Ungarra, dag 2

Ik begin het Kleinpolderplein al een beetje te ruiken. Nog twee nachten in Australie, nog een in het vliegtuig en dan... thuis.
Vanmorgen bij een seniorenclub gesproken en m'n best gedaan om de oudjes te bemoedigen. Ik heb het gehad over "Immanuel, God met ons"; de zekerheid dat God in Christus naar ons toe is gekomen, bij en met ons is. We hoeven niet alleen door de stromen van het leven heen. We hoeven niet in ons uppie verlies te verwerken of lijden te ondergaan. Christus wil met ons meegaan. Hij komt echter op uitnodiging en dus hebben we de keus.

Het team is inmiddels gearriveerd. Zometeen hebben we "Tea" in de kerk en doen dan een presentatie/sprekertje.
De foto hieronder bewijst dat het nog mogeijk is om in een huis te wonen met rondom een uitzicht waar geen enkel andere huis in voorkomt. De buren wonen 500 meter verderop.

Schapen scheren in Port Lincoln

Uitzicht door de spiegel; een zelfportret

Van Adeleide naar Port Lincoln en Ungarra

Over een half uur vertrekt de korte vlucht naar Port Lincoln. Nog vier nachtjes en ik ben weer thuis, al is het maar voor twee nachten. Ik zie er wel naar uit!
Het afgelopen weekend heb ik het meeste voorbereidende werk voor Ecuador af kunnen ronden.
Gisteren begon Marli in de auto een discussie met de rest van het team over de vraag waarom Jezus Gods zoon is, of moet zijn. Dat Hij de zoon des mensen is, prima, maar waarom is Hij ook Gods zoon terwijl Hij God is.
Interessante discussie die de gemoederen al eeuwenlang bezighoudt en voor miljoenen een rookgordijn is wat hen bij de diepere vragen weghoudt. Het zijn vraagstukken waar we nooit uit zullen komen en de discussie vind ik persoonlijk niet bijster interessant.
De mens is van God los en dat noemen we zonde. Jezus kwam om de zonde weg te dragen zodat ik weer met God verbonden kan zijn. Of je Hem dan Zoon van God, Verlosser, Dirk of Sandra noemt, is van minder groot belang. De belangrijkste ontdekking e erkenning in het verhaal is dat ik een zondaar ben en hulp nodig heb om verlost te worden van arrogantie, hoogmoed, introspectie, zelfverheffing en zelfliefde; allemaal dingetjes die mij verheffen tot een plek die alleen God toebehoort.
Om daarvan verlost te zijn is heerlijk.

22.30 Inmiddels ben ik alweer negen uur n Ungarra. Vanavond met een groep jongvolwassenen in Cummings gebarbecued (weer die knakworsten)en m'n verkorte versie van Life Direction gedaan. Vanaf de boerderij van Luke en Rachel was dat 50 kilometer rijden over onverharde weg zonder wat voor ander verkeer dan ook tegen te komen!
De boerderij ligt dus in de "middle of nowhere" en de stilte hier is overdonderend.
Volgens mij is 27.000 acre best wel groot.
Morgenochtend spreek ik voor een groep senioren en morgenavond in de plaatselijke kerk (er is maar een kerk dus de gelovigen hebben weinig keus; is dat nou goed of slecht?)

Adelaide, 8 en 9

Gisteren (zaterdag) een rustige dag. Hardgelopen langs de oceaan. Vanmorgen gesproken in een baptistengemeente. Vanavond nog een. Nu zit ik in een internetcafé m'n mail op te halen en m'n blog bij te werken.
Morgen vertrek ik naar Port Lincoln en vandaar 80 km naar het noorden, naar een plaatsje Ungarra waar zo'n 50 man woont. Het team volgt een dag later met de auto. Een uitgebreider verslag volgt later.

Adelaide, dag 6 en 7: SEXY!!

