India 15, Prijskaartjes

Ik zit aan tafel met een Indiaas echtpaar en een jongeman uit een streng moslimland. Deze man is zes jaar geleden tot radicale bekering gekomen. Hij vertelt over dromen, visioenen en interventies van God. Zijn leven is er niet gemakkelijker op geworden maar aan terugkeren naar de uitzichtloosheid van religie moet hij niet denken. Teamleden worden met de dood bedreigd en hij wordt vrijwel de gehele dag in de gaten gehouden. Naar een kerk gaan brengt anderen in gevaar dus komt hij ondergronds samen met een aantal andere gelovigen. GSM telefoons en landlijnen worden afgeluisterd en openbare telefoons kunnen vaak maar enkele keren worden gebruikt. Altijd en overal moet men waakzaam en voorzichtig zijn. Regelmatig worden christenen vermoord om hun geloof.

Het echtpaar vertelt over twee aanslagen, eenmaal met zelfgemaakte bommen en de tweede maal heeft men geprobeerd hun huis in brand te steken. De schade bleef beperkt tot een uitgebrande motorfiets.

Christus is een aanstoot voor de wereld en het volgen van Hem leidt tot haat, doodslag en verbanning van familie en vrienden. Waarom ergert de wereld zich zo aan Christus? Er zijn heel wat redenen te bedenken waarom goeddoen in Jezus naam kan rekenen op de haat van velen maar welke je ook bedenkt, elke logica eraan ontbreekt!

Wat me opvalt is, dat waar de prijs voor het volgen van Jezus het hoogst is, de toewijding aan Hem alleen maar groter lijkt te worden en het geloof en vertrouwen in Hem eenvoudiger. Dat is een generalisatie, want er zijn er velen voor wie het prijskaartje te hoog is en daarom afhaken.

Als ik het leven in het verwende Nederland er tegenover zet is mijn geloof een geloof op en rondom het pluche. Onze “problemen” in de Nederlands kerk zijn vooral luxe problemen waardoor we vanuit onze luie stoelen kunnen zeuren over wel of niet een schepping in zeven dagen, wel of geen opname van de gemeente, en elkaar met theologische, filosofische en wat voor “ische”pijlen dan ook kunnen bestoken. En, hoewel die strijd in z’n algemeenheid een gentlemenachtig karakter heeft, met her en der wat vuur, vuil en gifspuwerijen (kijk eens op CIP platform en zie hoe reacties op artikelen en opinies soms ontaarden in een heksenjacht), blijven we naar elkaar glimlachen.

Vandaag sta ik stil bij de duizenden die lijden om Christus wil en de velen die vandaag om Zijn naam gedood zullen worden. Ik denk aan hen die aan theologische discussies niet toekomen omdat de essentie van het volgen van Jezus, God liefhebben boven alles en de naaste als jezelf, hen al genoeg kopzorgen bezorgt. Voor hen geen uitverkoop met kortingen tot wel 90%.

p.s. Vandaag gigantisch door mijn rug gegaan bij het doen van mijn wasje. Misschien omdat het zondag was en ik in de kerk zou hebben moeten zitten? Ik schuifel als een oud gebogen mannetje over de campus.

India 14, Pizza en gezichtsverlies

De rust in Hyderabad is weergekeerd en de winkels en scholen zijn weer open. Ook Domino's pizza. Tussen alle curry's door is een pizza vreselijk lekker! Vandaag nog negen lesuren en dan morgen zondag! De professor communicatie en de decaan van de college hebben een communicatieprobleem. De een denkt dat de ander dit zegt en andersom. Wij, arme studenten, zijn de dupe maar dat valt dit keer in ons voordeel uit.

De prof verkeert in de veronderstelling dat er een examen gedaad moet worden; het college zou dat vereisen. Maar het is een misvatting en dat proberen wij hem al de hele week duidelijk te maken. Maar hoe meer wij ons best doen om het te overtuigen van zijn ongelijk hoe vastberadener de prof zich vastbijt in zijn veronderstelling. Een klassiek voorbeeld van gevoeligheden in interculturele communicatie. De prof is chinees en zijn ongelijk toegeven zou voor hem gezichtsverlies betekenen. Derhalve krijgen we nu een "open boek" examen mee naar huis. Dat betekent dat het onmogelijk is om een onvoldoende te halen en ik beschouw dit subject dan maar als een freebee. Geen 1000 bladzijden lezen en een samenvatting of kritiek schrijven of een communicatieplan ontwerpen maar een ouderwets examen. Grappig en toch leuk.

