Ecuador, Laatste dag

Onze oktober nieuwsbrief is af. Lees hier.

Het zit er nu echt bijna op. Over 24 uur ben ik, als alles goedgaat, onderweg naar huis! Vanmorgen spreek ik in een Alliance kerk. Die dienst begint zo'n beetje an het eind van de dag. Om 11.00 uur. Sommigen zouden dat een redelijk christelijk tijdstip vinden, anderen hebben het idee dat je dan de hele dag met die dienst bezig bent. Als ik een kerk kon vinden die om 07.00 een dienst had, zou ik me daarbij aansluiten, ongeacht of men met orgel, of zelfs zonder begeleidig zingt! Een dienst op de zaterdagavond lijkt me ook wel wat. Van 19.00 tot 20.00 met een lange koffie en thee uitloop. De zondag kan dan weer als rustdag in ere hersteld worden. Uitslapen, de weekendkrant lezen, ontbijt met ham en eieren. Wandelen, boeken lezen en vooral niet met de auto weggaan. Ach, laat ook maar.

Vanmorgen las ik deze overbekende verzen:

Spreuken 3:11 Mijn zoon, een berisping van de HEER mag je nooit terzijde schuiven,

zijn bestraffing moet je zonder afschuw ondergaan,

12 want de HEER straft wie hij liefheeft, zoals een vader die houdt van zijn zoon.

De vragen de dit bij mij oproept zijn deze:

Hoe ziet zo'n bestraffing of berisping eruit? Komen deze direct van God of indirect door mensen en omstandigheden?

Ik zou niet zo ver willen gaan dat alles wat ons in het leven overkomt en "niet goed voelt" of met verlies, pijn, ziekte te maken heeft als een berisping of bestraffing van de Heer te zien. Een jonge vrouw vertelde me onlangs dat haar geestelijke zusters haar miskraam als straf van God duidden omdat ze zwanger was geraakt zonder getrouwd te zijn. Het moet echt bemoedigend zijn om in een periode waarin je al overspoeld worden door schuld, schaamte en vragen, je geloofsvrienden dit te horen zeggen.

Toch dringt dit beeld zich bij me op; hier ben ik mee ogegroeid in mijn geestelijk leven: Naarmate ik mijn relatie met God serieuzer neem, gaat Hij me meer onder druk zetten. Naarmate mijn geloof groeit, gaan de verleidingen en verzoekingen toenemen. Her en der hoor je het ook zo (alleen dan vanuit een andere hoek): "Als jij serieus met God leeft, of gaat leven, wordt de duivel wakker en breekt de peuris uit".

Zou het mogfelijk zijn om, en serieus met God te leven en tegelijk een stil en rustig leven te leiden(*)? Of sluiten deze twee elkaar uit?

Min vraag aan mijn zeer geachte bloglezers is dan ook: hoe ervaar jij de bestraffingen en berispingen van God? Zou je een voorbeeld willen geven?

(*) Zie 1 Tim. 2:2. Dit staat meer in de context van politieke stabiliteit, ik weet het, maar dat stille en rustige leven spreekt me wel aan.

Clinic laatste dag

Het zit er bijna op. Vanmorgen splitsen we de groep op in teams van drie en vier die dan een ochtend de tijd krijgen om alles wat ze geleerd hebben in praktijkte brengen. Als team gaan ze dan een slachtoffer mentoren. Dat is altijd leuk en leerzaam. Ik ben een van de "slachtoffers" en breng altijd een echt probleem of dilemma waar ik mee bezig ben ter tafel. Tot nu toe heeft het me altijd verder geholpen.

Ik moet even kwijt dat mijn laptop waadeloos typt. De sleutels blijven hangen of maken slecht contact zodat de helft dan de letters die ik denk te typen niet op het scherm verschijnt. Ik heb de neiging om dat ding in het zwembad te laten vallen. Ik sta op een balkon en loodrecht onder me is een zwembad, dus die verleiding is er echt!

