De laatste keer en positieve crisis

Vandaag is het de laatste keer dat ik gebruik kan maken van de extra's die het frequente vliegen met zich meebracht. Niet dat ik minder reis maar mijn favouriete luchtvaartmaatschappij maakt het de 'goedkope' reizigers onmogelijk om hun verkregen status vast te houden, tenzij ik bereid zou zijn om fors meer te betalen voor dezelfde vlucht. Na vandaag onder andere geen gratis blokjes kaas, nootjes, buffet lunches en -diners, douches, internetverbinding, snel inchecken, een scala aan kranten, achterover zitten tussen verbindende vluchten, koffie, en meer beenruimte meer. Ach, zolang het duurde heb ik er dankbaar gebruik van gemaakt.
De treinreis van Carlisle naar Edinburgh is in mijn ogen spectaculair. De rollende Engelse en Schotse heuvels vindt je nergens anders. De vergaderingen zitten erop en het ziet er naar uit dat we nog wat hebben bereikt ook.
De nogal plotsklapse mededeling dat de Doulos na 31 december niet meer zal kunnen varen omdat ze niet langer kan voldoen aan de maritieme regelgeving en eisen stelt ons voor een dilemma. Sommigen zullen het een crisis noemen en als ik een ding heb geleerd in de 22 jaar dat ik voor OM werk is dat we op ons best zijn als er zich een dergelijke crisis voordoet. In een crisis vergeet je alle gezwam en geneuzel en kun je maar een ding doen: focussen. In die zin brengt een crisis mensen bij elkaar en komt er veel synergie vrij. Dat spreekt me wel aan. Als de crisis voorbij is vallen we al snel terug in oude patronen van geneuzel en gedoe. Volgens mij is dat een universele wet: crisis creëert community. In de kerk zie je dat ook. De Brandaris, mijn thuisgemeente, is al jaren bezig met het onderzoeken van de mogelijkheden om te verkassen. Toen vorige week de huur werd opgezegd verviel daarmee de luxe om op ons gemak door te blijven zoeken. Opeens is er een deadline en vergeten de meeste betrokkenen hun persoonlijke stokpaardjes en is het een kwestie van alle zeilen bij en je richten op de hoofdzaak. De kerk in het westen heeft onvoldoende van besef crisis en vervalt daarom in neuzelarij, muggenziften en haarkloverij. Een crisis ontneemt je deze "luxe". En, naar mij bescheiden mening is dat een uitstekende zaak.
Mijn vlucht wordt omgeroepen. Ik ga naar huis!

Nog even doorbijten

Tja, ik ben niet zo'n vergadertijger. Waarom ik dan toch aan vergaderingen deelneem en me met vergadergenoten door details, punten, komma's en scenario's worstel? Als ik het niet doe laat ik de kans om de koers, visie en toekomst van de organisatie mede vorm te geven, voorbijgaan. En OM gaat me aan het hart, laat me niet onverschillig, hoewel er van die momenten zijn dat, wat mij betreft, de wind de hele zooi zou mogen wegvoeren.
Hoe komen we als orgnisatie tegemoet aan de eisen en wensen van de 'nieuwe' wereld waarin technologie, snel reizen en individualisme centraal staan? Voor valse nostalgie is geen plaats. Oude tijden komen niet terug, we moeten ons aanpassen aan de nieuwe tijd en waar mogelijk zelfs vooroplopen. Goed, daar houden we ons dus mee bezig deze dagen. Nog een paar uur. M'n uitzicht vandaag is op een Thai Curry!

Vroeg ter bedde

Een dag vergaderen is best wel lang. De materie ingewikkeld. Hoe realiseren we een gestage groei van nieuwe werkers? Dit is de afrondingsfase van een opdracht die we als Taskforce anderhalf jaar geleden kregen. Na enkele internationale consultaties hebben we genoeg feedback en input van de werkvloer om een aantal zinnige dingen te kunnen zeggen. Tien cruciale zaken die aandacht behoeven zijn het resultaat en we moeten dit verder uitwerken in concrete, meetbare actiepunten.
Morgen nog een dag vergaderen. Ik kan me leukere dingen voorstellen om op m'n verjaardag te doen maar het is niet anders.

