India, dag 15. Een Case studie

Esther is 22 jaar en ze is bang. Bang voor het huwelijk dat haar moeder voor haar gepland heeft. De voorbeelden van de huwelijken waarmee ze is opgegroeid hebben tot een afkeer van het huwelijk geleid. Haar moeder heeft gepland dat ze dit jaar, of uiterlijk volgend jaar trouwt en is op zoek naar kandidaten. Aan Esther wordt niets gevraagd. Die krijgt over eee paar maanden de eerste kandidaat over de vloer. Ze zal dan als een "pop in de etalage" worden getoond aan de potentiele vrijer. Ze heeft de vrijheid om nee te zeggen. Na drie of vier potentiele vrijers te hebben afgewezen zal de druk vanuit de familie toenemen en zal ze uiteindelijk zwichten voor die druk. Voor haar gevoel gaat ze uiteindelijk gedwongen het huwelijk is. Ze vertelt me dat ze echt bang is en een afkeer heeft van deze show waarbij haar inspraak niet wordt gewaardeerd.
Esther heeft een grote passie. Ze wil haar leven geven om met weeskinderen te werken. Haar grote angst is dat haar toekomstige vrijer die passie niet deelt. Het is dan einde verhaal voor haar passie en zal ze zich moeten voegen naar de wensen van haar man.
Ze vraagt me of het onredelijk is om te vragen om op zoek te gaan naar een man die haar passie deelt. "Hij hoeft niet knap te zijn, maar moet ook niet te lelijk zijn, zolang hij mijn passie maar deelt en we ons leven kunnen investeren in een bediening die kansarmen verder helpt in dit leven".
Volgens mijn bescheiden mening is dit geen onredelijk verzoek.
Let wel, we hebben het hier over een christelijk huwelijk. Christelijk, Christen, Christus; vrijheid, keuze, toewijding, dienstbaarheid,,,,
Dit verhaal staat niet op zichzelf. Het is een echt verhaal en Esther is een echte persoon. Zij staat model voor bijna alle chistenmeisjes die gebukt gaan onder de tirannie van culturele blinheid, verkeerde theologie en wetticisme. Afschuwelijk. Vind ik.
We kunnen leren van andere culturen en ik sta daar zeer open voor. Niet Westerse culturen hebben ons in het westen zoveel moois te bieden.
Maar fundamentele rechten van de mens mogen niet geschonden worden. En dat is mijns inziens hier aan de orde. We hoeven niet alles van andere culturen te slikken net zomin als dat we alles van onze eigen cultuur niet kunnen en mogen slikken.
Maakt dit me 'cultureel ongevoelig'? Ik dacht het niet. Het is nog steeds fundamenteel fout.
Tot zover de preek voor vandaag. Ik ga kranten lezen.
Mijn camera is kapotgegaan. Eindelijk heb ik een fatsoenlijke spiegelreflex en kan ik mijn hobby weer oppakken, maar het is nu even einde verhaal.
De display is gekneust, onder druk bezweken... Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik 'geen beeld' meer heb. Ik ga kijken of het te repareren is. Zo niet, dan wordt het weer sparen..

India, dag 14. Foto's; het belang van

Mijn geheugen is een zeef. Ik vergeet ontzettend veel en naarmate ik ouder word, vergeet ik nog meer. Toch is alle informatie ergens opgeslagen. Geuren, beelden en geluiden brengen herinneringen terug. Foto's doen dat ook. Het ontwikkelen van mentale beelden doen dat ook maar nooit zo sterk als echte beelden. Hieronder wat echte beelden. Vooral voor mezelf. Zodat ik ik ietsje minder vergeet.
Vandaag is het zaterdag, maar het voelt als vrijdag. De enige onderbreking is het straffe ritme van de studiedagen is de zondag. Morgen dus. Heb ik al plannen. Jazeker. Ik koop een aantal kranten en a deze uitgebreid lezen. Het is ontzettend (een woord dat ik niet al te vaak genruik) interessant om je verdiepen in een cultuur van een land. Vorige week een uitgebreid artikel in het gezondheidskatern over het belang van het creëren van afstand in een huwelijk en het hebben en houden van geheimen. Zo tegengesteld aan het Westerse denken. Fascinerend...

Verrast maar blij met de aandacht (boven)
Harde werkster, graaft geulen voor kabels (onder)

Dochter van de harde werkster. Een natuurtalent als het op poseren aankomt (boven)
Hij heeft echt twee ogen (onder)

India, dag 13. Alles goed.... of toch niet

De haan is van slag af, of in competitie met de andere haan. Er lopen er hier twee rond. Overdag zijn ze kalm (er lopen nogal wat kippen rond dus ze zijn leuk bezig)maar de nachten zetten ze het op een kukelen. Onafgebroken. Al zolang ik hier ben. Voeg daarbij het geblaf van talloze honden en de nooiteindigende stroom van verkeer dat 300 meter verderop voorbijtoetert. Sommige vrachtwagens hebben misthoorns aan boord en menen deze gadget voortdurend aan de rest van de wereld te moeten demonstreren. De beloofde tien decibellen 'noisereduction' die de oordoppenfabrikant op de verpakking belooft, helpen een beetje.
Chronisch slaaptekort begint haar (of is het zijn) tol te eisen. Vier of vijf uur per nacht houd ik wel even vol maar drie weken is wel lang...

