Thuis

Thuiskomen: het hoogtepunt van elke reis!
Thuiskomen: de onherroepelijke stapel werk die zonder pardon groeit.
Thuiskomen; het besef dat ik een zeer gezegend en bevoorrecht mens ben.
Thuiskomen; naar bed willen gaan maar moet wachten tot de EO (Hoedoejijdat.nu) belt met de vraag van een luisteraar die ik poog te beantwoorden (eens in de zoveel weken werk ik daaraan mee).
Thuiskomen; de volgende trip plannen. Morgen spreek ik in Opende op de jaarlijkse evangelisatiedagen. Zo'n duizend man in een grote tent. Vanmiddag reizen Martha en ik alvast naar het Noorden en overnachten in een hotel in Oudega.
Thuiskomen; de stapel post wegwerken. Het is altijd een verrassing welke dikke enveloppen welke boeken bevatten.

Dit keer onder andere een boek dat ik in een antiquariaat heb gekocht van Stanley Jones, Aan ons de beslissing (Amsterdam: H.J. paris, 1938), waarin hij schrijft over de 'onmogelijkheid van de scheiding tusscheen persoonlijk en maatschappelijk leven' (vanuit het perspectief van het koninkrijk van God).
Een tweede boek is "Return from tomorrow", het verhaal van een 20 jarige soldaat die stierf en negen minuten later weer tot leven komt.
Hieronder nog wat plaatjes uit het Drakensberg gebied in Zuid-Afrika.

Drakensberg

Samantha en Ellen, een weekend lang giechelen

Zuid-Afrika, laatste dag

De dominee wil zich laten dopen. Toen hij het aan de kerkenraad meedeelde bleek dat zes van de acht leden zich de afgelopen jaren elders had laten dopen en dat al die tijd stil hebben gehouden. Er gebeuren wonderlijke dingen in deze NG kerk. Als de dominee zich laat dopen betekent dat waarschijnlijk het eind van zijn 'carriere' binnen de NG kerk. Het is mooi om te zien hoe schijnbaar dode kerken tot leven komen. Gisteren sprak ik over Jezus die bij tijd en wijle ' cultureel ongewenste en ongepaste' dingen doet. Bijvoorbeeld in Johannes 4 waar hij een gesprek begint met een Samaritaanse vrouw. Wilde Hij provoceren? Rebels zijn? Jezus had maar een agenda en dat was het doen van de wil van de Vader; koninkrijkszaken! Als het koninkrijk van God je 'te pakken' krijgt, verandert alles. Dan wil je je leven overeenkomstig de wil van God inrichten. Tja, en dan kan het gebeuren dat een hervormde dominee besluit om de geloofsdoop in praktijk te brengen.
We zijn onderweg naar Johannesburg. Nog een paar uur reizen. We hebben zojuist heerlijk ontbeten in een klein wegrestaurantje. Vanavond laat vliegen Ellen en ik terug en hopen morgen om 10.30 te landen. Foto's volgen.

Zuid-Afrika, dag 16. Winterton

Aan de voet van de Drakensberg ligt Winterton, zo'n twintig kilometer ten Westen van de N3, de tolweg van Johannesburg naar Durban. De deels onverharde weg met her en der flinke gaten is het laatste stukje van de vier uur durende reis. De duisternis en de afwezigheid van enige straatverlichting maakt het vinden van het huis van mijn vrienden wat ingewikkelder maar toch vind ik hun huis sneller dan ik had verwacht. Gerard neemt ons mee naar de bed en breakfast annex hotel waar we gastvrij worden onthaald door een echtpaar dat het complex beheert. Het drie gangen diner met daarbij vrij gebruik van de bar stemt ons, op z'n zachtst gezegd, positief en meteen na de maaltijd zien we al uit naar het ontbijt.
Vandaag gaan we richting ' de berg'. Helaas kan ik niets laten zien. Al een week geen toegang tot internet. Mijn blog houd ik bij door een mail vanaf mijn telefoonnte zenden. Typen met de nagels van de twee duimen is echter niet de meest ideale manier van typen.
Ik hoop wel z.s.m. Wat te kunnen laten zien wat de Drakensberg is toch wel een van de mooiste plekjes die onze aarde te bieden heeft.
We voelen ons bijzonder bevoorrecht dat we hier een paar dagen kunnen zijn en dat deze bijzondere vrienden alles voor ons hebben geregeld.
Het is erg leuk om Samantha bij ons te hebben. Ik hoorde Ellen en Sam tot heel laat giechelen.

