Een exclusieve weg en een inclusieve God

Joel Edwards verwoordt wat de meeste volgelingen van Christus voelen: "hoe verhoudt een exclusief Evangelie, waarin Jezus Christus als de enige weg tot God wordt voorgesteld, zich tot een God die de hele wereld liefheeft. De "intoleratie" van de Ene Weg laat brandmerkt de christen als iemand die geen ruimte heeft in zijn of haar hart. Ieder ander geloof of overtuiging wordt door deze exclusiviteit impliciet gedegradeerd tot een onmogelijke weg.

Als we op zondagmorgen met gelijkdenkenen bijeenkomen levert dit niet al teveel problemen op. Het probleem ervaren we als we op maandag naar ons werk gaan en ons concentreren op de opdracht om onze naaste lief te hebben. Maar hoe ervaart deze medemens onze claim op exclusiviteit? Het is zeer waarschijnlijk dat hij zich bij voorbaat al buitenspel gezet voelt.

Hier antwoord op deze paradox is niet eenvoudig. Jezus is namelijk óf De Weg óf een van de vele wegen. Is Hij een van de vele wegen, dan verliest het Woord van God al haar zeggingskracht en gereduceerd tot een boek met een aantal aardige richtlijnen voor het leven.

Jezus kwam dat probleem tijdens zijn leven ook tegen en het wekte ook toen de haat van de wereld op.

Hoe kun je een dialoog voeren als het hart al heeft gekozen voor een monoloog? Ik ben benieuwd hoe Edwards dit vanmorgen en morgen verder met ons verkent.

Ik geloof dat een deel van het antwoord in de manier waarop Jezus er zelf mee omging te vinden is. Hij kwam namelijk niet om te oordelen maar om te behouden. Het oordeel liet Hij aan de Vader, die alle harten doorzoekt.

Daar waar ik stop met oordelen en dat aan de Vader laat, ben ik vrij om lief te hebben.

De euro komt naar je toe!

Nob Sakai, de leider van het OM werk in Japan, sprak met diepe bewogenheid over de verwoesting die de recente aardbeving en tsunami heeft aangericht. Infrastructuur kun je herstellen, auto's kun je vervangen maar een mensenleven is onvervangbaar. De mens krijgt maar een kans. In een tijdspanne van nul tot zeg maar zo'n honderd jaar moeten we er wat van zien te maken. Het is ook in diezelfde tijdspanne dat we een keuze maken tussen licht en duister. Maar dat impliceert dat men dan wel het verhaal over licht en duister heeft gehoord. Het getroffen gebied in Japan is nu net zo'n gebied waar het Goede Nieuws het minst bekend is.

Ieder mensenleven is kostbaar in Gods ogen. Levens die abrupt eindigen door natuurgeweld of ongelukken; het zou niet mogen. Maar toch gebeurt het. Iedere dag weer. In het verkeer, op het werk, gewoon thuis; duizenden levens gaan dagelijks over van het tijdelijk naar het eeuwige.

De bestemming van al die levens staat op het spel.

Als het Evangelie Goed en Nieuw is, zou iedereen het moeten kunnen horen. De kerk heeft de middelen en de mensen om dat te verwezenlijken. Toch geeft ook de kerk de voorkeur aan investeringen in zichzelf. Zelfverbetering, zelfverwerkelijking en in veel gevallen ook zelfverrijking; ik schat dat zo'n negentig procent van iedere euro die de collectezak wordt gestort, direct en indirect bij de gever terugkomt.

Begrijp me goed, het kost wat om die nieuwe gemeenschap van pelgrims te onderhouden. Dat snapt iedereen. Maar investeringen in hen die zich inzetten om dolende zielen te zegenen met Goed Nieuws, is nog altijd de sluitpost op de begroting. En dat terwijl het de voornaamste opdracht is die de Heer aan Zijn kerk gaf: maakt discipelen!

Rust en Beven

Wat een aardbeving zeg, en wat een enorme verwoesting. Ik verwacht dat een aantal collega's uit de regio niet in staat is om naar Maleisië te reizen voor de Internationale Leiders Vergadering die zondag begint. Tegen zoveel natuurgeweld is niets en niemand bestand. Geeft je ook wel te denken. Nederland met haar dijken zou niets beginnen. We hebben met al onze technieken en zelfverzekerdheid gewoon het nakijken.

Vandaag de retraite afgerond en met elkaar verder nagedacht over lessen uit het leven van David. Een simpel diagram maakt zaken vaak duidelijk. Als je het leven van David bestudeert ontdek je, onder andere, dat hij, als leider, een redelijke balans had tussen "communion, community en mission."

