Slappe Hap

Een slap blogweekje achter de rug. Een conferentie absorbeert zoveel energie. Een paar honderd mensen om me heen is als een adrenalinestoot en het is moeilijk om rustig en stil te worden. Er is altijd wel ergens actie en er zijn altijd mensen om mee te praten.

De weg terug was een marteling. Van het Oosten van Nederland naar het Westen is op zich niet zo'n ingewikkelde onderneming. Om niet ter vervallen in een litanie van zelfmedelijden houd ik het kort: Nederland is een grote file geworden en er is niemand die de politieke moed heeft om het probleem echt aan te pakken. We staan met elkaar toe dat het probleem structureel groeit. Gisteren vroeg ik me af of er nog wel mensen aan het werk zijn. Het lijkt er namelijk op dat ze allemaal in de auto zitten.

Ik heb suggesties voor structurele oplossingen maar ik noem ze niet want niemand kan en zal er iets mee doen. Ik zou geen goede politicus zijn want ik zou maatregelen gedwongen implementeren en mezelf razend impopulair maken omdat ik me zou me bemoeien met de religie van de gemiddelde Nederlander; de religie van zelfbeschikking en individualisme; het recht om in een cocon van valse zekerheid te leven en een wereld te creëren die exclusief de mijne is.

De vaart

De vaart zit er lekker in. Vanmorgen om vier uur klaarwakker en begonnen met het “proofreaden” van een tweetal opdrachten. Dat levert altijd veel werk op. Kromme zinnen, die oorspronkelijk recht leken, verbanden die verdwenen zijn omdat ze alleen maar in m’n hoofd zaten, verleden en tegenwoordige tijd die door elkaar lopen en ga zo maar door.

Nog een nachtje hier op de OM conferentie en dan mag ik weer naar huis. Ik ben nog op zoek naar iemand die een auto met trekhaak heeft en de caravan van Delden naar Barendrecht wil slepen (vrijdag, zaterdag of zondag). Tot nu toe heeft m’n zoektocht niets opgeleverd.

maalstroom

De afgelopen tien dagen ben ik wat aan het pootje baden gegaan met mijn nieuwe rol. Op het terrein van Member Care is veel werk te verrichten. Communicatie, het ontbreken van een eenduidige definitie, olifanten die iedereen ziet en waar wel over gepraat wordt maar niet met het beest op tafel, en zo zou ik wel even door kunnen gaan. Levensbedreigend? Nee, gelukkig niet, maar wel belemmert het in veel gevallen de resultaten en de saamhorigheid. Het is in ons eigen belang en tot eer van God dat we eraan werken om altijd en overal door een deur kunnen met hen waarmee we nauw samenleven en/of werken. En het begint en eindigt vrijwel altijd met communicatie. Ik denk dat ik daar maar eens ga beginnen.

Fris

Vanmorgen een zevental kilometers hardgelopen. Dat voelt toch anders dan in Rotterdam. Hier voel je dat je longen zich met lucht vullen. In Rotterdam vullen je longen zich ook wel met lucht maar er blijft een residu achter.

Misschien dat ik daarom al lange tijd een zere keel heb.  Normaal is dat na een paar dagen over als ik uit R´dam weg ben maar dit keer blijft het wat hangen.

Dat was het moppergedeelte van de Blog.

Het geeft ontzettend veel energie om hier te zijn. Het probleem is hoe je nu bepaalt wat je wel en niet kunt doen en waar je moet beginnen. In mijn nieuwe taak is dat best wel ingewikkeld. Eerst maar luisteren dus.

De zigeuner

Dat je thuis wat meer ruimte heb, voel je vooral als je een paar dagen in een caravan doorbrengt. Laat ik het maar meteen zeggen: ik ben niet zo’n tenter of caravanner. Je draait je om en er valt wel iets op de grond. Je doet alles potdicht en toch weten muggen de weg naar binnen te vinden. Maar goed, naast deze relatieve ongemakken is het wel heerlijk stil ’s-nachts, waait de wind door de open ramen (aangezien de muggen toch naar binnen kwamen maak ik het ze nu een stuk makkelijker en, bovendien, DEET 40% doet wonderen. Daar houden de muggen echt niet van) en heb een heerlijk plekje om te terug te trekken.

