Hoe komt het dat als iemand mij vraagt waarover ik volgende week ga spreken met daarbij het verzoek of ik dat uiterlijk morgen wil laten weten, ik meteen aan de slag ga en dan nog met een redelijk werkbaar idee op de proppen kom ook terwijl als iemand mij hetzelfde vraagt en de deadline vijf dagen verder legt, ik kan gaan bladeren, bidden, mediteren totdat ik een ons weeg en toch komt er niets.
Dus ben ik Liesbeth dankbaar die me vrijdag vroeg of ik zaterdag zou willen laten weten waar ik volgende week zondag over spreek zodat zij deze zondag de liederen kon gaan uitzoeken. Een geweldig positief, bijkomend voordeel is dat ik me nu niet al te druk hoef te gaan maken over aanstaande zondag omdat de preek nagenoeg af is.
Nu hang er wel een prijskaartje aan. De voorbereiding en afronding van de "Betteld studies" die ik dinsdag tot donderdag geef moest vooruit worden geschoven. En daar ga ik me nu over buigen.
Wat me telkens weer verbaast is hoeveel je in een paar uur kan doen als de druk erop staat.
Met andere woorden, het komt goed.
Martha heeft een week vakantie genomen dus hoef ik niet in m'n uppie naar Zelhem.
29 juni 2009
27 juni 2009
Tergend langzaam
Tergend langzaam is de juiste woordencombinatie om het proces en de bevalling van weer een "paper" te omschrijven. Als je je nooit hebt verdiept in de "vroege 'foute' Christologieen" moet er heel was leeswerk worden verricht om daar iets zinnigs over te zeggen.
Ik weet nu ongeveer wat mijn calvinistische professor wil horen of lezen en ik ben geneigd om hem te geven wat hij graag wil. Daar scoor je punten mee en dan ben je ervan af.
In de loop der eeuwen heeft men de leer van de twee naturen van Christus tot in het kleinste detail weten te tweaken. Maar er zijn nog steeds verschillende kampen die allemaal zo hun eigen royaal gesmeerde leerstellingen koesteren.
Wat zo'n paper tot een vervelende oefening maakt is dat de vraag hoe Christus tegelijk helemaal God en helemaal mens kon zijn, me niet zo heel erg boeit. Of waarom het noodzakelijk zou zijn dat Christus tot in het laatste detail mens was. Misschien ben ik te pragmatisch: het werkt. Christus bevrijdt en verlost.
Maar als ik dat in mijn paper schrijf, zal de professor met rode pen een aantekening maken dat ik daar nog eens rustig en biddend over na moet denken en de Heer de ruimte moet geven om in mijn hart te werken (dit is trouwens echt gebeurd).
Hoe het nu precies in elkaar steekt, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik vandaag intens dankbaar ben voor het feit dat Jezus waarlijk redt! En daar kan ik het mee doen.
Ik weet nu ongeveer wat mijn calvinistische professor wil horen of lezen en ik ben geneigd om hem te geven wat hij graag wil. Daar scoor je punten mee en dan ben je ervan af.
In de loop der eeuwen heeft men de leer van de twee naturen van Christus tot in het kleinste detail weten te tweaken. Maar er zijn nog steeds verschillende kampen die allemaal zo hun eigen royaal gesmeerde leerstellingen koesteren.
Wat zo'n paper tot een vervelende oefening maakt is dat de vraag hoe Christus tegelijk helemaal God en helemaal mens kon zijn, me niet zo heel erg boeit. Of waarom het noodzakelijk zou zijn dat Christus tot in het laatste detail mens was. Misschien ben ik te pragmatisch: het werkt. Christus bevrijdt en verlost.
Maar als ik dat in mijn paper schrijf, zal de professor met rode pen een aantekening maken dat ik daar nog eens rustig en biddend over na moet denken en de Heer de ruimte moet geven om in mijn hart te werken (dit is trouwens echt gebeurd).
Hoe het nu precies in elkaar steekt, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik vandaag intens dankbaar ben voor het feit dat Jezus waarlijk redt! En daar kan ik het mee doen.
