Twee dagen later

Afgelopen zondag markeerden we ons afscheid van de Brandaris. Martha en ik kregen de grootste bos bloemen ooit mee. De meeste gemeenteleden hadden gehoor gegeven aan de oproep om een bloem mee te nemen. Thuis heeft Martha de giga bos in tweeën gesplitst. Die heb ik maar even digitaal vereeuwigd. Ziehier:

Hectisch

Dit wordt een hectische week en ik heb m'n werk voor deze week keurig gepland en verdeeld over vier dagen. Ik moet erg m'n best doen om me niet op te laten jagen maar mezelf dwingen om rustig aan te beginnen en het plan, zoals met mezelf afgesproken, uit te voeren. Als recreatief duiker staat er een regel op m'n netvlies gegrift: Plan je duik en duik je plan. Als je dat niet doet kun je jezelf en je buddy in groot gevaar brengen. Vandaar dat een duik altijd veel langer duurt dan de tijd die je onder water doorbrengt. Met duiken houdt je je gewoon aan die regel omdat je leven op het spel staat. In het gewone leven zou die regel voor mij ook moeten gelden maar ik laat me veel te gemakkelijk afleiden. Ik breng er toch niemand mee in gevaar? Toch kost het wat. Door me niet aan een plan te houden moet ik bijvoorbeeld 's-avonds boeten; er moet doorgewerkt worden. Alleen heb ik deze week geen vrije avonden. Het moet dus bij daglicht gebeuren.

Zojuist zes kilometer hardgelopen. Het Zestienhovense park ruikt heerlijk naar de herfst en datheeft een licht euforisch effect op me. Zag voor het eerst de FYRA over het HSL traject rijden.

1. Een strategisch plan voor Member Care ontwikkelen: twee bladzijden per dag (meer mag ook, maar alleen als er tijd over is)
2. 
   Alle zeven presentaties voor mijn Life Direction Seminar (ik doe er vier achter elkaar in Adelaide, Sydney, Geelong en Melbourne) herzien en herschrijven en interactieve element inbrengen.
3. Vier opdrachten voor een van mijn Master onderwerpen (The Person and Work of Christ) herzien na feedback van de professor zodat ik een hoger cijfer kan halen. Waarom een hoger cijfer? Om onderzoek te mogen doen moet mijn gemiddelde een A- zijn (zeg maar een negen). Elke dag een.
4. Een uur per dag: administratie en netwerk. na onze GO-conferentie heb ik een aantal bladzijden vol met opmerkingen die uitgewerkt moeten worden en beloftes gedaan die ik na moet komen. Voordat ik volgende week maandag naar Australië ga moet de lijst zijn afgewerkt.

Ik ga aan de slag.

Uitgezonden

Vandaag worden Martha en ik door de Brandaris uitgezonden. We gaan niet ver. We blijven. En toch worden we uitgezonden. Ik vind dat belangrijk. We voelen ons bijzonder bevoorrecht om al 22 jaar voor OM te werken. De laatste zes jaren ging een deel van onze tijd in de Brandaris zitten maar de afgelopen twee jaar ging de aandacht, tijd en energie stapsgewijs al veel meer richting OM.

Nu worden we officieel teruggegeven aan OM.

OM is geloofszending. dat betekent dat we op God vertrouwen voor ons inkomen. Dat inkomen wordt door een vriendenkring opgebracht. Dat is best wel lastig. Regelmatig moet er aan de bel worden getrokken om dat inkomen op nivo te houden. Dan voel ik me net een bedelaar. Onlangs was ik het zo zat dat ik ergens gesolliciteerd heb. Maar dat was het ook niet. Ik moet vertrouwen hebben. Maar ook vrijmoedigheid om te communiceren.

We hadden ook kunnen blijven. Dat zou wat financiele ruimte hebben gegeven. Maar om daarom te blijven; dat doet een mens toch niet.

Ik zie er zo naar uit om weer alle aandacht en tijd te geven aan drie zaken:

1. Het vertellen van het verhaal van Jezus aan iedereen die het maar horen wil
2. Het werven van werkers om naar onbereikte gebieden te gaan
3. Het verhogen van de kwaliteit van de zorg voor werkers bij OM. Meer dan de helft van de zendingswerkers verlaat het veld omdat er niet goed voor ze gezorgd wordt. Als we deze werkers vast weten te houden, behalen we een enorme winst.