Zuid-Afrika, dag 15, clinic eind

De deelnemers zijn momenteel bezig om het geleerde in praktijk te brengen. Dat is meteen ook het einde van de training. We zijn erin geslaagd om een aantal heersende praktijken en overtuigingen aangaande mentoring te ontzenuwen en reframen. Na de lunch reizen Ellen, Samantha; een van 'mijn' recruten en Brandariaan, naar Winterton bij Drakensberg, zo'n 350 km hier vandaan en sluiten we onze tijd in Zuid Afrika af met een vrij weekend. De zon schijnt. Lifeis good. God is good.

Zuid-Afrika, dag 14.

Vandaag een interessante discussie over het onderscheid tussen mentoring en discipelschap. De discussie leidde niet tot een waterdichte definitie en daar gaat het ook niet om. De kern van de zaak is dat we bewust ons leven delen met, en investeren in anderen met als doel dat die anderen tot groei en bloei komen. Wat we deze week doen is het aanreiken en leren gebruiken van verschillende gereedschappen. Langzaam maar zeker begint het muntje te vallen en begrijpt men dat iedereen een mentor behoort te zijn.

Zuid-Afrika, dag 13, weten wat je doet

Alle deelnemers zijn min en meer betrokken bij mentoring en ontdekken deze week wat het eigenlijk is en wat er voor nodig is om het goed te doen. Voor velen is er herkenning. Omdat we het beestje een naam geven en vervolgens ontleden komen velen er achter dat er aspecten aan mentoring zitten die verder en beter ontwikkeld kunnen worden. De kerngedachte is dat het een relatie is met iemand die je bewust aangaat om de door God aan jou gegeven 'bronnen' met die iemand gaat delen met als doel dat diezelfde iemand zijn door God gegevwn potentieel bereikt.
Zeg maar ' iemand op sleeptouw nemen en in die persoon investeren'.

Zuid-Afrika, dag 11 en 12

De mentoring clinic is in volle gang en met 24 deelnemers vol. Over een paar minuten begint het programma met een 'devotional' over mentoring in de Bijbel.
Ellen wordt vandaag opgehaald en gaat met een team mee dat aidsvoorlichting geeft op scholen.
Ze geniet bijzonder van alle aandacht die ze krijgt van mijn collega's. We zien uit naar de drie dagen aan het eind van de trip waarin ik niet hoef te werken. Gisteren heeft ze er weer flink wat geld doorheen gejast, leuke warme kleren gekocht, want de avonden en nachten zijn best wel kil.

Zuid-Afrika, dag 10.

Het is kwart over vijf en in het washok hoor ik een van de Indiase deelnemers rochelen. Hij is flink net de tongschraper in de weer en verkeert in de veronderstelling dat niemand hem kan horen. Dat is echter niet waar. In de 20 schraapseconden heeft hij zo'n beetje het halve kamp wakkergeschraapt. Ik besluit om er ook uit te gaan. Doef is helemaal weg en ik heb goed geslapen. In het washok aangekomen spreek de schraapbroeder, die zich nu aan het scheren is, me aan en vraagt luidkeels om mijn emailadres. Ik fluister hem toe dat er wellicht mensen zijn die graag nog wat langer wiillen slapen. Hij antwoord me dat niemand ons kan horen... Ik fluister hem dat we later wel verder praten en begeef me naar de douchehoek. Het is nog vroeg en er is nog voldoende heet water. Gisteren was het water om zes uur al op. Wat bleek is dat drie deelnemers van half vier tot vijf uur onder de douche hadden gestaan en de 800 liter heet water er dusdoende doorheen jastten.
Alle deelnemers ondergaan gelaten het rigide programma. Vandaag is het uitslapen voor iedereen. Men hoeft pas on half zeven op te staan.
De deelnemers getuigen enthousiast van wat de lessen met hun levens doen.
Al met al, en ondanks de knallende hoofdpijn die ik gisteren had, loopt het allemaal lekker. Vandaag nog een sessie en om negen uur vertrekken Ellen en ik naar het vliegveld en hopen op 12 uur in Johannesburg te zijn.

