Zuid-Afrika, dag 11 en 12

De mentoring clinic is in volle gang en met 24 deelnemers vol. Over een paar minuten begint het programma met een 'devotional' over mentoring in de Bijbel.
Ellen wordt vandaag opgehaald en gaat met een team mee dat aidsvoorlichting geeft op scholen.
Ze geniet bijzonder van alle aandacht die ze krijgt van mijn collega's. We zien uit naar de drie dagen aan het eind van de trip waarin ik niet hoef te werken. Gisteren heeft ze er weer flink wat geld doorheen gejast, leuke warme kleren gekocht, want de avonden en nachten zijn best wel kil.

Zuid-Afrika, dag 10.

Het is kwart over vijf en in het washok hoor ik een van de Indiase deelnemers rochelen. Hij is flink net de tongschraper in de weer en verkeert in de veronderstelling dat niemand hem kan horen. Dat is echter niet waar. In de 20 schraapseconden heeft hij zo'n beetje het halve kamp wakkergeschraapt. Ik besluit om er ook uit te gaan. Doef is helemaal weg en ik heb goed geslapen. In het washok aangekomen spreek de schraapbroeder, die zich nu aan het scheren is, me aan en vraagt luidkeels om mijn emailadres. Ik fluister hem toe dat er wellicht mensen zijn die graag nog wat langer wiillen slapen. Hij antwoord me dat niemand ons kan horen... Ik fluister hem dat we later wel verder praten en begeef me naar de douchehoek. Het is nog vroeg en er is nog voldoende heet water. Gisteren was het water om zes uur al op. Wat bleek is dat drie deelnemers van half vier tot vijf uur onder de douche hadden gestaan en de 800 liter heet water er dusdoende doorheen jastten.
Alle deelnemers ondergaan gelaten het rigide programma. Vandaag is het uitslapen voor iedereen. Men hoeft pas on half zeven op te staan.
De deelnemers getuigen enthousiast van wat de lessen met hun levens doen.
Al met al, en ondanks de knallende hoofdpijn die ik gisteren had, loopt het allemaal lekker. Vandaag nog een sessie en om negen uur vertrekken Ellen en ik naar het vliegveld en hopen op 12 uur in Johannesburg te zijn.

Zuid Afrika, dag 9. Auw

Met vijftig man in een kleine, holle ruimte op een kamp in Pennington, begint er vroeg of laat een melodietje in mijn hoofd te zingen, doef, doef, doef. Met pijnstillers gaan slapen hopend en biddend dat doefje weg zou ebben.
Het is nu zaterdagochtend, tien voor zes en het is DOEF, DOEF, DOEF.
Met vandaag vijf sessies te gaan is het meteen de meest ongelukkige dag om Doef te hebben. Zojuist heel heet gedouched en een pijnstillercocktail van paracod en ibiprofeen genomen.
Het programma van dit Life Direction weekend zit veel te vol. Mijn collega's stonden erop dat we, naast de acht sessies van anderhalf uur ook nog bidden voor de rest van de wereld, workshops aanbieden, spelletjes doen en om zes uur 's-morgens beginnen. Dat laatste moet wel omdat we anders ons programma niet af kunnen werken. Gevolg is dat, omdat het aantal douches en de voorraad heet water beperkt is, men om half vijf al in de weer was. Nu moet is de boel straks wakker en bij de les zien te houden.
Ellen wandelt net onze kamer binnen en haar gezicht staat op donderen: het warme water was op. Ondercapaciteit van zo'n beetje alles schijnt typisch en universeel te zijn voor dergelijke, christelijke kampen. Alles is oud en werkt net niet. Dunne matrassen op solide, niet lucht doorlatende bedbodems zodat je in het lichaamsvocht van de vorige beslaper mag woelen. Douchekoppen die verkalkt zijn en het water meer horizontaal dan verticaal door de douchruimte verspreiden en ga zo maar door.
Sommigen vinden dit een avontuur. Ik niet. Daarom richt ik me maar op de resultaten in de levens van de deelnemers