Boeken kiezen

Vandaag mag ik van mezelf aan een nieuw Bijbelboek beginnen. Ik heb de afgelopen maanden veel in 1 en 2 Korintiers gelezen en gestudeerd. Nu misschien een boek uit het Oude Testament? Het boek Ruth lijkt me wel wat. Het boek "The Gospel of Ruth" heeft me de afgelopen weken aangenaam verrast en het oude verhaal van de drie vrouwen en de losser heeft er een nieuwe dimensie bij gekregen. Ik realiseer me dat ook ik het slachtoffer ben van het Westers Evangelische bijbellezen waarbij heel veel verloren gaat. Ik heb daar al eerder over geblogged. Het Westers Evangelicalisme voedt haar volgelingen op met een telelenskijk op de Bijbel, waarbij het zoekplaatje ("waar vindt je Christus op deze bladzijde of in deze paragraaf") het uitgangspunt is. Om er met een groothoeklens naar te kijken waarbij heel veel culturele, geschiedkundige, theologische en antropologische details weer zichtbaar worden, is een verrijking.

Vandaag mag ik ook boeken opruimen. Het rechterstapeltje (zie hieronder) is mijn "postvak uit" en het linkerstapeltje is het "postvak in", waarbij ditmaal veel titels die onder de categorie "ontspanning" vallen. Voor hen die graag Engelse boeken lezen; op amazon.co.uk zijn veel boeken te koop voor een cent (+ een paar euro verzendkosten). Zo kom ik voor een prikkie aan veel van mijn lectuur. Vandaag echter geen tijd om te lezen. M'n allerlaatste opdracht voor dit jaar, Strategic planning and design, moet volgende week af zijn. Bovendien heeft een van mijn professors (de hypercalvinist) feedback gegeven en geeft me de kans om nog wat extra werk te doen. Uit zijn reactie blijkt wel dat hij het niet eens is met mijn iets minder Calvinistische opmerkingen. Dat krijg je als doctrine belangrijker wordt dan de Bijbel zelf. Dilemma: geef ik hem wat hij wil of houd ik voet bij stuk en ga ik de confrontatie aan?

Oeps, foutje

Gisteren schreef ik over "weest blijde" en nu blijkt na verder onderzoek dat er wel degelijk iets dergelijks staat en dat ik twee woorden door elkaar heb gehusseld en gehaald. Dat kan natuurlijk niet.

De verwarring is ontstaan toen ik "weest blijde" niet gemakkelijk terug kon vinden. In de King James is het namelijk vertaald met "Farewell." Tja, je moet er maar opkomen. De NBV en GNB laten Paulus, "Tot slot groet ik u", zeggen en de Statenvertaling meent, net als de NBG, dat Paulus de Korintiers opdraagt om blij te zijn.

Omdat de gemiddelde bloglezer 31 seconden op mijn blogpagina doorbrengt, zou ik nu moeten stoppen.

Voor de liefhebbers; als je op het plaatje klikt krijg je een leesbare verkenning van het woord de reden waarom de een Paulus "weest blijde" en de ander "Nou, tot ziens jongen", laat zeggen.

Je kunt ook besluiten om nu gewoon verder gaan met de rest van je leven.

Murray J. Harris, New International Greek Testament Commentary (Grand rapids: William B. Eerdmans, 2005), 932-3

Weest Blijde

Paulus schrijft in de gebiedende wijs (in de NBG althans). Een opdracht. Dit moet je doen. Geen suggestie en geen optie maar een directief: "Weest blijde". Vandaag ben ik redelijk blij. Op een schaal van 0 tot 10 zit ik op een 8,5 en dat is best hoog.

Maar wanneer is iemand blij genoeg om, zeg maar, de opdracht om blij te zijn voldoende te hebben uitgevoerd. Zou een 8,5 genoeg zijn? Een zesje?

Hoe kwalificeer je blijdschap? En hoe kun je nu iemand opdragen om blij te zijn? De kans is dan groot dat je gaat acteren om toch de indruk te wekken dat je voldoende blij bent en dus een voorbeeld bent van een uitgetogen bijbelse levensstijl.

Ik weet niet hoe het anderen vergaat, maar dit soort vragen stel ik als ik mijn Bijbel lees en bestudeer.

Ik pak de GNB en lees hetzelfde vers waar in plaats van "weest blijde", "zorg dat alles in orde komt" staat (2 Korintiers 13:11). En de NBV dan? Die zegt: "Beter uw leven." Alle drie gebiedende wijs maar de opdracht is zo totaal anders. Dingen in orde maken of mijn leven beteren, daar kan ik wel wat mee. Maar met "weest blijde"? M'n gevoel is sowieso niet zo heel erg onder de indruk van mijn verstand.