Zuid Afrika, dag 9. Auw

Met vijftig man in een kleine, holle ruimte op een kamp in Pennington, begint er vroeg of laat een melodietje in mijn hoofd te zingen, doef, doef, doef. Met pijnstillers gaan slapen hopend en biddend dat doefje weg zou ebben.
Het is nu zaterdagochtend, tien voor zes en het is DOEF, DOEF, DOEF.
Met vandaag vijf sessies te gaan is het meteen de meest ongelukkige dag om Doef te hebben. Zojuist heel heet gedouched en een pijnstillercocktail van paracod en ibiprofeen genomen.
Het programma van dit Life Direction weekend zit veel te vol. Mijn collega's stonden erop dat we, naast de acht sessies van anderhalf uur ook nog bidden voor de rest van de wereld, workshops aanbieden, spelletjes doen en om zes uur 's-morgens beginnen. Dat laatste moet wel omdat we anders ons programma niet af kunnen werken. Gevolg is dat, omdat het aantal douches en de voorraad heet water beperkt is, men om half vijf al in de weer was. Nu moet is de boel straks wakker en bij de les zien te houden.
Ellen wandelt net onze kamer binnen en haar gezicht staat op donderen: het warme water was op. Ondercapaciteit van zo'n beetje alles schijnt typisch en universeel te zijn voor dergelijke, christelijke kampen. Alles is oud en werkt net niet. Dunne matrassen op solide, niet lucht doorlatende bedbodems zodat je in het lichaamsvocht van de vorige beslaper mag woelen. Douchekoppen die verkalkt zijn en het water meer horizontaal dan verticaal door de douchruimte verspreiden en ga zo maar door.
Sommigen vinden dit een avontuur. Ik niet. Daarom richt ik me maar op de resultaten in de levens van de deelnemers

Zuid Afrika, dag 8. Vroege start

Om half zes komen zo'n 15 mannen bij elkaar om te bidden. Vandaag bidden ze niet maar mag ik mijn verhaal vertellen. Een vroege start dus maar dat vind ik niet erg. Dan duurt de dag lekker lang en kan er veel worden gedaan. Ik slaap sowieso altijd slecht als ik onderweg ben en het is vaak een opluchting als de dag aanbreekt omdat ik dan m'n bed uit kan.
Ik loop rond met een gezwollen voet. Er zit iets niet helemaal goed nadat ik drie/vier weken geleden naast m'n voet probeerde te gaan staan. Ik zie er dus een beetje uit als een zwangere vrouw die vocht in haar voeten vasthoudt (ja, ja ik weet het; niet alle zwangere vrouwen houden vocht in hun voeten vast).
Verder emotioneel een beetje down. Volgende weekend heb ik gepland om weg te gaan met Ellen en Samantha (die volgt de training in Pretoria) en nu begint men her en der op me in te praten om eerder terug te komen (we gaan naar Winterton, zo'n 400 km bij Johannesburg vandaan) zodat Samantha niets mist van een natuurlijk o zo belangrijke training die eigenlijk al op zondagavond begint. Ik word daar af en toe zo moe van. Ik heb er geen enkel probleem mee dat mensen enthousiast zijn over de training die ze hebben ontwikkeld (dat doe ik ook) maar men moet niet net doen alsof de wereld vergaat als iemand er een deel van mist. De wereld zal haar rondjes blijven draaien, zowel voor als na de training; die trekt zich daar niets van aan.
Dus heb ik me voorgenomen om me aan m'n oorspronkelijke plan te houden en ga me niet in allerlei kronkels bewegen om iedereen die meent wat te zeggen te hebben over mijn en andermans leven tegemoet te komen.
Vandaag beging het Life Direction Camp (het BE seminar). We hebben een kleine 50 deelnemers en ik zie er naar uit. Heel het OM team doet mee en ik doe het dit keer wat anders. Omdat ik alle elektronische files (Spaans, Russische, Nederlands en Engels) kwijt ben geraakt, inclusief alle Powerpoint presentaties, is dit een geweldige gelegenheid om te experimenteren met een nieuwere, lossere vorm waarin meer ruimte is voor interactie en groepswerk.
Met betrekking tot een nieuwe rol en verantwoordelijkheid in OM internationaal is nu de interne politiek wakker geworden. Ik kan heel goed leven zonder dat gedoe maar het schijnt vast onderdeel te zijn van een proces waarin een leider wordt gekozen of aangesteld.
Ik heb de betrokken partijen laten weten dat ik een zeer gelukkig mens ben, met en zonder een nieuwe verantwoordelijkheid. Om eerlijk te zijn, zonder deze nieuwe verantwoordelijkheid zal mijn leven een stuk rustiger zijn. Eigenlijk is er niets aan de hand maar rondom dit soort processen moeten mensen hun gevoelens en mening kunnen ventileren.