Kerk zoekt dominee (2)

Positief gespannen vindt de eerste ontmoeting tussen de afvaardiging van de kerk en Henk, de potentiële nieuwe dominee plaats. De eerste indruk is goed en er lijkt chemie te zijn tussen de beide partijen. Henk wordt ondervraagd over zijn visie op Israël, de opname van de gemeente (denkt Henk dat deze voor, tijdens of na de grote verrukking plaats zal vinden?), het koningshuis, zijn mening over homo's, de EO, de vrouw in het ambt, de Heilige Geest, seks voor het huwelijk (Henk probeerde hier grappig te zijn en lanceerde een doordenkertje door te vragen wat de geachte commissie vond van seks na het huwelijk, maar, of ze begrepen het niet of ze hadden geen gevoel voor humor), en nog een aantal van dit soort bepalende factoren. Jaap, die als secretaris van de commissie optrad, hield de score bij: 94%. Ruim voldoende dus.

De commissie had (anoniem) een aantal diensten waarin Henk voorging meegemaakt en zij waren onder de indruk van zijn spreekvaardigheid en zijn preekstructuur (altijd drie punten). De programmamaker, die zijn huiswerk had gedaan vroeg nog waarom dat zo belangrijk was. Wist de commissie niet dat de driepuntenpreek door Aristoteles in de vierde eeuw voor Christus was bedacht en dat onze moderne preekstructuur de wortels meer heeft in het heidendom dan in het Nieuwe Testament? Daar had de commissie geen commentaar op en een van de leden begon een verhaal over God die groter was dan welke cultuur dan ook en komt niet alle cultuur bij God vandaan (een variant op "Why should the devil have all good music").

Waar men het niet over had:

• Hoe denkt Henk dat we als kerk het Goede Nieuws in binnen en buitenland effectief uit kunnen dragen?
• Kan Henk er mee leven dat de kerk wel 5% van het totaalbudget weggeeft aan zendingsprojecten?
• Hoe denkt Henk dat we als kerk ons denken over en onze praktijk aangaande het Bijbelse gegeven dat we een gemeenschap zijn vorm kunnen geven?
• Hoe denkt Henk het onderwijs in de gemeente op zo'n manier gestalte te geven dat het leidt tot een transformatie in de levens van de leden?

Waar het mij om gaat is dit: we maken ons druk om heel veel zaken die afleiden van de oorspronkelijke opdracht die de Heer aan Zijn kerk gaf: "Maakt discipelen." Veel bijzaken zijn hoofdzaken geworden. U, geachte lezer, zou de indruk kunnen krijgen dat ik tegen dominee's ben maar dat is niet het geval. Zolang de dominee, voorganger, pastor zijn plaats kent binnen het scala aan gaven die God aan de gemeente geeft en zich niet gaat gedragen als de man aan de top. naders krijg je dit: de titel van dit boek getuigt van een ongelooflijke domheid en gebrek aan inzicht:

Kerk zoekt dominee

Paulus en zijn collega's hebben nooit aanleiding gegeven om het programma "kerk zoekt dominee" te ontwikkelen. Dat kwam bij de mensen zelf vandaan. Het zit blijkbaar diep in de mens ingebakken om een favoriet te willen hebben; partij te kunnen kiezen. Israël kwam in de problemen toen ze net als de volken om hen heen een koning eisten. Een koning doet het nooit helemaal goed. Er zijn altijd mensen tegen. Hij is te knap, te dom, zijn beleid deugt niet, hij is niet stoer genoeg, of wil alleen maar oorlog.

Zelfs ik snap het. Geef mij maar een leider waar ik, of voor, of tegen kan zijn. Het is duidelijk en als ik het echt niet met hem of haar eens ben zoek ik een leider die ik wel kan steunen.

Stel je voor dat we alles van God zouden moeten verwachten? Dat we zelf om leiding moeten vragen, Hem zouden moeten zoeken? Tjonge, dan zijn we opeens ook verantwoordelijk voor de keuzes die we maken. Er is geen leider die we kunnen beschuldigen van machtsmisbruik of manipulatie. Je staat dan opeens open en bloot voor God en mensen. Eng! Kaal!

Het is veel lekkerder om te mopperen op alles wat anderen fout doen of op te hemelen wat mijn favoriet allemaal goed doet. En dat kan dan opeens niet meer.

