De weg naar Antwerpen

Vanmorgen in alle vroegte op zoek gegaan naar een mini LED zaklampje dat mij in de donkere maanden van het jaar moet vergezellen en helpen om naderende bewegende obstakels onze komst te melden. Uiteraard heb ik het voor de zomer op de meest logische plaats weggelegd. Althans, dat was toen logisch. Nu heb ik geen idee meer. Uiteindelijk heb ik in de schuur een mini koplampje gevonden dat het nog deed. Het blijft telkens weer een rare gewaarwording dat je het gevoel kunt hebben dat je helemaal alleen op de wereld bent. Zeker op een zondagmorgen waarin het gros van de mensen of net in bed ligt of zich nog een keer omdraait. Ik heb dat nooit helemaal begrepen. Dan heb je een vrije dag, ga je liggen slapen!? Uitslapen noemt men dat. Ik ken het fenomeen niet zo. Als je wakker wordt ga je er toch uit? Okay, je zou kunnen blijven liggen om een boek te lezen.

Enfin, op de terugweg wenkte een uit het raam van een auto gestoken hand me. Aan de hand zat een Fransman vast die mij in z'n beste Nederlands, het zou ook Frans geweest kunnen zijn, vroeg hoe hij moest rijden om in Antwerpen uit te komen. Hij zei namelijk "Antwerp?" Ik begreep hieruit dat hij waarschijnlijk instructies zou willen ontvangen betreffende de route die hij zou kunnen/moeten volgen om in een plaats genaamd "Antwerp" uit te komen. Wat hij niet wist, maar ik wel, is dat hij nog maar 300 meter bij het Kleinpolderplein vandaan was en dat plein, met een opgebroken een slechts eenrichtingrijdend verkeer toelatende Gordelweg, onmogelijk kon missen en dan vanzelf borden tegen zou komen. Ik maakte rechtdoorgaande gebaren en zei Dordrecht, Breda, Antwerpen. Als hij nu gewoon rationeel en lineair met deze informatie zijn weg zou vervolgen, zou het wel goed komen. Maar niet iedereen begrijpt zulke basisinformatie. Nu is het wel zo dat ik ervan uitging dat hij met Antwerpen die grote stad in België bedoelde. Als hij Antwerp in de staat New York bedoelde, heb ik hem de verkeerde kant opgestuurd. En dat zou niet netjes zijn.

Clinic, dag 5, naar huis

De oproep voor gebed klinkt over de stad en langzaam wordt het licht. Blijf ik liggen en gun ik mezelf "een sabbat" of wordt het voor een laatste keer langs de Bosporus hardlopen. De discipline wint het van de luiheid en ik hijs mezelf in m'n hardloopoutfit. Zoiets leidt nooit tot spijtgevoelens. Blijven liggen wel.

Er staat een flinke bries en de frisse zeelucht, hoewel regelmatig afgewisseld met wufts die uit de richting van de "sewege plant" komen, doet met goed. Ik ga de kortstondige routine missen.

Gisterenavond de "eating out" met de hele groep, integraal onderdeel van de clinic. Hoge verwachtingen blijken overtroffen en kritische reserves gesmolten. Vanmorgen de "test: in duo's gaan ze het geleerde in praktijk brengen. Daarna evalueren en op weg naar huis. Het is goed geweest. Turkije, tot ziens!

Clinic, dag vier

Gisteren voor het eerste sinds lange tijd weer hoofdpijn gehad. Niet heel erg maar voldoende om een afspraak met onze leider in Turkije niet door te laten gaan en vroeg ter bedde te gaan. Weet je, het is zo'n geweldig voorrecht om input in de levens van mensen te hebben die leidt tot een beter begrijpen van zichzelf en anderen. Ik zie het als een enorm voorrecht. Maar het is ook een verantwoordelijkheid waar ik wijs en verstandig mee om moet gaan. Allereerst door mezelf goed voor te bereiden maar ook door ervan uit te gaan dat er binnen zo'n groep al veel ervaring is met het onderwerp en het gesprek te faciliteren (in plaats van ellenlange monologen te houden als ware het dat ik de expert zou zijn). Nog twee dagen. Wel, eigenlijk anderhalve dag omdat we morgen rondom de lunchtijd klaar zijn ik ik me dan naar het vliegveld dien te spoeden om de tube van vijf uur te halen.