Zuid Afrika, dag 8. Vroege start

Om half zes komen zo'n 15 mannen bij elkaar om te bidden. Vandaag bidden ze niet maar mag ik mijn verhaal vertellen. Een vroege start dus maar dat vind ik niet erg. Dan duurt de dag lekker lang en kan er veel worden gedaan. Ik slaap sowieso altijd slecht als ik onderweg ben en het is vaak een opluchting als de dag aanbreekt omdat ik dan m'n bed uit kan.
Ik loop rond met een gezwollen voet. Er zit iets niet helemaal goed nadat ik drie/vier weken geleden naast m'n voet probeerde te gaan staan. Ik zie er dus een beetje uit als een zwangere vrouw die vocht in haar voeten vasthoudt (ja, ja ik weet het; niet alle zwangere vrouwen houden vocht in hun voeten vast).
Verder emotioneel een beetje down. Volgende weekend heb ik gepland om weg te gaan met Ellen en Samantha (die volgt de training in Pretoria) en nu begint men her en der op me in te praten om eerder terug te komen (we gaan naar Winterton, zo'n 400 km bij Johannesburg vandaan) zodat Samantha niets mist van een natuurlijk o zo belangrijke training die eigenlijk al op zondagavond begint. Ik word daar af en toe zo moe van. Ik heb er geen enkel probleem mee dat mensen enthousiast zijn over de training die ze hebben ontwikkeld (dat doe ik ook) maar men moet niet net doen alsof de wereld vergaat als iemand er een deel van mist. De wereld zal haar rondjes blijven draaien, zowel voor als na de training; die trekt zich daar niets van aan.
Dus heb ik me voorgenomen om me aan m'n oorspronkelijke plan te houden en ga me niet in allerlei kronkels bewegen om iedereen die meent wat te zeggen te hebben over mijn en andermans leven tegemoet te komen.
Vandaag beging het Life Direction Camp (het BE seminar). We hebben een kleine 50 deelnemers en ik zie er naar uit. Heel het OM team doet mee en ik doe het dit keer wat anders. Omdat ik alle elektronische files (Spaans, Russische, Nederlands en Engels) kwijt ben geraakt, inclusief alle Powerpoint presentaties, is dit een geweldige gelegenheid om te experimenteren met een nieuwere, lossere vorm waarin meer ruimte is voor interactie en groepswerk.
Met betrekking tot een nieuwe rol en verantwoordelijkheid in OM internationaal is nu de interne politiek wakker geworden. Ik kan heel goed leven zonder dat gedoe maar het schijnt vast onderdeel te zijn van een proces waarin een leider wordt gekozen of aangesteld.
Ik heb de betrokken partijen laten weten dat ik een zeer gelukkig mens ben, met en zonder een nieuwe verantwoordelijkheid. Om eerlijk te zijn, zonder deze nieuwe verantwoordelijkheid zal mijn leven een stuk rustiger zijn. Eigenlijk is er niets aan de hand maar rondom dit soort processen moeten mensen hun gevoelens en mening kunnen ventileren.