26 juni 2009
Afleiding
Eigenlijk ben ik maar een zwak mannetje. Als ik iets moet doen wat niet mijn favouriete bezigheid is, is iedere afleiding welkom en wordt met beide handen aangegrepen; een tijdelijke verlossing. Ik weet dat ik de temperamentenleer niet als excuus mag gebruiken maar relegmatig wens ik dat ik een beetje meer van een "C" in me had. Werk- en leerschema's en een planmatige aanpak van alles in het leven maakt het leven een stuk beheersbaarder.
Met mijn extreme hoge "I" score geef ik de voorkeur aan 'fun & play'. Probleem is dat de virtuele "to do" lijstjes niet weggaan. De taak is nog niet af en een stem in m'n hoofd herinnert mij tot vervelens toe aan al die dingen die nog gedaan moeten worden.
Morgen. Dan zal alles anders gaan. Dan houd ik me aan het plan.
Maar dan komt morgen en, turend in mijn boeken, is er vrijwel geen inspiratie. De woorden lijken dode woorden en een wetenschappelijk essay over `Hij heeft het Gode gelijk zijn niet als een roof geacht` lijkt een onmogelijke opgave.
Gewoon maar beginnen. Nu!
Met mijn extreme hoge "I" score geef ik de voorkeur aan 'fun & play'. Probleem is dat de virtuele "to do" lijstjes niet weggaan. De taak is nog niet af en een stem in m'n hoofd herinnert mij tot vervelens toe aan al die dingen die nog gedaan moeten worden.
Morgen. Dan zal alles anders gaan. Dan houd ik me aan het plan.
Maar dan komt morgen en, turend in mijn boeken, is er vrijwel geen inspiratie. De woorden lijken dode woorden en een wetenschappelijk essay over `Hij heeft het Gode gelijk zijn niet als een roof geacht` lijkt een onmogelijke opgave.
Gewoon maar beginnen. Nu!
25 juni 2009
De honden en katten
Gisteren lag ik een half uurtje in de zon. Maar dat was geen fijne ervaring. De katten van de buren hebben namelijk onze tuin tot openbaar kattentoilet verklaard. Ze graven er lustig op los en blijken dit aardiger te vinden dan het rondrommelen in een halve vierkante meter kattenbak. "Je kan er niets aan doe," zegt Martha. "Het enige dat helpt is ze te eten geven. De hand die die de katten voedt, is een geliefde hand en het erf wordt dan door de katten gerespecteerd." Ik doe niet aan illegaal katten voeren. Ik "ksss" en ren naar buiten als ik een van de katten een slinkse blik onze woonkamer zie binnenwerpen. Ik weet dan namelijk hoe laat het is. Zij weten het ook. Niet rationeel, maar instinctief. Als katten een geweten zouden hebben, zou er voor hen geen leven mogelijk zijn. Hun chronische opportunisme en narcisme zou voor de beesten een te zware last zijn om te torsen. Schuldgevoel zou leiden tot depressie en allerlei daaraan verwante ziekten zoals haaruitval en paranoia.
Vanmiddag gaan Martha en ik de uitwerpselen wegscheppen en de verkoren plaatsen opvullen met bodembedekkers.
Waar komt die drift om huisdieren te houden toch vandaan? We kwellen honden en katten door ze in veel te kleine ruimtes op te sluiten. Toen de mensheid van het feodale naar het industriële tijdperk evolueerde dacht men deze beesten nog steeds te kunnen houden. Het boerenerf maakte plaats voor minihuisjes met minituinen. Wij pasten ons wel aan. Maar de beesten niet. Die zijn wat ze zijn. Honden en katten hebben ruimte nodig. Onze woonkamers bieden dat niet. Dus moeten ze naar buiten. Honden onder begeleiding en katten kunnen via kattenluiken de wijde wereld in. Opportunistische als ze zijn komen ze toch wel terug naar de hand die hen voedt.
Heb ik iets tegen deze beesten. Nee, maar ik vind dat ze niet thuishoren in te kleine huizen met te kleine territoria.
