Haalt'ie het of niet?

Over een uur beginnen we de Mentoring Clinic met 33 deelnemers. Het is meteen mijn "zwaarste" dag. Met pijnlijke longen en een raspende, nasale stem die een octaaf lager klinkt dan normaal hoop ik me toch door mijn sessies heen te kunnen navigeren. Als het niet gaat gooien we gewoon het programma om. Een collega herinnerde me eraan dat ik tijdens de Clinic eerder dit jaar op de Logos Hope, hetzelfde had. En ik maar denken dat het jaren geleden was dat ik verkouden was. Ik wijd de oorzaak aan het vliegen met relatief veel mensen die uren opgesloten zitten in een kleine ruimte en elkaars bacillen en "spray" mogen delen. Ik herinner me de keelschrapende Aziaat, die een week geleden naast me zat en geef hem de schuld.

Zo, dat is opgelost.

Nu aan de slag.

Vannacht, ik kon niet slapen, nog een aantal christelijke zenders bekeken en plaatsvervangende schaamte vulde mijn hart. De schaamteloosheid waarmee God voor het karretje van mensen gespannen wordt als ze geld geven aan een vaag doel, is godgeklaagd. In de naam van Jezus wordt mensen beloofd dat al hun schulden worden opgelost als ze nu eenmalig zoveel dollars geven. En mensen trappen erin. Het is echt verschrikkelijk. Ja, natuurlijk is God voor me, maar ik moet het bewijs ervoor "kopen." "Natuurlijk wil God de sluizen van de hemelen openen en je in alles zegenen en voorspoed geven en Hij zal dat doen als jij een offer brengt zodat Hij weet dat je het echt meent." Met een plastic glimlach en glad achterovergekamde haren paaien deze vieze, geldgierige mannetjes, geassisteerd door semi wulpse assistentes het volk dat geen hoop meer heeft en zich tegen beter weten in blij laat maken met een dode mus.

Ik kan me daar zo boos over maken.

Temidden van dit alles gaat God gewoon door. Met mij. Met ons. Met de gladde glippers. "Genade, zo oneindig groot. Dat ik die't niet verdien." Want, aan het eind van de dag zijn we denk ik allemaal glad en glibberig. Dus blijf ik vasthouden aan de genade.

Miserabel

Tja, en dan word je wakker met een soort van griep. Een dubbele dosis pijnstillers houdt me momenteel voor de gek en helpt om van de drie pannenkoeken bij Burger King te genieten. Gisteren nog een goede en aangename tijd met mijn vriend Wim in San Diego doorgebracht. Er zijn van die vriendschappen waarbij je nooit om praatstof verlegen lijkt te zijn. Dit is er zo een en ik ben blij dat ik in de gelegenheid was om Wim op te zoeken. Vervolgens richting LA waar het verkeer, mild uitgedrukt, krankzinnig is. Nu heb ik aan het Kleinpolderplein al geen klagen, hier in LA heeft men wel erg veel auto's op de wereld losgelaten!

Ik dacht een aardige deal te hebben gemaakt bij het huren van een hotelkamer maar raakte even geïrriteerd dat ik ook nog eens 16 dollar moest betalen om m'n auto te parkeren!

De telefoon moet ik ook niet aanraken: Om een telefoontje te plegen binnen de US rekent het hotel 21 dollar voor een "operater assisted call," naast de gewone belkosten. Voor een internationaal belletje rekent men 31 dollar voor de verbinding, en vervolgens exorbitante kosten per minuut.

Ik heb Skype.

Ik ben een zeer interessant boek aan het lezen: "A geography of time," or "how every culture keeps time just a little bit differently." De schrijver stelt o.a. dat in de Westerse wereld de mens zich met twee dingen bezighoudt: produceren en consumeren. Als de mens niet produceert (werk) dan consumeert hij: goedereren, informatie, enz. Zelfs vrije tijd is een consumptieartikel geworden waarbij velen klaar staan om, tegen een fikse vergoeding, je te helpen om deze maximaal te benutten.

Dat consumeren ligt er hier zo dik bovenop dat je er bijna misselijk van wordt. Misschien daarom dat griepje? Niemand lijkt nog geïnteresseerd in de mens achter de consument. Men wil maar een ding: je geld!

Dat maakt het Evangelie des te relevanter. Christus heeft niets te koop of in de aanbieding. Hij heeft iets te geven: Leven. Doet Hij dat belangeloos? Nee! Het belang van Christus is dat Hij zijn liefde kwijt wil; uit wil delen. Wat krijgt Hij ervoor terug als de mens besluit om die liefde in otnvangst te nemen? Hij krijgt onze liefde terug. Niet om wat Hij in de aanbieding zou hebben of allemaal voor mij zou kunnen doen maar om wie Hij is.

En dat karakteriseert ware vriendschap. Twee partijen die met elkaar omgaan om wie de ander is.

Als ik daar aan denk verdwijnen alle miserabele gevoelens.