Zuid Afrika, dag 6 en 7. Niet opgeven

De hele dag door mensen, en geleefd worden. Dat is zo'n beetje het dagelijks terugkerende patroon als ik onderweg ben. Met negen man in een huis, een teamauto die kaput is en 2500 euro nodig heeft om weer berijdbaar te maken, van hot naar her gereden worden, afspraken die niet doorgaan en nieuwe die spontaan ontstaan. Zojuist las ik in mijn Bijbel dat Paulus zegt: "Daarom geven we niet op." Waarom niet? Omdat hij zag dat door zijn inspanningen meer mensen God voor zijn grote goedheid zullen danken en prijzen (2 Cor. 4:15-16).
Dat houd ik mezelf dan maar voor. De impact die het openen van Gods woord heeft op de levens van mensen is af en toe overweldigend.
De 25 welgestelde mannen en vrouwen die gisterenavond bijeen kwamen om naar deze Hollander te luisteren, werden bijzonder geraakt door het openen van dat Woord van God. Niet dat ik nu zoiets bijzonders deed of dat er in hun kerk geen gezonde prediking is, het is vooral de kijkrichting die mensen een totaal ander perspectief geeft.
Het verbaast me keer op keer hoe weinig men weet over hoe het koninkrijk van God werkt. Voor velen is het een abstract idee en vindt maar weinig vertaling naar alle aspecten van het leven.
Vandaag willen de leiders van de kerk een gesprek met me. De kerk was zeer terughoudend omdat de leiding bang is dat men (lees: zendingsorganisaties) op hun geld uit is.
Maar daar gaat het helemaal niet om! Het echtpaar dat in China wil gaan werken, heeft de steun van hun kerk nodig. Ik niet.
Goed, men heeft dus besloten dat ik niet langer een bedreiging vorm en nu mag ik dus op de koffie komen. Het is het eerste echtpaar dat door de kerk wordt uitgezonden en het is allemaal heel nieuw voor iedereen.
Ik heb besloten om voorlopig maar niet op te geven hoewel ik een aantal momenten heb gekend de afgelopen week dat ik er helemaal mee wilde kappen. Een slecht bed (beter dan helemaal geen bed). Een spekgladde vloer in de douche (maar wel heerlijk warm water). Een gastheer en gastvrouw die van heel erg veel en lang praten houden (beter dan genegeerd worden). Geen tijd voor het lezen van boeken, iets dat broodnodig moet gebeuren wil ik mijn studie in April af kunnen ronden (maar wel lekker bezig de hele dag).
Ellen heeft het steeds meer naar haar zin en gaat lekker haar eigen weg. Gisteren heeft ze voor negen man pannenkoeken gebakken. Zij kan dat heel erg goed. Smullen!
Al met al is er dus niet zo heel erg veel reden om te mopperen

Zuid-Afrika, dag 5. Duisternis

Halverwege m'n toespraak viel de stroom uit en de zaal was in volkomen duister gehuld. Ik ging door alsof er niets aan de hand was maar het was wel een vreemde gewaarwording. Het doet heel wat met je als je geen oogcontact meer hebt met je publiek. Voor hetzelfde geld lopen ze allemaal weg en spreek je voor een lege zaal. Na vier minuten was m'n duistere moment weer voorbij.
Hoe doen blinden dat? Ik merkte dat het voor mijn mimiek geen verschil maakte. Ook al was het aardedonker, ik stond nog steeds wild te gebaren...
Tegen het eind van m'n toespraak heb ik nog wat gezegd over het nodeloos verspillen van de tijd van de voorganger die voor elk wissewasje wordt geacht op te komen draven; van verkoudheden tot aan het "inzegenen" van nieuwe auto's.
Misschien is het wel helemaal niet zo'n zegen om een auto te hebben, suggereerde ik. Het kost handenvol geld en de auto daalt iedere dag een stukje in waarde. Maar nee, binnen de Indiase cultuur wordt het kunnen aanschaffen van een auto gezien als een "blessing"; "God has blessed me with a car". En ja, een auto is af en toe gemakkelijk maar het zijn en blijven vieze, stinkende, milieuvervuilende ondingen.

Zuid Afrika, dag 4, Jenever en bitterballen

Vanavond biedt het Nederlandse consulaat de in Zuid Afrika aanwezige, werkende en verblijvende Nederlanders een feestje aan, ter ere van onze koningin. Ellen en ik zijn ook uitgenodigd en gaan over een uur naar de Country Club in Westville om bitterballen, kaas, haring en andere typisch Nederlandse zaken te nuttigen.
Vandaag zouden Ellen en ik naar Durban maar konden pas tegen twaalven de deur uit omdat we op een auto moesten wachten.
Een volgende keer toch maar m'n schema zelf wat strakker in de hand nemen.

Gisterenavond in Westville Baptist gesproken en het werd een bijzondere geïnspireerde dienst waarbij velen van de ongeveer 500 aanwezigen diep werden geraakt en levensveranderende beslissingen namen. Ik ben wat voorzichtiger geworden in het bezigen van kracht- en geestelijke termen en doe vooral m'n best om de zaken niet mooier voor te stellen dan ze in werkelijkheid waren. Maar ik moet toch zeggen dat een dienst was waarin de Heilige Geest op overtuigende wijze aan het werk was.
De boodschap was eenvoudig. Aan de hand van Johannes vier sprak ik over 1)cultuuroverschrijdend handelen omwille van de liefde (Jezus deed iets wat cultureel onaanvaardbaar was toen hij de Samaritaanse vrouw aansprak; want Joden gaan niet om met Samaritanen); reken af met discriminatie in je leven.
2) Ook de heidenen verwachten een bevrijder en iemand zal ze op De Bevrijder moeten wijzen. (De Samaritaanse vrouw "wist dat de Messias zou komen"). Het lijkt een universeel gegeven te zijn dat de mens, geconfronteerd met eigen onmacht, erkent dat hij iets mist. En 3) tenslotte leert Jezus zijn discipelen dat ze verder moeten kijken dan een middagmaaltijd en leert Hij ze om naar de wereld te kijken door de ogen van de Vader, die een geweldig plan met die wereld heeft. Vraag: ben je ingeplugd in dat plan of houd je vast aan je eigen plan?