Vanmiddag gaan Martha en ik de uitwerpselen wegscheppen en de verkoren plaatsen opvullen met bodembedekkers.
Waar komt die drift om huisdieren te houden toch vandaan? We kwellen honden en katten door ze in veel te kleine ruimtes op te sluiten. Toen de mensheid van het feodale naar het industriële tijdperk evolueerde dacht men deze beesten nog steeds te kunnen houden. Het boerenerf maakte plaats voor minihuisjes met minituinen. Wij pasten ons wel aan. Maar de beesten niet. Die zijn wat ze zijn. Honden en katten hebben ruimte nodig. Onze woonkamers bieden dat niet. Dus moeten ze naar buiten. Honden onder begeleiding en katten kunnen via kattenluiken de wijde wereld in. Opportunistische als ze zijn komen ze toch wel terug naar de hand die hen voedt.
Heb ik iets tegen deze beesten. Nee, maar ik vind dat ze niet thuishoren in te kleine huizen met te kleine territoria.
24 juni 2009
Betrouwbaar en effectief
Gisterenavond kreeg ik een bericht van een kleine organisatie die zich inzet voor onderwijs aan kinderen in Oeganda. Martha en ik supporten al enkele decennia met veel voldoening en vreugde een kind.
Het 'investeren' in kinderen is een investering in de toekomst. Onlangs promoveerde een Indiase collega van me aan de universiteit van Utrecht. Opgepikt uit de sloppenwijken, naar de basisschool, middelbare school, hoger onderwijs en uiteindelijk de theologische universiteit. Nu is hij de directeur van een groot opleidingsinstituut in India.
Ik ben van nature nogal wantrouwend naar dit soort organisaties toe omdat de graaicultuur niet alleen in de bankwereld gemeengoed is, maar je komt het overal tegen; binnen niet christelijke maar ook binnen christelijke organisaties. Niets menselijkers is ons vreemd: geld, seks en macht zijn krachten die, wanneer niet binnen duidelijke grenzen gebezigd, een groot potentieel tot misbruik in zich dragen.
CCP werkt binnen duidelijke grenzen en heeft een zeer transparante boekhouding. Minder dan 1% van de gelden wordt aangewend voor de overheadkosten. Dat betekent dat vrijwel al het geld dat ik geef direct ten goede komt aan het door ons gesupporte kind.
In een rijk land als Nederland kan geen enkel mens het zich veroorloven om niet iets van die rijkdom te delen met hen die in minder of nauwelijks kansrijke gebieden wonen.
Ik moet de eerste Nederlander nog tegenkomen die geen 30 euro per maand kan investeren in de toekomst van die gebieden (dan maar wat minder vaak naar McDonalds, stoppen met roken of een half keer minder vaak uit eten gaan; de droge boterham die je dan in het uiterste geval zou moeten eten om die dertig euro per maand te kunnen ophoesten is nog steeds een geweldige zegen want miljoenen hebben zelfs dat niet).
Klik hier voor foto's van kinderen die wachten op een sponsor. Van harte aanbevolen. Op de site vind je ook overzichten van de jaarcijfers van de afgelopen jaren.
Voobeeld:
Charity Jane is 8 jaar en gaat nu naar groep 3. Haar vader is onlangs in oktober 2008overleden aan AIDS en haar moeder is ook heel erg ziek. Haar moeder heeft drie kinderen en eigenlijk geen familie die haar ondersteunt nu ze zo ziek en alleen is. Het gezinnetje staat onder grote druk en heeft het heel erg moeilijk. De moeder wordt door zowel vrienden als familie ‘verwaarloosd’. Eén tante wilde Charity Jane wel helpen, maar was toch te bang ook besmet te raken met AIDS. Medewerkers van CCP zijn in gesprek met de tante om haar hierin te begeleiden zodat zij toch hulp zal durven bieden.
