrecht om te werken aan een basis die ertoe leidt dat de deelnemers bewuster, gerichter en doelmatiger gaan investeren in de levens van anderen. Iedereen die in gesprek is met een ander is altijd bezig met het beïnvloeden van die ander. Als je nu dat proces van beïnvloeding bewuster wil gebruiken, waar moet je dan op letten? Naast de basisbeginselen zoals luisteren, het stellen van goede vragen, het creëren van "rapport," gaat het ook om het herkennen van de stappen in het proces, het begrijpen van de verschillende leerstijlen en temperamenten maar vooral het ontwikkelen van een gereedschapskist. Het juiste gereedschap voor de juiste situatie is van groot belang. Als je alleen een hamer hebt ga je alles namelijk als een spijker zien en behandelen.

De culturele implicaties zijn van belang. Met deelnemers uit India, Maleisië, Thailand, Nepal, de Filippijnen, Singapore, Myanmar, Engeland en Australië en de drie facilitators (bij gebrek aan een goed Nederlands woord) uit Amerika, Duitsland en Nederland moet veel ruimte worden ingebouwd voor gesprekken over culturele relevantie, verschillen en (universele) overeenkomsten en principes.

Een van de uitgangspunten is dat we in de Bijbel het principe vinden dat we geschapen zijn voor God en elkaar en dat we in ons leven niet alleen maar leren en verzamelen voor onszelf maar met de bedoeling om de levens van anderen te verrijken. Een leven dat in het teken staan van verzamelwoede dat slechts het zelf kietelt, leidt onherroepelijk tot eenzaamheid en ongeluk.

In Prediker vinden we een passage dat de spijker op z'n kop slaat: Iemand is helemaal alleen. Hij heeft zelfs geen zoon of broer, maar toch zwoegt hij almaar door en wordt zijn dorst naar rijkdom nooit gelest. Voor wie beult hij zich zo af en ontzegt hij zich de genoegens van het leven? Ook dat is enkel leegte en een trieste zaak. Je kunt beter met zijn tweeën dan alleen zijn, want – dat is zeker – samen zwoegen loont. Wanneer twee vrienden samen zijn en een van beiden valt, helpt de ander hem weer overeind, maar wie alleen is en ten val komt is beklagenswaardig, want hij heeft niemand die hem op de been helpt. (Prediker 4:8-10)

Thailand, 7 AM

Het leven begint hier vroeg. Om zes uur komt het allemaal aardig op gang. Op en om het strand wordt vis en kip op vuurtjes geroosterd en vissers komen terug met hun vangsten. Een enkeling begint de dag met een modderbad. Een moeder heeft samen met haar dochter al een vroeg zoutwaterbad genomen en is op weg naar andere verplichtingen. De eb legt de vele vissersbootjes voor uren vast, wachtend op het nieuwe tij dat weer nieuwe vangsten.
En wij? Wij gaan ontbijten en dan om negen uur beginnen met de Clinic. Ik heb er zin in.

Het leven is een pluisje

"Het leven is een pluisje. God blaast het van Zijn hand, maar wie een eeuwigheid geworsteld heeft om uit het paradijs te blijven schrikt toch, wanneer er op hem geschoten wordt" (Jan de Hartog in Hollands Glorie).

Als je dan toch naar het plafond ligt te staren kun je net zo goed aan een Nederlandse klassieker beginnen. Mijn E-reader heeft er genoeg in het geheugen zitten om jarenlang vooruit te kunnen. Een boek moet je pakken. Hollands Glorie doet dat. Maar je moet het even de tijd gunnen om dat met je te doen. Een vrije zondag met geen enkele verplichting helpt. Een balkonnetje en een lekker briesje, een aardige stoel en een mok verse koffie vullen de verdere randvoorwaarden in om tot een aangename leeservaring te komen verder in.

De deelnemers aan de Mentoring Clinic druppelen vandaag binnen en we hopen dat ze allemaal zonder verdere complicaties uit verschillende windrichtingen de Juniper Tree kunnen vinden.

Er zijn van die momenten dat een overweldigend gevoel van dankbaarheid me overvalt. Dit is zo'n moment. Ik schrijf er wel vaker over en weet dat ik hiermee in herhaling val, maar ik ben een bijzonder bevoorrecht mens.