Gastvrouw Willy Stam

Dit is dan mijn gastvrouw. Willy Stam, weduwe, 85 jaar jong en zeer kranig. Woont nu bijna 60 jaar in Australie en haar Nederlands is nog steeds goed. Gisterenavond werd ik onthaald met sukadelappjes, aardappels, jus en groenten met vanillevla toe. Nederlandser kan echt niet. Vanmorgen gepreekt in de kerk waar zij ook kerkt. De kerk was wel heel erg grijs.

Australie, dag 5, all systems back online

Het duurde even, maar dan heb je ook wat. In de logeerkamer van mevrouw Stam, 85 jaar, heb ik zowaar goed geslapen en had zelfs zin om hard te lopen vanmorgen vroeg. De zee is hier twee kilometer vandaan en er gaat niets boven hardlopen langs het water, het geluid van de branding en het diep inademen van schone, zilte lucht.
Nu m'n preekje voor vanmorgen afronden. Na de dienst meteen naar het vliegveld om naar Port Lincoln te vliegen en vervolgens naar Ungarra te rijden waar ik in de namiddag spreek. Ik heb er zin in. Inmiddels ken ik daar al aardig wat mensen en sommigen durf ik zelfs vrienden te noemen en het voelt altijd goen om vrienden te onmoeten. Vandaag is mijn thema, 'Jezus volgen, hoeveel kost dat?' Het antwoord is 'alles', maar wat bedoelen we daar dan mee? We kunnen het snel vergeestelijken maar daarmee ben je er niet. Het gaat dieper en verder. Hoe geef je bijvoorbeeld je bezittingen aan Jezus. Geef ja dan letterlijk alles aan de armen, tot aan m'n nieuwe sokken toe? Dan ben je vervolgens zelf superarm en moet je aan de bedel. De vraag is snel gesteld. Het antwoord is een discussie die eeuwen duurt en nog niet is afgelopen.

Een vonk is al genoeg

Gisterenavond gesproken voor een groep Aziatische studenten. Nadat we het lied "een vonk is al genoeg, om een vuur te doen ontbranden" hadden gezongen hoopte ik in stilte dat we vervolgens in een kring, elkaars handen vasthoudend, "Kumbaya" zouden gaan zingen. Helaas, dat ging niet door en werd er een, voor mij onbekende, gouwe ouwe aangekondigd.
Thuisgekomen heb ik vervolgens tot 04.30 liggen lezen. De slaap wilde niet komen. Die dringt zich nu pas op. Maakt verder niet uit.
Over een uur vertrek ik naar Adelaide waar ik met een oud collega lunch en dan bij m'n gastadres zal worden afgeleverd, een omaatje uit Nederland! Ik hoop in de namiddag en avond nog wat werk te kunnen verzetten. Een nieuwe verantwoordelijkheid komt met een nieuw dossier en er is nogal wat achterstallig onderhoud en een flinke berg met op te volgen zaken. Waar je met een team werkt heb je te maken met unieke karakters, spanningen, onuitgesproken frustraties, dromen en visies. En dat moet dan met elkaar samenwerken. Tel daarbij op dat we elkaar als team maar weinig echt zien (het is een echt virtueel team) en mijn werk is voor een deel al voor me uitgetekend.
De nieuwe wereld, waarin virtuele teams steeds vaker deel uit gaan maken van onze werkelijkheid, presenteert veel uitdagingen en kansen. Communicatie is een belangrijke sleutel. Tegelijk is er geen enkele technologie die de dynamiek van een echte ontmoeting tussen mensen kan vervangen. Dat zal altijd een frustratie blijven. Waar trek je de grens? Hoeveel geld mag je uitgeven om mensen elkaar te laten ontmoeten, gewoon omdat dat zo vreselijke belangrijk is? Zo belangrijk dat de voortgang van een bediening op het spel kan komen te staan.

Zo voelt het

Alsof iemand je met een hamer tegen je hoofd heeft geslagen maar net niet hard genoeg om het bewustzijn te verliezen. Dat doen twee nachten in een vliegtuig en twee nachten plafond staren met iemand.