Mijn aantekeningen van vandaag. tegenwoordig in OneNote. Wel handig stukje gereedschap

In OM ligt de nadruk sterk op community en mission. Echter, als men de persoonlijke community met God verwaarloost, zal op termijn de community en het werk tot stof ineenschrompelen. De retraite beoogde met name de ogen te openen voor het belang van het onderhouden van communion met God. Er zijn er ook die alleen maar gericht zijn op communion en of community en geen gezond besef hebben van hun taak of plaats in het leven. Ook dat leidt tot stilstand. Met name binnen het protestantisme ligt de nadrik vooral op mission; ons werk. Dat is de focus. Al het andere is bijzaak of sluitpost. Interessant is om het ritme van een Hebreeuwse dag te observeren. Die begint om 18.00 met eten en vervolgens slapen. Dat is het opstaan en weer eten en ten slotte is er het werk. Werk wordt voorafgegaan door rust en brandstofinname. Geeft te denken.

Schitteren in het duister

Tijdens de retraite wordt o.a. het leven van David bestudeerd. Een interessante man die, zou hij in Nederland leven, waarschijnlijk levenslang met TBS had gekregen. Ook een man die wist te schitteren in het duister en dat is een bijzondere kwaliteit. Schitteren in het licht, wanneer iedereen toekijkt is wel wat anders dan eenzelfde karakter tonen in het duister; als de lichten gedimd zijn en het publiek naar huis. In de verhalen over David krijgen we een man te zien die, naast dat hij vreselijke domme en zelfzuchtige dingen deed, zoals de echtgenoot van de buurvrouw waarop hij verliefd was laten doden (hij kwam er niet zomaar mee weg en moest zwaar boeten), als het zwaar weer werd en zijn karakter onder druk kwam te staan, zijn integriteit wist te handhaven. Hij bleef zichzelf in het juiste perspectief zien. Eerst God, en dan de mens.

Daarom liet hij Saul in leven, ook toen hij de gelegenheid had om hem te doden en zijn plaats in te nemen. David geloofde dat zijn tijden, en daarmee alle tijden, in Gods hand zijn. Hij raakte dan ook niet in paniek en/of probeerde God een handje te helpen. Hij wist zichzelf toe te vertrouwen aan Gods hand en oordeel. Ook toen hij zijn straf moest ondergaan en vastte en bad in de hoop dat God in Zijn genade van gedachten zou veranderen.

Goed, vandaag verder met stilte en David, voor zover dat mogelijk is althans. Er is zoveel afleiding hier in het hotel. Vrienden en collega's die ik lange tijd niet heb gezien staan plotseling voor je neus en je kan dan niet net doen alsof ze er niet zijn.

Vandaag wat minder heimwee. Als je uitgerust bent ziet de wereld er anders uit. Toch zou ik liever thuis zijn. Ik mis Martha!

Heart to Heart

Vandaag is de Retraite begonnen. Luisteren naar God. Contemplatief bidden. Ik probeer mee te doen. Iemand leest een tekst. Het gaat over Jezus maar dat is ook zo'n beetje alles wat ik me er van opvang. We krijgen huiswerk. Na tien minuten zet ik CNN Worldnews aan. Ik kan me niet concentreren. Eigenlijk wil ik het liefst naar huis. Ik geef de schuld aan de lange reis en de veel te korte eerste nacht in het doorgezakte hotelbed. Morgen voel ik me waarschijnlijk een stuk beter. Er zijn zoveel mensen waarmee ik moet praten. Hier kom ik stafwerkers tegen waar ik leiding aan geef en die ik waarschijnlijk pas over een jaar weer zie. Dus, uitbuiten die hap.

Ook veel pijn. Een van m'n collega's wil met me praten maar doet dit het liefst in een restaurant waar we anoniem zijn; in de OM gelederen komt hij teveel mensen tegen die hem veel pijn hebben gedaan. Ja mensen, het blijft toch een heleboel mensenwerk in een christelijke organisatie.

Net even met Martha gepraat en dat geeft de burger weer moed!

Geld en/of Relaties

Helaas zal ik de lezing van Antoine Bodar op 21 Maart in Cafe de Bovenwereld moeten missen. Daar staat echter het voorrecht tegenover om de komende weken veel vrienden en collega's weer te zien in Maleisië. De jaarlijkse Internationale Leiders van OM is, naast de eigenlijke vijf dagen waarop officiële zaken worden be- en afgehandeld, een samenklontering van subgroepen die in verschillende hoedanigheden bij elkaar komen. Zo is het de "track" voor bestuursleden, een "Spiritual Retreat Track" (waarvoor ik verantwoordelijk ben), Area bijeenkomsten (OM Internationaal is opgedeeld in een tiental area's of, regio's, die van de gelegenheid gebruik maken om bij elkaar te komen en na afloop zijn er twee trainingsdagen voor "Code of Good Practice facilitators, waar ik verantwoordelijk voor ben. Als ik het allemaal tot in detail uit moet leggen zijn we twee blogweken verder, dus ik laat het maar bij deze korte opsomming.