Het 'investeren' in kinderen is een investering in de toekomst. Onlangs promoveerde een Indiase collega van me aan de universiteit van Utrecht. Opgepikt uit de sloppenwijken, naar de basisschool, middelbare school, hoger onderwijs en uiteindelijk de theologische universiteit. Nu is hij de directeur van een groot opleidingsinstituut in India.
Ik ben van nature nogal wantrouwend naar dit soort organisaties toe omdat de graaicultuur niet alleen in de bankwereld gemeengoed is, maar je komt het overal tegen; binnen niet christelijke maar ook binnen christelijke organisaties. Niets menselijkers is ons vreemd: geld, seks en macht zijn krachten die, wanneer niet binnen duidelijke grenzen gebezigd, een groot potentieel tot misbruik in zich dragen.
CCP werkt binnen duidelijke grenzen en heeft een zeer transparante boekhouding. Minder dan 1% van de gelden wordt aangewend voor de overheadkosten. Dat betekent dat vrijwel al het geld dat ik geef direct ten goede komt aan het door ons gesupporte kind.
In een rijk land als Nederland kan geen enkel mens het zich veroorloven om niet iets van die rijkdom te delen met hen die in minder of nauwelijks kansrijke gebieden wonen.
Ik moet de eerste Nederlander nog tegenkomen die geen 30 euro per maand kan investeren in de toekomst van die gebieden (dan maar wat minder vaak naar McDonalds, stoppen met roken of een half keer minder vaak uit eten gaan; de droge boterham die je dan in het uiterste geval zou moeten eten om die dertig euro per maand te kunnen ophoesten is nog steeds een geweldige zegen want miljoenen hebben zelfs dat niet).
Klik hier voor foto's van kinderen die wachten op een sponsor. Van harte aanbevolen. Op de site vind je ook overzichten van de jaarcijfers van de afgelopen jaren.
Voobeeld:
Charity Jane is 8 jaar en gaat nu naar groep 3. Haar vader is onlangs in oktober 2008overleden aan AIDS en haar moeder is ook heel erg ziek. Haar moeder heeft drie kinderen en eigenlijk geen familie die haar ondersteunt nu ze zo ziek en alleen is. Het gezinnetje staat onder grote druk en heeft het heel erg moeilijk. De moeder wordt door zowel vrienden als familie ‘verwaarloosd’. Eén tante wilde Charity Jane wel helpen, maar was toch te bang ook besmet te raken met AIDS. Medewerkers van CCP zijn in gesprek met de tante om haar hierin te begeleiden zodat zij toch hulp zal durven bieden.
22 juni 2009
Bedeling
De gemeente is niet ontploft en de reacties waren over het algemeen kalm en beheerst. De enkele premilleniumisten en pretribulationisten zullen zich misschien afvragen of ik misschien de Belgische griep heb maar los daarvan viel het mee. Als je bent opgegroeid met het idee dat de brief van Johannes aan de zeven gemeenten in Klein Azie voor zeven tijdsperioden staat en dat alle beelden en symbolen zo letterlijk mogelijk geduid dienen te worden dan is een preek waarin het accent ligt op wat die brief betekende voor de toen levende ontvangers even slikken. En als je ontdekt dat de getalswaarde van talloze woorden en namen op 666 uitkomt, (onder andere Luther, de Paus, Hitler, Bill gates, koffiemolen, lantarenpaal, barokcantate en wereldstad), komt het Darbisme en Hal Lindsey-isme in een wat relatiever perspectief te staan.
Kerken scheuren om dit soort zaken.
Waar dat gebeurt is men wel heel erg de weg kwijt.
Voor de gelegenheid had ik een apocalyptisch gekleurd overhemd aangetrokken (met een subtiel oranje biesje, maar daar moet je niets achter zoeken). Een van mijn vrienden zij me na afloop dat zwart me goed staat. Dat was fijn om te horen.
Christus zal terugkomen en dat vooruitzicht is een geweldige kracht in het leven van de gelovige. Tranen die van de ogen gewist zullen worden. De gerechtigheid van het koninkrijk dat tot in de kleinste details van het samenleven werkelijkheid zal zijn. Onrecht; daar zal geen plaats meer voor zijn.
