Gebrek aan uitzicht

De wereld van veel mensen is bijzonder klein. Om net even iets anders naar zaken en/of het leven te kijken is vaak al teveel gevraagd. Hoe komt dat? Vaak is die kleine wereld al groot genoeg, soms zelfs groter dan men aankan.
Voorbeeld; een organisatie waarin vele miljoenen euro's in omgaan kan het zicht op een unieke en bijzondere partnership laten stranden omdat men zich druk maakt om 2000 euro. Dat komt dan omdat de sleutelfiguren die dit soort beslissing nemen niet verder wil en kan kijken dan hun neus lang is.

Ons unieke opleidingscentrum in India waar onderwijzend personeel wordt opgeleid, leiders worden getraind en voorgangers gekweekt (op hoger en wetenschappelijk niveau) heeft dit kunne bereiken door de hulp van een gerenommeerd Canadees theologisch seminarie. Na tien jaar komt aan deze samenwerking een eind om 2500 euro op jaarbasis. India ziet niet hoe ze dat geld bij elkaar kan brengen en het seminarie besluit om niet winstgevend activiteit en te termineren. Beide neuzen blijven in geld steken en kunnen niet verder meer kijken. Dat is echt gebrek aan uitzicht. En dat terwijl de grotere organisaties die om beide instituten heenstaan op jaarbasis miljoenen binnenhalen. Dat gebeurt er als je teveel in je eigen verhaal blijft steken.
En dat steekt.
Op microniveau gebeurt hetzelfde. Het is oermenselijk. Vasthouden wat je hebt. Het probleem is dat je dan uiteindelijk niet anders meer kan dan het grotere verhaal alleen maar vanuit je eigen kleine huisje interpreteren. En neem van me aan dat onze deuren en raampjes te klein zijn en altijd maar een stuk van het panorama laten zien.
Goed, ik heb het bommetje gedropt bij de "powers that be" en gevraagd wat er aan problematiek overblijft als die 2.500 euro niet langer een probleem zijn. Ben benieuwd en wordt vervolgd.

Gods plan en inspanning

Als we ons voor anderen inspannen beantwoorden we aan een universele, kosmische wet. Paulus schrijft aan de Korinthiers dat hij zich voor hen inspant omdat hij wil leven volgens Gods plan (2 Kor. 10:13-14). Die twee gaan altijd samen. We zijn geschapen, niet om er alleen maar voor onszelf te zijn maar om te investeren in anderen. Dat is best wel ingewikkeld in een samenleving waarin het narcistische individualisme tot recht is verheven. We sluiten ons op in onze gemiddeld 16 tot 125 vierkante meter woonoppervlak. Vandaaruit plannen en beleven we ons bestaan. Dagblad Trouw meldt vandaag dat het sociale leven van Nederlanders steeds meer naar het internet verschuift. "Gemeenschap per draadje" zou ik het willen noemen. Niets kan een levende ontmoeting vervangen en het is belangrijk dat we dat blijven doen. Aan de andere kant stelt het internet ons in staat om ons steeds grotere netwerk van vrienden te onderhouden. Een kattebelletje hier, een schimpscheut daar. Tien jaar geleden zouden we ons afvragen of "die en die" nog wel in leven is. Vandaag kunnen dezelfde "die en die" ons van real time updates voorzien: "ben even naar de wc, moet grote boodschap doen", "vanmiddag met m'n dochter naar de dierentuin", "ben nu onderweg naar Groningen en zit in de trein". Onzin? De meeste Nederlanders zullen dit wellicht onzin vinden. Ik vind het wel iets aardigs hebben. Ik hou bijvoorbeeld via twitter (gekoppeld aan facebook, blogspot en Hyves) mensen op de hoogte van soomige van de boeken die ik lees en dat heeft er al regelmatig toe geleidt dat 'volgers' dat boek ook zijn gaan lezen. Indirect kan ik dus beinvloeden. En dat is leuk.
Maar dat heeft niet veel meer te maken met het je geestelijk en fysiek inspannen voor anderen. De virtuele wereld heeft mooie kanten maar de echte wereld is toch het mooist. In het echte kontakt met anderen word ik bemoedigd, gesteund en gecorrigeerd. Daar zijn echte, levende mensen voor nodig.