Er zijn heel wat kerken en kerkjes die zich inspannen om iets concreets voor de directe omgeving te doen. Gisteren hielpen we een kleine baptistengemeente bij de wekelijkse barbecue. Het vaste publiek varieert van het entourage dat zich om en nabij de vrijwilligers ophoudt en enkele aan de rand van de samenleving bungelenden, geflipten, en teleurgestelden waaronder een semi-intellectuele gepensioneerde politieagent en een vermoeide, verwarde, onsamenhangend pratende uitgereisde wereldreiziger. Terwijl de rest van het team de kinderen vermaakt met "ballondieren" probeer ik een gesprek gaande te houden tussen de gepensioneerde pliesie en de niet langer reizende wereldreiziger.

Het ophalen en afzetten van alle teamleden neemt meer dan anderhalf uur per dag in beslag. Pech als je als eerste wordt opgehaald en als laatste wordt gedropt.
Dan moet met het team gebeden worden. Gebedspunten worden verzameld, gedeeld en uiteindelijk formeel middels een petitie bij God gebracht.
's-Avonds draven dertien 'die-hards' op voor een unieke, door een internationaal team van de Douls geleide gebedsavond. De organisatoren zijn lichtelijk teleurgesteld met de geringe opkomst maar troosten zich publiekelijk met de "waar twee of drie" gedachte en andere legitimerende, publiek beter doen voelende rethoriek.

Gebed is niet sexy. Evangelisatie ook niet.
Hillsong; dat is pas sexy.
Dus gaan we naar Sydney. Je hoeft daar alleen maar te gaan zitten en de zegen over je heen te laten komen. Van heinde en ver komen ze; honderdduizenden euros'per jaar spenderend aan reizerij, onderkomen, souveniers en evangelische snuisterijen.

Leo, Toni, David, Andy eten oud brood. De bakker voelt zich fijn; een tweede kans voor z'n brood.
De barbecue produceert opgewarmde hotdogs en vette, ranzige hamburgers. Op tweede hands brood, wel te verstaan.

Ondanks m'n gemopper voel ik me meer thuis tussen de ballonnen, de Tony's en goedkope barbecues, hoewel wegzakken in het pluche toch wel heel erg trekt.
Ik weet niet precies hoe het Koninkrijk van God precies werkt. Ik weet wel dat het eerder bij het ranzige vet van een barbecue begint dan in de Sydney pluche.

In een kille kerk, om de twee minuten een minuut lang gestoord door de zuchtende, oude motor in de koellasyt en onder de flikkerende, bijna stervende TL-buizen baden de dertien "die hards" en de acht OM-ers gisterenavond voor meer werkers . Ik hoop dat de Heer in de hemel ons hoorde en hoop dat de Sydney fans me deze blog kunnen vergeven.

Een beetje de weg kwijt...

Adelaide, dag 4 en 5

Stel je voor: je gaat met een legertje van 16 man naar een skatepark en doet daar je evangelisatiedingetje. Na twee uur pak je je spullen in en gaat weer weg. Iedereen bij: de skaters dat we weggingen en wij dat het voorbij was. Zo moet het echt niet maar veel kerken geloven er nog steeds in. Het idee om wat eigen tieners te laten rondhangen met die skaters is wat vreemd. Dat doen baptisten liever niet.
Goed, we waren besteld door de kerk om de tieners wat dingetjes te leren over evangelisatie. Bij gebrek aan mannen moest ik God spelen maar dat bleek al gauw een te zware rol dus werd ik Jezus. De bedoeling was dat dat serieus gedaan werd maar hoe meer ik mijn best deed om serieus te doen hoe harder het gelach en gebrul. Sommigen lagen zelfs op de grond van het lachen. En ik had nog zo geadviseerd om me niet te vragen.
Dat was niet zo erg omdat het nog steeds een interne aangelegenheid was. Ik heb de groep er van kunnen overtuigen dat het oké is als een dame Jezus zou spelen. Mijn gebrek aan acteertalent + wat overredingskracht deed de quasi theologische bezwaren (een vrouw als Jezus of God kan echt niet, hoewel ze wel duivel mogen spelen. Wat zegt dat over het zelfbeeld van de vrouwen in ons team?) als sneeuw voor de zon verdwijnen.