Ik ga naar Atlanta en neem deze gedachten mee het vliegtuig in. Misschien kan ik ze wel delen met de passagier naast me.

Wat een week....

Een week die in het teken staat van het opzoeken van vrienden en collega's. Het voelt als vakantie. Het feit dat Californie de heetste 2, 3 en 4 november in haar geschiedenis beleeft, draagt natuurlijk leuk bij aan dat vakantiegevoel. Gisteren, onderweg van Los Angeles naar San Diego via route 1 (Pacific Highway) gestopt, korte broek aangedaan en aan het strand in de zon gaan liggen. Martha en Ruben waren intussen onderweg naar Barcelona waar ze een week met Moniek en Roger doorbrengen.

Gisterenavond een paar uur met een goede vriend gepraat die ik al sinds de middelbare school ken. Hij woont al jaren in San Diego en ik doe mijn best om onze vriendschap bij te houden. Gezeten op de veranda van het Victoriaanse huis waar hij een kamer heeft, dronken we bier en spraken over het leven, over God en wat we er als mensen een zooitje van maken.

Vriendschappen zijn kostbaar omdat een gedeeld leven van groot belang is. Mijn verhaal en zijn verhaal. De gemeenschappelijk ervaringen en geschiedenis leidt tot begrip en herkenning. Respect. Het onderstreept voor mij de eeuwige waarheid en waarde dat de mens geschapen is om in relatie tot en met anderen te leven.

Vandaag praten we verder voordat ik laat in de middag naar Los Angeles rijd om daar in de nabijheid van het vliegveld te overnachten. Morgen vertrekt mijn vliegtuig aardig vroeg en het verkeer in Californie is een chaos. Dus is het slimmer om te reizen als de chaos zoveel mogelijk voorbij is en de miljoenen commuters zich opmaken om de volgende dag aan te schuiven bij hun dagelijkse portie file. Het lijkt Nederland wel. Iedereen z'n eigen heilige koe.

Dwars door LA

Toch wel indrukwekkend, de skyline van Los Angeles bij nacht. De navigatie op mijn telefoon werkte en leidde me zonder problemen naar E. Elizabeth in Pasadena waar Joel en Lauren samen met enkele biefstukken me opwachtten. Geweldig om Joel weer te zien. We hebben samen heel wat avonturen meegemaakt in Spanje, Marokko, Brazilië en Canada. Dat schept een band.

De vlucht van Atlanta naar LA stond in het teken van irritatie met de man naast me. Een kleine Japanner die zich breed had gemaakt en een deel van mijn beenruimte, de armleuning en een stuk van de lege ruimte die bij "mijn" plek hoorde reeds had geannexeerd. Dat was niet het enige. Keelgeluiden en luid regelmatig geschraap (het omhooghalen van snot uit de luchtpijp) maakten het verhaal kompleet en titels van nooit te verschijnen boeken speelden door mijn hoofd: "Hoe je medepassagiers overleven," "Wat te doen als je je buurman af wil maken," "Christelijke naastenliefde wanneer de omstandigheden het onmogelijk maken." Ik ga naar buiten. De zon schijnt!

De enige democraat

Ze is de enige democraat in de familie. En ze heeft ook een aantal tatoeages. Dat kan haast niet anders. Republikeinen hebben geen tatoeages nodig. Christen zijn en democraat: alleen als je echt lef hebt en een dikke huis hebt durf je het aan in Amerika. Veiliger is het om Republikein te zijn. Die zijn anti abortus. Maar tegelijk wel pro-oorlog. Ze stellen de abortus zeg maar zo'n achttien jaar uit en dan is het opeens okay. Uiteraard snap ik niets van Amerikaanse politiek en de koppeling met het religieuze leven. Elke opmerking die ik erover maak komt voort uit dommigheid en onbegrip.

Is het beter voor een christen om republikein te zijn dan democraat. Ik denk dat het de verkeerde vraag is. Net zoals de in Nederland de vraag of je als christen met goed fatsoen op een partij kunt stemmen die niet een christelijk signatuur draagt ook niet de beste vraag is die je kunt stellen. Het is veel interessanter om de vraag te verkennen hoe je als christen democraat of republikein, links of rechts kunt zijn. Dan krijg je denk ik een constructiever en veel interessanter gesprek. Daar doe ik graag aan mee.

Vandaag via Atlanta naar Los Angeles. Ben je toch weer een dag mee zoet.

Ver

Eindeloze stilte

De maan speelt een schimmenspel op de muur en elk van de 24 vierkantjes die het door glaslatten gecreëerde patroon op het slaapkamerraam laten een stukje van het grote verhaal zien. Het is drie uur 's-morgens en ik lig wakker. Te staren naar de beelden die de maan van ver achter de velden, en door wind bewogen bomen dichtbij en veraf gratis mijn kamer in projecteert. De afwezigheid van enig geluid en openbare verlichting in deze uithoek van Illinois, het open raam waardoor koude wind fluitend m'n kamer binnendringt, versterkt de illusie van afwezigheid van ander leven. Ik vraag me af of, wanneer ik nu iets zou roepen of zeggen, er eigenlijk wel geluid te horen zou zijn. En als er geluid zou zijn, of iemand dat dan zou (willen) horen.