Ik heb het geweldig naar m'n zin maar zie zoals altijd weer bijzonder uit naar de hereniging met mijn geliefde. Bovendien word ik nu langzaam enthousiast bij het idee dat ik ieder moment opa kan worden!

Goed, nog een paar foto's. Vers van de pers. Gisterenmiddag na het programma gemaakt.

Turkse dames poseren voor een vriendin en hebben niet in de gaten dat ik dit ook vastleg. Met m'n lange telelens hebben de meeste figuranten niet door dat ze voor mij poseren. Dat is ook het leukst om te doen. Snapshots uit het dagelijkse leven zou je ze kunnen noemen.

Maiskolven zijn overal te koop voor een habbekrats

Zonder water is geen leven mogelijk. Zonder levend water is er geen hoop voor de toekomst.

Een hobbyvisser of iemand die z'n avondmaaltijd bij elkaar hoopt te vissen?

Zonder de duizenden bootjes en boren zou de Bosporus maar een saaie boel zijn.

Clinic, dag drie

"Time flies, when you're having fun." Nog twee nachtjes en ik mag mijn koffer weer inpakken. Het gebeurt niet vaak dat we applaus krijgen na een intensieve dag van trainen maar gisteren en eergisteren kregen we aan het eind van de dag zowaar deze blijk van waardering. Hoewel zoiets me best wel in verlegenheid brengt geeft het anderzijds een gevoel dat je inspanningen niet tevergeefs zijn. Wat interessanter is, is wat de deelnemers er over een maand, of over drie maanden mee doen. Pas als de clinic leidt tot een daadwerkelijke verandering in kijkrichting en gedrag hebben we het goed gedaan. Over een paar maanden weten we dus meer.

Het hotel waar ik verblijf heeft het meest noodzakelijke in huis, inclusief bonus: een te kort bed en schimmel aan het plafond. Met het licht uit merk je van dat laatste helemaal niets. Het staat op 100 meter van de bus en veerboot station. Letterlijk tienduizenden Turken maken dagelijks gebruik van de veerboten om de Bosporus over te steken van het Aziatische gedeelte naar het Europese gedeelte van Istanbul.

Op de hoek van "mijn" straat is vers geperste sinaasappelsap te koop. Voor een halve euro krijg je een overvolle plastic beter met koel, vers sap. Er zijn al heel wat euro's in geinvesteerd.

Vandaag dus dag drie met allereerst een uitgebreide "review:" waar hebben we het ook alweer over gehad. Vervolgens het formuleren van doelen, een debat over "mixed gender mentoring;" dat schijnt een issue te zijn binnen het bedrijf waar de deelnemers voor werken, de plaats van huiswerk en opdrachten en dan vanmiddag kijken we een film waarin mentoring principes goed, hoewel op enigzins vreemde wijze, tot uitdrukking worden gebracht (Finding Forrester).

