Slagroom op de taart

Gisterenavond mijn laatste sprekertje in Australie (voorlopig). Het was niet zo'n grote groep maar behoorlijk gemengd met vooral veel jongeren. Ik had het op mijn hart om over Zacheus (Lukas 19:1-10) te spreken en had keurig drie punten voorbereid. Ik ben niet verder gekomen dan het tweede punt. Ik bleef een beetje in de boom hangen. Jezus roept Zacheus toe dat hij uit de boom moet komen omdat, "Ik vandaag in jouw huis moet zijn." Jezus nodigt zichzelf onbeschaamd uit maar is afhankelijk van Zacheus z'n beslissing om Jezus wel of niet toe te laten in zijn huis. Dit principe geldt ook voor vandaag. Ik kan blijven mopperen op de menigte die tussen mij en Jezus in staat. Die menigte (dat kan de kerk zijn maar ook christenen die het zuiver zicht op Jezus vertroebelen) zal er altijd zijn en gaat niet uit zichzelf weg. Als mijn honger naar de ware Jezus groot is, zal ik desnoods hulpmiddelen ter hand nemen om een glimp van Hem op te vangen. Jezus nodigt zichzelf uit, komt langszij en raakt onze zielen aan. Hij wil redden en genezen maar ik moet Hem toelaten.

Op de oproep om uit hun boom te klimmen en Jezus , Redder en Heer, in hun leven toe te laten gaven 10 aanwezigen zichtbaar gehoor. Dat was een geweldige bemoediging. De gemeenteleiding is al lange tijd aan het bidden voor een doorbraak. Dit zou zeer wel Gods antwoord op hun gebeden kunnen zijn. Voor mij persoonlijk is dit ook een geweldige bemoediging en opsteker. Ik realiseer me dat ik dit het allerliefste doe.

Over zes uur vertrek ik naar het vliegveld en hoop dinsdagochtend in alle vroegte in Amsterdam te landen.

De rally

Zeven sessies achter elkaar is toch wel veel. Ik was gisterenavond helemaal op. Met 42 deelnemers was dit Life Direction weekend het best bezocht in deze Australische "tour". Het is bijzonder bemoedigend om te zien hoe deelnemers zicht krijgen op de vrijheid in Christus en het seminar ervaren als een bevrijding van een jarenlang juk van bekrompenheid en een te beperkte kijk op de wil van God. Terwijl men zich drukmaakt om het centrum van Gods wil voor hun leven te vinden wordt geen gebruik gemaakt van de vrijheid die Gods reeds geopenbaarde wil geeft.
Vandaag nog twee keer spreken en dan mag ik langzaamaan mijn koffer gaan pakken.

BCOV

Ja, daar was ik, Bible College of Victoria. Leuk om wat landgenoten te ontmoeten die hier hun (verplichte) bijbelschool volgen in combinatie met de MAF vliegopleiding. Ik had vijftig minuten met de studenten. Dat is wel lekker. Kan ik voor de vuist weg praten en mensen laten reageren.
Vanmorgen voor het eerst in twee weken weer hardgelopen. Ik kon mezelf er gewoonweg niet toe zetten de afgelopen tijd.
Vanvond de eerste sessie van Life Direction. Aanmeldingen blijven binnendruppelen nadat ik het vorige week in de kerk en vandaag in een radiouitzending noemde. Wordt een leuke, grote groep, als ze allemaal op komen draven. Ik zie er minder tegenop dan vorige week maar heb net zo hard de Geest van God nodig om iets wezenlijks te zien gebeuren in de levens van de deelnemers.

Alpha

Gisterenavond sprak ik op de eerste avond van de Alpha cursus. Een vriend van me, Jon, die ik al meer dan 20 jaar ken, had me gevraagd of ik de inleiding wilde houden voor een groep geïnteresseerden. Graag natuurlijk.
Ik zat aan tafel met drie jonge Aziatische vrouwen uit Hong-Kong, China en Maleisie. Tiffany komt sinds een paar weken in de kerk nadat ze tijdens het joggen de kerk was binnengelopen in de veronderstelling dat het een plek was waar ze koffie kon drinken. Ze heeft geen idee wie Jezus is en ze vindt het spannend om te ontdekken wie Hij is. Jessica is boeddhist en was met een vriendin meegekomen. Ze vindt dat ze op z'n minst uit moet vogelen wie die Jezus is. Vaar en na mijn verhaal bombardeerder ze me met tientallen vragen over God, Jezus, de Bijbel, onrecht, lijden en leven.
Het grootste deel van de aanwezigen, zo'n dertig personen, besloten ter plekke om de cursus te gaan doen. Twee van de aanwezigen besloot om zich ook meteen in te schrijven voor het Life Direction weekend dat morgen en zaterdag wordt gehouden.
Zovelen lopen rond met een volkomen misvormd beeld van God, Jezus en de Bijbel. De Alpha cusrsus is een van de beste middelen om mensen te helpen hun beeld te toetsen aan wat de Bijbel zegt.
Vandaag een rustige dag. Stilte voor de storm. Morgen een verhaal op de Bijbelschool, vervolgens de zeven Life Direction sessies en zondag twee sprekertjes in een kerk. Maandag inpakken en wegwezen. Terug naar mijn geliefde(n). Martha en ik zouden samen twee weken weggaan in November. In plaats daarvan gaan we met de hele club naar Barcelona om Moniek op te zoeken. Dat is best wel een onderneming maar het is alle moeite en geld waard. het is lang geleden dat we als gezin bij elkaar waren en we hebben er allemaal zin in.
Zojuist een uurtje in de buurt gewandeld. Sam en Andrea wonen helemaal aan de buitenkant van Melbourne. Vanuit hun huis loop je zo de natuur in. Een paar plaatjes:

In de file naar school

Podcast dienst 4 october in Crossway

Op weg naar het kantoor zet Sam zijn vier kinderen af op school. De school is niet zo erg ver weg, en het kantoor ook niet maar omdat half Australië op hetzelfde tijdstip hetzelfde doet sta je in de rij. Dus zit je in de auto. Je kijkt wat om je heen en praat wat. Sam reageert op het nieuws waar ik ook al niet naar luister. Ik probeer me voor te stellen dat je dit dag in, dag uit, maand in, maand uit, jaar in, jaar uit doet. Ik zou gillend gek worden en verhuizen naar het platteland waar de kinderen naar school kunnen lopen of fietsen. Een keer meerijden geeft me al de zenuwen.

De school is een grote parkeerplaats. 800 kinderen verschijnen uit honderden auto's. Dag, tot vanmiddag. Om drie uur herhaalt het ritueel zich. Een ruimtewezen dat onze wereld bezoekt zou met z'n vinger naar z'n hoofd wijzen en denken dat we allemaal helemaal krankjorum geworden zijn. Honderden miljoenen mensen die zich in hun rijdend heiligdom van A naar B verplaatsen en later op de dag van B naar A. Het heeft niets meer te maken met "voedsel en onderdak" maar alles met het onderhouden van een systeem waarin alles om "meer" gaat. "Genoeg" is voor velen niet langer de norm

Vandaag gebedsdag in het OM kantoor. Dat wordt dus een lange zit. Ik realiseer me dat ik niet zo'n gebedstijger ben. Maar goed, ik ben gevraagd om twee "devotionals" te doen. Een aan het begin van de ochtend en een aan het begin van de middag. Ik hoop dat het leidt tot een levendige discussie over eschatologie en discipelschap.

Maar eerst: koffie. Alyson ontfermt zich over me. Ze heeft jaren in Europa gewerkt en weet hoe je een stevige bak zet. Ik ga me 100% geven aan deze gebedsdag. Proost!

Vanavond doe ik de "talk" bij de introductieavond van de Alphacursus. Mijn vriend Jon is de nationaal directeur van de Alpha cursus en hij heeft me gisteren gestrikt voor dit gebeuren.

Vrije dag

Gisteren met m'n gastheer en, -vrouw + een zwik kinderen naar een natuurreservaat geweest. Eerder dit jaar zijn grote delen in dit gebied verwoest door bosbranden. In een plaats zijn veerig mensen omgekomen. Ook al herstelt het gebied zich, het heeft een sterk apocalyptische uitstraling. Inktzwarte bomen waarin het leven zich een weg naar buiten worstelt. Bizar.
Vandaag opnieuw verbazing over David in 1 Samuel. En ook wel over God. David die met zijn leger de vijand decimeert en God die er het zwijgen toe doet. Pas als David overspel pleegt lijkt het dat God wakker wordt en in aktie komt. Betekent het zwijgen van God dat Hij daarmee alle ander acties van David goedkeurt?

Oorlog leek een seizoensgebeuren te zijn, "ten tijde, dat de koningen plegen ten strijde te trekken." De stadsvorsten gunden elkaar het licht in de ogen niet en men was voortdurend bezig om gebieden uit te breiden. Even hier veertigduizend ruiters afslachten, vrouwen inpikken en kinderen en vee annexeren. Het enige dat David anders deed was dat hij eerst de vrouw zwanger maakte en pas toen de echtgenoot doodde. Waarom was dat fout en het andere niet.

Nu word ik geacht te denken dat we allemaal zo door en door slecht zijn dat het nog een wonder is dat God ons niet allemaal heeft uitgeroeid en dat het genade is dat er nog een paar in leven mochten blijven. Of, zoals mijn professor Systematische Theologie zei: we kunnen ons nergens op beroepen dat ons het recht zou geven om in leven te blijven. We verdienen allemaal de dood. We zijn door en door slecht. Onze vragen om recht en gerechtigheid zijn quasi vragen omdat het ons eigenlijk niet kan schelen.