India 13, Gesloopt

Je zou verwachten dat een lichaam na 10 dagen, 90 lesuren en nachten met nauwelijks slaap helemaal gesloopt zou zijn. Nou, nee dus. Tot drie uur vanmorgen lag ik wisselend met wijd open ogen en boeken lezend, zuchtend te wachten op het zandmannetje dat maar niet kwam. Als kind had ik die fantasie al en bad regelmatig of God het zandmannetje snel langs wilde sturen. Toen al verpest door de media; ik ben namelijk opgegroeid met Klaas Vaak.
Dat was een soort Sesamstraat maar van anders. Het was ook het enigste programma waar je rondom die tijd naar kon kijken want Nederland twee bestond toen volgens mij nog niet.

Enfin, het zandmannetje kwam ultra laat en om zes uur bonkte m’n overbuurman op m’n deur om me eraan te herinneren dat we samen zouden gaan hardlopen. Die heb ik in z’n eentje India ingestuurd, ben toen nog vijf minuten blijven liggen en er toch maar uitgegaan. Het zandmannetje had wel heel erg weinig zand in mijn ogen gestrooid.

Tussen de bedrijven door houd ik de dagelijkse stroom van Member Care gerelateerde E-mails bij. Best wel lastig omdat in mijn gedachten OM en Member Care ver weg lijken maar dat is slechts illusie.

Vandaag vol goede moed er tegenaan! God is goed en ik ben een bijvoorrecht en dankbaar mens.

India 12, de Heer is de Herder?

Als je de gigantische hoeveelheid tegenstellingen, overtuigingen, leerstellingen, zin en onzin betreffende het christelijke geloof op een rijtje zet, vraag je je af hoe dat mogelijk is. Het valt echt niet allemaal onder de noemer van aan “kleurrijke God.”

Een herder, een kudde; die uitspraak van Jezus kennen we wel. Een schaap is toch een schaap? In Zacharia spreekt de Heer tegen de waarzeggers die leugens schouwen en terafim die ijdelheid spreken. Wee de profeten die de kudde met lasten beladen die ze zelf niet kunnen torsen.

Het verbaast me steeds meer dat zoveel christenen zichzelf toestaan onder grote druk en verwachtingen van leiders en voorgangers te leven. Het lijkt wel alsof de overgrote meerderheid van de mensheid zich wil laten manipuleren en voorzeggen wat te doen. Gisteren gaf een prof mij m’n “Learning Portfolio” terug met de opmerking dat ik me aan zijn stramien moet houden. Ik weet dat zijn stramien mij geen centimeter verder helpt maar wat doe ik? Ik pas me keurig aan. Waarom? Als ik me verzet en het op mijn manier doe, is dat van grote invloed op mijn “cijfer, ” zeker omdat de prof een Aziaat is. Mijn eigen hachje staat op het spel; mijn zekerheid en welbevinden.

Ik denk dat dit de psychologie achter het verschijnsel van aanpassing is. Bij de groep willen horen, je identiteit willen borgen in de goedkeuring van anderen. Echter, op de lange duur verdwijnt de opperherder uit het zicht. In Hem hebben we alles wat we nodig hebben.

Vandaag wil ik me graag laten leiden, inspireren en gezeggen door die ene, waarachtige herder. Moge het leven van Jezus mij in alle facetten van mijn leven bezitten.

India 11, Rellen en Minimoppertje

De Telangana streven naar een onafhankelijke staat binnen de staat Andrah Pradesh. De spanningen nemen toe. Gisteren staken drie mannen zichzelf in brand om hun protest kracht bij te zetten. Voor vandaag is er een staking uitgeroepen. Iedereen die werkt wordt gedwongen om het werk neer te leggen, desnoods met geweld. Twee uur geleden drong een groep van zo’n 30 Telangana de campus binnen en zorgden voor een hoop onrust. Vanmiddag komen ze terug. We hopen dat dit niet escaleert en dat we de autoriteiten er buiten kunnen houden.

