Mijmeringen boven Colombia

Het is 04.15 en we vliegen boven Colombia, onderweg naar Ecuador. Van dinsdag tot en met vrijdag verzorg ik samen met een collega een mentoring clinic. Maar nu lees ik de Trouw van zaterdag 11 oktober over predikanten die het leiderschap en herderschap opgeven omdat "kerkmensen verandert zijn van een kudde schapen in een kruiwagen met kikkers". In een artikel verderop in de krant schrijft Harry Kuitert als reactie op het fenomeen dat religie weer "in" is: "Nieuwe religie? Deze religie is alleen maar "nieuw" vanwege een gemeenschappelijk kenmerk: ze is persoonlijk, niet georganiseerde religiositeit. Ze heeft geen gedeelde leer of gedeelde verplichtingen, vertoont kortom geen enkel kenmerk van een reeel bestaande religie."
Kerkleiders trachten een lappendeken aan individuele voorkeuren van de gelovigen te faciliteren. Zolang we voor onszelf nog voldoende lapjes terugzien in de grotere deken en we nog voldoende lapjes gemeen heb met anderen, blijven we loyaal. Die loyaliteit is echter breekbaar. Een lapje te ver en ik ben weg.Relativeren is hierbij een goed instrument: mijn lapje is wat valer dan dat van jou maar dat moet toch naast die felle van jou kunnen bestaan?
Wat bindt gelovigen nog werkelijk samen? Ik bespeur bij mezelf een sterke neiging tot relativisme teneinde de ander te accommoderen. Maar tot welke prjs? Waar maken we als gelovigen nog samen een vuist voor? Waarvoor gaan we nog samen de bressen op?

09.00 Om 06.00 geland en opgehaald door Lennart. Door naar accomodatie en vervolgens naar de dagelijkse teambriefing. Een collega van me gaf wat door. Halverwege zijn verhaal over hoe we als christenen omgaan met een veranderende wereld kondigde hij 17aandachtspunten aan waarop ik spontaan in de lach schoot. Gepikeerd vroeg hij me waarom ik lachte. Ik zei dat ik lachte van blijdschap omdat ik in eerste instantie 50aandachtspunten had verwacht maar dat het me blij maakte toen ik hoorde dat het er maar 17 waren. Dat is een stuk makkelijker om te onthouden. Dat viel niet helemaal goed omdat ik hiermee zijn gezag ondermijnde.
Ik realiseerde me dat ik nu in Latijns Amerika ben waar gezag vaak nog gerelateerd wordt aan een positie. Neem de positie van iemand af en er blijft niet veel meer van dat gezag over.
Dit is een groot probleem hier.
Gezag uitoefenen vanuit een positie leidt vrijwel altijd tot machtsmisbruik.
Daar is veel over te zeggen en te schrijven maar ik wil niet dat dit epistel ontaard in een saaie monoloog. Ik ga maar pitten. Deze dag heeft lang genoeg geduurd.

De volle maat

Slapen lukt niet. Sinds 02.00 uur ben ik wakker en ik heb de hoop opgegeven dat ik verder nog slaap deze nacht. Ik spaar het op en hoop dat ik vannacht op weg naar Ecuador een paar uur in het vliegtuig kan slapen. Als het goed is zak ik tegen middernacht, wanneer de vlucht vertrekt, zo'n beetje in elkaar, dus dat komt wel goed.

Als je zo ligt te wachten op de slaap die maar niet komt, heb je wel tijd om na te denken. 

Ik ben eerder deze week begonnen in Spreuken. God wordt "Wijsheid" genoemd en de mens is het beste af als hij/zij zich verdiept in en verzadigt met wijsheid. Die wijsheid (ook wel kennis genoemd in Spreuken) begint bij het vrezen van God.

Nu zit ik daar wel en beetje mee. Ik zou namelijk graag een beetje wijzer willen zijn en daarvoor bij het begin beginnen: God vrezen.

Maar hoe doe je dat nu precies? Eufemismen zoals "rekening houden met", "respect hebben voor" en abstracten zoals "geen angst maar wel ontzag" of "eerbied en heilig ontzag" schieten tekort om me tot een diepere vrees te brengen.

Die vrees zou moeten leiden tot een heiliger wandel met Hem en dat zou dan weer tot onbersipelijkheid leiden. Nu, als iemand onberispeljik is, dan is Hij voor die persoon een schild (2:7).