Skype

Gisteren zat ik een Skype Conference Call voor met acht deelnemers uit Engeland, Singapore, Maleisie en Dubai. Zoals de meeste trouwe bloglezers weten kom ik uit Nederland en dat telt ook mee als een land.
Het was een nachtmerrie. De geluidskwaliteit was slecht, deelnemers vielen weg en haakten weer aan, enkele van mijn collega's zag ik demonstratief hun headset op hun buro gooien. Toch wat meters gemaakt en een echte vergadering afgesproken in Februari 2010. Dat ligt nog heel ver weg en ik wilde graag dat we elkaar dit jaar nog konden ontmoeten maar iedereen is druk, druk, druk.
Veel agendapunten komen niet tot een oplossing of aktie en dat is al twee jaar zo. Veel praten, weinig konkrete plannen en een aantal gefrustreerde teamleden.
Met de teamleden afzonderlijk gepraat. Iedereen heeft een eigen kijk op en verzie van de (gewenste) werkelijkheid. Het wordt te weinig naar elkaar toe uitgesproken. Werk aan de winkel dus.
Nog een paar uur hier en dan weer richting Manchester.

Onderweg

Het is 25 minuten lopen van mijn huis naar Rotterdam airport, inclusief check-in en beveiliging. Ik houd van kleine vliegvelden. Geen gedoe en vrijwel altijd vetrekken de vluchten op tijd. Vandaag en morgen zit ik in Carlisle waar het internationale kantoor van OM is gevestigd. Mijn nieuwe rol als Member Care baasje houdt onder andere in dat ik deze trip regelmatig moet gaan ondernemen. Uur vliegen naar Manchester en dan twee uur in de trein. Krant, boeken, laptop en dossier mee. No sweat.

Ik ben de norm

Paulus schrijft over mensen die zichzelf met anderen vergelijken en zichzelf daarbij als maatstaf nemen. Hij zegt dat deze mensen ongelofelijk stom zijn. Hoe werkt dit?
Men neme een mens, bij voorkeur mij, en verheffe deze tot norm. Alle andere mensen worden vanaf dat moment langs deze nieuwe norm gelegd en gemeten. Uiteraard schieten de meesten tekort. Hoe komt dat? Ik rek mijn norm gewoon op zodat de ander het net niet haalt.
Want:

Als jij steelt, is het fout,
maar als ik steel, is het anders; ik deed het echt niet voor mezelf.

Als jij liegt, ben je geen knip voor je neus waard,
maar als ik lieg, kan ik verklaren waarom het nodig was; ik deed het om jou te sparen.

Als jij je mond houdt wanneer je had moeten spreken, ben je een lafaard,
maar als ik zwijg, is het omdat ik gevoelig wil zijn, de ander de ruimte wil laten.

Als jij geeft is het altijd te weinig,
maar als ik geef is het weldoordacht en overwogen.

Als jij Jantje Smit leuk en aardig vind,
dan kom je nog niet tot aan mij knie.

Dat, zo'n houding, zegt Paulus, is ongelofelijk stom. Kwam Christus niet juist daarvoor, om de mensen erop te wijzen dat de enige, die de plaats in het centrum van het bestaan toekomt, God de vader is?
Dat betekent dat ik opzij moet stappen en Hem bewust die plaats geef in mijn leven. En weet je, het gevolg is dat je meteen een stuk minder hoog van de toren blaast. Niet langer "kijk mij nou" maar vooral "kijk Hem nou."
Met Hem als norm valt alles in het leven weer in het juiste perspectief en ben ik vrij om de waarheid te spreken, van harte te geven, betrouwbaar te zijn en van harte van mensen houden die Jantje Smit cedees in huis hebben.