Vooral veel praten over Member Care en met de Member Care werkers. Wat een uitdaging om erop toe te zien dat de teams over de hele wereld verspreid gezond functioneren. Dat gebeurt helaas nog lang niet altijd. Temperamenten die met elkaar bosten, grote en kleine ego’s die in de weg zitten, verschil van visie die leidt tot verwijdering tussen mensen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Zijn het dan van die koppige mensen. Welnee, gewoon mensen zoals jij en ik. We gaan leuk met elkaar om en geven elkaar de ruimte. Dat gaat goed totdat je met elkaar op 20 vierkante meter moet gaan samenwerken. De meeste mensen hebben een genadebuffer die veel op kan vangen maar die buffer raakt wel eens een keer leeg. Tja, en dan moet je wat. Een botsing bijvoorbeeld.

Het zijn ook net mensen, die OM-ers.

Uitgetelt

Martha ligt uitgetelt in de caravan. Twee uur lopen en hardlopen (afwisselend 10 min. hardlopen, 10 min. lopen) was net iets teveel van het goede. Dat komt ook omdat het iets langer duurde dan gepland omdat we een soort van de weg kwijt waren. We hebben het gezellig, jammer dat Martha vanmiddag weer terug naar huis gaat.
De hele dag praten en vergaderen zuigt energie. Aan de andere kant geeft het energie. Het motiveert, stimuleert en enthousiasmeert maar aan het eind van zo'n dag worden de benen wat wobbelig.
Ik heb een krat met boeken mee om m'n laatste opdrachten voor dit jaar af te werken maar moet er nu wel echt aan beginnen. Als ik de deadline niet haal moet het over! Daat zit ik niet op te wachten.

Gaan`

Gisteren begon de "GO" conferentie waar enkele honderden nieuwe OM-ers zich voorbereiden om de wereld in te gaan. Ik houd me hier vooral bezig met het programmaonderdeel voor de OM staf en vul m'n dagen met vergaderingen en individuele ontmoetingen. Er zijn zoveel stafwerkers en het is vrijwel onmogelijk om ze allemaal te leren kennen. Toen Martha en ik 22 jaar geleden bij OM gingen werken waren er zo'n 800 werkers. Momenteen zijn dat er meer dan 6000!

We hebben geen goede voetballers en vallende glazen

Lees hier onze meest recente nieuwsbrief

Een veelbelovende jonge voetballer, een spits, verzuchtte na een aantal wedstrijden, die zijn ploeg overigens won maar waarin hij zelf niet een keer scoorde, "er is in onze ploeg echt niemand die een beetje normaal kan scoren." Aan het feit dat zijn ploeg alle wedstrijden had gewonnen ging hij voorbij. Wat hij deed was zijn eigen falen projecteren op het hele team. Dat is natuurlijk hardstikke fout, zeggen alle weldenkende bloglezers. Als je wat dieper doordenkt, ontdek je dat eigenlijk wel vaker gebeurt en in verschillende contexten. Het zit diep in onze genen verankerd om, als het enigzins mogelijk is, iets buiten onszelf de schuld te geven voor ons persoonlijk falen of tekortschieten. De wereld heeft ons een taboe op falen en tekortschieten opgedrongen. Winnen en succes is het devies! Het is grappig om te zien hoe dat mechanisme in verschillende culturen op unieke manieren wordt verhuld. Als ik door mijn onhandigheid een glas van de tafel zwiep dat op de grond kapot valt is de reactie bijvoorbeeld, "Jan heeft een glas laten vallen. Het stelt niets voor, ze kosten toch maar vijf cent bij Ikea." Mijn reactie zou kunnen zijn, "dat heb je vaker met die goedkope zooi van Ikea, dat valt te pas en te onpas van tafels af." Doe ik hetzelfde in het Midden Oosten, dan zal de reactie zijn, "er is een glas van de tafel gevallen. In het eerste geval heb ik het wel gedaan maar het wordt op zo'n manier weggewuifd dat de persoonlijke, psychische en emotionele schade minimaal zal zijn. In het tweede geval is er helemaal geen schade omdat het glas om onverklaarbare redenen viel.