Maar wat is onberispelijkheid? Wanneer kwalificeert iemand zich voor deze titel? Schieten we niet allemaal tekort? Ik moet de eerste mens nog tegenkomen die van zichzelf durft te beweren dat hij onberispelijk is. Ook onberispelijkheid kun je niet afzwakken. Het betekent de volle maat; kompleetheid.

Als je nu niet de volle 100% scoort, is de Heer dan nog wel een schild? Of wordt het schild kleiner naarmate het onberispelijkheidsniveau daalt?

Nu ken ik het antwoord wel, hoor. Weest gerust. 

Christus is onze onberispelijkheid en wij schuilen achter Hem. Ik word in Zijn onberispelijkheid opgenomen. Zolang ik in Hem blijf en op hem vertrouw, is God een schild voor mij.

De volgende vraag is dan of dat schild mij onvoorwaardelijk beschermt voor wat dan ook (het wordt niet aangegeven waartegen dat schild dan precies beschermt) of dat er sprake is van een voorwaardelijke bescherming? Met andere woorden, want moet ik doen om onder Gods bescherming te blijven? Moet ik me nu wel of niet inspannen om onberispelijk te zijn?

Vult Christus mijn tekort aan of zijn mijn inspanningen om onberispelijk te zijn en heilig te leven zo waardeloos dat ik net zo goed niet mijn best kan doen?

Als ik sec naar de tekst in Spreuken kijk, dan is er voor mij  maar een klein schildje. Ik ben verre van onberispelijk (heb wel de beste bedoelingen).

Het duwt me naar God toe. Naar de Wijsheid. Naar de vrees voor God. Daar begint het toch echt.

Hieronder twee voorbeelden van bijna onberispelijkheid. Een in Zwart-Wit en een in kleur. Ik vind die in kleur de aantrekkelijkste bijna onberispelijke (het spatje is ook iets kleiner, dus beter).

Thuis!

Het duurde even maar ik ben weer thuis. Ik zie terug op een geweldige maand. Ik had het voor geen goud willen missen ook al heb ik momenten gehad waarop me afvroeg of het allemaal de tijd en moeite wel waard was.
Door het te lang in een positie zitten is een deel van mijn rechterarm "doof". Dat heb ik wel vaker en het duurt een paar dagen voordat het gevoel in m'n arm weer helemaal terug is. Een beknelde zenuw in de elleboog doet een deel van m'n arm in slaap vallen. Het heet geloof ik in vaktermen Ulnaris Neuropathie.
Had ik een cadeau voor Martha meegenomen, laat ik het in het vliegtuig liggen! Ik kwam er pas achter toen ik op m'n koffer stond te wachten. Gelukkig kon het een en andere nog uit het vliegtuig worden gehaald zodat ik een half uur later met m'n cadeau huiswaarts kon. Het schijnt dat het op vrijwel elke vlucht voorkomt dat passagiers dingen laten liggen.

Verder geen diepe gedachten en overdenkingen. M'n hoofd is zo leeg dat ik vanmorgen bij de kapper met geen mogelijheid mijn pincode kon bedenken. Deze heb ik thuis op moeten zoeken. Maar ik denk dat ik hem nu weer kan onthouden. Ik ga zo direct oefenen. Bij de kapper.

Onderweg naar huis

Wachten. In Melbourne. Op een vliegtuig dat naar Kuala Lumpur vliegt en vandaar door naar Amsterdam. Uggs gekocht voor Martha. Kan ze met warme voeten de winter door.Vanmorgen opgestaan met hoofdpijn. Ik lig te wachten op de wekker. Dat is nooit goed want eigenlijk slaap ik dan niet. De ontbijtbijeenkomst op de universiteit hadden we wat mij betreft wel over kunnen slaan. Maar goed. Om 06.00 opgestaan en om 07.00 richting Flinders Uni gereden. Studenten komen en gaan. Horen flarden van m'n verhaal. Inpakken. Wegwezen. Naar vliegveld in Adelaide. Een Qantas vlucht. Als deze maar niet naar beneden valt zoals een van hun vliegtuigen gisteren. Nu weer wachten. Nog een half uur voordat het instappen begint.

23.45 Wachten in Kuala Lumpur. De vlucht heeft vertraging en vertrekt om 01.00 uur in plaats van om 23.00 uur. Gelukkig is de hoofdpijn die ik in het begin van de dag had, vrijwel geheel weggetrokken.