Vier stoelpoten

De tijger en de temmer gaan zo leuk met elkaar om omdat de temmer een stoel of kruk met vier poten voor de neus van de tijger houdt. De tijger ziet in die poten vier potentiele vijanden en doet zijn best om op alle vier z'n aandacht te richten. Dat is ook voor een tijger een beetje teveel van het goede met als gevolg dat het een verlammende werking heeft op het beest. Tegenwoordig zie je vaker dompteurs met een zweepje maar goed.
Teveel prioriteiten in ons leven hebben hetzelfde effect. Ik moet vandaag eingelijk studeren maar ben alleen maar bezig met een andere taak die op dit moment urgenter is. Officeel begin ik op 1 september met mijn nieuwe Member Care role maar langzaam aan wordt ik er al door opgezogen. Vandaag een Skype Conference Call voorbereidt en een "award-ticket" geboekt om donderdag naar Manchester te kunnen vliegen om (hoognodig) tijd door te brengen met een aantal teamleden in ons hoofdkantoor in Carlisle.
Waar ik nu naar op zoek ben is een stoel of een kruk met een poten.
Zakengoeroe's zullen me vertellen dat ik het niet goed doe maar ik kan ze vertellen dat de ideale wereld waarin goedbetaalde managers zich kunnen omringen met goedbetaalde secretaresses en personal assistents niet mijn wereld is.
En, in boeken over deze materie is het model altijd mooier dan de harde werkelijkheid

Seks Sells

De afgelopen week heb ik een analyse gedaan. Welke trefwoorden in Blogonderwerpen trekken de meeste lezers aan? Je raadt het al; onderwerpen waar het woord seks in voorkomt staan met stip bovenaan de lijst. Hoe zou dat toch komen? En hoe komt het dat '30.000 kinderen dood per dag door infwctieziektes en slecht drinkwater' nauwelijks tot 'hits' leiden. Ik denk dat honger en ziekte te ver van ons afstaat en dat seks de nieuwsgierigheis prikkelt omdat het iedereen persoonlijk raakt. Seks, dat rare onderwerp waar een mysterieuze waas omheen hangt houdt jou en mij bezig. We zijn de hele dag bezig met aantrekken en afstoten, in onze gedachten prooien aan het selekteren. Met die erotische spanning weten we maar moeilijk om te gaan. De een geeft aan zijn passies de vrije loop terwijl de ander deze in toom probeert te houden. Kuisheid is voor velen slechts een ideaal. Maar ze zijn er gelukkig wel; mannen en vrouwen die trouw en zelfdiscipline als waarde hoog aanslaan en ernaar leven. Makkelijk is dat niet in een samenleving die zo'n beetje alle taboes heeft overwonnen en aan de rauwe, tomeloze en primitieve seksuele drang alle ruimte geeft. 'Als jij je er maar gied bijvoelt en de ander geen kwaad doet, dan is alles geoorloofd.'
Ik ben voor kuisheid en gezonde grenzen. In het bijbels denken staat het welzijn van de ander centraal. Dat is vooraleerst een mentale en pricipiele keuze. Eigen gevoelens en passies zijn daarbij niet leidens, maar volgend. En dat is heus wel te doen. Maar in onze sterk geindividualiseerde samenleving waar 'ik' god is, een boodschap waar vooral om gelachen wordt. In stilte ook door vele volgelingen van De Weg.
I