De dominee had pizza geregeld. Hij at fijn met ons mee en was weer weg na ons een gezegende middag te hebben toegewenst.

Bij gebrek aan respons op het skateveld togen we naar de boulevard. Daar waren wat meer mensen maar die zaten ook niet te wachten op een legertje evangelisten die een programmaatje af kwamen draaien. Met gepaste plaatsvervangende schaamte vervuld had ik de neiging om me te verontschuldigen: “ja, ik weet het, we zijn eigenlijk niet echt in u geïnteresseerd en willen graag wat mensen mee naar de hemel nemen. Nee we begrijpen ook wel dat dit niet echt een effectieve manier is maar nu weet u weer dat u op weg bent naar de hel en dat er een oplossing is. We dachten dat het een goed idee was om dat nog eens te komen zeggen. Ja, de ballonnen zijn gratis. Nee, die geven we weg in de hoop dat u dan niet meteen wegloopt maar als een soort betaling wat langer blijft luisteren.” Deze, en nog andere gedachten spookten door mijn hoofd.

Dat was dus mijn dag. De activiteiten namen bij elkaar weer ongelooflijk veel tijd in beslag. Vandaag baden we weer in een cirkel en hielden elkaars handen vast. Ik noem dat “het oproepen van het Kum Ba Ja gevoel” of, “het Kum Ba Ja dingetje doen”.

Met een sterk gevoel van ernstige tekortkoming, ongeloof en verbazing ben ik echter gesterkt in mijn overtuiging dat de kerk zich meer moet inspannen om haar leden toe te rusten en aan te moedigen om effectief in hun eigen omgeving Christus te vertegenwoordigen. De in de kerk doorgebrachte tijd moet minimaal zijn zodat men maximaal een getuige in de wereld, straat en op het werk te zijn.

Vanavond “Amazing Grace” gekeken en vind dat mijn leven zich voor een groot deel in onbenulligheid afspeelt. Met name als ik mijn leven afweeg tegen dat van mannen zoals William Wilberforce. Het raakt me diep dat er zoveel tijd in mijn leven weglekt en opgaat aan zaken die er absoluut niet toe doen. Met dit overweldigende gevoel van kleinheid en onbenulligheid ga ik nu slapen en vertrouw erop dat God mij nog steeds bemind en “het’ mij geeft in mijn slaap.

-.-

Vandaag, woensdag, hebben we het team opgesplitst. De helft help bij een vakantie Bijbel Club en mijn helft helpt bij een gaarkeuken die dagelijks maaltijden bereidt voor kansarmen in Adelaide.
Zaten ze hier op ons te wachten? Er moest even gezocht worden naar klusjes voor ons dus, nee, niet echt. Ik werd naar de vuilstortplaat gestuurd m te helpen een vrachtwagen te lossen. In plaats van tien minuten duurde het lossen zeven of acht minuten. Het feit dat je met meerderen een activiteit doet betekent niet perse dat je per persoon 50% tijdwinst boekt.

Ik word nu een beetje nerveus. Volgende week zondag vertrek ik naar Ecuador en moet daar nog wel het e.e.a. voor doen. Ik begin me af te vragen wanneer ik daar de tijd voor zal hebben. Het zal er op uitdraaien dat ik de tijd ervoor ga nemen en aan een aantal teamactiviteiten niet meedoe.

De onbeschrijfelijke traagheid van het teamleven is nu alom en het wordt tijd om naar huis te gaan. Nog negen nachtjes slapen.
In een winkelcentrum ij een coffeeshop een internetverbinding gevonden. Gauw ff m'n blog bijwerken. Moet weer gaan.