Naschrift:
We zijn terug van het koninginnenfeest. De twee minuten stilte omdat het ook dodenherdenking is, werden in het echt ongeveer tien seconden. Er was geen jenever maar de wijn en de Heineken vloeiden rijkelijk. Een oudere dame van 75 jaar begon steeds luider tegen ons te praten en toen ze ook nog mijn stropdas begon te aaien begreep ik dat de geest uit de fles dit veroorzaakte. Om ons van haar los te scheuren wees ik op drie jonge vrijwilligers van "Be More" en vertelde het oude baasje dat deze jonge dames graag een paar verhalen uit Nederland wilde horen. Dat liet ze zich geen twee keer zeggen en spoedde zich direct richting drie dames die mij met een verrast nieuwsgierige en tegelijk beschuldigende blik aankeken.
Hieronder het bewijs dat Ellen en ik echt naar het feest geweest zijn.

Zuid Afrika, dag drie-uh

De dienst in de Indiase, onafhankelijke en evangelische gemeente "Firm Foundation" begint precies om 08.00 uur (dat is in de ochtend). Sinds kort begint de dienst een half uur later. Om 09.30 is de dienst voorbij en kan de rest van de dag beginnen. Pastor Rufus heeft visie voor de wereld en met name voor India. De kerk heeft in een paar maanden tijd voldoende geld opgehaald om vierhonderd fietsen te kopen. Die zijn voor de dominees van de vele Good Shepherd Community Churches die als paddenstoelen uit de grond schieten (de kerken, niet de fietsen). Door te fietsen besparen deze voorgangers heel veel tijd omdat ze gewoonlijk uren per dag op en in de benenwagen doorbrengen.

Afijn, zo'n 500 gelovigen komen op dit vroege uur bijeen (ik zou dat graag in de Brandaris willen introduceren omdat het een efficiëntere dagindeling dient) om onder begeleiding van een zeer professionele, en ongeveer honderd decibellen producerende band, de Heer groot te maken met liederen die mij totaal onbekend zijn (het blijken de laatste Hillsong liederen te zijn).
Onder de inspirerende leiding van de voorganger die een aantal liederen acapella inzet en me doet denken aan een beruchte tv-prediker met zijn uh'tjes en eh'tje die aan bepaalde woorden worden geplakt. Je bidt dus niet "Lord Jesus," maar "Lord Jesus-eh" (het streepje is een korte, nauwelijks hoorbare pauze; "we are gathered-eh here today-eh" enz.. Probeer het maar eens. Klinkt best wel leuk.

Goed, alle gekheid op een stokje-uh, het was een inspirerende dienst en ik mocht in dertig-veertig minuten mijn preek houden (dertig-veerig minuten worden in de praktijk vijfenveertig minuten). Na de dienst een uur met pastor Rufus gezeten en gegeten. Dat klikte wel. We zijn nog niet uitgepraat dus we gaan nog een keer lunchen van de week.
Voor Ellen was de dienst wat aan de vroege kant en die bleef dus in bed.
Zometeen nog een dienst met een paar honderd man. In Westville Baptist ben ik eerder geweest en ik mag zowaar terugkomen! Nu gaat Ellen wel mee, plus het team dat hier is om het OM-werk te promoten.


Vanmiddag wat in de hangmat gehangen en wat gelezen. Daarnaast veel gepraat met collegae en getracht de wereldproblematiek op te lossen. Daarna onverrichter zaken maar weer gaan hangen.
O ja, de beloofde foto van eergisteren met het uitzicht vanuit de hangmat en vanuit m'n provisorische slaapkamer.