We krijgen wel eens de vraag, en dat is een vraag die we onszelf voortdurend stellen, of het wel de moeite en de kosten waard is om zon'n 300 leiders vanuit alle werelddelen bij elkaar te brengen. Het kost namelijk nogal wat.

In het huidige virtuele tijdperk moet dat toch anders op te lossen zijn?

Een van de grootste uitdagingen voor een groeiende internationale club zoals OM die voor haar groei en ontwikkeling afhankelijk is van relaties, is hoe deze in stand te houden en te verdiepen. Er is geen andere manier dan ervoor te zorgen dat je el;kaar op gezette tijden ontmoet. Oog in oog en hart tot hart.

Voor sommige leiders is het ook het enige moment in het jaar dat ze samen met anderen God kunnen groot maken. Het hele jaar moeten ze alert zijn op vijandige elementen. Ook dit jaar zijn er weer leiders die de toegang tot het land dat ze tot huis hebben gemaakt, is ontzegd. Met name voor hen is zo'n internationale bijeenkomst motiverend en nodig.

De waarde van relaties laat zich niet in geld uitdrukken en geld kan de relaties ook niet vervangen. Je kunt alle geld van de wereld hebben maar als het ontbreekt aan goede en gezonde relaties is zelfs geld een ticket naar de eigen ondergang.

Ademende dag

De dag ademt weer en het duister vlucht.

Een bijzondere eigenschap van licht is dat het de duisternis verdrijft. Als het licht aangaat heeft de duisternis geen schijn van kans. Daarom is een van de namen van Jezus, het Licht van de wereld, zo'n sterk beeld. Wat een hoop spreekt daar uit.

De wereld licht in duister gehuld. De duisternis van tirannen, despoten, graaiende alleenheersers, sekteleiders, dieven, moordenaars, manipuleerders en tal van andere duisternis niet verdragende praktijken.

Wat al deze zaken gemeen hebben is de leugen; het jezelf op de plaats van God stellen waarbij jouw norm het uitgangspunt wordt. Als maar genoeg mensen om je heen roepen dat iets okay is, ga je er uiteindelijk zelf in geloven.

De twee geliefden brengen de nacht samen door, elkaar verwarmend en beschermend. Dan wordt het langzaam licht: de dag begint te ademen en het duister vlucht. (Hooglied 2"17) en ze kunnen elkaar laten gaan, vertrouwend op de kracht van het licht. In het licht zijn ze veilig voor de kracht en de macht van de duisternis.

Mijn gebed is dat het Licht in deze wereld schijnt.

Vosjes vangen

'Vang voor ons de vossen,

vang die kleine vossen.

Ze vernielen de wijngaard,

onze wijngaard vol bloeiende ranken.' (Hooglied 2:15)

We reden door de maanloze nacht over de eindeloze hectaren akkerland in Zuid Australie. Jason reed. Isaac, Ruben en ik stonden in de bak van de pick-up truck. Met de ene hand hielden we ons vast aan de dakrand en met de andere hand hielden we onze geweren vast. "Stop, een vos," riep Isaac. Ruben en ik zagen alleen maar duisternis maar toen we beter keken zagen we op zo'n twee-, driehonderd meter afstand twee hele kleine gele rondjes in de weerkaatsing van het licht van de de schijnwerper. De auto stopte, de kleine gele rondjes stopten ook. Isaac legde aan en schoot. Dag gele rondjes.

Het zou ons nooit zijn opgevallen. Onbekend met het terrein en onbekend met welke gele rondjes er wel en niet thuishoorden waren we afhankelijk van Isaac, de expert, die op de boerderij is opgegroeid en het terrein en de verschillende rondjes kan onderscheiden. dat was wel belangrijk want toen Ruben even later ook wat geelachtige rondjes zag en aan wilde leggen, hield Isaac hem tegen omdat "de buurman het niet zou waarderen als we een van zijn schapen doodschieten." Ik zal verder geen opsomming geven van de totale buit van die nacht. Sommige tere zielen zouden dat niet kunnen verdragen.