Fig-stuffed chicken

Het is dat ik er een visitekaartje-achtige uitleg bij kreeg anders had ik nooit geweten wat ze me te eten gaven in de europe-select klasse onderweg van Schiphol naar Edinburgh. Ja, ik mocht voorin zitten; opgewaardeerd, zoals dat dan heet. Het verschil met het volk op de rijen achter me is dat ik een krant kreeg en een doosje met eten. Het zag er onbeduidend en onherkenbaar uit dus uitleg vragen over het hoe en wat was door de samenstellers geanticipeerd dus was er een 'faq' ingesloten:
"Fig-stuffed chicken fillet on onion marmelade and haunch of venison stuffed with tutti-frutti served with sauerkraut cream and orange confiture.
'Blanc-Manger' - creamy coconut pudding covered with caramelized almonds and accompanied by forest fruit sauce.'
Eet dat maar eens op!

Einde voor de Doulos na 95 jaar

We dachten dat ze nog wel even mee zou kunnen. Maar deze week werd het duidelijk dat het doek gaat vallen voor de Doulos.

Aan het werk van het OM schip, Doulos, komt per 31 december 2009 een eind.

Doulos, twee jaar later dan de Titanic gebouwd in 1914-15, is het oudste passagiersschip ter wereld. Ondanks de jarenlange zorg om haar in tiptop conditie te houden, is de hoeveelheid werk dat moet worden verricht om grote delen staal te vervangen en tal van andere noodzakelijke klussen, te groot om de kosten hoervoor te kunnen verantwoorden. Momenteel ligt het schip in Singapore waar het haar vijfjaarlijkse droogdok-, en kwalificatieonderzoek ondergaat.

Recentelijk werd duidelijk dat de benodigde werkzaamheden meer dan 10 miljoen euro en minimaal vijf maanden arbeid zouden vergen. De schepenleiding en het bestuur menen dat de benodigde investering, in het licht van de slechts weinig jaren die het schip nog zou kunnen varen, niet gerechtvaardigd zijn.

CEO van OM Ships International, Peter Nicoll, zegt, “het komt erop neer dat Doulos haar bediening niet kan voortzetten. Niemand van ons wilde dit en het heeft serieuze gevolgen voor iedereen aan boord, voor hen die op het punt stonden om aan te monsteren en voor de havens die op de planning stonden om bezocht te worden.”

“Het is onze verantwoordelijkheid om overeenkomstig de maritieme regels en voorschriften, die gelden voor de specifieke klasse waar de Doulos onder valt, te varen,” benadrukt Peter Nicoll. “Ons gebed was dat God ons tijdens het kwalificatieonderzoek duidelijkheid zou verschaffen over de toekomst voor Doulos en dat heeft Hij op deze wijze ook gedaan.”

Onze eerste verantwoordelijkheid is de zorg voor en veiligheid van onze bemanning en opvarenden. Alle betrokkenen kunnen rekenen op de hulp en zorg die nodig is om hun volgende stap te bepalen. Voor sommigen zat hun tijd aan boord er al bijna op, maar anderen zijn nog maar net begonnen.

Om het schip te laten voldoen aan de strikte maritieme regels is altijd een uitdaging geweest. Het is een getuigenis van professionaliteit en toewijding van het technische personeel dat het schip al zo lang aan deze voorwaarden heeft kunnen voldoen.

CEO Peter Nicoll: “We zijn dankbaar voor Gods trouw als we terugkijken op de 32 jaar van bijzondere bediening van de dienstknecht Doulos (Doulos = knecht) als bijzonder onderdeel van het wereldwijde werk van OM waarbij meer dan 600 havens in meer dan 100 landen zijn bezocht. Veel bezoekers en werkers getuigen van diepe veranderingen in hun levens dankzij dit bijzondere werk.

We zijn bijzonder dankbaar voor de vele partners die al deze jaren het werk mogelijk hebben gemaakt door hun financiële support. Bidt met ons mee nu we ons beraden op de toekomst.

Met de LOGOS Hope actief in de vaart en bediening onderzoeken we de mogelijkheid om wellicht een schip te charteren en is een werkgroep aan de slag gegaan die plannen maakt om Doulos te vervangen. Bijdragen kunnen worden gegeven via het nationale OM kantoor onder vermelding van “DOULOS Project.”