Vandaag aan de slag. Vanavond een groep studenten en morgen naar Adelaide. Nu even liggen, even de ogen dicht.... En het is pas 9.30

Australie, dag 2

De eerste nacht zit erop. Ik heb er een groot deel van meegekregen. Om 03.30 besloot ik toch maar een slaaptablet te nemen. Het plafond had ik al gezien en de David Baldacci's The Araignment was zo'n beetje half uit. Vandaag een rustige dag om alles op een rijtje te zetten. Kerken vragen om bijbelgedeeltes en thema's. De mediamensen worden onrustig. Die willen ook graag twee weken van tevoren weten waar de preek over gaat zodat ze "iets met het thema kunnen doen." Ach, ik vind het allemaal best. Tussen de bedrijven door moet ik m'n opdracht tot het ontwikkelen van een strategisch plan nog uitwerken. De prof moet het op 30 september in z'n inbox hebben.

De organisatie van twee mentoring clinics gaat ook door en de teams die de clinics uitvoeren hebben allemaal vragen waar ik ook niet zomaar het antwoord op weet. Al met al een hoop heen en weer gemail en ik realiseer me dat ik meer en meer tijd achter de computer zit om dingen regelen. Regelen vind ik niet erg maar herhaaldelijk regelen wel. Ik realiseer me dat ik op zoek moet naar iemand die me hierbij wil gaan helpen en die herhaaldelijke geregel niet erg vindt.

Foute boel

Dat had ik  beter niet kunnen doen; na aankomst i  Melbourne dacht ik even te gaan liggen . Drie uur later werd ik wakker en nu, weer een uur later, ben ik nog  half bewusteloos ik en ik denk niet dat het vandaag nog goed komt. Mijn idee om dit keer ook van de reis te genieten heb  ik tot op het laatst uitgeprobeerd maar ik kan niet zeggen dat het een groot succes was. In de wachtkamer, waarin passagiers zich als vee verzamelen en waarvan uit men zich gedwee het vliegtuig in laat proppen, viel me een oudere, veel te zware en praatgrage vrouw op. Ze legde uit, aan wie het maar wilde horen, dat al haar kleren in haar cabinebagage zaten. Ze had daar een bepaalde overtuiging over maar ik had de knop al omgezet. Luid gebarend en pratend zie ik haar de slurf in verdwijnen.

Even later ga ik toch ook de slurf maar in. Het vliegtuig neemt mij in zich op en ik zoek mijn stoel. Ik vind mijn stoel. En met wie mag ik deze keer de stille strijd aangaan over het hoe en wat van de gedeelde armleuning (meer een ‘armstreepje’)? Je raadt het al, de oudere, veel te zware en praatgrage vrouw. Zij zat al, dus is de armleuning al een beetje van haar. Dat kan nog wel wat worden. Gelukkig was mijn buurvrouw niet totaal ongevoelig voor non-verbale signalen en ze besloot haar spervuur van luchtige niemendalletjes te staken toen ik geluidsreducerende dopjes in  mijn oren begon te proppen. Vervolgens voelde ik me anderhalf uur schuldig dat ik de gelegenheid niet aangreep om haar het Evangelie te vertellen. Maar dat is helemaal mijn probleem.

Nu dus in Melbourne en ik bevind me in een mist van helemaal niets willen. Vanavond maar vroeg naar bed.