Christianity Rediscovered

Met positieve verbazing heb ik tot in de late nachtelijke uurtjes "Rediscovering Christianity" gelezen. Het beschrijft een invalshoek betreffende de zendingsopdracht die ik niet zo goed kende. Heel veel gedachten zijn zeer herkenbaar omdat ik daar in mijn zoektocht naar waarheid ook op ben gestoten. Voor zover ik weet is het boek niet in het Nederlands vertaald en dat is jammer omdat het zou bijdragen aan een gezonde discussie over de taak en de plaats van de kerk. Het boek helpt begrijpen waar de kerk ontspoord is en waarom nog steeds heel veel kerken op dat zijspoor blijven doordenderen. Onze 'manier' van kerk zijn en wereldevangelisatie is zo verweven met onze cultuur dat we eigenlijk niet anders meer kunnen denken dan in de patronen waarmee zijn opgegroeid. Hoe komt het bijvoorbeeld dat zoveel kerken bezig zijn om hun 'programma' zo aan te passen dat het aantrekkelijk wordt voor buitenstaanders om de diensten bij te gaan wonen. Vinden we een "zoekervriendelijke" kerk in het Nieuwe Testament. Ik had onlangs een gesprek met enkele kerkleiders die een voorganger zochten die de kerk zou helpen om programma's te ontwikkelen die buitenstaanders aan zouden trekken.
De roep om aantrekkelijke diensten te organiseren komt voornamelijk de eigen behoeften van de kerkgangers tegemoet. Het wordt voor hen leuk om de diensten bij te blijven wonen. Maar, ten koste van wat?
En, hoe ziet zo'n aantrekkelijke dienst er dan uit? Vlotte sprekers die hun publiek wel 15 minuten weten te boeien, snelle presentaties, gestroomlijnde liturgieën en desnoods koffie tijdens de dienst. Let wel, ik zou het zelf ook veel leuker vinden.
Maar, is dat het dan?

Waarom slagen we er nauwelijks in om mensen in hun cultuurgroepen en "stammen" te bereiken? Omdat we verwachten dat ze naar ons toekomen, of, omdat we ons blijven richten op het bereiken van het individu.
Wat verklaart het relatieve succes van "Thugz Church" in Rotterdam? Het succes ligt hierin dat Daniel de Wolf en zijn team besloten om bij de "stam" te gaan leven en hun levens met de leden van die 'stam' te delen. Dat is authentieke evangelisatie. Maar welke kerk vaardigt mensen of om juist dat te doen? We hebben liever dat de "stammen" naar ons toekomen zodat we als kerk gaan groeien en steeds meer middelen inzetten om het leuk voor onszelf te maken en te houden.
Welke kerk in Nederland heeft de moed om een advertentie te plaatsen waarin een voorganger gezocht wordt die een salaris krijgt van 40.000 euro en deze voorganger vervolgens naar een plek stuurt waar mensen het Evangelie nog nooit hebben gehoord? Dat doet geen enkele kerk. terwijl het haar voornaamste opdracht is! Als iemand in de kerk al de wens heeft om dat te doen wat Jezus de kerk heeft opgedragen staat hij/zij er veelal alleen voor. De kerk wil daar best wel 250 euro per maand aan geven maar dan heb je het wel gehad.
Kortom, de woorden van Jezus waarbij Hij 2000 jaar geleden al vaststelde dat de oogst niet het probleem was en is, blijken actueel. En net zo actueel is het gebrek aan werkers! En waarom? Omdat de kerk wereldwijd lijdt aan een chronisch navelstaren waarbij meer dan 90% van haar bronnen worden geïnvesteerd in haar zelfbehoud.

Hier de link naar een Engels evaluatie van het boek.

Alles letterlijk

In ben het boek van A. J. Jacobs aan het lezen: "The year of living biblically". AJ noemt zichzelf agnost (letterlijk: een 'nietweter'). Als experiment is hij een jaar lang zo letterlijk mogelijk de bijbelse wetten, voorschriften en instructie gaan navolgen. Hoe moeilijk (onmogelijk) dat is, beschrijft hij in zijn boek; de dilemma's waar hij mee worstelt (mag je bepaalde wetten ook figuurlijk interpreteren? Zo ja, waar trek je dan de lijn?) en keuzes waar hij voor komt te staan ("als ik een overspelige tegenkom, zal ik hem moeten stenigen").
Wat het boek vooral laat zien is dat de christenen er eigenlijk maar een zooitje van maken. Iedereen kiest die zaken waar hij/zij zich wel aan wil of zal houden en welke hij/zij meent niet meer te hoeven houden omdat de wet in Christus vervult is.
"Ja, maar de wet heeft niet afgedaan", zo begint dan meteen de discussie.
En daarmee is het strijdtoneel meteen bepaald. Ook de "vrijen" zijn wettisch. Onlangs vertelde iemand mij hoe de Heer hen (ja, de man en de vrouw afzonderlijk!) had laten zien dat het beter is om op zondag geen boodschappen te doen (behalve als het echt noodzakelijk is (maar wat/wie bepaalt dat dan?)) en dat saunabezoek met ingang van heden taboe is. Voor hen, werd er benadrukt. Ze wilden het vooral niemand opleggen. Iedereen moet daarin vrij zijn.