Adelaide, dag 3

Een volle zondag achter de rug met twee sprekertjes en een dag lang praten met mensen. Ik was helemaal kapot ’s-avonds en heb vanmorgen tot 07.45 geslapen. Dat is een unicum.
Barry en Janet Manuel, m’n gastheer en gastvrouw, zorgen goed voor me en ik ben zojuist in het kantoor van de kerk afgezet om m'n mail te kunnen doen en deze blog bij te werken.
Barry is voorganger van de charismatische baptistengemeente (ja, die bestaan). Vanmorgen hebben we weer uitgebreid "aantekeningen vergeleken". Het is zeer inspirerend om te praten over theologie, filosofie en het leiden van de kerk.
Vannacht had ik een enge droom. Het was donker en ik stond boven op de Doulos waar ik in een strak danspakje een vrije dans verrichten. Spotlights zorgden voor een perfecte uitlichting waardoor m'n mannelijke vormen inclusief buikje goed naar voren kwamen. Mijn verrichtingen werden vastgelegd door camera's. Duizenden bezoekers waren getuigen van deze eenmalige voorstelling. Eenmalig omdat het uiteindelijk toch net echt succesvol was en/of voor herhaling vatbaar. Wat betekent deze droom? Eigenlijk niets. Het was een dagdroom die ik had bedacht en met het team deelde als mijn aandeel in het programma. Het werd niet echt serieus genomen. Men gaat er gewoon van uit dat ik niet mooi kan dansen. Mijn idee van goed uitgelichte mannelijke vormen werd ook weggehoond. Weten zijn veel!? Misschien is het wel een kassucces als ik vrije dansen ga doen in plaats van (s)preken.

Vandaag helpt het team bij een soort van vakantiebijbelschool. Aan het begin en het eind zullen ze een dramaatje doen. Het aantal verwachte kinderen is ongeveer twee handen vol. Om daar met zeven man drama te gaan staan doen (mijn vrije dans mag ik ook hier niet opvoeren) is niet mijn idee van hoe je een team succesvol inzet. Ik besloot dat ze mij daar niet bij nodig hadden en in plaats daarvan ben ik aan bezig gegaan met de voorbereiding van de mentoring clinic in Ecuador die vrijwel direct op deze trip volgt.

Deel uitmaken van een team herinnert me aan iets wat ik allang weer vergeten was. Een activiteit van twee uur duurt eigenlijk een hele dag: verzamelen (1 uur), bijpraten en taakverdeling (1 uur), bidden (1 uur), wachten (30 minuten tot een uur)de eigenlijke activiteit (2 uur), uitloop en napraten (1 uur), de-brief en weer bidden (anderhalf uur), late lunch(1 uur) naar huis (1 uur): al met al negen tot negen en een half uur. En voordat je het weet ben je dus heel erg druk met heel weinig.

Vanmorgen een uur gewandeld:

Adelaide

Na een zweterige, klamme tocht van 11 uur eindelijk in Adelaide aangekomen. Zojuist een presentatie en een sprekertje gedaan in de Church of Christ en zit nu bij Kees en Pietsie Ravenstein, Hollanders die hier al meer dan vijftig jaar wonen en familie in Nederland hebben die ik nog blijk te kennen ook!

De reis naar Adelaide is voor een Nederlander die niets anders gewend is dan files nogal spectaculair. Een paar keer reden we aan half uur zonder ook maar een tegenligger tegen te komen. Alleen al hierom zo je zo je boeltje pakken en voorgoed uit Nederland weggaan.
Ik ben ondergebracht bij een predikant die dezelfde boeken leest als ik maar stevig in het Calvinistische zadel zit. Dat levert in ieder geval levendige gesprekken op.
Vanmorgen gesproen, Vanavond weer.

Foto's: Het team, onderweg, preekje in Church of Christ Zondagochtend 28 september)

Even parkeren

Zometeen vetrekken we met zeven man naar Adelaide. Op de Blog van gisteren kom ik nog terug. Bedankt vooralle reacties via deze site, Hyves en Plaxo Pulse!
Gisteren sprak ik over de doop van Jezus door Johannes.
Het feit dat dit buiten de tempel (in de woestijn) gebeurde is belangrijk genoeg. Alle rituele wassingen en dopen vonden in de tempel plaats. Door zich buiten het religieuze system te plaatsen brengt Jezus een belangrijke boodschap: Het Koninkrijk van God is niet beperkt tot het Judaisme met haar regels en wetten maar het is groter dan dat.
Christenen die deze Koninkrijksgedachte te pakken krijgen voelen zich vervolgens nooit meer helemaal thuis in of op een plek waar het geloof en de uiting daarvan zich beperkt tot afspraken binnen denominatieof kerk.
Veel OM-ers vinden het moelijk om, na hun tijd bij OM, de beweging terug naar de kerk te maken. Hun harten zijn ruimer geworden en vaak kunnen ze dat ruimere hart niet meer helemaal kwijt in die kerk.
Zelf maken ze diepe en intense veranderingen mee en na twee jaar kome ze terug in een kerk die nauwelijks verder is gekomen en nog steeds discussieert over dezelfde zaken als toen men wegging.
Dat is niet alleen verdrietig, maar ook een aanfluiting. Waar is het God nu wezenlijk om te doen in en door de kerk?
Ik moet nu echt gaan!

