Jan van de EO....

Doe je een keer mee met een programma van de EO en meteen wordt er een aantal uitspraken door de redactie van De Wereld Draait Door uitgeknipt en zonder enig verband uitgezonden met als ondertitel: Jan van de EO problemen thuis. Ik heb het zelf niet gezien maar Martha zei dat het best wel erg is wat ze ervan hebben gemaakt. En dan dat rare gedoe: "Jan van de EO". Als het een VPRO programma was geweest zou het dan "Jan van de VPRO" geweest zijn? Waarschijnlijk niet.
Dat bewijst maar eens te meer dat de Media maar wat doen. Zoals je iemand iets kunt laten zeggen wat nooit zo bedoeld is, zo kun je en wordt de Bijbel misbruikt. Zo wilde iemand mij ervan overtuigen dat God de keuze voor rechtse politiek verkeist boven lnkse aan de hand van een vers uit Jesaja. Zo kun je de Bijbel alles laten zeggen. Daarom is het zo belangrijk om altijd het grotere verhaal achter welke uitspraak dan ook te zen.

Vanavond doe ik een compacte versie van mijn Life Direction seminar, dat gewoonlijk een weekend duurt, in 75 minuten. Dat gaat nooit goedkomen juist omdat het grotere verhaal nodig is en begrepen moet worden om de kleinere verhaaltjes te kunnen plaatsen.
We zullen zien.

Melbourne

Gisteren kwamen 73 nieuwe recruten aan boord. Dat was nogal een spectacel. Voor het eerst werden ze geconfronteerd met wat voor de komende twee jaar hun huis zal zijn. De aan hen toegewezen 'grote broer of zus' ontfermden zich over de nieuwkomers en zullen hen de komende dagen wegwijs maken op en om de zes dekken van de Doulos.

Gisterenavond in Melbourne gesproken over hoe God de wereld liefheeft en alles gaf om die wereld te redden. Nu gebruikt Hij zijn kindren om die boodschap van redding, vergeving en vernieuwing uit te delen. Thuis, in de straat, op het werk en op school en waar ook ter wereld. Wij ontvangen dat nieuwe leven om het weer uit te delen. Wij geven ons leven weg zoals ook Christus dat deed. Het sterven aan het zelfleven is de vereiste om tot dat weggeven te komen. Zolang ik vast blijf houden aan mezelf is er niets te geven en ben ik mijn eigen en grootste obstakel om die liefde van God door te kunnen geven.

Opnieuw slecht en weinig geslapen. Het is 09.00 en ik zit te knikkebollen.

Ik erger me meer en meer aan het vocabulaire dat zendingswerkers zo eigen is en waarvan ik me afvraag hoe bijbels ze zijn: 'ik wilde mijn hele leven al zending doen' en 'god wilde dat ik alles opgaf en de zending in ging'. Met zending wordt dan bedoeld dat je onbetaald werk verricht voor een club die zich direct of indirect bezighoudt met de verkondiging van de liefdesboodschap van God.
Zodra iemand voor datzelfde werk betaald wordt is het geen zending meer. Te gek voor woorden eigenlijk. Niet alleen wat zending betreft maar over de gehele theologische linie worden begrippen en concepten gebruikt die gewoonweg niet bijbels zijn en tot een enorme spraakverwarring en ongezond dualisme hebben geleid. Daarover later meer.

Community

Vannacht zonder noemenswaardige onderbrekingen geslapen en na het ontbijt nog een tukkie gedaan. Volgens mij loopt m'n lijf nu redelijk synchroon met de klok.

Gisteren vooral veel gepraat naar aanleiding van m'n speech eerder die dag. De Douloids typeren zichzelf graag als een "cummunity"; een gemeenschap. Ik begon me af te vragen wat men dan verstaat onder "community". Tijdens de lunch vroeg een van mijn tafelgenoten aan 'Sandra' of zij de Doulos als een gemeenschap hap ervaart. Na eerst een enthousiast en positief antwoord op die vraag te hebben gegeven vertelde ze dat ze de namen kent van vrijwel alle opvarenden en bemanning en deze ook keurig groet. Dat laatste was haar voorbeeld van hoe ze die gemeenschap beleeft. 

Mijn definitie van gemeenschap is wat anders. Daarom kom je worden als klein, veilig en steun tegen. Toen ik haar daar over ondervroeg bleek dat ze leed aan een chronisch tekort aan gemeenschap met als gevolg dat ze met niemand door kan praten over haar diepe twijfels, haar geloofsvragen en depressies. Uiterlijk en sprankelende persoonlijkheid; innerlijk een diep bedroefde persoon met weinig uitzicht op iets moois. Ze zei letterlijk dat ze regelmatig bij zichzelf dacht: 'was ik maar dood'.