Nog een dag

Onze laatste volle dag in Barcelona. Terwijl de jeugd ligt te slapen en Martha probeert om weer in beweging te komen (ze heeft overal spierpijn en is misselijk) probeer ik een aantal opties voor vandaag op een rijtje te zetten. Het Picasso museum is een must, maar niet iedereen wil daarheen (het maakt mij niet zoveel uit). Als Martha nog te ziek is wil ik haar niet de hele dag alleen laten. Ik hoor momenteel bemoedigende geluiden uit de keuken komen en omdat Martha vastberaden is om het maximale uit deze dag te halen lijkt het erop dat we toch met elkaar weg zullen gaan. Vrouwen zijn sterker dan mannen, volgens mij. Waar mannen al klagend in bed liggen, of op de bank hangen, gaan de meeste vrouwen door tot ze erbij neervallen. Maar misschien generaliseer ik of ga ik teveel van onze situatie uit. Je leest hier wel eens het e.e.a. over maar ik zou deze observatie graag wat meer willen staven. Wat is uw ervaring, geachte bloglezer?

Reunie

Voor het eerst sinds lange tijd zijn we weer als gezin bij elkaar. Hieronder wat foto's. Vandaag werd Martha ziek wakker en ligt in bed; we zullen onze plannen voor vandaag aan moeten passen. Zou het komen door de onrijpe vijg die ze gisteren van de boom plukte en opat? Ik moet mezelf dwingen om niet aan werk te denken. Tot nu toe gaat het aardig. Ach, over twee dagen zijn we weer thuis en mag ik weer.
Gisteren naar de bergen gereden, net buiten Barcelona. Een van deze bergen, Montserrat, wordt beschouwd als "behekst" omdat het er niet als de andere bergen uitziet. Het is een brok puin dat uit de aardkorst omhoog is gestuwd. Uiteraard is het door de katholieken geanexxeerd en de hoogtste toppen, middels kruizen, geclaimd voor wat zij dachten en denken dat het koninkrijk was en is. Uiteraard zijn kosten noch moeiten gespaard om er een gigantische klooster te planten.

Barcelona

Deze week zijn we in Barcelona. Erg leuk en gezellig om na lange tijd weer als gezin bij elkaar te zijn en samen op te trekken. Naast dat Barcelona unieke dingetjes heeft is er een iets dat ze gemeen heeft met alle metropolen: een drukke stad met veel te veel verkeer en lawaai en je vraagt je af of we niet zijn doorgedraaid met al die auto's. Volgens mij slaat het helemaal nergens op. Vierentwintig uur per dag, en zeven dagen per week raast het verkeer door de stad. Het komt in golven. Omdat de meeste straten eenrichting zijn is het 30 seconden relatieve stilte totdat elders het licht op groen springt en de rijen auto's, in rijen van vier, als het ware gelanceerd worden naar het volgende rode licht. De associatie met winderigheid dringt zich op. Het ziet er bizar uit en doet je (opnieuw) nadenken over het eigen autogebruik. Ik doe daar immers ook aan mee.
Gisteren hebben we de hele dag buiten gespeeld. Een heerlijk warm zonnetje tovert zelfs een bruine teint op onze gezichten. Vandaag belooft een nog warmere dag te worden. We gaan de bergen in. Hoeronder wat foto's. Meer plaatjes volgen. Hieronder (bovenste foto) een markant object, ontworpen door Gaudi en te vinden aan de Rambla. Onderaan ietsen die door abonneehouders gebruikt worden om van het ene naar het andere metrostation te fietsen (die snap ik niet helemaal want waarom zou je dat doen als er een metro rijdt?). In het midden een van de vele beelden die Barcelona rijk is.
We verblijven in een budget appartement. Klein, oud maar functioneel. Portemonnee's lopen hier bijna vanzelf leeg. Daar moet je niet teveel bij nadenken want je zou er maagklachten aan over houden. Vanaf vandaag zitten we op een Lidl budget en nemen, o zo Nederlands, lunchpaketten mee op onze tocht. Vanavond iets van ontdoooide pizza's. Of zoiets.

God woont niet in een gebouw

Daar zijn we het wel over eens dat God niet in een gebouw woont. Het probleem is dat wij wel een plek nodig hebben om samen te komen. In Nederland om de kou en de regen buiten te sluiten, in Afrika, delen van Latijns Amerika en Azië om de warmte en het stof buiten te houden. Een gebouw zorgt er ook voor dat de hulpmiddelen om onze samenkomsten tot een prettig en plechtig gebeuren te maken binnen kunnen sluiten zodat dieven en ander boze mensen ze niet af kunnen pakken. Ik herinner me een kerk en Durban waar de laatste high-tech alarminstallatie was geïnstalleerd, naast alle tralies en hekwerken om dieven te ontmoedigen. Op een zondagmorgen zou ik er spreken maar de hele club was in rep en roer. Niemand had ooit verwacht dat dieven het dak zouden slopen om zichzelf toegang te verschaffen tot de kostbaarheden. Maar dat terzijde.