Vrede en vreugde.
Maranatha.
Kerken scheuren om dit soort zaken.
Waar dat gebeurt is men wel heel erg de weg kwijt.
Voor de gelegenheid had ik een apocalyptisch gekleurd overhemd aangetrokken (met een subtiel oranje biesje, maar daar moet je niets achter zoeken). Een van mijn vrienden zij me na afloop dat zwart me goed staat. Dat was fijn om te horen.
Christus zal terugkomen en dat vooruitzicht is een geweldige kracht in het leven van de gelovige. Tranen die van de ogen gewist zullen worden. De gerechtigheid van het koninkrijk dat tot in de kleinste details van het samenleven werkelijkheid zal zijn. Onrecht; daar zal geen plaats meer voor zijn.
Vrede en vreugde.
Maranatha.
20 juni 2009
Lees HIER onze meest recente nieuwsbrief
Gisterenavond vierden we in het Vroesenpark de terugkomst van mijn vriend Lennart de Vries. Die heeft een jaar in Ecuador gezeten en is nu voor zes weken in Nederland voordat hij weer voor een periode van zes of twaalf maanden teruggaat. Hij schrijft eens in de zoveel weken een leuke en vooral eerlijk blog over zijn ervaringen.
Wat mij bijzonder bemoedigt is om te zien hoeveel iemand in een jaar tijd kan bereiken. Als je zijn verslag over het verloop van dat jaar leest en over het werk dat vanuit die strubbelingen is ontstaan is dat en verslag van hoe het Koninkrijk van God werkt. Als we daar oog voor krijgen en ons daarvoor in gaan zetten kunnen we beregen verzetten. Lees het hier. Wel even onderaan beginnen.
Gisterenavond vierden we in het Vroesenpark de terugkomst van mijn vriend Lennart de Vries. Die heeft een jaar in Ecuador gezeten en is nu voor zes weken in Nederland voordat hij weer voor een periode van zes of twaalf maanden teruggaat. Hij schrijft eens in de zoveel weken een leuke en vooral eerlijk blog over zijn ervaringen.
Wat mij bijzonder bemoedigt is om te zien hoeveel iemand in een jaar tijd kan bereiken. Als je zijn verslag over het verloop van dat jaar leest en over het werk dat vanuit die strubbelingen is ontstaan is dat en verslag van hoe het Koninkrijk van God werkt. Als we daar oog voor krijgen en ons daarvoor in gaan zetten kunnen we beregen verzetten. Lees het hier. Wel even onderaan beginnen.
18 juni 2009
Eschatonnen
Lees HIER onze meest recente nieuwsbrief
Tja, daar zit ik dan; gebogen over Bijbel en in gedachten verzonken over wat er te zeggen valt over het eind der tijden. Aanstaande zondag preek ik er over en het laatste wat ik wil is met een setje schema's aankomen waarmee ik poog om een letterlijke weergave te illustreren over alles wat de Bijbel zegt betreffende de toekomst. Ik heb eens een dienst meegemaakt waar de jonge, ambitieuze voorganger z'n preek begon met te zeggen: "Broeders en zusters, U heeft waarschijnlijk allemaal al veel gelezen en gehoord over de eindtijd. Ik kan u zeggen dat dat allemaal de prullenbak in kan. Vanmorgen ga ik u haarfijn uitleggen hoe de vork in de steel zit." Ik moest toen een beetje in m'n mond overgeven en voelde de sterke neiging om naar McDonalds te gaan.
Mijn ambitie reikt niet zo ver en mijn insteek zal zijn dat ik de nadruk ga leggen op het belang van een individuele eschatologie. Aan de kosmische eschatologie mogen de Brandarianen hun vingers branden in de kringen.