Werkelijke gemeenschap is een 'supportsysteem' voor periodes zoals deze. Maar helaas is dat maar weinig te vinden op het schip en daarbuiten.

Een ander vertelt me dat ze na haar twee jaar Doulos, God vaarwel zegde en pas nu, zes jaar later, haar gebroken leven op durft te pakken en langzaam aan haar geloof aan het hervinden is.

Deze verhalen staan niet op zichzelf. Er zijn er velen. Niet alleen op het schip maar ook al onze kerken. Aan de buitenkant opzitten en braaf pootjes geven en tegelijk innerlijk verscheurt worden door desillusie, twijfel en ongeloof.

Is daar een antwoord op?

Ik geloof van wel:

1. De kerk (de mensen die samen die kerk maken tot wat het is) moet stoppen met het stellen van belachelijke en onuitgesproken eisen en verwachtingen; Jezus kwam voor hen die verloren zijn en geen gat meer in het leven zien (ren die uitzichtloosheid ook na hun bekering vaak nog lange tijd meezeulen). 

2. De werking en kracht van de Heilige Geest

3. De dynamiek van veilige, betrouwbare kleine groepen waar men alles, maar dan ook alles kwijt kan.

Velen waren gisteren aangesproken. Het hoofd huishoudelijke dienst sprak me aan en vertelde me dat er her en der gesproken wordt over het opstarten van deze kleine groepen maar dat men blijft hangen in ideeën en dromen. Ik heb beloofd dat ik ergens in de komende twee weken samen wil komen met iedereen die behoefte heeft aan ware community.

Van 23 tot 6

En daar lig je dan in bed. Gewoon een beetje liggen en lezen totdat de slaap komt. Ik lees altijd voordat ik ga slapen. Meestal kom ik niet verder dan en of twee bladzijden en voel mezelf dan wegzakken in dromenland. Zo ook vannacht. Het liep echter wat anders dan 'normal': 23.00, 00.00, 01.00, 02.00, 03.00, 04.00, 05.00, 06.00 en na 500 bladzijden worden m'n oogleden eindelijk zwaar. Net voordat de wekker om 07.30 afgaat schiet ik wakker en voel me alsof ik een nacht niet geslapen heb. Ik realiseer me dat het meer is dan een gevoel. Geluykkig heb ik nog anderhalf uur voordat ik de opvarenden en bemannng toespreek. In de eetzaal aangekomen ler ik dat ik geen uur en een kwartier heb, maar slechts 15 minuten. Corn Flakes weggewerkt, een printer gezocht om m'n aantekeningen uit te printen en richting conferentiezaal waar het feest al begonnen is.

Drie kwartier later kan ik een lijst op de deur van m'n hut plakken waar mensen op in kunnen tekenen om verder te praten; het zij er teveel om na afloop van m'n studie even af te handelen. En daarom ben ik ook hier; tijd investeren om te luisteren en waar nodig raad te geven of te bidden. En zo zullen m'n vrije momenten op het schip gevuld zijn; praten met "Douloids" over toekomst, pastorale en geetselijk zaken en zien dat ze verder komen.
Vandaag krijg ik echt m'n schema; weet ik eindelijk wat er van me verwacht wordt eb wanneer.

M'n cameraatje heeft de geest gegeven. Vandaag maar een andere kopen en voorlopig op de creditkaart wegschrijven. Die kleine, compacte digitale camera's zijn en blijven kwetsbaar. De foto van de Doulos in m'n vorige blog is de laatste die ik heb kunnen maken. Hij is wel mooi, vind je niet?

Doulos

De komende 17 dagen is dit mijn huis. Na twee nachten zonder slaap was de eerste nacht aan boord geen enkel probleem!
Vanmorgen was de officiële opening met plaatselijke machthebbers, pers en coryfeeën. Ik heb nog steeds m'n programma voor de komende weken niet ontvangen maar ik heb goede moed dat het vandaag goed gaat komen.
Ik heb zelfs aansluiting op het internet! Ik kan dus zonder problemen mail ontvangen en verzenden en m'n blog bijhouden.
Vandaag nog een rustige dag. Zometeen even de stad in en proberen een of meerdere duiken te regelen bij een plaatselijke duikclub. Ik moet nog een aantal duiken loggen voordat ik later dit jaar rondom de Galapagos eilanden ga duiken.
Erg leuk om de Nederlanders aan boord te ontmoeten. Er zijn er zo'n 15 aan boord,

Kuala Lumpur Sydney

Na acht uur te hebben gewacht vertrekt nu de vlucht naar
Sydney. Ik hoef weer geen leuning te delen. Met een grote keuze aan inightentertainmment kom ik de komende acht uur wel door. Moet gaan, we taxien.