Ik was en ben het daarin niet met die professor eens die tevens stelt dat er absoluut niets in ons is dat ook maar een beetje naar God verlangt. Het is een eenzijdige en kortzichtige interpretatie van enkele Bijbelverzen. Het staat haaks op het beeld van de liefdevolle God die we in Christus leren kennen en die er alles aan heeft gedaan om ons Zijn onvoorwaardelijke liefde te verklaren en te demonsteren.

Naast zijn liefde kunnen we ook zijn gerechtigheid niet negeren. Wat kwaad is, is kwaad en God gooit er geen kosmisch sausje overheen alsof onrecht niets betekent. Hij is en blijft de ultieme rechter die recht zal doen. Maar om nou te zeggen dat er een bepaalde logica zit in zijn zwijgen en spreken, niet echt. Het blijft ingewikkeld.

Australie, laatste week

Wel, de rally zit erop. Zeven sessies in het Life Direction seminar en drie sprekertjes in een grootachtige kerk in Melbourne. Een boel High Tech werd er in de diensten gebruikt. Heb ik straks eindelijk een DVD van me eigen. Vijf camera's! De podcast die later deze week beschikbaar is, is van de tweede dienst; dat was de "beste", maar met minder camerawerk, slechts een.
Ik heb onlangs nieuwe schoenen gekocht. Die kunnen de prullenbak in. Ik weet niet wat er verkeerd aan is maar ik heb overal pijn en griep in alleen de voeten bestaat volgens mij niet. Jammer, want het waren niet de goedkoopste. Mooie zwarte, vorig jaar gekocht in Australie. Toch maar weer Ecco's kopen, denk ik.
De inspriratie en motivatie zijn teruggekeerd maar het blijft een worsteling. Bij alles wat ik zeg vraag ik me af wat ik er zelf van bak en realiseer ik me hoezeer in alles vreselijk tekort schiet. Het gevaar is groot om de illusie te wekken, en in stand te houden, dat meneer de spreker precies weet hoe het allemaal moet. Ten diepste help je daar niemand mee.
Vandaag een vrije dag en ik hoop met m'n gastgezin de natuur in te kunnen gaan. Of ik niet liever de stad in ging... Nou nee, dank je.

Australie, dag 18

Na het verzenden van een Tweet en een korte update op deze blogsite, kan het niet anders of mensen zijn gaan bidden. De aftrap van Life Direction was erg goed. De onverschilligheid en demotivatie waren als sneeuw voor de zon geweken en de inspiratie was terug. Vandaag een drukke dag. Tussen 09.00 en 17.00 zes sessies. Ik heb er weer zin in. Goed slapen helpt. Ik moet om 22.00 als een blok in slaat zijn gevallen en heb tot 06.00 ononderbroken geslapen. Mijn collega, Sam, heeft daarentegen de hele nacht wakker gelegen.
O ja, David is terug bij Koning Akis, te Gat; zogenaamd als overloper. Akis denkt een bondgenoot te hebben terwijl David van binnenuit het Filstijnse volk categorisch uitmoord. List en bedrog is ook David niet vreemd en het is denk ik terecht dat hij later de tempel niet zelf bouwt. Er kleeft onschuldig bloed aan zijn handen. David, de man naar Gods hart, is verre van volmaakt.

Life Direction

Over een uur begint Life Direction en ik worstel met motivatie en onverschilligheid. Bidt dat God me helpt om me over te geven en alles van Hem te verwachten. M'n gedachten worden in beslag genomen met thuissituatie.

Terug in Melbourne

De twee sprekertjes met panel in Sydney werkten achteraf aardig. Reden: de meeste inleiders kwamen niet opdagen. Vandaag eerst een radiointerview en dan door naar Geelong waar ik vanavond begin met het Life Direction seminar. Het wordt een druk weekend met morgen deel twee van Life Direction en zondag drie diensten (09.00, 11.00 en 18.00 uur).

Ik tob best wel mijn motivatie. Gisteren werd ik opgehaald van het vliegveld en we reden meteen door naar de gebedsavond. Nou, daar had ik dus helemaal geen zin in. Foto's kijken, naar lange verhalen luisteren en dan de samenvatting in groepjes omhoog bidden. Gelukkig duurde het maar anderhalf uur. Misschien ben ik vakblind geworden maar foto's van een team in verweggistan waar de inleider dan een lang verhaal bij houdt over wie wie is en waarom, staat veel te ver van me af. Ik kan er helemaal niets mee. Vertel me liever iets over jezelf, over je ziel, je vreugden en moeiten. Breng het maar dichtbij. Dan kan ik met bewogenheid bidden. Dan kan ik meeleven en meehuilen.