Dubbele dosis

Een dubbele dosis reistabletten maakt een mens behoorlijk slaperig. Van de 11 uur en 40 minuten naar Kuala Lumpur heb ik bijna alles gemist omdat ik sliep. Nu moet ik zes uur wachten voordat ik doorvlieg naar Melbourne. Voor het vertrekt had ik behoorlijk last van de reiskoorts; blooeddruk en hartslag omhoog: " Wat ga ik vergeten, wat moet ik nog doen" en "ik wil eigenlijk niet". Een soort van koortsgevoel. Ik had me voorgenomen om dit keer ook van de reis te genieten. Maar hoe zet je de knop? Reizen is voor mij het noodzakelijke kwaad dat moet geschieden alvorens op een andere plek te geraken. Dus zit ik voortdurend op m'n horloge te kijken. Onderweg sprak ik mezelf toe: "Nee, dit is niet vervelend. Dit is leuk. Gezellig reizen! Geniet er nou gewoon van."
Het lukt nog niet echt maar ik blijf oefenen om het gekrijs van de baby naast me in mijn leven te verwelkomen. Het delen van de armleuning met mijn buurman is niet langer een strijd maar een gelegheid om gezellig lichamelijk contact te hebben., Gelukkig was hij wat aan de dikke kant zodat z'n arm de te delen leuning niet al te vaak claimde.

De pot in de lounge schaft Groene Curry. Lekker. Dat maakt het reizen ook minder erg. Lekker eten!

Skippy, here I come

Op de dag dat ik vertrek voor een wat langere trip, zoals vandaag, beleef ik alles intenser. Mijn zes kilometer renrondje langs en door het Zestienhovense Park zal ik een maand lang missen. De Transavia vluchten die ik hoor opstijgen vanaf Rotterdam Airport zwijgen tot 13 oktober. Het missen van de stank van de A13 zal echter geen heimwee oproepen. Met name vandaag is de stank vreselijk. De wind beweegt nauwelijks maar komt uit het Oosten waardoor alle uitlaatgassen zo'n beetje recht op ons afkomen.

Ik denk nog even terug aan gisteren, aan mijn preek over "tijd," en hoe deze, gezien en gehoord de reacties van het publiek. blijkbaar best wel impact maakte. Maar met de opmerking "dat was een fijne preek," hoewel het altijd enigzins egostrelend is, kan ik niet zoveel. Ik wil dan graag weten wat dat ene punt was dat er voor iemand uitsprong en hoe dat gaat bijdragen tot een leven dat meer op Christus lijkt.

Het komende jaar wil ik graag weer "vol gas" gaan preken op de zondagen. Ik ben daarin zo in mijn element en het is gewoon een bijzonder groot voorrecht (twee bijvoegelijke, superlatieve , naamwoorden!!) om een schakel in het leven van mensen te zijn dat bijdraagt aan positieve verandering.

Nu moet ik gauw mijn koffer gaan pakken, backups maken, dropjes kopen, een herhalingsrecept paracod ophalen, schoenen poetsen, emails bijwerken (veel), biefstuk kopen, zorgen dat ik m'n nekkussen niet vergeet, hopen dat het vliegtuig zo vol is dat 'ze' me van arren moede een plekje in de businessclass gunnen, besluiten welke boeken er wel en niet meemogen en nog wat zaken.

Dus... eerst een kopje Fair Trade espresso!

Terug naar de tijd

Morgen spreek ik in de Driehoek over "tijd". Laat ik nu toch op 24 september 2007 een blog geschreven te hebben over chronos en kairos. Kan ik mooi gebruiken. De plaatjes die erbij zitten zijn ook leuk dus heb ik nu, en tien minuten gevuld, en plaatjes om de jongerendienst mee op te leuken.

De vraag is of ik een praatje wil houden over tijdsbesteding, discipline en dat soort fratsen. Als je tijd met God doorbrengt, hoe doe je dat dan, hoe lang mag dat duren en hoe frequent?

De vraagstelling impliceert dat het mogelijk zou zijn om je leven rondom God in te richten, of God een minuut of 20, 30 per dag te geven. Die minuten ben je dan intensief met Hem bezig en doe je ernstig je best om je niet af te laten leiden. De rest van de dag doet God nog steeds mee, maar bevindt zich dan een beetje meer in het randgebied van onze levens.