Port Lincoln naar Adelaide

Mijn tijd in Ungarra zit erop. Een twintigtal passagiers wacht op het vliegtuig dat ons naar Adeleide brengt. De luchthaven is niet meer dan een grote, veredelde schuur. Inchecken duurt ongeveer tien seconden en rijen met wachtenden zijn hier onbekend. Vanmiddag met een aantal kerkleden en het Doulosteam een lunchbarbecue genoten. We zijn alle dertig deuren in Ungarra langsgeweest om de bewoners uit te nodigen voor de barbecue. Helaas is er niemand op de uitnodiging ingegaan.
Ik zie het vliegtuig landen en dat betekent dat ik op de geplande tijd in Adelaide land.
Vroeg naar bed vanavond omdet me een lange dag wacht.
Een ontbijtbijeenkomst op Flinders universiteit waar ik een praatje houd en van daaruit direct door naar het vliegveld om naar Melbourne te vliegen. Vandaar via Kuala Lumpur terug naar Amsterdam waar ik vrijdag omstreeks 05.30 land.
Het is goed geweest. Lang, maar goed en zeer veel voldoening gevend. God is goed. Echt goed.
Tijd om in te stappen.

Ungarra, dag 2

Ik begin het Kleinpolderplein al een beetje te ruiken. Nog twee nachten in Australie, nog een in het vliegtuig en dan... thuis.
Vanmorgen bij een seniorenclub gesproken en m'n best gedaan om de oudjes te bemoedigen. Ik heb het gehad over "Immanuel, God met ons"; de zekerheid dat God in Christus naar ons toe is gekomen, bij en met ons is. We hoeven niet alleen door de stromen van het leven heen. We hoeven niet in ons uppie verlies te verwerken of lijden te ondergaan. Christus wil met ons meegaan. Hij komt echter op uitnodiging en dus hebben we de keus.

Het team is inmiddels gearriveerd. Zometeen hebben we "Tea" in de kerk en doen dan een presentatie/sprekertje.
De foto hieronder bewijst dat het nog mogeijk is om in een huis te wonen met rondom een uitzicht waar geen enkel andere huis in voorkomt. De buren wonen 500 meter verderop.

Schapen scheren in Port Lincoln

Uitzicht door de spiegel; een zelfportret

Van Adeleide naar Port Lincoln en Ungarra

Over een half uur vertrekt de korte vlucht naar Port Lincoln. Nog vier nachtjes en ik ben weer thuis, al is het maar voor twee nachten. Ik zie er wel naar uit!
Het afgelopen weekend heb ik het meeste voorbereidende werk voor Ecuador af kunnen ronden.
Gisteren begon Marli in de auto een discussie met de rest van het team over de vraag waarom Jezus Gods zoon is, of moet zijn. Dat Hij de zoon des mensen is, prima, maar waarom is Hij ook Gods zoon terwijl Hij God is.
Interessante discussie die de gemoederen al eeuwenlang bezighoudt en voor miljoenen een rookgordijn is wat hen bij de diepere vragen weghoudt. Het zijn vraagstukken waar we nooit uit zullen komen en de discussie vind ik persoonlijk niet bijster interessant.
De mens is van God los en dat noemen we zonde. Jezus kwam om de zonde weg te dragen zodat ik weer met God verbonden kan zijn. Of je Hem dan Zoon van God, Verlosser, Dirk of Sandra noemt, is van minder groot belang. De belangrijkste ontdekking e erkenning in het verhaal is dat ik een zondaar ben en hulp nodig heb om verlost te worden van arrogantie, hoogmoed, introspectie, zelfverheffing en zelfliefde; allemaal dingetjes die mij verheffen tot een plek die alleen God toebehoort.
Om daarvan verlost te zijn is heerlijk.

22.30 Inmiddels ben ik alweer negen uur n Ungarra. Vanavond met een groep jongvolwassenen in Cummings gebarbecued (weer die knakworsten)en m'n verkorte versie van Life Direction gedaan. Vanaf de boerderij van Luke en Rachel was dat 50 kilometer rijden over onverharde weg zonder wat voor ander verkeer dan ook tegen te komen!
De boerderij ligt dus in de "middle of nowhere" en de stilte hier is overdonderend.
Volgens mij is 27.000 acre best wel groot.
Morgenochtend spreek ik voor een groep senioren en morgenavond in de plaatselijke kerk (er is maar een kerk dus de gelovigen hebben weinig keus; is dat nou goed of slecht?)