Later kwamen ze toch. Ignatius van Antiochie (35-107) was de eerste figuur die de ene ouderling boven alle andere ouderlingen plaatste en noemde deze superouderling "bisschop" en vanaf dat moment vielen alle verantwoordelijkheden, die eerst door de groep werden gedeeld, onder deze superouderling. De rest is geschiedenis.

Een van de gevolgen is dat volgelingen van Jezus te lang aan de melk zuigen en niet wordt geleerd om op een stuk vlees te kauwen. In 1 Korintiers 1 en 3 gaat Paulus hierop in en meldt de Korintiers dat dit soort partijschappen kinderachtig gedoe is dat in de categorie verdunde melk valt. Daar verloor hij vast punten mee! "Wie zijn wij nu helemaal?" roept hij uit. "Wij zijn slechts boodschappenjongens".

Het programma "kerk zoekt dominee" werd toch geproduceerd en uitgezonden. Een aantal welbespraakte mannen vond dat het geen kwaad kon (het argument van cultuurrelevantie was gewoon te sterk om te kunnen negeren) en deed maar al te graag mee: "Er zullen toch weer zo'n twee miljoen Nederlanders kijken en het helpt om de kerk te promoten en af te rekenen met het vooroordeel dat de kerk niet hip is."

En al die tijd hebben we niet door dat door dit soort keuzes het zicht op Jezus alleen maar meer vertroebeld.

Verdeeld

Gelukkig is er in het christendom geen verdeeldheid. Samen vormen we een grote familie waarvan alle leden er op uit zijn om de ander te bevestigen, hoog te achten en vooruit te helpen. Natuurlijk laat er iemand wel eens een windje maar daar slaat niemand acht op, dat komt in de beste families voor en meestal klaart de lucht vanzelf wel weer op.

Was het maar waar. Verdeeldheid slaat echter de klok. Aan God ligt het niet, maar toch is dat meten waar de schoen wringt. De meeste (er zijn gelukkig ook veel voorbeelden van gezonde multiplicatie en gemeentestichting) groepen, kerken, verenigingen, clubjes, en wat voor andere naam je het beestje ook wilt geven, ontstaan omdat de een beter van God meent te horen dan de ander.

Hoe gaat de stichter van een nieuwe club nu om met de 'beschuldiging' dat hij beter naar God kan luisteren dan de ander.

We hebben daar het volgende op gevonden: "Ik luister niet beter naar God, maar anders," waarbij de illusie van respect en eensgezindheid in stand kan worden gehouden en tegelijk een legitimatie voor de vorming van weer een club wordt gegeven. Niet beter maar anders.

Is het niet zo dat er gewoon heel veel mannetjes rondlopen die graag wat zouden willen zijn. Afgelopen weken weer een paar verhalen gehoord van kwakkelende, scheurende gemeentes. En het heeft niets met God te maken maar alles met narcistische, zelfingenomen mannetjes die met een air van gemaakte nederigheid zwelgen in hun vermeende nabijheid bij God.

Het ziet er ongeveer zo uit:

Nu zal iedere, zichzelf respecterende volgeling van Christus dit plaatje ontkennen; in ieder geval ontkennen dat hij/zij het dichtst bij God zou staan. Diep van binnen is dit wel zoals we de werkelijkheid voelen. En, als we onszelf die plaats niet toekennen, kennen de plek aan een ander toe en gaan we ons met die persoon vereenzelvigen; we gaan mensen volgen. het heeft namelijk iets aantrekkelijks om dicht bij mensen te zijn die menen dichter bij God te staan. Gevolg: christenen zijn massaal afhankelijk geworden van de bediening van anderen en, in plaats van zichzelf te leren voeden met Christus, geven ze zich hartstochtelijk over aan de troggen van de zichzelf tot apostel, profeet of wat voor titel dan ook uitgeroepenen.

Een verdeeld lichaam is een zwak lichaam en net zoals onze gezondheid delicaat is, is de gezondheid van het lichaam van Christus dat ook.

Ik moet het hierbij laten. Deze blog is al veel langer geworden dan de 33 seconden die de bloglezers gemiddeld op deze site doorbrengen. Misschien dat ik de komende week wat meer schrijf over de oorzaak van partijschappen en hoe hier allemaal meer in mee lijken te gaan dan ons lief is.

Heidens Christendom

Klik hier voor onze nieuwsbrief, vers van de pers.