Beneden klinkt de verwarmingsketel aan.

Gisteren de dag doorgebracht met vrienden. Het is hier een komen en gaan van allerlei volk en de gesprekken gaan vooral over hoe meetbaar het geloof in God zou zijn. Hier in de VS is men over het algemeen geneigd om zichzelf en anderen af te rekenen en te beoordelen op gewenst gedrag dat een uitdrukkinging is van goed christenschap.

De vrienden waar ik bij verblijf hebben de afgelopen jaren de genade van God leren kennen en leren stukje bij beetje om in de vrijheid die de genade geeft te leven.

Dat is mooi om te zien.

We hadden het over de brede weg. En dan heb je het ook meteen over de smalle. Deze door Jezus populair gemaakte illustratie wordt door Hem gebruikt om aan de farizeeën en schriftgeleerden duidelijk te maken dat de weg die zij gaan tot verderf leidt. En de weg die zij gaan is niet de weg van immoraliteit, normloosheid, criminaliteit en/of godslastering maar zij menen in de wet en de voorschriften het eeuwige leven te vinden. Jezus maakt duidelijk dat deze brede weg niet tot het Leven leidt. De weg tot het Leven is de smalle weg van genade waarin het volgen van Jezus centraal staat. De brede weg is de weg waarop we tot de ontdekking komen dat alle inspanningen en goede bedoelingen ten spijt, deze geen leven in zichzelf heeft.

De smalle weg daarentegen leidt niet alleen tot het Leven, maar is het leven.

Vandaag nog hier in Gridley en morgen door naar Los Angeles, via Atlanta. Nog meer vrienden opzoeken.

Weer weg

De komende drie weken in Amerika. Van Illinois, via Californie, Georgia, New York en weer terug naar Georgia. Ik heb er zin in. De mentoring clinic en de "advanced clinic" zijn een mooie gelegenheid om wat vrienden op te zoeken onder het motto "nu we er toch zijn." Zojuist las ik in Psalm 128 dat ontzag voor de Heer geluk, vrucht op het werk, een vrouw als een druiventros en veel kinderen oplevert. Vier kinderen vind ik al aardig en al met al geeft deze opsomming van zegeningen voldoenden aanleiding om gewoon maar ontzag voor de Heer te blijven hebben. Wie wil dit namelijk niet?

Ik moet gaan. Ik vertrouw erop dat het okay is om aan de lijst met zegeningen een veilige vlucht, of veilige vluchten, toe te voegen (of te wensen).

Meren

Na de noodzakelijke gesprekken en overleggen in Carlisle te hebben gevoerd reisden Martha en ik via het Lake District terug naar Liverpool. De beloofde regen bleef uit en we hebben een paar uur kunnen genieten van schitterende uitzichten. Was echt geweldig. Echter niet lang genoeg om m'n hoofd te 'legen'. Regelmatig moest ik mezelf dwingen om om me heen te kijken in plaats van me terug te trekken in denkprocessen en overleggingen.

Gisteren een rondje "Buttermere" gedaan. In het Lake District zijn echter talloze rondjes. Beslis zelf of het de moeite waard zou zijn om hiervoor een half uur om te rijden (volgens mij geen slecht resultaat met een compact camera die in Zwitserland is gevallen en daardoor nog maar half functioneert en waarvan de batterij slechts 20 foto's toestaat):

Terugkomen!

Gisterenavond gesproken op de terugkomavond van de Zwitserlandgangers van De Hoop. Opnieuw werd ik geraakt door de vaak pure getuigenissen van hen die God in hun leven zijn tegengekomen. Een van de grootste problemen die men ervaart is het tekort aan verbinding tussen emotie en verstand. De ervaring lijkt an snel weg te lekken en velen vragen zich af hoe dat nu komt? Tja, dan moet je een besluit nemen; vertrouw ik mijn gevoel meer dan mijn verstand, mijn emotie meer dan Gods geopenbaarde woord? Zolang gevoelens positief zijn lijkt er niets aan de hand. Het probleem begint als er geen gevoel meer is, of negatieve gevoelens en twijfel overheersen. Een belangrijke reis in het leven is die van hoofd naar hart. In onze moderne samenleving, met haar accent op gevoel, intuïtie en vermeende recht op welbevinden is de rede naar de achtergrond verbannen. Nu is de rede niet alles maar dient wel een prominente plaats in ons leven in te nemen. Als in de interactie tussen gevoel en wil een van deze twee componenten een belangrijker plaats wordt toegedicht, krijg je vanzelf scheefgroei. God geve genade dat er een gezonde balans is tussen gevoel en wil!

Vandaag met Martha naar Engeland. Zaterdag weer terug. We hopen op droog weer.