Wat staat er tussen mij en De Liefde. In een ideale wereld staat de wijngaard vol bloeiende ranken. Een gebroken wereld is bezaaid met "kleine vossen." In mijn leven kom ik kleine en grote vossen tegen. Soms herken ik ze niet en moet een ander me op de twee kleine gele rondjes wijzen. Maar vaker herken ik ze wel. Soms wil ik ze vangen en andere keren laat ik ze gewoon hun gang gaan. Naarmate ik bekender raak met mijn omgeving, de wijngaard, neemt het vermogen om uitheemse zaken te herkennen ook toe. Wat uitheems is, moet worden opgeruimd. Mijn bekendheid met het terrein hangt af van de mate waarin ik de kaart ervan bestudeer en er, al rijdend, tijd in doorbreng. Daar heb ik niet altijd zin is en voordat ik het weet is de vossenfamilie groter geworden.

De man en de vrouw, die in het Hooglied De Liefde bezingen en verkennen, beseffen dat er tussen hun werkelijkheid en ideaal vossen rondlopen. Ze laten zich gelukkig niet zo gek maken dat ze hun ogen sluiten voor de werkelijkheid. Die wordt herkent, benoemd en, waar nodig, actie op ondernomen.

Kleine fitting?

Het schemerlampje bij m'm bed doet het niet. De lamp is stuk. Dus ga ik langs de Doe Het Zelf zaak om een lamp te kopen. Uiteraard controleer ik niet van tevoren of het een brede of smalle fitting behoeft, dus koop ik beide. De lamp die niet past, neem ik mee naar huis. Terug in mijn kamer probeer ik de oude lamp uit de houder te schroeven. Dat lukt niet want het is een bajonetsluiting!

Nu ga ik met twee nieuwe, energiebesparende lampen van Philips naar huis en de schemerlamp bij m'n bed moet wachten tot mijn volgende bezoek. Tegen de tijd dat ik hier terug ben, zal ik totaal vergeten zijn dat die lamp het niet deed en zal ik me waarschijnlijk opnieuw afvragen of ik een smalle of een brede fitting nodig heb, zonder dat van tevoren te checken. Zo werkt mijn brein nu eenmaal of, je zou kunnen zeggen dat mijn brein, waar het dit soort dingen aangaat, helemaal niet werkt.

Maar, er is wat aan te doen. Ik gebruik tegenwoordig OneNote en daarin heb ik een aantekening gemaakt dat ik op 4 April naar de DHZ moet om een energiebesparende lamp van 5 Watt te kopen met een bajonetfitting. Volgens mij moet het nu goed gaan.

Iets van team

Hoe creeer je een gevoel van team met mensen die veel reizen en er maar weinig momenten zijn dat je met elkaar in dezelfde ruimte zit? Gisteren hadden we onze eerste officiele bijeenkomst als IPS staf, de HR afdeling waar ik leiding aan geef. Training, Personeel Administratie, Zielzorg, Family Life & Education, Leadership Development en Personal Development. Ons speerpunt is dienstverlening aan de organisatie met als doel dat de OM werkers wereldwijd zich effectief in kunnen zetten om discipelen te maken van alle volken. Natuurlijk zit er ook een pakket aan "policies" bij. Die zijn nodig om het geheel enigzins bestuurbaar te houden en onze waarden naar een concreet plaatje te vertalen. Als wij ons werk goed doen, zou iedereen met plezier zijn/haar werk kunnen doen. Momenteel zijn we bezig met het implementeren van een "Code of Good Practice." Deze code beschrijft hoe een goed functionerende plaatselijke afdeling eruit ziet. Werkers weten wat er van hen verwacht wordt, waar ze naar toe kunnen gaan als dingen niet lekker lopen of als ze in een conflict met hun leidinggevende komen, welke training beschikbaar is en welke mogelijkheden er zijn om zichzelf verder te ontwikkelen.

Al met al een flinke uitdaging. Mijn taak is vooral gericht op het ontwikkelen en communiceren van onze visie, zorgen dat de afdelingshoofden weten wat er van hen verwacht wordt en hen te voorzien van de middelen om hun werk goed te kunnen doen.

De ontmoeting met alle HR staf is in dit verhaal van groot belang. We moeten van elkaar horen wat er speelt binnen de veschillende afdelingen, welke uitdagingen en obstakels men tegenkomt. Belangrijk is dat men ziet hoe het werk van de een zich verhoudt tot dat van de ander en dat waar de een beweegt, de ander mee beweegt. Afdelingen die in isolatie bewegen, zonder dat het de andere afdeling binnen HR raakt, is een slecht teken. Team en Werkcohesie is cruciaal voor het welbevinden en de interafhankelijkheid van de staf.

Vandaag weer naar huis. Het is wel weer even goed geweest.