Clinic, dag twee

Gisteren, de start van de mentoring clinic, was tevens de meest intensieve dag. Maar we hebben het gehaald en vanaf het eerste uur was er een click met de groep. Zonder zo'n click kun je het wel vergeten. Vandaag dag twee. Een makkelijke dag voor mij. Ik hoef maar twee en een half uur terwijl mijn collega het zwaarste deel heeft.
Gisteren anderhalf uur gezocht naar bananen. Het lijkt erop dat Istanbul niet al teveel met bananen heeft.
Moet gaan. Nog wat foto's:

Aan de slag

Gisteren was de eerste dag in Istanbul meteen de laatste om ook maar iets van de stad te kunnen zien (eigen schuld, moet je maar niet zo scherp plannen). Helaas regende het vrijwel de hele dag pijpestelen. Vanmorgen langs de Bospurus hardgelopen. Dat viel helemaal niet tegen met een speciaal aangelegd autoloos traject dat, geheel op z'n Turks, na een paar kilometer abrupt uitloopt in een zandpad met daarna niets meer. Zometeen aan de slag met een de mentoring clinic.

Tussen de buien door toch nog wat foto's kunnen maken.

Wonen in een kosmische kubus?

Op het CIP zijn tot nu toe 66 reacties gekomen op een uitspraak van Willem Ouweneel dat sommige zaken in de Bijbel onmogelijk letterlijk genomen kunnen worden. Ik kan me een boek herinneren dat uitgebreid ingaat op de kubus uit Openbaringen 21: de "stad van God" bedraagt hier 12.000 stadien in het kwadraat (een stadie is de afstand die in een soldatenmars in 1 minuut wordt afgelegd wordt). Een flinke kubus dus. In het boek stonden opengewerkte modellen met verdiepingen en werd uitgelegd hoe geweldig het zou zijn om in deze kubus te wonen.

Later, in "Star Trek" zag ik een dergelijke kubus terug; het verblijf van de Borg. Er zijn complete volksstammen die in hun beleving en overeenkomstig hun letterlijke interpretatie van alles wat er in de Bijbel staat later in zo'n kubus menen terecht te komen. Een van de moeilijkste opdrachten waar een volgeling van Jezus tegenaan loopt is om te bepalen wat letterlijk genomen dient te worden en welke passages symbolisch zijn. Daar is fijngevoeligheid en inzicht voor nodig. Met een welles-nietes discussie zoals deze zich ontspint op de CIP site is niemand geholpen.

De hof van Eden was door God "goed" gemaakt. Zou Hij zichzelf overtreffen door een "beter" model voor de mens ter bewoning te scheppen? Wat "goed" is in Gods ogen, blijft "goed;" er bestaat geen upgrade van een "minder" model. Gods oorspronkelijke model voor de mens blijft gehandhaafd. In die hof van Eden waren alle ingrediënten om lang en gelukkig te leven, inclusief het summum: God die onder de mensen beweegt en wandelt inde avondkoelte. Met andere woorden; ik neem Gods scheppingsmodel letterlijk en beschouw mezelf als een "Edenist" en daag de "kubisten" onder ons uit om, als je meent dat alles in de Bijbel letterlijk bedoelt is, dat vooral consequent met elk vers te doen. Je loopt dan vanzelf vast.

Vandaag vertrek ik naar Turkije om een week lang op te trekken met een groep leiders die ernaar verlangt om Christusgelijkvormig leiding te geven. Als je je daarmee bezig houdt verdwijnt de discussie over de kubus ja of nee vanzelf naar de achtergrond en komt Christus wat helderder naar voren. Daar zie ik naar uit.

O ja, ik vlieg vanavond in een blauw-witte tube met vleugels.

De zegen van gezondheid

Gezond van lijf en leden zijn is een bijzonder voorrecht. Toen ik vanmorgen vroeg onder een deken van mist waar de zon doorheen probeerde te prikken door het Zestienhovense park aan het hardlopen was, kon ik God oprecht danken voor de zegen van een gezond lijf. Hoewel het kraakbeen in m'n rechterknie van zich liet horen en ik m'n snelheid daarop aan moest passen, was dat zo'n beetje het enige dat niet helemaal deugde. Danken voor wat ik vandaag heb is belangrijk voor me geworden. Gezondheid en geluk kun je namelijk niet plannen en wat er vandaag is, kan plotseling veranderen. De kunst van het leven is volgens mij dat we, ongeacht de omstandigheden, de nabijheid van God ervaren. God ontmoeten en beleven in de frisse ochtendlucht, in de rolstoel, op een moeilijke werkplek, in een moeizaam huwelijk, in verlies en verraad; de intensiteit van zo'n beleving mag niet door de omstandigheden worden bepaald maar door vallen en opstaan, door rebellie en aanvaarding in die omstandigheden worden beleefd. En dat is een proces. De een fietst wat makkelijker door zo'n proces heen, terwijl anderen daar langer mee worstelen. "Immanuel, 'God met ons,'" is en blijft het grootste wonder van de genade die God ons geeft in Christus.

