Overdopen

Een kerkleider vroeg mijn mening over hoe om te gaan met mensen die lid willen worden van de kerk of middels een huwelijk de kerk binnen zijn gekomen, die niet "groot" gedoopt zijn maar wel als kind gedoopt. Na wat doorvragen begreep ik dat dit een groot probleem was in de kleine kerk die hierdoor onder behoorlijke spanning was komen te staan. Een aantal leden staat erop dat deze mannen en vrouwen zich alsnog laten dopen, terwijl anderen er meer ontspannen in staan.

Hoe kan het bestaan dat men toestaat dat deze discussie de toch al fragiele groep gaat beheersen. De kerkleiding durft geen standpunt in te nemen en de kwestie sleept nu al jaren en dreigt langzaam tot een kookpunt te komen.

Het "probleem" staat niet op zich. Wereldwijd staan discussies over relevante, doch secundaire zaken de opdracht van de kerk om discipelen te maken zozeer in de weg, dat het zicht op de uitvoering van die taak volkomen belemmerd is. Het resultaat is dat tienduizenden, honderdduizenden kerken meer naar binnen gekeerd dan naar buiten gericht zijn. Programma's die ten doel hebben om de schaapjes binnen te houden, ontelbare uren en middelen die geïnvesteerd worden in het ontwikkelen van een voor de plaatselijke groep unieke missie en visie, huishoudelijke reglementen en constituties die tot een goed gesmeerde organisatie beogen, terwijl ondertussen de wereld in brand staat en talloze zielen zonder hoop verloren gaan.

Verouderde en achterhaalde methodieken die willens en wetens in leven worden gehouden omdat met het altijd zo heeft gedaan. Zending en Evangelisatie zijn gereduceerd tot activiteiten die bij velen een wrange smaak oproepen.

We hebben er in de Nederlandse taal een woord voor dat dit compact samenvat: erg!

Het idee achter de doop is dat deze kort achter het moment van bekering plaatsvindt; een openbare gebeurtenis waarbij de te dopen kandidaat zijn zonden belijdt (we noemen dat tegenwoordig "een getuigenis geven") en te kennen geeft zich te willen bekeren om vervolgens Jezus te gaan volgen. Ouweneel onderstreept in zijn boek "Sta op, laat u dopen" een belangrijk punt met betrekking tot "overdoop;" het beoogde effect verdwijnt als mensen te lang wachten om zich te laten dopen. Het komt vaak voor dat mensen na hun bekering jaren, zelfs tientallen jaren wachten tot ze "er klaar voor zijn."

Ach, er is zoveel meer over te zeggen en te schrijven. Maar om er een kerk op te laten knallen?

We zijn en blijven met elkaar toch echt een stel tobbers. Ik wens de kleine kerk veel genade toe en bid dat God hen helpt om de hoofd en bijzaken te onderscheiden zodat ze zich ongehinderd kan toeleggen op de uitvoering van de opdracht om discipelen te maken van alle volken.

Traag reizen

Als je in een vliegtuig reist lijkt ieder uur twee keer zo lang te duren en er zijn momenten dat je je afvraagt of je ooit nog thuiskomt. Nadat stadsbus 33 ons bij de aan het eind van de straat gelegen bushalte aflevert en we toch echt weer thuis zijn, lijkt alle reisleed al snel voorbij en in zeer korte tijd is alles weer normaal. Wat is het goed om weer thuis te zijn! Martha houdt nog van me, en ik van haar. Wat kan ik nog meer wensen?

Lang stilzitten was er niet bij. Gistereavond vierden we in Rotterdam dat de eerste LOGOS precies veertig jaar geleden uit onze havenstad vertrok. 52 miljoen mensen hebben de afgelopen veertig jaar een van de schepen bezocht en talloze bezokers kochten of kregen op de schepen hun eerste Bijbel. Het brengen van Kennis, Hulp en Hoop zijn al die jaren de speerpunten van het schepenwerk. Ik had het voorrecht om een korte overdenking te verzorgen over Deuterenomium 8:2; "Gedenk de tocht." Het belang van terugkijken en het werk van God in onze persoonlijke geschiedenis en die van onze organisatie identificeren en markeren is van belang om voorruit te kunnen kijken. Het handelen van God in het verleden bouwt ons geloof voor de toekomst op. Met andere woorden, zonder geschiedenis is er geen toekomst.