Een eenzijdige, letterlijke uitleg en interpretatie van de Bijbelwoorden over het eind van de tijd heeft al tot zoveel controverse geleid dat ik daar geen absolute uitspraken over ga doen. Mannen zoals Rene Pache, Tim LaHaye en Hal Lindsey hebben al miljoenen op een eenzijdig spoor gezet. En ook al is het duidelijk dat Hal Lindsey er flink naast zat en zit, we zitten wel opgescheept met een manier van lezen en interpreteren die Evangelicalen belet om nog anders te kunnen denken. De gevolgen zijn ten hemel schreiend:
Er zijn dingen die we zeker weten. Goddelijke mijlpalen in verleden en toekomst zijn de ankerpunten voor ons geloof. En daar wou ik het maar over gaan hebben.
Tja, daar zit ik dan; gebogen over Bijbel en in gedachten verzonken over wat er te zeggen valt over het eind der tijden. Aanstaande zondag preek ik er over en het laatste wat ik wil is met een setje schema's aankomen waarmee ik poog om een letterlijke weergave te illustreren over alles wat de Bijbel zegt betreffende de toekomst. Ik heb eens een dienst meegemaakt waar de jonge, ambitieuze voorganger z'n preek begon met te zeggen: "Broeders en zusters, U heeft waarschijnlijk allemaal al veel gelezen en gehoord over de eindtijd. Ik kan u zeggen dat dat allemaal de prullenbak in kan. Vanmorgen ga ik u haarfijn uitleggen hoe de vork in de steel zit." Ik moest toen een beetje in m'n mond overgeven en voelde de sterke neiging om naar McDonalds te gaan.
Mijn ambitie reikt niet zo ver en mijn insteek zal zijn dat ik de nadruk ga leggen op het belang van een individuele eschatologie. Aan de kosmische eschatologie mogen de Brandarianen hun vingers branden in de kringen.
Een eenzijdige, letterlijke uitleg en interpretatie van de Bijbelwoorden over het eind van de tijd heeft al tot zoveel controverse geleid dat ik daar geen absolute uitspraken over ga doen. Mannen zoals Rene Pache, Tim LaHaye en Hal Lindsey hebben al miljoenen op een eenzijdig spoor gezet. En ook al is het duidelijk dat Hal Lindsey er flink naast zat en zit, we zitten wel opgescheept met een manier van lezen en interpreteren die Evangelicalen belet om nog anders te kunnen denken. De gevolgen zijn ten hemel schreiend:
- Nauwelijks aandacht voor de gerechtigheid van het Koninkrijk nu want dat Koninkrijk is onterecht naar voren geschoven en staat als laatste punt op de agenda hetgeen op gespannen voet staat met het gebed en de realisatie van het "Onze vader".
- Een niet consequente toepassing van de letterlijke uitleg van de Bijbel; men ziet wel een kubus of pyramide achtige constructie van een kubieke kilometer uit de hemel neerdalen ("We are Borg") en het onderwijs van de Bijbel over het omzien naar wezen en weduwen staat veelal nog als sluitpost op de tijds- en financiële begroting van de kerk.
Er zijn dingen die we zeker weten. Goddelijke mijlpalen in verleden en toekomst zijn de ankerpunten voor ons geloof. En daar wou ik het maar over gaan hebben.
17 juni 2009
Stress
Lees HIER onze meest recente nieuwsbrief
Stress is niet leuk. Gisteren even overwogen om overal mee te kappen en een baan te zoeken met minimale verantwoordelijkheden. Zeven en een half uur werken per dag, 30 vakantiedagen, misschien zelfs een pensioen, eindejaarsuitkering. Maar thuis zijn zou gewoon thuis zijn zijn. En dat lijkt me nu wel aardig.
Soms word ik moe van het eeuwige gebedel. Werken voor OM betekent je eigen inkomen bij elkaar zien te sprokkelen. Vrienden en de kerk hoesten dan samen het bedrag op dat ik de organisatie kost. Technisch werk ik dan voor OM maar feitelijk zijn die vrienden en de twee kerken die ons sponsoren meer mijn werkgever.
Hoe dan ook, je went er nooit echt aan om altijd maar weer de hand op te houden. Gisteren kreeg ik de "kwartaalcijfers". We zitten op 90%.