Vroeger was dit een groot drugspand waar cocaine werd verwerkt en verhandeld. Die sfeer hangt er nog wel, ook al is het pand en belendingen nu in het bezit van een Noorse zendingsorganisatie die er een hotel van hebben gemaakt. Ik kan me voorstellen dat vanaf dit balkon een of meer handelaren of medewerkers met een gaatje i hoofd of borst de weg naar het zwembad hebben gevonden en daarmee een vroegtijdige dood (Ik zie dat wel eens in fillums).

Vannacht was een slecht nacht. Om twee uur wakker geworden en niet meer geslapen. Vanuit mijn nek voel ik een fysiek protest opkomen tegen dit al enige dagen durende gebrek aan goede nachtrust.

Clinic, dag drie

Vanmorgen gesproken over Prediker 4:8-9  "Iemand is helemaal alleen. Hij heeft zelfs geen zoon of broer, maar toch zwoegt hij almaar door en wordt zijn dorst naar rijkdom nooit gelest. Voor wie beult hij zich zo af en ontzegt hij zich de genoegens van het leven? Ook dat is enkel leegte en een trieste zaak".

Impliciet vertellen deze twee zinnetjes dat we geschapen zijn om te delen. Toch zijn er die alleen maar voor zichelf verzamelen: goederen, wijsheid, moeite, verlies en pijn. We hebben zonen en broers nodig om ons leven mee te delen. In je eentje genieten en ontvangen van zowel het goede als het kwade leidt tot ongenoegen.

Is het niet zo dat we door wat het leven ons brengt wijze (levens)lessen leren? Als we deze "opbrengst" niet delen gaat het uiteindelijk alleen nog maar om ons met het gevolg dat we uiteindeljk onszelf in een stil levenshoekje afvragen wat voor zin het allemaal heeft.

Verder ben ik bezig om ergens 300 euro vandaan te peuteren om de 20 deelnemers te trakteren op een gezellig avondje uit. Maar tot nu toe lijkt het erop dat OM her en der bankroet is. Bij gebrek aan budget wordt het waarschijnlijk ee broodje cavia (zie foto).

OM Ecuador is al ver over het geprojec-teerde budget voor de clinic heen. Met slechts twee betalende deelnemers moet Roberto al flink in de buidel tasten voor de overige deelnemers. 

Omdat ik verantwoordelijk ben voor de mentoring clinics moet ik ook een begroting maken met daaraan gekoppeld een plan om het geld voor de geplande clinics in 2009 te genereren. Oeps. We hebben het hier over een kleine tienduizend euro voor drie tot vier clinics.

Vannacht goed geslapen. Ik heb maar drie uur wakker gelegen!

De volle maat (2)

In een reactie op mijn Blogvan een paar dagen geleden schreef Sanne:

God is een schild om ons achter te verschuilen voor verleidingen van de wereld.We moeten deze verleidingen ook niet bewust gaan opzoeken en dus proberen achter het schild en dus onberispelijk te blijven.

Ik snap heel goed wat Sanne bedoelt. Het roept een nieuwe vraag op: onberispelijk is niet haalbaar. Zou dan de beloofde bescherming ook van kracht zijn als we in ieder geval proberen om achter dat schild te blijven? Met andere woorden: krijg je ook punten voor de inspanning? Voor de beste bedoelingen?

En als dan "ik heb het in eder geval geprobeerd" de graadmeter of voorwaarde wordt dan zijn we er al snel bij om "nivo's van proberen" te introduceren: "je moet het wel echt proberen".

Hierbij zijn we aangekomen bij een interessant Evangelisch fenomeen: "echt". Als je "gewoon" probeert, gelooft, vertrouwt en bidt werkt het waarschijnlijk niet. Daarom, en je hoort het heel vaak, let maar eens een paar weken goed op, moet je "echt" geloven, vertrouwen, bidden en proberen.

Maar hoe stel je dan vervolgens voor jezelf vast of je nu "echt" hebt gelooft en niet slechts "gewoon"? De graadmeter daarvoor is dit: als je krijgt wat je vroeg heb je echt geloof gedemonstreerd. Krijg je het niet, dan geloofde je nog te gewoontjes.

Dus doen we van alles om onzelf van een gewoon geloofsnvio naar een echt geloofsnivo op te krikken.