Ik had mezelf voorgenomen om deze week nergens op te mopperen. Ik houd het al drie dagen vol maar ik moet me heel erg inhouden. Als ik het principe uitleg, is dat denk ik nog net geen gemopper. Over het algemeen gaat men ervan uit dat iemand die een doctorsgraad heeft, kan onderwijzen. Maar lesgeven en jezelf specialiseren in een minuscule elementje van het leven zijn twee totaal verschillende grootheden. Dat moet ik deze week helaas weer ondergaan en ik heb serieus overwogen om het betreffende vak maar helemaal te schrappen. Was het vorige week zuchten, nu is het een marteling! Daar staan drie vakken tegenover waar ik veel aan heb en ook van leer. Een mooie netto balans dus!

Dat was het voor vandaag. Tot morgen.

India 10, Inauguratie

Zojuist een lintje doorgeknipt! Een stichting in Nederland heeft zes computers gedoneerd en er moesten zes lintjes geknipt worden. Omdat ze uit Nederland kwamen moest een Nederlander natuurlijk een lintje doorknippen. Een anderen Nederlander, twee senior faculty en twee dames knipten er de overige vijf lintjes. Na de ceremonie was er Sprite en Pepsi.

In Nederland installeren we zo’n computer en gaan aan de slag. Doe maar gewoon, zeggen we dan. Toch heeft het wel iets dat je met elkaar stilstaat bij het feit dat we in alles afhankelijk van God zijn en blijven. Het idee dat we iets zelf verdienen is relatief of zelfs een illusie. Het is God die de zon doet opkomen en het laat regenen. Neem dit weg en alle leven verdwijnt.

India 9, Vol

Vanmorgen voor het eerst hardgelopen. Om zes uur is het echter nog aardedonker en in combinatie met het ontbreken van straatverlichting moet ik voortdurend alert zijn op tegemoet-, of achteropkomend verkeer. Maar ik heb het overleefd. Deze week zit supervol. Twee nieuwe vakken: 'Communication Theory and Design' en 'Organisational Design and Function'. Ik heb er zin in!

India 8, Rust...

M’n voetstappen klinken hol als ik me door de verlaten krochten van Accommodatieblok 2 naar mijn kamer helemaal achterin de gang begeef. Het is zondagmiddag drie uur en als ik niet beter had geweten zou het zomaar kunnen dat ik alleen op de wereld was en/of dat de zogenaamde “opname van de gemeente” had plaatsgevonden. Achter de deuren van de talloze kamers en kamertjes houden de studenten echter siësta. Ze hebben er allemaal 50 uur aan lezingen opzitten en blijkbaar wordt er op zondagmiddag slaap ingehaald. Zelf loop of lig ik liever in de zon. Maar die brandt ongenadig fel vandaag dus dan maar aan de krant. Twee weekendkranten (5 eurocent per stuk) gekocht en de Sudoku’s gemaakt. Geert Wilders haalt ook hier de kranten!

Voor vanavond heb ik een feestje georganiseerd en de groep die meegaat naar Domino’s Pizza wordt met het uur groter. Hoewel een enorme liefhebben van curry’s, is het na zeven dagen en drie curry’s per dag wel een aantrekkelijk idee om een grote overvette pizza weg te kanen en deze weg te spoelen met een halve liter Pepsi cola.

Voorbijgangster

Grazende koeien. Lekker malse grasjes.

s

Sommige studenten slapen in de klas. Dat kan en mag niet!

India 7, Waarom?

N.a.v. Blog 3 vraagt Kees waarom ik doe wat ik hier doe als het met zoveel gezucht gepaard gaat. Dat is een vraag waar ik wel eerder over heb nagedacht en heb daar ook wel een antwoord op.

1) Een formele studie met graad "bevrijdt" mij van OM. Ik wil niet het gevaar lopen in OM te moeten blijven omdat ik niets anders kan. Niet dat ik de intentie heb om bij OM weg te gaan maar ik heb geen idee hoe mijn leven er over twee, drie jaar uitziet.

2) Beïnvloeding door prediking is iets wat ik heel graag doe maar de komende jaren wil ik me meer gaan toewijden aan het lesgeven. Deze academische graad geeft mij een gelegenheid om de levens en het denken van de toekomstige geestelijke leiders te helpen vormen.

3) Mijn verwachtingen waren hooggespannen toen ik aan de studie begon. In sommige gevallen komen die verwachtingen overeen met wat wordt aangeboden. In andere gevallen in het geheel niet en valt het aangebodene me gewoon tegen. En dat heeft niets met het onderwerp zelf te maken maar vooral met de manier waarop, en het tempo (gebrek daaraan) waarin het wordt aangeboden. Gortdroge lezingen over welk onderwerp dan ook roepen aversie bij me op. Het is niet geheel mijn leerstijl.