Een beeld helpt om de instructie beter te begrijpen. Hetzelfde woord wordt gebruikt voor de vissers die hun netten aan het repareren zijn (Mat. 4:21) of het beeld van een leerling die groeit en leert totdat hij net zoveel weet, of net zo leeft als zijn leraar (Lukas 6:40).

In mijn dagboek kan ik vandaag aantekenen dat na onderzoek te hebben verricht de conclusie is dat de NBG-vertaling de plank misslaat. Het oorspronkelijke woord heeft alleen in die zin iets met blijdschap te maken dat dit het gevoel zou kunnen zijn als, na gedane arbeid, het net weer in orde is.

Vandaag moet ik weer eens flink in de netten duiken, zodat ik vanavond terug kan zien op het net dat weer wat beter functioneert. En misschien ben ik dan wel blij.

hebzucht

Gisterenavond keek ik een kwartiertje naar het programma geven en nemen. Een kwartier is meer dan genoeg om er weer eens bij bepaald te worden dat hebzucht een van de diepste drijfveren in het leven van de mens is. Dat hebben ze goed begrepen bij de AVRO en die hebzucht is de basis van het spel warin mensen zoveel mogelijk prijzen moeten zien te vergaren en van elkaar afpikken. Alleen degene die de meeste prijzen heeft binnengehaald mag ze meenemen. De verliezers krijgen niets.

Misschien heeft het wel een evangeliserend effect. Wat bedoel ik?

Je vraagt je al kijkend af wat jij zou doen. Ik besloot voor mezelf dat ik maar beter niet aan zo'n programmam mee kan doen. Dat zou te confronterend zijn.

Ook heb ik al een laptop, handtas, koelkast, MP3 speler, camera en ondergoed. De vakantie naar Aruba is er waarschijnlijk een waar je alleen maar spijt van kijgt omdat je dan in zo'n vreetschuur terechtkomt, de hele dag aan het strand ligt en 's-nachts niet kan slapen omdat het hotel als "service" een animatieprogrammam aanbiedt.

Het juichende stel dat uiteindelijk van oor tot oor lacht en de verliezer nog een amicaal schouderklopje geeft, is een krachtig voorbeeld van meelijwekkende zieligheid; mensen die helemaal uit hun dak gaan omdat ze nu alles wat ze hadden twee keer hebben en daarbij twee andere stellen hebben overwonnen.

Zelfs dieren doen dat niet.

Ik hoop dat het mensen bepaalt bij de leegheid van hun ziel en hen naar de armen van God drijft. Daar wordt dat zielige, lege en hebberige hart langzaam maar zeker veranderd in een gevend hart! Het zou mooi zijn om daaromheen eens een spelprogramma te bedenken.

Anders

Vandaag ben ik officieel oudste af. Dat voelt best wel een beetje raar. Vooral omdat het eigenlijk niet zoveel anders voelt. Het zou veel vreemder moeten voelen. Ga ik me nu opeens anders gedragen? Anders spreken als ik voorga? Ik denk het niet. Ik heb gewoon geen eindverantwoordelijkheid meer. Wordt dan mijn betrokkenheid bij de gemeente anders? Een beetje wel.

Maar toch, ik blijf een keer per maand spreken, ga nu de zendingswerkgroep voorzitten en zit dus toch nog heel dichtbij het gemeentegebeuren.

De Brandaris blijft gewoon onze gemeente. Dat is al 31 jaar zo. Het is gewoon de leukste gemeente van Nederland! Omdat ze het zo goed doen? Welnee.

Eergisteren sprak ik een echtpaar dat overwoog om uit hun gemeente weg te gaan en naar een hippere kerk te gaan. Ik beloofde hen dat het ook in die nieuwe gemeente na zes maanden niet zo hip is als ze nu denken. Iedere gemeente heeft z'n onhippe dingen. Daar moet je mee leven. Die je dat niet, dan ga je zwerven. Sommigen vinden nooit hun draai en blijven rusteloos op zoek naar wat niet is. Je moet op een gegeven moment aanvaarden dat ook de kerk voor een heel groot deel gewoon mensenwerk is. Iemand die christen wordt begint aan een hele lange reis waarvan hier op aarde maar een heel klein stukje wordt afgelegd. Dat betekent dat je altijd met je eigen en andermans onvolmaaktheid geconfronteerd blijft worden. Als je daar doorheen niet de genade van God kan zien, heb je een groot probleem. De kans is dan groot dat je dan gaat splinteren en balken; van de ander een grotere mate van volmaaktheid verwacht dan van jezelf.