"Ja ik weet wel dat ik het deed maar ik deed het eigenlijk ook weer niet."

"Het feit dat ik niet heb gescoord is waar, ja, maar dat heeft alles te maken met de lompe manier waarop ik die ballen door mijn zogenaamde ploeggenoten krijg aangespeeld."

"Ja, we hebben verlies geleden maar dat komt echt niet door mij. Ik heb gewoon gedaan wat ik moest doen, elke dag van negen tot vijf. 'Ze' hebben het gewoon verknald."

Zodra we merken dat, ongeacht in wat voor teamsituatie, we denken in termen van "zij en ik" of "zij en wij", moeten we ons realiseren dat we een potentieel probleem hebben. Niet "zij" maar "wij", of "ik". En daar moet iets aan gedaan worden; of (her)ansluiten bij het team, of voor jezelf beginnen zodat je voor de rest van je leven in de ogen van anderen altijd "zij" zult zijn.

Ik word oud

Lees hier onze meest recente nieuwsbrief

Ik vergeet veel. Heel veel. Toen ik zestien was had ik dat probleem niet. Ik had zelfs geen agenda. Ik onthield alles. Nu moet ik ervoor gaan zitten om me te herinneren wat er gisteren ook weer gebeurde. Namen van mensen die ik al heel erg lang ken? Ik staar naar hun gezichten en vraag me af hoe ze heten.

Ik ben gelukkig niet de enige. Het overkomt meer mensen die zich in de zogenaamde middelbare leeftijd bevinden. Maar het is oervervelend. "Dat schrijf ik thuis wel op." Niet dus. Thuisgekomen is er een vage herinering aan iets dat ik op zou schrijven. Maar wat?

Ik heb inmiddels zoveel "papers" geschreven dat ik nu onderhand wel zou moeten weten hoe voetnoten en verwijzingen gedocumenteerd moeten worden. Dat komt nogal nauw bij academisch werk (stelletje muggenzifters). En toch grijp ik nog vaak terug naar de voorbeelden en bij de laatste correctie vind ik nog altijd punten en komma's die ontbreken of verkeerd staan. Ik vergeet het gewoon. En dat frustreert enorm.

Genieten van gebakken lucht...

Lees hier onze meest recente nieuwsbrief

Gisterenavond sprak ik tijdens de maandelijkse "Hoop Praise" in Dordrecht en het thema was "genieten." De schriftlezing was uit het meest deprimerende Bijbelboek Prediker waarin we o.a. het vers vinden,"wie kan iets genieten buiten Hem om?" Dat is zo'n beetje het enige vers in het boek waarin nog wat uitzicht te vinden is.

De rest van het verhaal is min of meer een uitvoerige verhandeling over "lucht en leegte."Hoe dan ook, het was een geweldige gelegenheid om het "genieten in Hem" uit te diepen en de link naar het Evangelie, het Goede Nieuws, is snel gemaakt. Zo'n tien mensen besloten om het genieten met God te omarmen en Christus te gaan volgen. Ik maakte het niet al te makkelijk en sprak over bekering, totale overgave en de heerschappij van Christus. Aan het vinden van het ware Leven hangt een stevig prijskaartje: je verliest je leven om, eenmaal door de deur heen, te ontdekken dat je het Leven vindt. Als je eenmaal dat Leven hebt gevonden kun je je nog maar moeilijk voorstellen waarom dat je al die jaren hebt tegengesparteld om dat vast te houden waarvan je eigenlijk al wist dat het een hoop gebakken lucht was.