De manier waarop we onze kerkstructuren ontwikkelen en diensten inrichten is glashelder te verklaren. Vanuit het heidendom, en dus niet uit de Bijbel. De "lead", "senior" of wat dan ook "pastor" is eerder een voorvloeisel van onze wens om leiders te hebben en van hen afhankelijk te zijn of, op hen te kunnen mopperen als dingen niet goed gaan, dan vanuit een Bijbels geinspireerde wens om het 'volgens het Boek" te doen. De preekstoel, de liturgie, het zingen, het gebouw, de avondmaalstafel, het avondmaalstel, de preek enz; probeer het maar eens, stel er maar eens vragen over aan je kerkleiders. Je zult stuiten op een lawine aan verdedigingsoefeningen en beschuldigd worden van een kritische geest.
Er staat namelijk nogal wat op het spel. Het inkomen en de carriere van de dominee en zijn onderdominees, en heel veel andere zaken.
"Pagan Christianity" van Frank Viola en George Barna zet het allemaal keurig op een rijtje en als je het leest realiseer je je steeds meer dat we ons willens en wetens hebben laten beetnemen.
Ik weet niet of het boek in het Nederlands is maar het zou een goede zaak zijn zodat het gemeenteleden en -leiders aan kan sporen om een antwoord te vinden op de vraag waarom we de dingen doen zoals we ze doen en of de geloofsgemeenschap waar we deel van uitmaken wel zo nauwgezet de Bijbelse waarden en beschrijvingen betreffende geloofsgemeenschappen reflecteert.
Vandaag weer door met besprekingen in Carlisle. Vanmorgen met een deel van mijn team en dan lunch met Peter Maiden. Vervolgens koffie met Ewout van Oosten, die hier ook is om de buurt onveilig te maken. Daarna mag ik weer naar huis.
Wat zijn mensen trouwens complexe wezens. Snel op hun teentjes getrapt, gekwetst, gemiscommuniceert (zowel aan de zendende als aan de ontvangende kant), aangeschoten en noem alle mogelijke variabelen maar op. Het wordt een interessante ochtend. Het heidendom laat ons liet zo makkelijk gaan!

Onderweg

Het is een comfortabel plekje geworden. Het hoekje in Caffe Ritazza boven het Manchester Airport treinstation. In 'mijn' hoekje heb ik uitzicht op het restaurant en de keuken. Achter de keukendeur, die meestal openstaat, verandert de dynamiek. Hier zijn de personeelsleden meer zichzelf. 'wie je bent als niemand kijkt', is een boek dat Bill Hybels eens schreef. De titel zegt genoeg. We doen ons vaak anders voor dan wie we werkelijk zijn als er anderen in de buurt zijn en/of een rol vervullen waarin een bepaalde houding of gedrag wordt gevraagd. Het kan zijn dat we zoveel verschillende rollen vervullen dat we het zicht op wie we werkelijk zijn kwijt raken. En dat is niet zo best.
Maar goed, hier zit ik dan. Het is nog vroeg. De AM radio zendt het wereldnieuws vanuit de keuken mijn richting uit en momenteel zingt David Bowie 'Rebel, Rebel.' Mijn Latte is heet en de Egg-Bacon Muffin wat aan de melige kant. Mijn trein vertrekt over 15 minuten en over twee uur ben ik in Carlisle. Dan meetings, meetings, meetings totdat ik morgen om 14.30 de trein terug neem. Ik hoop veel te bereiken de komende 30 uur. In mijn 'rol' als leider van Member Care kom je uit onder veel gepraat en overleg. Dat is niet zo erg als dat het klinkt. Als het ertoe bijdraagt dat we echt verder komen, is het allemaal winst.

Plannen of "we zullen wel zien?"

Klik hier voor onze nieuwsbrief, vers van de pers.

Als ik in Maart 2011 bij "Z" wil uitkomen, wat moet ik dan vandaag doen om daar daadwerkelijk uit te komen? Zo ben ik al enkele weken bezig om een plan uit te schrijven en de stappen die nodig zijn om vanaf "A" via "B", "C", enzovoorts, vast te stellen. Volgens mij is dat een betere methode dan "we zullen wel zien", of "we doen ons best; halen we het niet, dan halen we het niet, jammer dan."

Deze week "C": twee dagen naar Engeland om met teamleden, de internationaal directeur, personeelschef en communicatiechef te praten.