Adelaide, 8 en 9

Gisteren (zaterdag) een rustige dag. Hardgelopen langs de oceaan. Vanmorgen gesproken in een baptistengemeente. Vanavond nog een. Nu zit ik in een internetcafé m'n mail op te halen en m'n blog bij te werken.
Morgen vertrek ik naar Port Lincoln en vandaar 80 km naar het noorden, naar een plaatsje Ungarra waar zo'n 50 man woont. Het team volgt een dag later met de auto. Een uitgebreider verslag volgt later.

Adelaide, dag 6 en 7: SEXY!!

Er zijn heel wat kerken en kerkjes die zich inspannen om iets concreets voor de directe omgeving te doen. Gisteren hielpen we een kleine baptistengemeente bij de wekelijkse barbecue. Het vaste publiek varieert van het entourage dat zich om en nabij de vrijwilligers ophoudt en enkele aan de rand van de samenleving bungelenden, geflipten, en teleurgestelden waaronder een semi-intellectuele gepensioneerde politieagent en een vermoeide, verwarde, onsamenhangend pratende uitgereisde wereldreiziger. Terwijl de rest van het team de kinderen vermaakt met "ballondieren" probeer ik een gesprek gaande te houden tussen de gepensioneerde pliesie en de niet langer reizende wereldreiziger.

Het ophalen en afzetten van alle teamleden neemt meer dan anderhalf uur per dag in beslag. Pech als je als eerste wordt opgehaald en als laatste wordt gedropt.
Dan moet met het team gebeden worden. Gebedspunten worden verzameld, gedeeld en uiteindelijk formeel middels een petitie bij God gebracht.
's-Avonds draven dertien 'die-hards' op voor een unieke, door een internationaal team van de Douls geleide gebedsavond. De organisatoren zijn lichtelijk teleurgesteld met de geringe opkomst maar troosten zich publiekelijk met de "waar twee of drie" gedachte en andere legitimerende, publiek beter doen voelende rethoriek.

Gebed is niet sexy. Evangelisatie ook niet.
Hillsong; dat is pas sexy.
Dus gaan we naar Sydney. Je hoeft daar alleen maar te gaan zitten en de zegen over je heen te laten komen. Van heinde en ver komen ze; honderdduizenden euros'per jaar spenderend aan reizerij, onderkomen, souveniers en evangelische snuisterijen.

Leo, Toni, David, Andy eten oud brood. De bakker voelt zich fijn; een tweede kans voor z'n brood.
De barbecue produceert opgewarmde hotdogs en vette, ranzige hamburgers. Op tweede hands brood, wel te verstaan.

Ondanks m'n gemopper voel ik me meer thuis tussen de ballonnen, de Tony's en goedkope barbecues, hoewel wegzakken in het pluche toch wel heel erg trekt.
Ik weet niet precies hoe het Koninkrijk van God precies werkt. Ik weet wel dat het eerder bij het ranzige vet van een barbecue begint dan in de Sydney pluche.

In een kille kerk, om de twee minuten een minuut lang gestoord door de zuchtende, oude motor in de koellasyt en onder de flikkerende, bijna stervende TL-buizen baden de dertien "die hards" en de acht OM-ers gisterenavond voor meer werkers . Ik hoop dat de Heer in de hemel ons hoorde en hoop dat de Sydney fans me deze blog kunnen vergeven.

Een beetje de weg kwijt...