Biddende Job

Gisterenavond sprak een man me aan na mijn toespraak in de sporthal van Meerkerk waar 1200 man bijeen was voor de jaarlijkse evangelisatiedienst die door de gezamenlijk kerken wordt georganiseerd. Het is een enorm voorrecht om de weg naar het Leven te mogen uitleggen. Om te spreken over bekering en over de Weg van Golgotha als de weg die bij ons past, de weg waarvoor we oorspronkelijk zijn geschapen.

De man vertelde me dat het hem bijzonder had aangesproken dat God bij ons in onze pijn, in ons verdriet, verlies, vragen, teleurstellingen.

Te snel en gemakkelijk leggen predikers de lat bij geluk en voorspoed waardoor velen die lijden het gevoel hebben dat ze zich niet kwalificeren; dat God er niet voor hen is omdat ze Hem niet in alles kunnen danken. Kunnen we het lijders kwalijk nemen als ze wordtelen met vragen over ernstige persoonlijke tragedie. Is het fout om je in een levensseizoen te identificeren met Job die zijn geboortedag vervloekt? Zat Job ernaast toen hij dat deed en had hij normaal christelijk gedrag ten toon moeten spreiden en God danken, ondanks zijn tragedie. Was Job's ontdekking niet ten diepste dat God bij hem was? Ook in zijn diepste nood.

Zat deze man ernaast toen hij zijn auto langs de weg parkeerde en in een weiland zijn nood uitschreeuwde naar God toe? Hij vertelde hoe God Hem juist daar, in de schreeuw uit het diepst van zijn ziel ontmoette. En toch praat hij er maar weinig over omdat hij bang is voor het oordeel van zijn medegelovigen; je scheldt niet op God, je roept God niet ter verantwoording en je ondergaat het lijden in stilte. Niet dus.God nodigt uit om onze diepste zieleroerselen met Hem te delen. We leven in een krankzinnige wereld en het is een wonder dat niet meer mensen aan het leven kapot gaan. Het evangelie is de boodschap van hoop. God buigt zich naar ons toe, wacht niet op onze triomf maar wijst ons op Zijn triomf aan het kruis, hoe paradoxaal dat ook is.

Marc Chagall, Job Praying, 1960

Daar was 'ie weer

Gisteren zo'n beetje de hele dag op bed en op de bank doorgebracht. Het is lang geleden dat ik gevloerd werd door een heuse migraine. Meestal blijf ik wel op de been met behulp van paracod, maar dat was er gisteren niet tegenop gewassen. Geprobeerd om in een boek te beginnen waarvan ik dacht dat de titel me wel wakker zou houden en voor wat afleiding zou zorgen: "First, break all the rules." Warempel, het deed wat ik hoopte, het hield me wakker en leidde me af. Het is het resultaat van onderzoek onder 80.000 managers die in zo'n 400 bedrijven werken. Nooit eerder is er op zo'n manier onderzoek verricht en het levert veel kostbaar inzicht op over hoe je een sterk team bouwt. Ook staan er geweldige one-liners in: "Werknemers die ontslag nemen gaan niet perse weg omdat het bedrijf hen niet aanstaat; ze gaan weg bij hun directe chef of manager."

In een gezond team kunnen werknemers stelling een met een tien beoordelen: "Ik weet wat er in mijn rol of taak van mij verwacht wordt." Wordt dit structureel met minder dan een tien beoordeeld dan is er een grote kans dat de werknemer ergens anders gaat kijken.

De afgelopen weken heb ik geluisterd naar mijn nieuwe teamleden en ik krijg meteen mijn eerste huiswerk op een presenteerblaadje aangeboden: zorg dat iedereen in je team precies weet wat er van hem en haar verwacht wordt.

Een dagje migraine heeft in dit geval geleidt tot inspiratie.

Wel heb ik Sietse moeten vragen om mijn preekje voor vanmorgen over te nemen en de dienst te leiden. Sietse en zijn vrouw Jacqueline zijn twee helden. Ondanks alle drukte is het meteen van: "maak je nergens druk om, laat het los, we gaan het oplossen." Zo'n houding is zo geweldig bemoedigend!

En nu moet ik als een speer van deze blog naar een leeg Word velletje om aan mijn preek voor vanmiddag te werken. Het evangelisatieteam Meerkerk heeft me uitgenodigd om te spreken tijdens de jaarlijkse Lindedienst. Ik zie er naar uit . Een volle sporthal en de kans om over de genade van God te spreken. Dat is zo'n voorrecht. Er is een weg uit onze ellende en hopeloosheid, uit onze zelfzucht en arrogantie, uit onze pijn en verdriet. En die weg is Jezus!