Zuid Afrika, dag 2

Ik ben de eerste die wakker is, de rest van het huis is in diepe stilte. De kat wil mijn vriendje zijn. Katten zijn onbeschaamde opportunisten. Ik heb niets met de kat en de kat heeft alleen maar iets met mij als haar dat helpt om vooruit te komen in het leven. Ik negeer de kat. Ik heb niets met haar en ze wil alleen maar dat ik haar eten geef. Zolang ik dat niet doe blijft ze in mijn buurt en geeft me kopjes. Wat zij niet weet maar ik wel, is dat haar gedrag mij niet zal bewegen om voor haar op zoek naar eten te gaan.

Gisteren hadden we zo'n veertig, vijftig mensen over de vloer die naar de maandelijkse "gebed voor de wereld" avond kwamen.
Dave en Joy, mijn gastechtpaar, hebben de unieke gave om mensen uit allerlei kerken te motiveren om bijeen te komen om voor de wereld te bidden. Met aanstekelijk enthousiasme wordt er gebeden voor Noord-Korea, Jemen, Soedan, de schepen van OM en ga zo maar door.
Ik word wat weeïg als er grote dingen gebeden gaan worden. Een bidder ziet dat God de vrijgezelle jongedame, die plannen aan het maken is om naar een streng Islamitisch land te gaan, als "geestelijk moeder van een generarie verlorenen aanstelt," of iets van dien aard.
Aan het eind worden we er nog aan herinnerd dat de Bijbel zegt dat als we God vragen, Hij ons "de natien als een erfenis zal geven". Niemand vraagt ooit wat de Bijbel zegt wat we gaan doen met die natien als we die uiteindelijk hebben opgevraagd (of "geclaimd" zoals de laatste tijd wel hip is om te doen). Volgende diezelfde Psalmist en in het direct daarop volgende vers in de tweede Psalm vinden we de helpvolle informatie over stap twee. Daar wordt over het algemeen niet over nagedacht. Stel je voor, je krijgt een land. Wat doe je daar dan mee? Wel, in die psalm staat vervolgens: "gij zult hen stukslaan als pottenbakkerswerk." Daarom bid ik dat maar niet en zou ik anderen wiilen adviseren om dat ook maar niet te doen, tenzij ze bereid zij om dan ook die stap twee te zetten. Waarom zou ik een land, België bijvoorbeeld, stuk willen slaan zoals een pottenbakker die, om wat voor reden dan ook, met een honkbalknuppel, zijn eigen werk aan gruzelementen slaat?
Een typisch voorbeeld van "men neme de Bijbel en zoeke een aansprekend vers of gedeelte an passe dat toe op willekeurig welke situatie dan ook, zonder rekening te houden met het verhaal waar dat vers oorspronkelijk deel van uitmaakt en/of de oorspronkelijke betekenis en toepassing.
Door dat te doen heeft het christendom heel wat, nooit goed te praten en afschuwelijke beslissingen met dramatische gevolgen op haar rekening kunnen bijschrijven. De kruistochten, de apartheid, de uitbuiting van niet westerse beschavingen, de onderdrukking van de vrouw om er een paar te noemen.

Vandaag naar de "Bangladesh market" gegaan en de grootste Hare Krishna tempel op het Zuidelijk Halfrond bezocht. Hieronder wat plaatjes. Oander andere van de kip voordat ze in de "trechter" terechtkomt en een foto van Ellen en mij via het spiegelede plafond van de HK tempel.

Durban

We zijn in Durban aangekomen en Ellen is helemaal opgeknapt. Ik werd zelf even een beetje wee toe de passagier naast spontaan begon te kotsen. Ik heb hem snel een kotszakje aangereikt waar hij dankbaar gebruik van maakte.
Ontzettend leuk om zoveel vrienden weer te zien. Morgen is plotseling een vrije dag geworden. Leuk, kan ik met Ellen Durban verkennen en onveilig maken.

Hieronder een plaatje van het uitzicht vanuit m'n slaapkamer. M'n slaapkamer is de huiskamer. Er bevinden zich namelijk nog vijf gasten in het huis. Ik slaap naast de piano en Ellen slaapt in het kantoor naast de computer. Morgen meer.
Sorry, foto lukt niet. Slechte verbinding.