Adelaide, dag 4 en 5

Stel je voor: je gaat met een legertje van 16 man naar een skatepark en doet daar je evangelisatiedingetje. Na twee uur pak je je spullen in en gaat weer weg. Iedereen bij: de skaters dat we weggingen en wij dat het voorbij was. Zo moet het echt niet maar veel kerken geloven er nog steeds in. Het idee om wat eigen tieners te laten rondhangen met die skaters is wat vreemd. Dat doen baptisten liever niet.
Goed, we waren besteld door de kerk om de tieners wat dingetjes te leren over evangelisatie. Bij gebrek aan mannen moest ik God spelen maar dat bleek al gauw een te zware rol dus werd ik Jezus. De bedoeling was dat dat serieus gedaan werd maar hoe meer ik mijn best deed om serieus te doen hoe harder het gelach en gebrul. Sommigen lagen zelfs op de grond van het lachen. En ik had nog zo geadviseerd om me niet te vragen.
Dat was niet zo erg omdat het nog steeds een interne aangelegenheid was. Ik heb de groep er van kunnen overtuigen dat het oké is als een dame Jezus zou spelen. Mijn gebrek aan acteertalent + wat overredingskracht deed de quasi theologische bezwaren (een vrouw als Jezus of God kan echt niet, hoewel ze wel duivel mogen spelen. Wat zegt dat over het zelfbeeld van de vrouwen in ons team?) als sneeuw voor de zon verdwijnen.

De dominee had pizza geregeld. Hij at fijn met ons mee en was weer weg na ons een gezegende middag te hebben toegewenst.

Bij gebrek aan respons op het skateveld togen we naar de boulevard. Daar waren wat meer mensen maar die zaten ook niet te wachten op een legertje evangelisten die een programmaatje af kwamen draaien. Met gepaste plaatsvervangende schaamte vervuld had ik de neiging om me te verontschuldigen: “ja, ik weet het, we zijn eigenlijk niet echt in u geïnteresseerd en willen graag wat mensen mee naar de hemel nemen. Nee we begrijpen ook wel dat dit niet echt een effectieve manier is maar nu weet u weer dat u op weg bent naar de hel en dat er een oplossing is. We dachten dat het een goed idee was om dat nog eens te komen zeggen. Ja, de ballonnen zijn gratis. Nee, die geven we weg in de hoop dat u dan niet meteen wegloopt maar als een soort betaling wat langer blijft luisteren.” Deze, en nog andere gedachten spookten door mijn hoofd.

Dat was dus mijn dag. De activiteiten namen bij elkaar weer ongelooflijk veel tijd in beslag. Vandaag baden we weer in een cirkel en hielden elkaars handen vast. Ik noem dat “het oproepen van het Kum Ba Ja gevoel” of, “het Kum Ba Ja dingetje doen”.

Met een sterk gevoel van ernstige tekortkoming, ongeloof en verbazing ben ik echter gesterkt in mijn overtuiging dat de kerk zich meer moet inspannen om haar leden toe te rusten en aan te moedigen om effectief in hun eigen omgeving Christus te vertegenwoordigen. De in de kerk doorgebrachte tijd moet minimaal zijn zodat men maximaal een getuige in de wereld, straat en op het werk te zijn.

Vanavond “Amazing Grace” gekeken en vind dat mijn leven zich voor een groot deel in onbenulligheid afspeelt. Met name als ik mijn leven afweeg tegen dat van mannen zoals William Wilberforce. Het raakt me diep dat er zoveel tijd in mijn leven weglekt en opgaat aan zaken die er absoluut niet toe doen. Met dit overweldigende gevoel van kleinheid en onbenulligheid ga ik nu slapen en vertrouw erop dat God mij nog steeds bemind en “het’ mij geeft in mijn slaap.

-.-

Vandaag, woensdag, hebben we het team opgesplitst. De helft help bij een vakantie Bijbel Club en mijn helft helpt bij een gaarkeuken die dagelijks maaltijden bereidt voor kansarmen in Adelaide.
Zaten ze hier op ons te wachten? Er moest even gezocht worden naar klusjes voor ons dus, nee, niet echt. Ik werd naar de vuilstortplaat gestuurd m te helpen een vrachtwagen te lossen. In plaats van tien minuten duurde het lossen zeven of acht minuten. Het feit dat je met meerderen een activiteit doet betekent niet perse dat je per persoon 50% tijdwinst boekt.

Ik word nu een beetje nerveus. Volgende week zondag vertrek ik naar Ecuador en moet daar nog wel het e.e.a. voor doen. Ik begin me af te vragen wanneer ik daar de tijd voor zal hebben. Het zal er op uitdraaien dat ik de tijd ervoor ga nemen en aan een aantal teamactiviteiten niet meedoe.

De onbeschrijfelijke traagheid van het teamleven is nu alom en het wordt tijd om naar huis te gaan. Nog negen nachtjes slapen.
In een winkelcentrum ij een coffeeshop een internetverbinding gevonden. Gauw ff m'n blog bijwerken. Moet weer gaan.