07.45 geland in Sydney en ik zit nu te wachten op mijn
Aussie breakfast met Lattee. Echt trek heb ik wel. In een vliegtuig eet ik vrijwel nooit en m'n maag knort dat het een lieve lust is. Twee films gekeken: Indiana Jones 4 en Iron Man. Slapen is totaal mislukt.

De volgende vlucht (naar Avalon) vertrekt om 13.10. Dat wordt een stil hoekje opzoeken en N.T. Wrigt's 'What St. Paul reallly said' lezen. Mijn hoofd houdt zich wondedrwel goed.

22.00 Lig eindelijk in bed. Heb een eigen hutje met douche en toillet. Het ventilatiesysteem maakt het geluid van een langsrijdende trein. Oordopjesp!

Persoonlijke Ruimte

Vliegen is niet echt leuk. De beperkte ruimte moet worden gedeeld en de maatschappijen zijn vooral geïnteresseerd in het verkopen van stoelen. Dat kun je ze niet kwalijk nemen want het is hun bestaansrecht. Voeg daarbij de consument die voor zo weinig mogelijk geld zo vorstelijk mogelijk wil reizen en je hebt een probleem.

Mijn blokje stoelen bestaat uit drie stuks. Dat betekent dat er twee armleuningen gedeeld moeten worden. De binnenste en de buitenste leuning zijn in z’n geheel voor de linkerarm van de passagier die links zit en de rechterarm van de passagier die in de rechterstoel zit. De passagier die in het midden zit heeft pech; die moet beide beschikbare leuningen delen met de buren.

Die armleuningen zijn smalle, hoekige en harde dingetjes. Zeer oncomfortabel. Toch wil je die leuning zo snel mogelijk claimen. Als jij als eerste zit dan is die te delen leuning een soort van jouw leuning. Jij was er het eerst en legt je arm op de leuning. Je medepassagier die later gaat zitten heeft pech; de te delen leuning is min of meer opgeëist. Vandaag heb ik geluk, er zit niemand naast mij en m’n medepassagier: de middelste stoel is vrij. En dan zie j een interessant fenomeen; de claim verschuift zich van leuning naar stoel. Omdat ik later kwam dan m’n medepassagier, was de stoel al bijna helemaal geclaimd! Stukje bij beetje eis ik nu mijn deel van de stoel op door wat van zijn spullen op te schuiven en die van mij er neer te leggen. Op een gegeven moment houdt het spel op en is er een onuitgesproken doch voor beide partijen aanvaardbare verdeling van de vrije ruimte ontstaan.

 

Volgens mij ligt dit principe ten grondslag aan oorlogen: Ik was hier het eerst dus is het eigenlijk mijn land. Als ik dan een aardige jongen ben, gun ik die ander een stukje van ‘mijn’  land maar hij dient wel te blijven beseffen dat hij die ruimte bij de gratie van mijn mededeelzaamheid geniet.

Volle koffer en uitzending

Vandaag gaat de koffer weer vol en vanavond om 21.00 vrleig ik via Kuala Lumpur en Sydney naar Avalon, waar de Doulos ligt. Ik heb m'n spreekschema nog niet gezien maar vanmorgen kreeg ik uitgelegd hoe dat komt. Er zijn vijf mensen die zich met m'n schema bezighouden en de afsteming onderling schijn de wat zwakachtige schakel in het geheel te zijn. Twee iemand op het schip, iemand van het schip, maar niet op het schip, een ander in Adelaide en iemand op het OM kantoor in Melbourne.
Weet je wat ik doe? Ik ga er heen en ik zie wel. Het alternatief is dat uhh... er is geen alternatief.

M'n kinderen moesten wel lachen dat ik nu voor een uitzendburo werk. De EO heeft me gevraagd om regelmatig mee te werken als gast in het programma HelpDesk live. Betalingen worden geregeld via een uitzendburo. Niet dat die betalingen zo veel voorstellen. De schadeloossteling voor een keertje preken levert wat dat betreft meer op. Bovendien moet je ook nog eens naar Hilversum rijden en heb je er in de week voorafgaande aan het programmam best wel wat werk aan. Voor het geld moet je zoiets vooral niet doen. Gisterenochtend om 00.10 was de live uitzending en gisterenavond viel ik met m'n neus in de boter: een team-etentje. Erg leuk om te doen en wat ik zo mooi vind is dat het mensen die kijken verder helpt. Een nazorgteam zit paraat en regelmatig wordt er tot diep in de nacht met bellers doorgepraat.