Ondertussen, in 1 Koningen 1-14, is Salomo dood en begraven, de veertig jaar vrede onder zijn leiding is afgelopen en de hereniging van Israël en Juda houdt niet langer stand. Salomo, ondanks z'n wijsheid en tegen beter weten in, viel te makkelijk voor de vrouwtjes. Een was niet genoeg, een kleine duizend beter. Het betekende wel z'n val en luidde een algehele afval in. Juda en Israël besluiten om, onder leiding van hun koningen, toch maar weer zelf een goedje in elkaar te knutselen. Dom! Stom! Hoe kan een vergulde koe, of een tot altaar uitgeroepen steen leven bevatten, laat staan leven geven? Hoe dom kan een mens zijn. Bomen, geld, dolfijnen, tradities, seks, macht, positie, religie; in zichzelf hebben ze ons helemaal niets te bidden. En toch verklaren we ze massaal tot onze goden en lopen als kippen zonder kop achter ze aan.

Barbaars, of wat

Klik hier voor onze nieuwsbrief, vers van de pers.

Salomo is aan de beurt. Vader geeft hem nog wat specifieke instructies over wie er dood moeten en wie er mogen blijven leven. Het blijft een ingewikkeld verhaal. Ik hoor mensen wel zeggen dat het echt boeven waren en dat de primitieve volkeren echt heel erg slecht waren; geen enkele respect hadden voor wie en wat dan ook en dat tegen dit licht Israël het enige volk was dat nog een beetje fatsoenlijk oorlog voerde. Zo'n uitleg impliceert echter wel dat we het nu beter doen. Minder heidens doen, zeg maar. We zouden nu beschaafder zijn. Nette mensen.

Feitelijk is er niets veranderd en zijn we misschien nog wel barbaarser dan de toenmalige barbaren. Alleen hoeven we zelf niemand letterlijk dood te steken. Dat hebben we anders geregeld. Er hoeft namelijk niet perse bloed te vloeien.

Met onze buikjes rond en onze lijven optimaal gehydrateerd sterven er elders vandaag opnieuw 30.000 kinderen onnodig aan infectieziektes en gebrek aan schoon water.

Is maar een voorbeeld natuurlijk en het is gelukkig ver weg en, 'we kunnen er toch niets aan doen.'

De uitbuiting van goedkope arbeid en kinderarbeid. En toch gaan we naar de speelgoedzaak en kopen daar die fantastische aanbieding.

Boeren die zich drie keer in de rondte werken voor bijna niets omdat de grote jongens de dikke winsten pakken. Als een boer het niet meer aankan en zichzelf het leven beneemt, wordt de grootgrondbezitter gevraagd om als commisaris in nog eenclubje plaats wil nemen om wat extra cash te toucheren. Een schaduwschrijver schrijft in inmiddels zijn boek over 'succes'.

Nee, ons respect voor het leven is niet veel verbeterd. Integendeel. Aan de koningen en stadsvorsten van de moderne tijd kleeft al net zoveel bloed. En we juichen ze direct en indirect toe.

Koop eens Fair Trade en ga een kind sponsoren. Vele kleintje maken een hele grote.

Wat mooi allemaal...

Klik hier voor onze nieuwsbrief, vers van de pers.

Ik heb Samuel uitgelezen. Voor de zoveelste keer. Elke keer lees je het boek anders. Je kunt het boek lezen als een een-tweetje tussen David en God waarbij (helaas) her en der wat slachtoffers vallen (collateral damage). Dit keer trof het me dat er een bepaalde onvoorspelbaarheid is bij God. We zeggen wel dat God het hart aanziet maar uiteindelijk is zijn wet belangrijker. Als ik bijvoorbeeld impulsief mijn hand uitstrek om te voorkomen dat Gods heilige altaar vanaf de kar in de hondenpoep valt dan doe ik dat met de beste bedoelingen. Ik probeer te voorkomen dat iets heiligs in iets vreselijks onheiligs valt. Echter, voordat ik het weet lig ik dood op de grond. Technisch gezien snap ik het; er stond toch duidelijk op "niet aanraken, overtreding wordt zonder pardon bestraft: you're dead, pal!" maar het roept ook verontwaardiging op. De politieagent die later op de dag het gezin moet melden dat man en vader nooit meer thuiskomt, weet ook niet precies wat hij moet zeggen. Was het een ongeluk? Deed het slachtoffer iets verschrikkelijks en moest de ultieme prijs betalen?