Dan gaat de kassa rinkelen want dan worden we gevoelig voor alle succespakketen die in de geloofswinkel worden aangeboden: Willow Kreek, Purpose Driven, Hillsong, Equipt, en ga maar door. Allemaal goede initiatieven maar laten we eerlijk zijn, het zijn ook gemaksproducten. Welke kerk schilt tegenwoordig zelf nog de aardappelen?

Wat zijn we arm als we alleen Jezus volgen en doen wat Hij ons opdroeg: God liefhebben boven alles en onze naaste als onzelf.

Of is dat geen armoe?

Clinic

Over en uurtje begint de Mentoring Clinic. Er zijn achttien deelnemers. Een mooi aantal dat interactie en persoonlijke inbreng van de deelnemers vergemakkelijkt.

Slapen ging niet echt. Om 03.00 wakker geworden en niet meer kunnen slapen. Wat tv gekeken. Een Z-film over Marsbewoners die aardlingen eten.

Vanmorgen gegeten (een gewoon ontbijt, ik kon geen menselijke resten waarnemen) met de collega van gisteren. Hij neemt het me kwalijk dat ik altijd naar Ecuador ga en nog nooit in zijn land ben geweest. Hoe vertel ik hem op een cultureel gepaste wijze dat ik daar geen visie voor heb en dat ik de voorkeur geef aan het werken met een team dat enige nazorg kan waarborgen.

Samen met zijn vrouw bidden ze nu dat God tot mijn harde hart gaat spreken om me te overtuigen dat ik dit Latijns-Amerikaanse land moet bezoeken.

Martha leest mijn blog nu ook (alleen als ik op reis ben). Nu heb ik een extra stimulans om dagelijks te schrijven.

Verder in een nieuw boek begonnen ¨Chasing Francis¨. Wel goed en een aanrader voor all " The Shack" fans.

Musician and first-time author Ian Cron sheds new light on St. Francis of Assisi, the "Living Candle." Cron masterfully weaves actual accounts of Saint Francis's radical impact on the world into a fictional story of Chase Falston, a New England minister on a pilgrimage to regain his faith. It's an amazing story with profound implications for the contemporary church. Read the story, and then learn even more about St. Francis's selfless activism and theology in the robust forty-page study guide.

From the Back Cover: Chase Falson has lost his faith-and he did it right in front of the congregation at his megachurch. Now the elders want him to take some time away: far away. So Chase crosses the Atlantic to visit his uncle, a Franciscan priest, where he encounters the teachings of Francis of Assisi and rediscovers his ancient faith. Follow Chase's spiritual journey in the footsteps of Francis, and then begin one of your own through the pilgrim's guide included in this book. Come discover Francis, the first postmodern Christian.

Mijmeringen boven Colombia

Het is 04.15 en we vliegen boven Colombia, onderweg naar Ecuador. Van dinsdag tot en met vrijdag verzorg ik samen met een collega een mentoring clinic. Maar nu lees ik de Trouw van zaterdag 11 oktober over predikanten die het leiderschap en herderschap opgeven omdat "kerkmensen verandert zijn van een kudde schapen in een kruiwagen met kikkers". In een artikel verderop in de krant schrijft Harry Kuitert als reactie op het fenomeen dat religie weer "in" is: "Nieuwe religie? Deze religie is alleen maar "nieuw" vanwege een gemeenschappelijk kenmerk: ze is persoonlijk, niet georganiseerde religiositeit. Ze heeft geen gedeelde leer of gedeelde verplichtingen, vertoont kortom geen enkel kenmerk van een reeel bestaande religie."
Kerkleiders trachten een lappendeken aan individuele voorkeuren van de gelovigen te faciliteren. Zolang we voor onszelf nog voldoende lapjes terugzien in de grotere deken en we nog voldoende lapjes gemeen heb met anderen, blijven we loyaal. Die loyaliteit is echter breekbaar. Een lapje te ver en ik ben weg.Relativeren is hierbij een goed instrument: mijn lapje is wat valer dan dat van jou maar dat moet toch naast die felle van jou kunnen bestaan?
Wat bindt gelovigen nog werkelijk samen? Ik bespeur bij mezelf een sterke neiging tot relativisme teneinde de ander te accommoderen. Maar tot welke prjs? Waar maken we als gelovigen nog samen een vuist voor? Waarvoor gaan we nog samen de bressen op?

