India, dag 12. Even snel

Even snel. Na 24 uur zonder verbinding te hebben gezeten kan ik weer even online maar de klas is eigenlijk al begonnen, dus moet ik ook weer gaan.
Gisteren toch maar weer naar de avondklas geweest en heb het hele uur in de klas gezeten. Daarnaast de syllabus van een 'readingcourse' doorgesproken. Daar moet je dus extra werk voor doen. Wel erg veel moet ik zeggen maar het is denk ik wel te doen.
Vandaag wakker geworden met een heavy migraine maar op de een of andere wonderbaarlijke wijze is deze al gauw weggetrokken. Misschien zijn er mensen thuis aan het bidden...

India, dag elf. Moed in de schoenen

Gisterenavond zonk de moed me even in de schoenen. Vandaag ben ik al weer wat teruggeveerd. Maar tel bij de ervaring van gisteren op dat een van de professors vertelde dat op het seminary in Canada, waar dezelfde opleiding wordt gegeven, studenten er vier jaar full time voor nodig hebben om hun graad te halen, ik me af begin te vragen wie ik wel denk te zijn dat ik het even tussendoor in 30 maanden kan doen...

Zojuist wel ff lachen. Een professor die aan ADHD lijdt, kondigde een periode van stilte aan voordat hij zou bidden. De aankondiging en de motivatie om stil te zijn duurde enkele minuten, de uiteindelijke stilte duurde zegge en schrijven 29 seconden.
Voor de zoveelste keer in mijn leven een "gift inventory" en een "temperament survey" ingevuld. Affijn, dat levert weer een bonus half uur vrije tijd op.

Aan het eind van deze dag zit het keerpunt van deze studieperiode. De helft zit er dan op en kan ik af gaan tellen. Ik heb altijd wel heimwee maar deze keer is het best wel heftig. Misschien omdat we de laatste maanden best wel wat intensieve dingen hebben meegemaakt als gezin. Dit heeft voor mij geleidt tot een verdieping van mijn relatie met mijn kinderen en Martha, en ik mis hun aanwezigheid zeer!

India, dag tien, update

Het is nu 20.25 en zojuist is een nieuwe serie van dertig uur begonnen. Na een kwartier ben ik maar weggegaan. Ik had geen idee waar de professor het over had. Hij spreekt Engels met zo'n zwaar Indiaas accent dat het met geen mogelijkheid te volgen is. De titel van het vak begrijp ik nog wel, hoewel het wat aan de omschrijvende kant is: "History of Christianity since Reformation with special emphasis on Ecumenism and Evangelicalism".
Ik zal met de konsekwenties moeten leven maar ik ga echt niet voor de lol lessen volgen die ik niet kan verstaan. Dan maar dertig uur boeken lezen, maar ik kan gewoon niet net doen alsof. Zelfs de Indiërs geven aan de beste man nauwelijks te kunnen verstaan. Eerst koffie en dan aan het huiswerk en vroeg naar bed.

20.55 Update 2.
Na een bekertje mierzoete koffie ziet de wereld er weer anders uit en heb ik besloten om het morgen toch nog een keer te proberen. Ik neem m'n laptop en wat boeken mee zodat ik in het uiterste geval kan multitasken.

India, dag 10. Geloof ik...

Onze internetprovider heeft besloten om ons af te sluiten. Dus ook geen telefoon meer. We zijn tot en mett 25 februari onbereikbaar. Het is een lang verhaal, waar ik jullie niet mee zal vermoeien. Voorlopig zijn we dus alleen maar mobiel beriekbaar.
jan: 0624724705
huis: 0611874219

Routine heeft wel iets. Drie weken lang leef ik volgens aan vast patroon. Drie maaltijden die nauwkeurig op tijd worden opgediend, lessen die stipt om 08.00 beginnen met tien minuten pauze tussen de lessen om van het ene lokaal naar het andere te kunnen lopen of een sanitaire stop te maken. Vandaag wordt het patroon doorbroken omdat ik de rest van de week ook 's-avonds les heb. Dat moet wel anders kom je niet aan 150 uur in drie weken. Gisteren heb ik de suggestie gedaan aan de 'powers that be' om met vijftig minuten lessen te experimenteren en dan steeds twee blokjes van 50 minuten aan een onderwerp te wijden. Je houdt dan netto ongeveer net zoveel lestijd over als wanneer je twee losse uren aan twee onderwerpen wijdt. Elk uur heeft namelijk een opstarttijd en afbouwtijd nodig. Doe het eens een jaar en evalueer daarna. Ik ben benieuwd of men van hun 'uurconcept' af durft te stappen.

Vandaag problemen met het ophouden van mijn ogen. M'n klasgenoten (met name de jongeren studenten) liggen in een deuk als ik weer eens wegzak. Maar goed.