4) Als ik opnieuw voor de keuze zou staan, zou ik het weer doen. Ondanks mijn regelmatige gemiep en gegriep heeft het leren met anderen en in een andere cultuur een behoorlijke impact op me en de manier waarop ik bijvoorbeeld nu (s)preek. Miepen en griepen lijkt ook inherent te zijn aan het weg zijn van huis. Ik heb altijd heimwee. Tegelijk ben ik een bijzonder bevoorrecht persoon dat ik dit kan doen!

5) De 30 uur "Theology of Worship" van de afgelopen week sterkt mij in de overtuiging dat er meer gesproken en gestudeerd worden over de "Theology of Worship"maar dan wel op zo'n manier dat er niet alleen informatie wordt gegeven maar dat het op zo'n manier gebeurd dat mensen zelf ontdekken dat er wellicht iets schort aan hun referentiekader en vervolgens samen zoeken naar cultureel relevante oplossingen die er toe bijdragen dat we een leven in aanbidding kunnen leiden dat recht doet aan de Bijbelse betekenis en invulling daarvan.

6) In het kader van Zorg voor onze Werkers, hetgeen ook inhoudt dat we ze helpen bij hun geestelijk en academische ontwikkeling, is het van belang dat de training die we ontwikkelen en aanbieden van voldoende kwaliteit is om, waar mogelijk en relevant, geaccrediteerd wordt. Dat heeft tot gevolg dat we binnen onze organisatie voldoende (academisch) nivo in huis hebben om dat te kunnen waarborgen. Dit is een gevoelig onderwerp. Zelf ben ik ervan overtuigd dat dit de toekomst van Zending is. De wereld verandert en ook de manier waarop we tegen zendingswerk aankijken. Op die veranderingen moeten we inspelen en zo nodig zelf voorop willen lopen om deze te promoten.

India 6, Worship en Verduistering

Vandaag weer vijf uur lezingen over “worship”. Naarmate de week vordert wordt het duidelijker voor me dat we misschien een poosje het woord “worship” of “aanbidding” niet moeten gebruiken, zodat we af kunnen kicken van de bijverschijnselen die rondom dit begrip is ontstaan. Een “tijd van aanbidding,” een “aanbiddingsdienst,” een “moment van aanbidding;” begrippen die allemaal het idee van ‘maakbaar’ in zich dragen, een begin en een eind, een ding dat wij doen. In het Engels komen we ook de “worshiphall” of “worshipcenter” tegen; de ruimte waar men op zondagochtend samenkomt. Ik bezocht met vrienden een dienst in Illinois waar de grote samenkomsthal alleen voor de zondagochtenddienst gebruikt mocht worden. Die zaal was heilig. Voor de talloze bruiloften die in deze grote kerk plaatsvonden werd een nieuw hal gebouwd,een project dat in de miljoenen dollars liep. Deze misplaatste toepassing van “worship” is te herleiden tot een te enge interpretatie van het begrip.

Het is gerechtvaardigd om in plaats van aanbidding het woord “dienen” of “werken” te gebruiken. Deze begrippen dekken als denkbeeldige vlaggetjes net zo min als “aanbidding” de gehele lading maar het zou een effectieve manier zijn om het referentiekader dat we bij “aanbidding” hebben in een Bijbels juister spoor te krijgen.

Aanbidding gaat over heel het leven. Het is de fundamentele beslissing die iemand neemt wanneer geconfronteerd met de vraag wie men besluit te dienen in dit leven. En, zoals Jezus zegt, dat kan er maar een zijn. Niemand kan twee heren dienen. Alleen God komt alle eer en glorie, aanbidding en dienst toe. Ik en mijn huis zullen hem dienen, zegt de grote Jozua wanneer hij die vraag moet beantwoorden. En, als resultaat van deze keuze is het heel goed mogelijk dat we die dienst aan God ook willen uiten door samen met anderen Hem toe te zingen, maar dat is slechts een onderdeel en een resultaat van een bredere en diepere toewijding aan de Schepper van hemel en aarde, door Jezus Christus, zijn zoon!

Hieronder: zonsverduistering in Hyderabad om 13:17