In de mail enkele "uitdagingen" en "aanmoedigingen" om voor het eind van de zomer die laatste 10% nog even te zien binnenkomen.
Dus heb ik vanmorgen een soort van mopperhoofd. Ik ga weer bedelen.
Hoe deden we dat vroeger, toen we bij OM begonnen?
Wel, we vertrouwden God en we kwamen tekort (Over geld mocht niet worden gepraat).
Nu vertrouwen we God en vragen mensen en komen nog steeds tekort.
Kortom, het went niet echt.
Als je een "gewone" baan hebt, verdien je "je eigen" geld. Althans, dat denk je maar je kunt in ieder geval trots zijn.
Als je een "buitengewone" baan hebt, verdien je "andermans" geld. Althans, dat denk je maar het houdt je in ieder geval klein en nederig.
Ik stop er maar mee.
Het went echt niet.
Stress is niet leuk. Gisteren even overwogen om overal mee te kappen en een baan te zoeken met minimale verantwoordelijkheden. Zeven en een half uur werken per dag, 30 vakantiedagen, misschien zelfs een pensioen, eindejaarsuitkering. Maar thuis zijn zou gewoon thuis zijn zijn. En dat lijkt me nu wel aardig.
Soms word ik moe van het eeuwige gebedel. Werken voor OM betekent je eigen inkomen bij elkaar zien te sprokkelen. Vrienden en de kerk hoesten dan samen het bedrag op dat ik de organisatie kost. Technisch werk ik dan voor OM maar feitelijk zijn die vrienden en de twee kerken die ons sponsoren meer mijn werkgever.
Hoe dan ook, je went er nooit echt aan om altijd maar weer de hand op te houden. Gisteren kreeg ik de "kwartaalcijfers". We zitten op 90%.
In de mail enkele "uitdagingen" en "aanmoedigingen" om voor het eind van de zomer die laatste 10% nog even te zien binnenkomen.
Dus heb ik vanmorgen een soort van mopperhoofd. Ik ga weer bedelen.
Hoe deden we dat vroeger, toen we bij OM begonnen?
Wel, we vertrouwden God en we kwamen tekort (Over geld mocht niet worden gepraat).
Nu vertrouwen we God en vragen mensen en komen nog steeds tekort.
Kortom, het went niet echt.
Als je een "gewone" baan hebt, verdien je "je eigen" geld. Althans, dat denk je maar je kunt in ieder geval trots zijn.
Als je een "buitengewone" baan hebt, verdien je "andermans" geld. Althans, dat denk je maar het houdt je in ieder geval klein en nederig.
Ik stop er maar mee.
Het went echt niet.
16 juni 2009
Alfa, Beta en geen zorgen
Lees HIER onze meest recente nieuwsbrief
"Geen zorgen maken over morgen," is de instructie van Jezus. "Vandaag heb je 24 uur en in die 24 uur gebeuren er genoeg dingen die je hart en gedachten in beslag nemen." Voor een goede geestelijke en lichamelijke gezondheid is dit onderdeel van Gods scheppingsorde een van de grootste uitdagingen om in praktijk te brengen. Af en toe vraag ik me af of het wel wijs is om, en aan een nieuwe uitdaging binnen OM te beginnen, tegelijk een studie waar normaal vier jaar full-time voor staat in een slordige twee en een half jaar tussen de bedrijven door "even mee te pakken" en daarbij de lopende zaken door te laten lopen.
Omdat ik niet zo'n geweldige planner ben is m'n hoofd niet alleen vol met vandaag, maar ook met morgen, overmorgen en volgende week. En dat is niet gezond.
Wat plannen betreft; een van de opdrachten is om in enkele duizenden woorden op te schrijven hoe ik een drie maanden, een half jaar en een vijf jaar plan voor mijn leven en werk maak. Ha-ha. Daar ben ik dan gauw klaar mee want dat doe ik eigenlijk niet zo. Ik zie mezelf al zitten, turend naar een leeg virtueel excel velletje, wanhopig pogend om een plan voor mijn leven te schrijven. Ha-ha.