India, dag 9. Nieuwe week, nieuwe kansen

Een nieuwe week en twee nieuwe vakken: 'Strategic Thinking & Planning' en 'Sprirtual Formation for Ministry'. Laatstgenoemde belooft redelijk simplistisch te zijn en behandeld zaken die, als iemand deze nog niet in zijn leven heeft geimplemeteerd na 31 jaar discipelschap, er iets misgegaan in de geestelijke ontwikkeling van die persoon. De eerste is een verademing. Paul Magnus, formaat en uitstraling Danny deVito, weet vanaf de eerste minuut te boeien en het gaat echt ergens over. Hier valt heel veel te leren! Echter, leren in de klas is en blijft niet 'mijn ding'. Met name als niet of nauwelijks sprake is van enige vorm van interactie, laat ik me maar moeilijk meenemen.
Gisterenmiddag een paar uur doorgebracht met een van mijn Indiase vrienden die z'n buik wel zo'n beetje vol heeft van OM en de manier waarop gestalte wordt gegeven aan leiderschap. Een veelbelovende jongeman die OM kwijt gaat raken aan een andere organisatie die zijn kwaliteiten wel op de juiste waarde weet te schatten. En ik kan niet anders dan hem groot gelijk geven. Nu is hij een bedreiging voor de huidige geestelijke oligarchie en traditiegetrouw zet die oligarchie 'kritische geesten' op een zijspoor. Maar het is nog niet te laat. Er is nog hoop voor mijn vriend en ik doe van mijn kant het weinige dat ik kan doen om hem moreel te steunen in zijn reis om de status quo te bevragen en mijn hoop is dat hij behouden blijft voor de organisatie omdat juist mensen zoals hij nodig zijn om leiding te geven aan de huidige generatie.
Verder ben ik redelijk 'blij-achtig' omdat we bijna halverwege zijn en ik kan gaan aftellen. De hereniging met vrouw en gezin komt dichterbij. Niet dat ik niet van mijn tijd geniet hier, maar ik heb altijd dit dubbele gevoel als ik weg ben van de 'love of my life'.

India, dag 8. Foto's

Eindeloze lezingen

De campus

Mijn vrienden Kamlesh en Isaac

Klasgenoot uit Noordoost India

nabij de camopus, wie weet ligt er nog iets van waarde tussen de rommel

De fiets, een goedkoop en veelgebruikt transportmiddel

Vuil verbrand je voor je huis...

...of langs de weg

India, dag 7, Ik mis iets

Als je dertig uur les krijgt over "de persoon en het werk van Christus" en het gaat dertig uur lang over wat dat allemaal voor mij betekent, mist er iets. Als Christus stierf voor de zonde en als er door zijn werk aan het kruis verzoening plaatsvond en die verzoening verder gaat dan mijn persoonlijke zieleheil, is het enigzins uit balans als het alleen maar over ons gaat. Geen woord over de verlossing en de schepping, het milieu, intermenselijke relaties en noem maar op. Dat is op z'n minst karig te noemen en een gemiste kans. Er is gelegenheid tot feedback en ik zal dat zeker melden in de hoop dat men voor de volgende keer een andere prof bestelt. Deze prof heeft het regelmatig over 'true truth': 'ware waarheid', alsof er twee categorien waarheid zijn; normale, alledaagse waarheid en dan de ware waarheid. Maar iets is toch of waar, of onwaar.Net zoals men onerscheid probeert te maken tussen Gods volmaakte wil en zijn toegestane wil. Kan iets een beetje Gods wil zijn? Het is of wel, of niet zijn wil.

Vandaag een dag vol energie. Om 04.30 wakker, naar de gym gegaan, kleren gewassen, tientalle foto's gemaakt en met van alles en nog wat in de weer geweest. Nu, in m'n tweede lesuur van de dag ben ik nog geen een keer in slaap gevallen. Tijdens de les van alles gedaan dat slechts zijdelings met de les te maken heeft, waaronder het schrijven van deze blog en het bouwen van een toren (ik heb de spelletjes in mijn telefoon ontdekt).

p.s. vijf minuten na het schrijven van deze blog ben ik tijdens de les in slaap gevallen.

India, dag 6. Victorie en misvattingen

Communicatie blijft iets wonderlijks. De prof heeft geluisterd en we werken nu af en toe in groepjes. Eerst in vier groepen van 15. Dat is nog veel en veel te groot. De keer daarop stelde ik voor om in kleinere groepen op te splitsen. Het is en blijft spannend om dat publiekelijk te doen. Als de prof onzeker is, houdt hij vast aan zijn vier grote groepen. Gelukkig was hij niet te onzeker en stemde toe zodat we in groepjes van zes, zeven onze eigen ontdekkingen konden doen. Zelf ontdekken is altijd een betere methode dan het opvolgen van instructies of het luisteren naar een monoloog in de hoop dat mensen het oppikken. De Indiers kwamen en komen tot leven en ik val niet langer in slaap. Bij de terukoppeling vanuit de kleineree groepen veranderen al de ingetogen, zwijgzame Indiers in ongeleide projectielen. Schitterend vuurwerk. Een oudere student werd onder boeh geroep gedwongen om weer te gaan zitten. De massa wint en de man zit.