Reunie

Gisteren waren we zowaar weer eens een keer met z'n zessen bij elkaar. Dat gebeurd niet zo heel vaak meer en, als het gebeurd is het bijzonder gezellig. Hieronder de familie:


Gesproken op de bruiloft van Rick en Celine en vanmorgen in de Brandaris. Er gaat toch altijd weer veel tijd zitten in het voorbereiden van die preken en ik zie best wel uit naar volgend jaar als een jaar lang het mes drastisch in de sprekerij gezet wordt.
Nu begin ik langzamerhand aan het pakken van m'n koffer te denken. Welke boeken neem ik mee? Hoeveel tijd zal ik hebben om te studeren? Het antwoord op de eerste vraag weet ik over twee dagen als ik in het vliegtuig richting Geelong in Australie zit. Het antwoord op de tweede vraag weet ik pas als ik er ben. Een schema heb ik nog niet gekregen en dat baart me wel een zorg of twee. Misschien heb ik wel zeeën van tijd als ik straks bijna drie weken op de Doulos zit!

Vannacht werk ik mee aan "Help Desk Live" van de EO. Ik hoop dat ik het wakker houdt. Ik ben namelijk niet zo'n nachbraker en het is echt een live toksjoow die om 00.10 op TV 3 begint. Daarna moet ik nog drie kwartier naar huis rijden. Dat wordt dus een latertje.

Hoe kan dat nou?

Als reactie op mijn blog van gisteren schreef Ruben uit Delft:

"Jan, hoe denk je dat dit soort verschillende inzichten... of beter gezegd, interpretaties van de Bijbel ontstaan?Iedereen kan zeggen "maar het staat er toch duidelijk in" (onderdrukkiong van vrouwen, structuur van kerk, maar ook op kleinere schaal zoals de doop...)Ik krijg zelf direct de kriebels als iets of iemand verkondigt 'de waarheid te kennen'. Maar het is toch niet Gods bedoeling geweest om een boek te vormen dat op verschillende manieren te interpreteren valt? De een moet toch meer gelijk hebben dan de ander? Of niet?"

Als we de bijbel beginnen te lezen en bestuderen maken we bewust of onbewust een keuze. Vaak wordt die keuze voor ons gemaakt omdat Bijbeluitleggers dat voor ons doen en de keuze die zij en wij maken bepaalt hoe we wat we lezen interpreteren. Beginnende lezers weten vaak niet beter en denken dat de manier waarop hen geleerd wordt de Bijbel te lezen de juiste is.

Je kunt de Bijbel onder andere lezen als:
Gods grote verhaal
Gods wet: een verzameling gedragsnormen
Geinspireerde woorden; profetisch
Een verslag van mensen over Gods openbaring
....

Als je het verhaal uit het oog verliest kom je automatisch uit bij een andere benadering van dat Woord van God. Toen onze voorvaderen besloten dat de doop in plaats van de besnijdenis was gekomen, waren ze denk ik het grotere verhaal uit het oog verloren; de kerk vervangt Israel en dus zijn alle beloften die Israel golden nu van toepassing op de kerk. Daar is heel wat op af te dingen. Maar tradities zijn hardnekkig.

God heeft ons met Zijn woord geen dichtgetimmerde interpretatie gegeven. Het heeft ook niet zoveel zin om te gaan bepalen wie er meer of minder gelijk heeft. God laat zich niet zo makkelijk in taal en formules vatten. respect voor elkaar en een nederige houding helpt ons om in praktijk te brengen wat de apostel Paulus zegt: Geworteld en gegrond in de liefde, zult gij dan samen met alle heiligen, in staat zijn te vatten, hoe groot de breedte en lengte en hoogte en diepte is, 19 en te kennen de liefde van Christus, die de kennis te boven gaat, opdat gij vervuld wordt tot alle volheid Gods (Ef. 3:17-18).

De apostelen waren het lang niet met elkaar eens en moesten belangrijke keuzes maken m.b.t. de interpretatie van dat nieuwe leven in Christus. Ieder generatie zal opnieuw de belangrijkste geloofsvragen doorworstelen. Wat onze voorvaderen "vatten" laat zich niet in een boekje of in richtijnen beschrijven. Ook aan ons is de opdracht om met elkaar die onbeschrijfelijk grote en liefdevolle God te beschrijven. Met nieuwe woorden en nieuwe beelden.