Ik heb een globaal idee in mijn hoofd, weet waar ik naar toe wil en heb daar wat ideeën over. De eigenlijke uitvoering is onderhevig aan zoveel variabelen dat welk plan dan ook voortdurend bijgesteld moet worden.
Een opdracht om een dergelijke paper te schrijven kan alleen maar uit het brein van een 'beta' (gebaseerd zijn op natuurwetten en theorieën die falsifieerbaar zijn door formele logica en experimentele toetsing) ontsproten zijn. Beta's houden van overzichtjes.
De meer 'alfa' georiënteerde mens is minder geïnteresseerd in de overzichtjes. De 'alfa' snapt de planzucht van de beta niet en de beta kan zich niet voorstellen hoe de 'alfa' zonder overzichtjes, to-do lijstjes en wat dies meer zij, door het leven gaat. En dan heb ik de gamma en delta luitjes nog buiten beschouwing gelaten.
Ondertussen blijf ik me zorgen maken over hoe ik een paper kan schrijven dat ik eigenlijk niet kan schrijven. Maar dat is dan weer de kracht van de alfa; die verzint een list: Ik ga een paper schrijven over de zin en onzin van levensplannen en weet zeker dat ik er een "A" voor krijg.
"Geen zorgen maken over morgen," is de instructie van Jezus. "Vandaag heb je 24 uur en in die 24 uur gebeuren er genoeg dingen die je hart en gedachten in beslag nemen." Voor een goede geestelijke en lichamelijke gezondheid is dit onderdeel van Gods scheppingsorde een van de grootste uitdagingen om in praktijk te brengen. Af en toe vraag ik me af of het wel wijs is om, en aan een nieuwe uitdaging binnen OM te beginnen, tegelijk een studie waar normaal vier jaar full-time voor staat in een slordige twee en een half jaar tussen de bedrijven door "even mee te pakken" en daarbij de lopende zaken door te laten lopen.
Omdat ik niet zo'n geweldige planner ben is m'n hoofd niet alleen vol met vandaag, maar ook met morgen, overmorgen en volgende week. En dat is niet gezond.
Wat plannen betreft; een van de opdrachten is om in enkele duizenden woorden op te schrijven hoe ik een drie maanden, een half jaar en een vijf jaar plan voor mijn leven en werk maak. Ha-ha. Daar ben ik dan gauw klaar mee want dat doe ik eigenlijk niet zo. Ik zie mezelf al zitten, turend naar een leeg virtueel excel velletje, wanhopig pogend om een plan voor mijn leven te schrijven. Ha-ha.
Ik heb een globaal idee in mijn hoofd, weet waar ik naar toe wil en heb daar wat ideeën over. De eigenlijke uitvoering is onderhevig aan zoveel variabelen dat welk plan dan ook voortdurend bijgesteld moet worden.
Een opdracht om een dergelijke paper te schrijven kan alleen maar uit het brein van een 'beta' (gebaseerd zijn op natuurwetten en theorieën die falsifieerbaar zijn door formele logica en experimentele toetsing) ontsproten zijn. Beta's houden van overzichtjes.
De meer 'alfa' georiënteerde mens is minder geïnteresseerd in de overzichtjes. De 'alfa' snapt de planzucht van de beta niet en de beta kan zich niet voorstellen hoe de 'alfa' zonder overzichtjes, to-do lijstjes en wat dies meer zij, door het leven gaat. En dan heb ik de gamma en delta luitjes nog buiten beschouwing gelaten.
Ondertussen blijf ik me zorgen maken over hoe ik een paper kan schrijven dat ik eigenlijk niet kan schrijven. Maar dat is dan weer de kracht van de alfa; die verzint een list: Ik ga een paper schrijven over de zin en onzin van levensplannen en weet zeker dat ik er een "A" voor krijg.
Abonneren op:
Posts (Atom)
De gevende mens is een beter mens
Ik las onlangs het boek The Storyteller of Auschwitz van Siobhan Curham. In een van de eerste hoofdstukken ontmoet de hoofdpersoon, de Jood...