Hieronder nog wat plaatjes uit Australie. Ik zou foto's van mensen kunnen plaatsen maar die zeggen allen mij maar iets. Deze plaatjes laten zien dat er schoonheid te vinden is in de meest triviale zaken die we in het leven tegenkomen. Een kadertje om een schelp, een stukje zeegras, een vogel of ding heen maakt een waakt bijvoorbeeld van een schelp, waarvan er tienduizenden op het strand te vinden zijn, opeens tot een wonderschoon estetisch object.

Wat dit is weet ik niet maar het nodigde uit tot inkaderen

Terug in de beschaafde wereld

Maar de vraag is of het wel zoveel beschaafder is. Acht dagen zonder internet en telefoon is niet zo onbeschaafd en het doet me denken over het voortdurend beschikbaar zijn en de talloze a.s.a.p. berichten. De aarde draait haar rondjes en de wereld druiste voort, zelfs zonder mijn actieve aanwezigheid en deelname. Een kamp aan een baai van een kilometer waar rust en stilte de klok slaan en dolfijnen regelmatig voor een spektakel zorgwen is een weldaad en doet me verlangen naar meer!

Een geweldige tijd gehad met zo'n zestig jongeren en de afgelopen vier dagen met volwassenen en gezinnen. Gesproken over Life Direction en met de volwassenen over veranderen nagedacht. Goede respons met als slagroom op het toetje de vraag of ik volgend jaar weer wil komen. Daar hoef ik niet al te lang over na te denken. Welke spreker wil zijn tijd nu niet investeren in een groep gretige volgelingen van Jezus met als bonus een haast paradijselijke omgeving waar de tijd lijkt te vertragen. Geweldig! Ik ben een gezegend mens. Om drie weken met Ruben op te trekken was een bonus. Wat een geweldige vent is het toch. Hieronder een paar foto's. Momenteel wacht ik op de laatste van vier vluchten vandaag die ons van Port Lincoln, via Adelaide, Melbourne en Hong Kong naar huis transporteert.

Ons onderkomen twintig meter bij het water vandaan

Spectaculaire zonsopgangen en -ondergangen

Vanuit ons onderkomen zo de zee in!

Dag Melbourne

Nog een uur en we vertrekken richting Adelaide en dan verder naar Port Lincoln om in de namiddag in Tumby Bay te arriveren. Onze tijd in Melbourne zit erop. Gisteren de laatste van zeven spreekjes in Eltham Bapist. Het is zo bemoedigend om relatief zoveel mensen te horen vertellen hoe hun nieuw verworven inzicht in hoe veranderingen plaatsvinden en hoe vlees en geest zich tot elkaar verhouden, tot keuzes heeft geleid die ertoe gaan bijdragen dat God meer de ruimte krijgt in hun levens. Het maakt van mij een bijzonder dankbaar mens.

Nu is mij vertelt dat ik de komende week waarschijnlijk buiten bereik zal zijn. Geen internet en sporadisch telefoonbereik. We zullen zien. Als deze blog hier over een week nog staat, is het waar. Verschijnt er morgen weer een blog, dan is het niet waar. Ik ga uit van het eerste. Kan het alleen maar meevallen.

14:20 (04:50 in NL) Update. We zijn in Adelaide geland en vertekken over drie kwartier naar Port Lincoln. Een keer bij McDonalds gegeten en bij Hungry Jacks (Burger King) nog ff bijgesnackt. Lekker man.

Je loopt dan door de stad...

...en denkt bij jezelf dat het overal hetzelfde is: mensen, teveel verkeer, teveel lawaai, kopen en verkopen. Melbourne zou net zo goed Amsterdam kunnen zijn. Of New York.

Ruben en ik dachten dat deze stad misschien anders zou zijn. We hadden het dus al gauw gezien. Een Israëliër probeerde me voor 160 dollar een potje met spul uit de dode zee te verkopen. Het is ook overal hetzelfde: wegwezen hier.

Gisterenavond m'n eerste (van twee) studies over Vlees en Geest. Ik ben niet verder gekomen dan mijn inleiding. Het was duidelijk dat God iets te zeggen had tegen de gemeente dus bleef ik bij de vierde "slide" hangen. Nog tien te gaan (vanavond) en het ziet er naar uit dat ik niet bij de hoofdmaaltijd aan zal komen maar bij niet veel verder zal komen dan de basis. Dat betekent ook dat ik volgend jaar terug moet komen om het af te maken. In de basisinleiding ga ik in op:

• Het mechanisme van verandering
• De latente onwil om te veranderen
• Antropologie en verandering
• Buitenkant versus binnenkant: Jezus en Petrus hameren op gedragsverandering. Die zichtbare verandering aan de buitenkant is de vrucht van iets dat binnen in ons heeft plaatsgevonden. Of is het een geforceerde aanpassing. Hoe verhoudt de opdracht om ons te gedragen overeenkomstig de normen die heersen in Gods koninkrijk zich tot de noodzakelijke verandering van het hart. Volgens Paulus, in Efeze 3, werkt God van binnenuit maar worden wij geacht om van buitenaf onze hartstochtelijke medewerking te verlenen.