Vandaag de puntjes op de i zetten voor de Mentoring Clinic in Turkije die maandag begint. Samen met een collega vertrek ik morgen naar Istanbul en leiden we een groep van twintig mannen en vrouwen door vijf intensieve dagen van leren, ontdekken, interactie en oefenen met als doel dat de deelnemers na vijf dagen beter toegerust zijn om effectief anderen bij te staan in hun levensreis en persoonlijke ontwikkeling.

Opnieuw onderweg

Later vandaag hoop ik de geleende caravan in de geleende auto met trekhaak weer huiswaarts te sleuren. Vannacht met sokken aan geslapen. De zomer lijkt hier voorbij. Weer wat ideeën voor titels van boeken die ik (n)ooit ga schrijven:
'Het koninkrijk op klompen.'
'Waarom lopen over water als je met de boot kunt gaan ?'
'Aanbidden tussen de aardappels.'
Wat zouden die titels gemeen hebben? De rode draad zou zijn hoe God zich tot het natuurlijke verhoudt en waarom bovennatuurlijke manifestaties van zijn macht slechts spaarzaam voorkomen. De hang naar het bovennatuurlijke is over het algemeen groot. Waarschijnlijk omdat we het natuurlijke maar moeilijk kunnen aanvaarden, vooral als de bewegingen in het natuurlijke geen zin en betekenis lijken te hebben. Het bepaalt ons bij de gebrokenheid van de wereld waarin we leven en het verlangen naar het volmaakte. En dat vraagt om een bovennatuurlijk ingrijpen.

Net ernaast

Wat voor verschil maakt het dat het koninkrijk van God ook in het hier en het nu werkt? In kleine groepen dachten we hier zojuist over na en binnen enkele seconden hadden we over iets anders. Het idee dat God alles bijeenhoudt en tot in elk detail voorbedacht, voorbereidt en uitvoert werd meteen geopperd en geïllustreerd. Een vader viel drie meter omlaag op een betonnen plaat waaruit stukken betonijzer staken en hoe het zo leidde dat de schade beperkt was tot een gebroken hielbeen. Nu heb ik nog nooit iemand horen zeggen dat God het in Zijn volmaakte, liefdevolle plan zo leidde dat de beste man met z'n hoofd in een staaf betonijzer viel en op slag dood was. Als de afloop wat onsmakelijk is doen we er liever het zwijgen toe. Of proberen iets positiefs in alle ellende te vinden: 'Hij had geluk dat hij zo viel dat de staaf ijzer rechtstreeks in z'n hersens ramde zodat hij op slag dood was.'
Nu zal de mens altijd iets proberen te vinden dat een tragedie ietsje minder tragisch doet lijken. We ontvangen een goede afloop als een gave van God. Maar met een slechte afloop weten we maar moeilijk om te gaan. En dat is maar goed ook omdat we allemaal op onze klompen aanvoelen dat een dankgebed waarin God wordt bedankt voor de dagelijkse dood van 30.000 kinderen als gevolg van infectieziektes en gebrek aan schoon drinkwater. Zo'n gebed zou er toch wel heel erg naast zitten. Hoe het dan wel zit? In ieder geval veel ingewikkelder dan beschreven in de vader-betonijzer anekdote.