Zo'n onderkomen kan de gemoederen nogal verhitten. Hoe houd je de balans tussen enerzijds prioriteit geven aan de uitvoering van de opdracht om discipelen te maken en anderzijds de opdracht om regelmatig samen te komen? Je kunt zeggen: weg met alle grote gebouwen en lang leve de huiskamer en misschien is dat wel het ideaal. Ik zie het er niet van komen dat zo'n ideaal in een jaar tijd globaal wordt doorgevoerd.

Een gebouw dat multifunctioneel wordt ingezet is een hulpmiddel om uitvoering te geven aan de voornaamste opdracht. Het gaat dan niet om het zichtbare gebouw, maar om de zichtbaarheid van de mensen die in dat gebouw samenkomen. Een gebouw dat er alleen maar staat om de gelovigen op zondag te vermaken is kapitaalvernietiging. Een gebouw dat dient om de gemeenschap (het volk) te dienen is een krachtig instrument om de boodschap van het evangelie handen en voeten te geven.

Als dat het uitgangspunt is, vind ik het allemaal prima.

Een andere kerk waar ik eens sprak was bezig met een kolossaal bouwproject om de vele bruiloftsfeesten te faciliteren. Als domme Nederlander vroeg ik waarom dat niet in de geweldig mooie en grote, reeds aanwezige zaal kon: "We can't do weddings in a worship center," was het antwoord. Meteen bekroop me een "ik wil hier weg" gevoel. Het gebouw wordt heilig verklaard. Tegen (vermeend) beter weten in. God woont niet in een gebouw. We hebben een dak nodig, Da's alles. En vanonder dat dak dienen we de buren. Meer niet.

Ook ik ben een potentiele moordenaar

Nee, ik heb nooit iemand vermoord en de kans dat het ooit gebeurd is heel klein. Maar niet onmogelijk. Schuilt er in mij een potentiële moordenaar?

Jean Hatzfeld schreef "Seizoen van de machete," een indrukwekkende weergave van interviews met Hutu's die hun Tutsi buren en vrienden zonder blikken of blozen afmaakten. Al jaren vraag ik me af hoe zoiets in vredesnaam mogelijk is. Het is ook zo moeilijk voor te stellen dat iemand van het ene op het andere moment de buren, waar hij/zij tot dan toe een hartelijke en vriendschappelijk relatie mee had, de halsslagader doorsnijdt. Enkel en alleen omdat er "Tutsi" in het paspoort staat.

Het boek helpt me om te begrijpen hoe het toch kan gebeuren, hoe in 100 dagen ongeveer 1 miljoen mensen werden afgeslacht. Daarnaast doe ik de gruwelijke ontdekking dat het mij ook zou kunnen overkomen. Hoe onwaarschijnlijk ook.

Ach het zullen wel primitieve heidenen geweest zijn? Veel van de geïnterviewde moordenaars waren lid van wat wij evangelische kerken noemen en zongen met hun Tutsi buren in het kerkkoor.

Wordt de mens steeds beschaafder? Er zijn er die in de illusie van progressieve beschaving geloven. Maar het is een leugen. We weten onze onbeschaafdheid gewoon beter te verstoppen.

In Rwanda trokken alle geestelijke leiders, hulpverleningsorganisaties en de blauwhelmen weg toen het moorden begon zodat ze het niet hoefden te zien en met het hand op het hart konden zeggen dat ze het 'nicht gewusst haben'.

Een van de moordenaars: "God zweeg en de kerken stonken naar de achtergelaten lijken. Voor godsdienst was in onze acties geen plaats. Voor korte tijd waren we geen gewone christenen meer en moesten we de plichten vergeten die de catechismus ons had geleerd. We moesten in de eerste plaats gehoorzamen aan onze leiders. En daarna, lange tijd daarna, toen de klus geklaard was, moesten we pas aan God gehoorzamen en biechten en boete doen."

Waarom het boek bij "De Slegte" ligt weet ik niet maar het is waarschijnlijk omdat het glitter en glamour gehalte te laag is en het een te onaangename confrontatie met ons eigen hart is.

"Heer, wees mij zondaar genadig."

Een radiobewerking van het boek