Vanavond dus deel twee.

Supervolle zondag

Om zes uur aan de hardloop, omgeven en vergezeld door tientallen kangoeroes en een slimme vos. Wat een genot om op zo'n manier tien kilometer hard te lopen. Dat is wel want anders dan langs de Gordelweg en kleinpolderachtige scenario's. Twee diensten met achtereenvolgens rijen mensen die aandacht behoeven. Lunch bestond uit drie braadworsten die me door evenzoveel mensen werden aangereikt. De broodjes om de worsten heen werden getoedeledoki't. Trouwe bloglezers weten dat ik uit de buurt van gluten blijf daar deze apparaten een ongunstige bijdrage leveren aan potentiële hoofdpijnen. In de avonddienst heb ik samen met een aantal anderen een half avondmaal gevierd. De opkomst was veel groter dan verwacht en het aantal cupjes met semi-wijn te klein. Goede reacties op de preken en deze waren de aanzet tot twee studieavonden (maandag en dinsdag) over vlees en geest: wat is er nodig om tot ware verandering te komen. Ik zie uit naar wat God gaat doen en heb geloof voor een diepe en krachtige werking van zijn Geest. Morgen zal ik rapporteren. Morgen (maandag) ga ik met Ruben Melbourne is. Het is de enige dag dat we wat kunnen shoppen en bezienswaardigheden kunnen aandoen.

De zoetwaterdammen in en om Melbourne staan boordevol met water.

Papegaaiachtige die zaden uit je hand eet.

Ik dacht dat deze foto welk goed zou passen in de categorie "vogels, kleurrijk."

Een kaketoe die ook uit je hand eet waarbij je het risico loopt dat hij een vingertje meepikt. We zijn echter zonder kleerscheuren thuisgekomen.

Na de dienst nog even in de schemer op "kangoeroejacht." Wel gevonden maar te donker om nog vast te kunnen leggen. Dan maar een dode boom tegen de avondschemer.

Tawny Frogmouth (gespot door Ruben)

Podargus strigoides

Ruben en ik dachten dat het een uil was maar onze gastheer, Sam, wist te vertellen dat het een Tawny Frogmouth was. Er zal vast wel een Nederlandse naam voor zijn maar die is me even ontgaan... The Tawny Frogmouth is a much-loved Australian bird that is mainly nocturnal and has excellent camouflage. They are often mistaken for owls, but are related to the nightjars. They sit very still, trying to look like a piece of wood, before swooping on their prey, which can include rodents. They are quite approachable, although not tame.

Melbourne, maar dan nat

Man, wat is er veel regen gevallen vannacht. Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren.

Vanmorgen om 7 uur draafde een man of dertig op voor een ontbijt en een toespraak. De toespraak zou moeten gaan over midlife. De midlife crisis is echter een gebeuren dat nogal buitenproportioneel is opgeblazen. In zekere zin bevindt ieder mens zich altijd in een bepaalde mate van crisis. Grofweg zou je kunnen zeggen dat de "midlife" plaatsvindt tussen de dag van onze geboorte en die van onze dood. Iedereen is altijd in transitie. Iemand die dat niet is, staat stil en dat wordt nooit als iets positiefs ervaren. In Prediker drie wordt uitgebreid verhaal gedaan van seizoenen en daaruit kunnen en mogen we afleiden dat we voortdurend onderweg zijn van het ene naar het volgende seizoen. Die seizoenen in onze levens hebben unieke kenmerken.

Daar hebben we het dus over gehad. Ik heb de mannen in leeftijdsgroepen opgedeeld en ze een overzicht gegeven van de "taken" die typische zijn voor hun levensseizoen. Als extra opdracht moesten ze nadenken over de vraag hoe ze "de vrees voor God" in hun levensfase zouden typeren. Die vrees voor God wordt door Prediker als doel van al die seizoenen genoteerd.