Gisterenavond werd aangekondigd dat de les niet doorging maar dat we in plaats daarvan in de kapel verwacht werden. Een groot leider van een grote wereldwijde organisatie die eerder op de dag mijn koffiepauze had volgepraat, wilde het e.e.a. van de studenten.
De college en de organisatie zijn mogelijkheden tot partnerschap aan het verkennen en de grote baas wilde wel eens van de studenten horen.
Nu heeft het waarschijnlijk met cultuur te maken maar de een na de andere student stak de loftrompet af over alles wat het college voor ze doet en betekent. Het zal allemaal heel oprecht zijn, daar twijfel ik geen moment aan. Maar ik kon het maar moeilijk geloven dat dit dezelfde studenten waren die tijdens koffiepauzes wel degelijk een mening hebben over verbeterpunten en met vragen rondlopen die ze nooit aan de bazen van het college zullen stellen.
Dus heb ik dat maar gedaan. We leven nu eenmaal niet in een volmaakte wereld en we moeten met elkaar hard werken om er iets moois van te maken. Het kan altijd beter, het werk is nooit af.

India, dag 12. Even snel

Even snel. Na 24 uur zonder verbinding te hebben gezeten kan ik weer even online maar de klas is eigenlijk al begonnen, dus moet ik ook weer gaan.
Gisteren toch maar weer naar de avondklas geweest en heb het hele uur in de klas gezeten. Daarnaast de syllabus van een 'readingcourse' doorgesproken. Daar moet je dus extra werk voor doen. Wel erg veel moet ik zeggen maar het is denk ik wel te doen.
Vandaag wakker geworden met een heavy migraine maar op de een of andere wonderbaarlijke wijze is deze al gauw weggetrokken. Misschien zijn er mensen thuis aan het bidden...

India, dag elf. Moed in de schoenen

Gisterenavond zonk de moed me even in de schoenen. Vandaag ben ik al weer wat teruggeveerd. Maar tel bij de ervaring van gisteren op dat een van de professors vertelde dat op het seminary in Canada, waar dezelfde opleiding wordt gegeven, studenten er vier jaar full time voor nodig hebben om hun graad te halen, ik me af begin te vragen wie ik wel denk te zijn dat ik het even tussendoor in 30 maanden kan doen...

Zojuist wel ff lachen. Een professor die aan ADHD lijdt, kondigde een periode van stilte aan voordat hij zou bidden. De aankondiging en de motivatie om stil te zijn duurde enkele minuten, de uiteindelijke stilte duurde zegge en schrijven 29 seconden.
Voor de zoveelste keer in mijn leven een "gift inventory" en een "temperament survey" ingevuld. Affijn, dat levert weer een bonus half uur vrije tijd op.

Aan het eind van deze dag zit het keerpunt van deze studieperiode. De helft zit er dan op en kan ik af gaan tellen. Ik heb altijd wel heimwee maar deze keer is het best wel heftig. Misschien omdat we de laatste maanden best wel wat intensieve dingen hebben meegemaakt als gezin. Dit heeft voor mij geleidt tot een verdieping van mijn relatie met mijn kinderen en Martha, en ik mis hun aanwezigheid zeer!

India, dag tien, update

Het is nu 20.25 en zojuist is een nieuwe serie van dertig uur begonnen. Na een kwartier ben ik maar weggegaan. Ik had geen idee waar de professor het over had. Hij spreekt Engels met zo'n zwaar Indiaas accent dat het met geen mogelijkheid te volgen is. De titel van het vak begrijp ik nog wel, hoewel het wat aan de omschrijvende kant is: "History of Christianity since Reformation with special emphasis on Ecumenism and Evangelicalism".
Ik zal met de konsekwenties moeten leven maar ik ga echt niet voor de lol lessen volgen die ik niet kan verstaan. Dan maar dertig uur boeken lezen, maar ik kan gewoon niet net doen alsof. Zelfs de Indiërs geven aan de beste man nauwelijks te kunnen verstaan. Eerst koffie en dan aan het huiswerk en vroeg naar bed.

20.55 Update 2.
Na een bekertje mierzoete koffie ziet de wereld er weer anders uit en heb ik besloten om het morgen toch nog een keer te proberen. Ik neem m'n laptop en wat boeken mee zodat ik in het uiterste geval kan multitasken.

India, dag 10. Geloof ik...