Het is triest om te merken dat veel Indiers (onterecht) opkijken tegen blanken. In kleine groepen gaan ze ervan uit dat de blanke voorzit, en het woord voert. Om dat om te draaien en de Indiers voorrang te geven.. ga er maar aan staan. Ik moet pertinent weigeren om voor te zitten of namens de groep het woord te voeren. Daar gaat vaak een aantal minuten mee verloren.
Regelmatig word ik door mannen en vrouwen benaderd die met me mee willen naar Nederland. Ze leven met de fantasie dat alles in het Westen fantastisch is; levensstijl, vrijheid, geld en middelen. Hoe vertel ik ze dat het in het Westen vrijwel uitsluitend draaait om hebzucht?
Aan de andere kant, geef ze eens ongelijk. Voor veel van mijn medestudenten is tegenstand en vervolging een realitieit. Sommigen zijn met de dood bedreigd en/of in elkaar geslagen, en anderen leven met de realiteit van vervolging tegen de christenen waarbij het uitzicht op de dood geen sprookje is (met name studenten die uit het Noorden van India komen).

Gisteren belde ik met Martha en ook zij had een ‘down’ dag. Vandaag ziet het er allemaal weer zonniger uit.

India, dag 5. Veranderen, wat is dat moeilijk

Vandaag ben ik ‘down’. Mijn tekortkomingen staan me in full-colour en hifi stereo voor ogen. Het is zo verdraaid moeilijk om bepaalde eigenschappen te zien veranderen. Moeilijk met een team kunnen werken bijvoorbeeld: solistisch handelen. Ik had het hier pas met Martha over. Zij kan heel goed mensen aan het werk zetten. Ik heb altijd schroom en doe zoveel mogelijk zelf.

Goed ik ben dus down en vertel het net aan Jack, een vriend en collega uit de USA. Hij is ook down vandaag. Nu voel ik me al wat beter. Het weer is aan het veranderen, zegt Jack. En dat beinvloedt de goemoedstoestand van velen.

Blijft staan dat ik best wel tob met mijn tekortkomingen.

Ik wilde wel dat ik volmaakt was. Volmaakt in liefhebben, een volmaakte teamplayer, volmaakt in het bevestigen van mensen (inclusief de prof van de monologen en stellingen), volmaakt als echtgenoot en vader, volmaakte gemeenteleider en oudste. En zo kan ik wel even doorgaan.

 

“Houdt jezelf voor dat je dat allemaal bent in Christus”, zal iemand me wellicht adviseren. Blijft staan dat ik op dit moment voor de mensen om me heen ernstig tekortschiet. Die denken echt niet: ‘Die Jan bakt er niet zoveel van maar gelukkig kan ik hem zie als volmaakt in Christus’. Mensen om me heen beleven dat echt wel anders. Die raken teleurgesteld en de gekwetste gevoelens zijn superecht. En dat doet mij verdriet. Ik wil graag een bemoediging zijn voor de mensen om me heen en realiseer me dat ik dat vaak niet ben. Ondanks de goede bedoelingen die ik heb gaat het nog vaak mis. Vraag maar aan de mensen die het dichtst bij me staan.

 

Maar goed. Genoeg gejammerd. Er tegenaan! Een van de mooiste uitzichten in het volgen van Jezus, is dat van hoop. Verandering is mogelijk. Moeilijk, maar zeker mogelijk. En daar wil ik voor gaan. Ik kan een beter mens worden door Christus te blijven volgen. Zolang ik volg, ga ik vooruit. Als ik stop met volgen, wordt dat waar ik nu ben, inclusief alle tekortkomingen, een karikatuur; een hopeloos vastzitten in die tekortkomingen. Nu niet. De zon komt op. Life is good!

 

 

 

India, dag 4. Vastgestelde waarheid of waarheid verkennen?

Vandaag een aanvaring met de prof die alle predikers die verhalen vertellen (omdat Jezus het ook deed), belachelijk maakte. En dat aan de hand van het vers in Marcus waarin Jezus aan de discipelen uitlegt dat hij verhalen vertelt om dingen te verbergen; het Woord moet gepredikt worden en verhalen mogen niet de plaats innemen van dat Woord.
Maar hoe legde Jezus het woord uit? Juist, door verhalen te vertellen en voorbeelden te gebruiken die dicht bij de dagelijkse realiteit van de mensen stonden.
Het grappige is dat hij z'n betoog afsloot met een illustratie (volgens de prof is een illustratie geen verhaal). Dat was genoeg voor me. Ik zit me al drie dagen op te winden en ik weet dat er dan een punt komt waarop het voor mij helemaal genoeg is en ik reageer.
Het is moeilijk om in gesprek te raken met iemand die uitgaat van 'propositional truth'; weten wat waar is en daar aan vasthouden. Stellingen poneren die zo fraai in elkaar zitten dat elk weerwoord bij voorbaat al in de kiem wordt gesmoord.
Heel anders is het als een leraar een 'verkennende' houding heeft die uitnodigt om een zaak van verschillende kanten te bekijken en te belichten zodat je samen tot een dieper inzicht kunt komen.
Vandaag een uur gespijbeld.