Toch kom je ook God tegen die ruimte geeft. Ja, zaken zijn behoorlijk zwart-wit bij Hem (in ieder geval is dat duidelijk) maar Hij is te vermurwen. Er zijn vele passages in het OT waar we lezen dat God zich bedenkt, spijt krijgt en/of zich laat vermurwen en het is bijna altijd een reactie van Zijn kant op de gebeden van zijn schepselen! David, aan wiens handen zoveel onschuldig bloed kleefde, is ook de man die tussenbeide treedt en God smeekt om niet "deze arme schapen" te straffen maar "mij en mijn familie," waarop God zijn oordeel niet verder uitvoert.

Kortom, hoe meer je het OT leest, hoe groter de rol en het werk van Jezus wordt. God wordt zoveel duidelijker als je naar Jezus kijkt. Hij is de ultieme, onherroepelijke oplossing op het grootste probleem van de mens die enerzijds de straf van God over zichzelf uitroept door zich consequent tegen Hem te blijven verzetten , en anderzijds diep van binnen verlangt naar vrede en herstel. Zet daar tegenover God die rechtvaardig is en de mens (overeenkomstig zijn eigen wetten) moet straffen, maar tegelijk liefdevol; is en ook verlangt naar herstel en vrede met Zijn schepping. Niet langer is het gebed van een individu dat wat Zijn hart vermurwt, maar het offer van een: Jezus! En dat is eens en altijd voldoende voor iedereen die wil.

Dilemma's

Zou God zichzelf tegenwerken? In 2 Sam. 24 lezen we dat God boos is op Israel en David tegen het volk opzet door hem een volkstelling te laten houden. Na gedane arbeid ziet David dit als een verkeerde actie en vraagt God om vergeving. Die vergeving komt niet "gratis". Zeventigduizend Israelieten sterven door de pest. Het idee is als volgt, ik haal jou over om iets te doen waar ik helemaal niet achter kan staan. Nadat ik je heb weten te overreden en jij dat doet wat ik niet wil, word ik boos op jou en laat jou een flinke boete betalen. Je zou het idee kunnen krijgen dat God de weg een beetje kwijt is, maar dat kan natuurlijk niet.

In 1 Kronieken 21:1 krijgen we een ander perspectief op dezelfde zaak te lezen, "Satan wilde Israel in moeilijkheden brengen en daarom zette hij David aan om een volkstelling te houden in Israel."

In het Nieuwe Testament heeft Jakobus (1:13-15) een interessante analyse. Als zijn analyse de juiste is, dan kunnen we de tegenstelling die we aangaande de aanleiding voor de volkstelling vinden oplossen: "Als iemand op de proef gesteld wordt, moet hij niet zeggen: Die beproeving komt van God. Want God, die niet door het kwaad kan worden beproefd, beproeft zelf niemand. Wordt iemand op de proef gesteld, dan is het steeds zijn eigen begeerte die hem lokt en meetrekt. De begeerte nu waaraan wordt toegegeven, brengt zonde voort, en als de zonde volgroeit is, baart ze de dood."

Een simpele observatie van het leven leert ons dat deze analyse een universeel principe beschrijft. Begeerte, hebzucht is de bron van ongelooflijk veel kwaad. De economische recessie is het directe resultaat van hebzucht. De zonde die volgroeit is, baart de dood. De hele wereld leeft met de gevolgen van de hebzucht. Die van anderen en van zichzelf.

Het verhaal van God loopt daar dwars doorheen. Herstel en vergeving is mogelijk, maar de gevolgen van hebzucht, daar zullen we mee moeten leven.

Thuis!

Niets is beter dan thuiskomen! Ik kijk terug op een bijzonder maand. Mijn gedachten waren vaak thuis. Desondanks hebbende gebeden van velen me geholpen om me op de juiste tijden te kunnen focussen. bedankt daarvoor! Het gebed van de rechtvaardige vermag veel.

De bijzondere laatste (zondag)avond waarbij een aantal jongeren en ouderen besloot om Jezus van harte te gaan volgen was een bevestiging voor me. Het voelde als een knipoog van God.

De koffer is leeg, m'n post ligt op keurig nette stapeltjes om verwerkt te worden en de verwarmingsperikelen (Martha heeft twee weken in de kou gezeten en koud gedouched) waren binnen een minuut verholpen. Nu de (werk)draad hier weer oppakken.