Onze internetprovider heeft besloten om ons af te sluiten. Dus ook geen telefoon meer. We zijn tot en mett 25 februari onbereikbaar. Het is een lang verhaal, waar ik jullie niet mee zal vermoeien. Voorlopig zijn we dus alleen maar mobiel beriekbaar.
jan: 0624724705
huis: 0611874219

Routine heeft wel iets. Drie weken lang leef ik volgens aan vast patroon. Drie maaltijden die nauwkeurig op tijd worden opgediend, lessen die stipt om 08.00 beginnen met tien minuten pauze tussen de lessen om van het ene lokaal naar het andere te kunnen lopen of een sanitaire stop te maken. Vandaag wordt het patroon doorbroken omdat ik de rest van de week ook 's-avonds les heb. Dat moet wel anders kom je niet aan 150 uur in drie weken. Gisteren heb ik de suggestie gedaan aan de 'powers that be' om met vijftig minuten lessen te experimenteren en dan steeds twee blokjes van 50 minuten aan een onderwerp te wijden. Je houdt dan netto ongeveer net zoveel lestijd over als wanneer je twee losse uren aan twee onderwerpen wijdt. Elk uur heeft namelijk een opstarttijd en afbouwtijd nodig. Doe het eens een jaar en evalueer daarna. Ik ben benieuwd of men van hun 'uurconcept' af durft te stappen.

Vandaag problemen met het ophouden van mijn ogen. M'n klasgenoten (met name de jongeren studenten) liggen in een deuk als ik weer eens wegzak. Maar goed.

India, dag 9. Nieuwe week, nieuwe kansen

Een nieuwe week en twee nieuwe vakken: 'Strategic Thinking & Planning' en 'Sprirtual Formation for Ministry'. Laatstgenoemde belooft redelijk simplistisch te zijn en behandeld zaken die, als iemand deze nog niet in zijn leven heeft geimplemeteerd na 31 jaar discipelschap, er iets misgegaan in de geestelijke ontwikkeling van die persoon. De eerste is een verademing. Paul Magnus, formaat en uitstraling Danny deVito, weet vanaf de eerste minuut te boeien en het gaat echt ergens over. Hier valt heel veel te leren! Echter, leren in de klas is en blijft niet 'mijn ding'. Met name als niet of nauwelijks sprake is van enige vorm van interactie, laat ik me maar moeilijk meenemen.
Gisterenmiddag een paar uur doorgebracht met een van mijn Indiase vrienden die z'n buik wel zo'n beetje vol heeft van OM en de manier waarop gestalte wordt gegeven aan leiderschap. Een veelbelovende jongeman die OM kwijt gaat raken aan een andere organisatie die zijn kwaliteiten wel op de juiste waarde weet te schatten. En ik kan niet anders dan hem groot gelijk geven. Nu is hij een bedreiging voor de huidige geestelijke oligarchie en traditiegetrouw zet die oligarchie 'kritische geesten' op een zijspoor. Maar het is nog niet te laat. Er is nog hoop voor mijn vriend en ik doe van mijn kant het weinige dat ik kan doen om hem moreel te steunen in zijn reis om de status quo te bevragen en mijn hoop is dat hij behouden blijft voor de organisatie omdat juist mensen zoals hij nodig zijn om leiding te geven aan de huidige generatie.
Verder ben ik redelijk 'blij-achtig' omdat we bijna halverwege zijn en ik kan gaan aftellen. De hereniging met vrouw en gezin komt dichterbij. Niet dat ik niet van mijn tijd geniet hier, maar ik heb altijd dit dubbele gevoel als ik weg ben van de 'love of my life'.

India, dag 8. Foto's

Eindeloze lezingen

De campus

Mijn vrienden Kamlesh en Isaac

Klasgenoot uit Noordoost India

nabij de camopus, wie weet ligt er nog iets van waarde tussen de rommel

De fiets, een goedkoop en veelgebruikt transportmiddel

Vuil verbrand je voor je huis...

...of langs de weg

India, dag 7, Ik mis iets

Als je dertig uur les krijgt over "de persoon en het werk van Christus" en het gaat dertig uur lang over wat dat allemaal voor mij betekent, mist er iets. Als Christus stierf voor de zonde en als er door zijn werk aan het kruis verzoening plaatsvond en die verzoening verder gaat dan mijn persoonlijke zieleheil, is het enigzins uit balans als het alleen maar over ons gaat. Geen woord over de verlossing en de schepping, het milieu, intermenselijke relaties en noem maar op. Dat is op z'n minst karig te noemen en een gemiste kans. Er is gelegenheid tot feedback en ik zal dat zeker melden in de hoop dat men voor de volgende keer een andere prof bestelt. Deze prof heeft het regelmatig over 'true truth': 'ware waarheid', alsof er twee categorien waarheid zijn; normale, alledaagse waarheid en dan de ware waarheid. Maar iets is toch of waar, of onwaar.Net zoals men onerscheid probeert te maken tussen Gods volmaakte wil en zijn toegestane wil. Kan iets een beetje Gods wil zijn? Het is of wel, of niet zijn wil.

Vandaag een dag vol energie. Om 04.30 wakker, naar de gym gegaan, kleren gewassen, tientalle foto's gemaakt en met van alles en nog wat in de weer geweest. Nu, in m'n tweede lesuur van de dag ben ik nog geen een keer in slaap gevallen. Tijdens de les van alles gedaan dat slechts zijdelings met de les te maken heeft, waaronder het schrijven van deze blog en het bouwen van een toren (ik heb de spelletjes in mijn telefoon ontdekt).

p.s. vijf minuten na het schrijven van deze blog ben ik tijdens de les in slaap gevallen.