Nu zou je misschien verwachten dat ik zou schrijven dat dat allemaal onzin is, maar dat doe ik niet. Ik ben best wel van de 'geestelijke disciplines'. Die moeten we beoefenen om karakter te ontwikkelen, wijs met onze tijd om te gaan en om God en zijn Woord beter te leren kennen. Maar, als je je leven onderwerpt aan een bepaald regime, gaat dat regime jou vormen. Dat kan wettisch en kunstmatig overkomen en zo voelt dat ook als je eraan begint. Net als gitaar spelen. Dat klinkt van geen klant als je begint maar wat ben je ongelooflijk blij als je je eerste EM7 speelt en erachter komt dat het aanslaan van de zes open snaren ook een accoord is volgens mij een EM7-9). De overwinning op jezelf als de de F kunt spelen en alle zes de snaren hoort, of later F#Maj9. Als je je overgeeft aan een regime van minimaal een half uur oefenen per dag, speel je na een paar maanden zonder te kijken en schijnbaar zonder na te denken de meest exotische accoorden.

Ik werp me wel eens op solostukken die ik dan tab voor tab uit mijn hoofd leer. Uren, dagen, weken gaan erin zitten. Als ik dan na die vele weken het eindelijk onder de knie heb en het stuk 37 keer heb gespeeld kan ik me niet meer voorstellen dat ik ooit dacht dat het moeilijk zou zijn.

Als het om onze geestelijke ontwikkeling gaat, lijken velen te denken dat dat iets is dat wel vanzelf gaat. Niet dus. Studie, lezen, leren, nadenken, debatteren; het hoort erbij en als ik het niet bewust opzoek en toepas, komt mijn geestelijk leven niet verder dan een open accoord. Maar dat kan iedereen spelen en het maakt je geen gitarist.

Tijden veranderen

Gisteren kreeg ik een update van m'n agenda voor Australië. Er zijn vier Life Direction weekenden gepland maar het loopt niet echt storm met de aanmeldingen. Voor het eerste weekend in Adelaide zijn momenteel slechts vier aanmeldingen. Er zullen er wel meer bijkomen maar het zal geen grote groep worden. Daarna volgen Sydney, Geelong en Melbourne.

In de christelijke wereld is het aanbod van "produkten" steeds groter aan het worden en iedereen die zijn/haar produkt aanprijst vindt natuurlijk dat iedereen dat produkt zou moeten kopen.

Toen ik 15 jaar geleden begon met mijn Life Direction seminars, gaven vrijwel alle deelnemeers aan nog nooit een gaventest of temperament onderzoek te hebben gedaan. Tegenwoordig is dat wel anders. Er zijn gratis online tests die veel uitgebreider en ook beter zijn dan het spul dat ik gebruik.

Misschien is de tijd gekomen dat ik m'n seminar naar de prullebak moet slepen: het komt niet langer tegemoet aan de behoeften van de gemiddelde, redelijk zelfbewuste christen.

Wat is de behoefte van de gemiddelde, redelijk zelfbewuste christen dan wel? Ik zou het niet weten. Wat ik wel weet is dat produkten met een hoog entertainment en ervaringsgehalte leuk verkopen. In die categorie heb ik niet zoveel te bieden en, eigenlijk, als ik eerlijk ben, vind ik een kerkdienst op zondagmorgen nog het mooist. De mensen komen toch wel en ik kan zeggen wat ik wel.

Gelukkig zitten al mijn zondagen de komende vier, vijf weken barstensvol met dat soort diensten. Onder andere drie diensten in de grootste kerk van Victoria.

Hoe kom je op die preekstoel terecht? Dominees beschermen immers hun preekstoel steeds nauwgezetter.

Het is vaak het resultaat van jarenlange relaties en netwerken. Die grote kerk in Victoria staat graag hun preekstoel voor de drie diensten af omdat de voorganger en ik elkaar al lang kennen. Toen de dominee nog in een kleine gemeente diende en een internationaal spreker een welkome afwisseling was, sprak ik daar ook al. het vertrouwen dat toen is gaan groeien is nu de aanleiding voor de uitnodiging. Ik zal via deze blog weer dagelijks verslag doen van mijn ervaringen. Ik heb er echt zin in.