• De 20-30 jarigen associëren het met onderwerping.
• De groep van 30-40 associeert het met gehoorzaamheid.
• De 40-50 jarigen maakten zich wat bezorgd over het ontbreken van de vrees.
• Tenslotte meldden de 50-60 jarigen dat vrees door hen vooral vertaald wordt in een ervaring van heilig ontzag en verbazing.

Vervolgens nog twee sessies gedaan over mentoring met een man of zestig staf en leidinggevenden. Tenslotte wat gewandeld, gehangen en nu moet ik bepalen waar ik het morgen over ga hebben.

Werken dus terwijl de rest zich vermaakt met andere zaken.

Ruben als pakezel nadat Caleb z'n laarzen vol had laten lopen en blaren op z'n voeten kreeg.

Een aantal van die beesten, ook wel bekend als de broers en zussen van Skippy

Hier komt water uit een tunnel die normaal gesproken droog staat

Een uit de kast komende varen

Nattigheid, Duisternis en Vriendschap

Als het buiten donker is, wolken het maanlicht aan het zicht onttrekken en er geen kunstmatige verlichting is om de argeloze wandelaar op zijn tocht bij te staan, raak je de weg kwijt. Niet alleen dat, je vraagt je af waar de weg überhaupt is. Zo dacht ik op de tast m'n weg naar m'n onderkomen te kunnen vinden. Ik kan er van getuigen dat als het echt donker is dat niet gaat.

M'n LED eenpitter die normaal gesproken nauwelijks licht geeft, bracht uitkomst en scheen mij toe als een krachtige schijnwerper. Je kijk op dat soort zaken verandert vlugachtig: spreek nooit denigrerend over een mini zaklampje dat op een knoopcelbatterij loopt. In geval van duisternis kan zo'n dingetje het verschil maken tussen het slapen in een warm en droog bed of in de bush wachten tot het licht wordt of totdat er iemand met een zaklampje langsloopt.

Eigenschap van licht: het schijnt in de duisternis.

Andersom werkt niet: duisternis schijnt in het licht.

Clinic is over drie uur afgelopen. Vanmiddag voorbereiden voor drie toespraken morgen. De eerste om zeven uur in de ochtend. Mannen die ontbijten en naar een verhaal luisteren. Als ik klaar ben met praten, en zij met eten, krijg ik de restjes.

Hieronder: Het is een bijzonder voorrecht om met deze twee mannen, vrienden, samen te werken. "Licht" staat centraal in onze samenwerking en vriendschap. We kunnen elkaar alles zeggen. Het is heerlijk om samen te werken met mensen waarbij je niet het gevoel hebt voortdurend over eieren te moeten wandelen omdat de ego's en gevoelens in de weg staan. Dat kan als God met zijn licht in onze levens schijnt en we erkennen dat het niet langer om ons gaat maar om Hem en de ander.

Midden: Peter Nicoll, CEO OM Ships en rechts Rick Hicks die het OM werk in Canada, Amerika en het Caribische Zeegebeid leidt.

Verwoestend vuur

Het gebied waar de clinic plaatsvindt is twee jaar geleden volledig verwoest door een grote brand. 100 meter van het conferentiecentrum vandaan stopte het vuur. Honderden mensen vonden de dood. Vanmiddag liepen Ruben en ik door het jonge groen dat sindsdien is ontstaan. Met name tussen de verbrande bomen is veel en gevarieerd groen te zien. Zaden die jarenlang licht en warmte ontbeerden, kregen nu de kans om te ontkiemen en te groeien. Tussen het nieuwe, jonge groen staan de overgebleven, zwartgeblakerde bomen. Sommige bomen, schijnbaar dood, hebben het leven weer gegrepen en lopen uit.

Het is een wonder om te zien hoe uit totale chaos nieuw leven kan ontstaan.

Hieronder wat plaatjes van de bush.

Het is een krachtige herinnering aan de God van het leven die in staat is om uit onze chaos iets totaal nieuws te maken.

Stil maar toch weer niet

Het is warmachtig, zelfs een beetje heet. Gisteren 36 graden, vandaag wat koeler. Midden in de middle of nowhere waar geen verkeer of andere mechanische door mensen gemaakte geluiden te horen zijn moet men, als men wat wil zeggen, toch de stem verheffen. De ruimte waar we de clinic verzorgen staat vol met mechanische ventilators. We zijn in dag twee aanbeland en de clinic loopt lekker. Ben nog steeds een beetje zwaarmoedig maar ga ervan uit dat het vanzelf overgaat. Ik kan geen enkele reden bedenken waarom ik zwaarmoedig zou kunnen zijn...

Hieronder: Peter Nicoll en Rick Hicks in actie.