Dat voelt niet echt lekker...

Vanmorgen, nadat ik een bijbelstudie met de line-up leiders had gedaan, werd ik staande gehouden door een vrijwilligster, laten we haar Sandra noemen, die hier in de haven helpt met het geven van rondleidingen. Ze barstte in tranen uit en vertelde me dat ze even haar verhaal bij iemand kwijt moest.

Afgelopen weekend had ze een Doulos team over de vloer en ging helemaal op in het vermaken van haar gasten. Een jongedame die om mij onbekende redenen deel uitmaakte van het gezelschap (niet van de Doulos) wilde haar graag spreken omdat ze vergelijkbare traumatische ervaringen had gehad. Sandra kwam er echter niet aan toe om haar tijd een aandacht te geven: "en nu is ze dood..., zelfmoord", vervolgde Sandra.

"Als ik haar nu wel tijd een aandacht had gegeven, zou ze dan geen zelfmoord hebben gepleegd?"

"Waarom staat God toe dat dit op mijn weg komt terwijl ik zelf nog maar nauwelijks geloof"? 

Vertwijfeling en schuld knaagt nu aan haar. Ze gelooft dat God deze dame op haar weg bracht zodat Sandra haar had kunnen helpen. Maar omdat Sandra zo opging in haar eigen verhaal en prioriteiten is dit meisje nu dood!

Voelt Sandra zich terecht (mede) verantwoordelijk voor de zelfmoord van dit meisje?

Heeft God deze situatie georchestreerd om Sandra een lesje te leren?

Ik stel deze twee vragen omdat dit de twee emoties en vragen zijn die Sandra nu beheersen.

Die emoties en vragen zijn regelrecht terug te voeren op Sandra's theologie.

Voordat ik mijn visie hierop geef, hoor ik graag van anderen.

Wat ik wel weet is dat ongeacht welke theologie je hier op loslaat, een dergelijke situatie gaat niemand in de koude kleren zitten en het voelt hoe dan ook niet echt lekker...

Nog drie nachtjes

En dan vertrek ik met nog vijf andere Douloids naar Adelaide. Ons programma daar is een beetje vaag maar dat boeit niet zo. Het is gewoon leuk om weer eens met een team op te trekken. De laatste keer was in augustus 2007 toen ik deel uitmaakte van een team naar Marokko. 

Vandaag m'n herzenen gepijnigd over een toepsraak voor vanavond: "Where is the need". Als je een programma aanbiedt dat zich richt op de nood in de wereld is er een gevaar dat mensen zich door nood laten motiveren. Daar is op zich niets mis mee, maar je hebt iets meer nodig dan het "noodmotief" om tot blijvende actie en betrokkenheid te komen. 

Dat zou de opdracht van Christus moeten zijn om de wereld in te gaan en van alle volken discipelen te maken. Gehoorzaamheid dus.

Maar gehoorzaamheid zonder enige emotionele betrokkenheid leijdt ook weer tot excessen. De katholieke kerk schroomde niet om mensen en landen te dwingen om zic tot 'de kerk' te bekeren.

Bewogenheid en gehoorzaamheid leiden samen tot balans.

Gehoorzaamheid vereist een onderdanige geest.

Bewogenheid vereist een veranderde geest.

Gezonde onderdanigheid en bewogenheid komen van God's geest die ons de ogen opent voor de nood in de wereld.