09.00 Om 06.00 geland en opgehaald door Lennart. Door naar accomodatie en vervolgens naar de dagelijkse teambriefing. Een collega van me gaf wat door. Halverwege zijn verhaal over hoe we als christenen omgaan met een veranderende wereld kondigde hij 17aandachtspunten aan waarop ik spontaan in de lach schoot. Gepikeerd vroeg hij me waarom ik lachte. Ik zei dat ik lachte van blijdschap omdat ik in eerste instantie 50aandachtspunten had verwacht maar dat het me blij maakte toen ik hoorde dat het er maar 17 waren. Dat is een stuk makkelijker om te onthouden. Dat viel niet helemaal goed omdat ik hiermee zijn gezag ondermijnde.
Ik realiseerde me dat ik nu in Latijns Amerika ben waar gezag vaak nog gerelateerd wordt aan een positie. Neem de positie van iemand af en er blijft niet veel meer van dat gezag over.
Dit is een groot probleem hier.
Gezag uitoefenen vanuit een positie leidt vrijwel altijd tot machtsmisbruik.
Daar is veel over te zeggen en te schrijven maar ik wil niet dat dit epistel ontaard in een saaie monoloog. Ik ga maar pitten. Deze dag heeft lang genoeg geduurd.

De volle maat

Slapen lukt niet. Sinds 02.00 uur ben ik wakker en ik heb de hoop opgegeven dat ik verder nog slaap deze nacht. Ik spaar het op en hoop dat ik vannacht op weg naar Ecuador een paar uur in het vliegtuig kan slapen. Als het goed is zak ik tegen middernacht, wanneer de vlucht vertrekt, zo'n beetje in elkaar, dus dat komt wel goed.

Als je zo ligt te wachten op de slaap die maar niet komt, heb je wel tijd om na te denken. 

Ik ben eerder deze week begonnen in Spreuken. God wordt "Wijsheid" genoemd en de mens is het beste af als hij/zij zich verdiept in en verzadigt met wijsheid. Die wijsheid (ook wel kennis genoemd in Spreuken) begint bij het vrezen van God.

Nu zit ik daar wel en beetje mee. Ik zou namelijk graag een beetje wijzer willen zijn en daarvoor bij het begin beginnen: God vrezen.

Maar hoe doe je dat nu precies? Eufemismen zoals "rekening houden met", "respect hebben voor" en abstracten zoals "geen angst maar wel ontzag" of "eerbied en heilig ontzag" schieten tekort om me tot een diepere vrees te brengen.

Die vrees zou moeten leiden tot een heiliger wandel met Hem en dat zou dan weer tot onbersipelijkheid leiden. Nu, als iemand onberispeljik is, dan is Hij voor die persoon een schild (2:7).

Maar wat is onberispelijkheid? Wanneer kwalificeert iemand zich voor deze titel? Schieten we niet allemaal tekort? Ik moet de eerste mens nog tegenkomen die van zichzelf durft te beweren dat hij onberispelijk is. Ook onberispelijkheid kun je niet afzwakken. Het betekent de volle maat; kompleetheid.

Als je nu niet de volle 100% scoort, is de Heer dan nog wel een schild? Of wordt het schild kleiner naarmate het onberispelijkheidsniveau daalt?

Nu ken ik het antwoord wel, hoor. Weest gerust. 

Christus is onze onberispelijkheid en wij schuilen achter Hem. Ik word in Zijn onberispelijkheid opgenomen. Zolang ik in Hem blijf en op hem vertrouw, is God een schild voor mij.

De volgende vraag is dan of dat schild mij onvoorwaardelijk beschermt voor wat dan ook (het wordt niet aangegeven waartegen dat schild dan precies beschermt) of dat er sprake is van een voorwaardelijke bescherming? Met andere woorden, want moet ik doen om onder Gods bescherming te blijven? Moet ik me nu wel of niet inspannen om onberispelijk te zijn?

Vult Christus mijn tekort aan of zijn mijn inspanningen om onberispelijk te zijn en heilig te leven zo waardeloos dat ik net zo goed niet mijn best kan doen?