En daar hebben we hem dan: Ik ben vrij om te kiezen wel of niet wettisch te zijn. Dat is zo'n beetje te optelsom van hoe het Westers Christendom naar de verhouding wet en genade kijkt.
Het komt er eigenlijk op neer, en dat is het gevolg van het opgroeien in een sterk overdreven individualistische samenleving, dat we dus een vorm van privereligie hebben waarin God de individuele gelovige stillekens en zachtkens leidt naar een unieke invulling en uitdrukking van zijn/haar geloof dat Gods uitdrukkelijke wil is voor hem/haar.
Hoe klinkt dat?
Wat het mij zegt is dat we er nog steeds niets van begrijpen en dat ons christendom meer lijkt op het hedonisme waarin het eigen genot centraal staat. Het jezelf ontzeggen van een ijsje op zondag vervult een behoefte diep van binnen om ons te onderscheiden en in onze verbeelding God te horen zeggen dat, hoewel Hij van ons allemaal evenveel houdt, wij speciaal zijn omdat we dat van dat ijsje of de wekelijkse boodschappen hebben begrepen. Misschien zien we in onze verbeelding wel een traan over Gods wang biggelen, zo blij is Hij.
Of misschien verdrietig?

Kortom, het boek van AJ is een belangrijk boek. Hoewel het niet zijn boodschap is, roept het wel op tot zelfonderzoek. En dat is altijd goed.

Hoe armer hoe guller

Zo vat Paulus de reactie van de Macedoniërs samen als hij de opbrengst van de kollekte telt. De Macedoniërs hadden gereageerd op de nood in Jeruzalem en wilden daar uit vrije wil aan bijdragen. De verbondenheid die ze voelden, met mensen die ze overigens niet persoonlijk kenden, was er een die uit het hart kwam. Ons verstand berekent maar ons hart geeft zonder eerst te plussen en te minnen.
Waar ik me al 22 jaar lang over verbaas is de trouwe financiële ondersteuning van onze vrienden; mensen die ons wel kennen en geloven in het werk dat God ons te doen heeft gegeven. Dat maakt mij stil en verwonderd. Sommige van onze vrienden stellen ons al 22 jaar in staat om ons werk te kunnen blijven doen. Het maakt me klein en nederig.
We zijn afhankelijk van God. Maar God gebruikt mensen en dat maakt ons afhankelijk van wat God door deze mensen doet.
Toch gaat het in tegen mijn Calvinistische genen. De trots in mij maakt dat ik mijn inkomen met eigen handen wil verdienen zodat ik met opgeheven hoofd kan zeggen "dat heb ik helemaal zelf verdiend."
En weet je, leven van de geef went nooit.
Soms word ik ook moe van het om de zoveel jaren weer doen van acquisitie. Binnenkort zal er weer een ronde starten. Als we officieel onze arbeidsovereenkomst bij de Brandaris beëindigen, ontstaat er een tekort. Ik zie er tegenop om daar weer werk van te moeten maken.
Een van onze nieuwsbrieflezers adviseerde om niets te doen en helemaal op God te vertrouwen. En ja, er zijn best wel verhalen en getuigenissen van mensen die nooit over financiële noden spreken of schrijven. Ik sta daar wat dubbel in.
De Bijbel geeft aanleiding om het ene te doen en het andere niet na te laten. De Macedoniërs gaven omdat ze reageerden op een pleidooi om bij te dragen. Zo vinden we dat God mensen op bovennatuurlijke wijze beweegt om bij te dragen maar tegelijkertijd zien we dat er planmatig gewerkt werd.
Ik denk dat het tweesporenbeleid maar gewoon weer ga toepassen. Op God vertrouwen dat het goedkomt maar niet tegelijk passief wachten.