Als ik sec naar de tekst in Spreuken kijk, dan is er voor mij  maar een klein schildje. Ik ben verre van onberispelijk (heb wel de beste bedoelingen).

Het duwt me naar God toe. Naar de Wijsheid. Naar de vrees voor God. Daar begint het toch echt.

Hieronder twee voorbeelden van bijna onberispelijkheid. Een in Zwart-Wit en een in kleur. Ik vind die in kleur de aantrekkelijkste bijna onberispelijke (het spatje is ook iets kleiner, dus beter).

Thuis!

Het duurde even maar ik ben weer thuis. Ik zie terug op een geweldige maand. Ik had het voor geen goud willen missen ook al heb ik momenten gehad waarop me afvroeg of het allemaal de tijd en moeite wel waard was.
Door het te lang in een positie zitten is een deel van mijn rechterarm "doof". Dat heb ik wel vaker en het duurt een paar dagen voordat het gevoel in m'n arm weer helemaal terug is. Een beknelde zenuw in de elleboog doet een deel van m'n arm in slaap vallen. Het heet geloof ik in vaktermen Ulnaris Neuropathie.
Had ik een cadeau voor Martha meegenomen, laat ik het in het vliegtuig liggen! Ik kwam er pas achter toen ik op m'n koffer stond te wachten. Gelukkig kon het een en andere nog uit het vliegtuig worden gehaald zodat ik een half uur later met m'n cadeau huiswaarts kon. Het schijnt dat het op vrijwel elke vlucht voorkomt dat passagiers dingen laten liggen.

Verder geen diepe gedachten en overdenkingen. M'n hoofd is zo leeg dat ik vanmorgen bij de kapper met geen mogelijheid mijn pincode kon bedenken. Deze heb ik thuis op moeten zoeken. Maar ik denk dat ik hem nu weer kan onthouden. Ik ga zo direct oefenen. Bij de kapper.

Onderweg naar huis

Wachten. In Melbourne. Op een vliegtuig dat naar Kuala Lumpur vliegt en vandaar door naar Amsterdam. Uggs gekocht voor Martha. Kan ze met warme voeten de winter door.Vanmorgen opgestaan met hoofdpijn. Ik lig te wachten op de wekker. Dat is nooit goed want eigenlijk slaap ik dan niet. De ontbijtbijeenkomst op de universiteit hadden we wat mij betreft wel over kunnen slaan. Maar goed. Om 06.00 opgestaan en om 07.00 richting Flinders Uni gereden. Studenten komen en gaan. Horen flarden van m'n verhaal. Inpakken. Wegwezen. Naar vliegveld in Adelaide. Een Qantas vlucht. Als deze maar niet naar beneden valt zoals een van hun vliegtuigen gisteren. Nu weer wachten. Nog een half uur voordat het instappen begint.

23.45 Wachten in Kuala Lumpur. De vlucht heeft vertraging en vertrekt om 01.00 uur in plaats van om 23.00 uur. Gelukkig is de hoofdpijn die ik in het begin van de dag had, vrijwel geheel weggetrokken.

Port Lincoln naar Adelaide

Mijn tijd in Ungarra zit erop. Een twintigtal passagiers wacht op het vliegtuig dat ons naar Adeleide brengt. De luchthaven is niet meer dan een grote, veredelde schuur. Inchecken duurt ongeveer tien seconden en rijen met wachtenden zijn hier onbekend. Vanmiddag met een aantal kerkleden en het Doulosteam een lunchbarbecue genoten. We zijn alle dertig deuren in Ungarra langsgeweest om de bewoners uit te nodigen voor de barbecue. Helaas is er niemand op de uitnodiging ingegaan.
Ik zie het vliegtuig landen en dat betekent dat ik op de geplande tijd in Adelaide land.
Vroeg naar bed vanavond omdet me een lange dag wacht.
Een ontbijtbijeenkomst op Flinders universiteit waar ik een praatje houd en van daaruit direct door naar het vliegveld om naar Melbourne te vliegen. Vandaar via Kuala Lumpur terug naar Amsterdam waar ik vrijdag omstreeks 05.30 land.
Het is goed geweest. Lang, maar goed en zeer veel voldoening gevend. God is goed. Echt goed.
Tijd om in te stappen.