Van 23 tot 6

En daar lig je dan in bed. Gewoon een beetje liggen en lezen totdat de slaap komt. Ik lees altijd voordat ik ga slapen. Meestal kom ik niet verder dan en of twee bladzijden en voel mezelf dan wegzakken in dromenland. Zo ook vannacht. Het liep echter wat anders dan 'normal': 23.00, 00.00, 01.00, 02.00, 03.00, 04.00, 05.00, 06.00 en na 500 bladzijden worden m'n oogleden eindelijk zwaar. Net voordat de wekker om 07.30 afgaat schiet ik wakker en voel me alsof ik een nacht niet geslapen heb. Ik realiseer me dat het meer is dan een gevoel. Geluykkig heb ik nog anderhalf uur voordat ik de opvarenden en bemannng toespreek. In de eetzaal aangekomen ler ik dat ik geen uur en een kwartier heb, maar slechts 15 minuten. Corn Flakes weggewerkt, een printer gezocht om m'n aantekeningen uit te printen en richting conferentiezaal waar het feest al begonnen is.

Drie kwartier later kan ik een lijst op de deur van m'n hut plakken waar mensen op in kunnen tekenen om verder te praten; het zij er teveel om na afloop van m'n studie even af te handelen. En daarom ben ik ook hier; tijd investeren om te luisteren en waar nodig raad te geven of te bidden. En zo zullen m'n vrije momenten op het schip gevuld zijn; praten met "Douloids" over toekomst, pastorale en geetselijk zaken en zien dat ze verder komen.
Vandaag krijg ik echt m'n schema; weet ik eindelijk wat er van me verwacht wordt eb wanneer.

M'n cameraatje heeft de geest gegeven. Vandaag maar een andere kopen en voorlopig op de creditkaart wegschrijven. Die kleine, compacte digitale camera's zijn en blijven kwetsbaar. De foto van de Doulos in m'n vorige blog is de laatste die ik heb kunnen maken. Hij is wel mooi, vind je niet?

Doulos

De komende 17 dagen is dit mijn huis. Na twee nachten zonder slaap was de eerste nacht aan boord geen enkel probleem!
Vanmorgen was de officiële opening met plaatselijke machthebbers, pers en coryfeeën. Ik heb nog steeds m'n programma voor de komende weken niet ontvangen maar ik heb goede moed dat het vandaag goed gaat komen.
Ik heb zelfs aansluiting op het internet! Ik kan dus zonder problemen mail ontvangen en verzenden en m'n blog bijhouden.
Vandaag nog een rustige dag. Zometeen even de stad in en proberen een of meerdere duiken te regelen bij een plaatselijke duikclub. Ik moet nog een aantal duiken loggen voordat ik later dit jaar rondom de Galapagos eilanden ga duiken.
Erg leuk om de Nederlanders aan boord te ontmoeten. Er zijn er zo'n 15 aan boord,

Kuala Lumpur Sydney

Na acht uur te hebben gewacht vertrekt nu de vlucht naar
Sydney. Ik hoef weer geen leuning te delen. Met een grote keuze aan inightentertainmment kom ik de komende acht uur wel door. Moet gaan, we taxien.

07.45 geland in Sydney en ik zit nu te wachten op mijn
Aussie breakfast met Lattee. Echt trek heb ik wel. In een vliegtuig eet ik vrijwel nooit en m'n maag knort dat het een lieve lust is. Twee films gekeken: Indiana Jones 4 en Iron Man. Slapen is totaal mislukt.

De volgende vlucht (naar Avalon) vertrekt om 13.10. Dat wordt een stil hoekje opzoeken en N.T. Wrigt's 'What St. Paul reallly said' lezen. Mijn hoofd houdt zich wondedrwel goed.

22.00 Lig eindelijk in bed. Heb een eigen hutje met douche en toillet. Het ventilatiesysteem maakt het geluid van een langsrijdende trein. Oordopjesp!

Persoonlijke Ruimte

Vliegen is niet echt leuk. De beperkte ruimte moet worden gedeeld en de maatschappijen zijn vooral geïnteresseerd in het verkopen van stoelen. Dat kun je ze niet kwalijk nemen want het is hun bestaansrecht. Voeg daarbij de consument die voor zo weinig mogelijk geld zo vorstelijk mogelijk wil reizen en je hebt een probleem.

Mijn blokje stoelen bestaat uit drie stuks. Dat betekent dat er twee armleuningen gedeeld moeten worden. De binnenste en de buitenste leuning zijn in z’n geheel voor de linkerarm van de passagier die links zit en de rechterarm van de passagier die in de rechterstoel zit. De passagier die in het midden zit heeft pech; die moet beide beschikbare leuningen delen met de buren.

Die armleuningen zijn smalle, hoekige en harde dingetjes. Zeer oncomfortabel. Toch wil je die leuning zo snel mogelijk claimen. Als jij als eerste zit dan is die te delen leuning een soort van jouw leuning. Jij was er het eerst en legt je arm op de leuning. Je medepassagier die later gaat zitten heeft pech; de te delen leuning is min of meer opgeëist. Vandaag heb ik geluk, er zit niemand naast mij en m’n medepassagier: de middelste stoel is vrij. En dan zie j een interessant fenomeen; de claim verschuift zich van leuning naar stoel. Omdat ik later kwam dan m’n medepassagier, was de stoel al bijna helemaal geclaimd! Stukje bij beetje eis ik nu mijn deel van de stoel op door wat van zijn spullen op te schuiven en die van mij er neer te leggen. Op een gegeven moment houdt het spel op en is er een onuitgesproken doch voor beide partijen aanvaardbare verdeling van de vrije ruimte ontstaan.

 

Volgens mij ligt dit principe ten grondslag aan oorlogen: Ik was hier het eerst dus is het eigenlijk mijn land. Als ik dan een aardige jongen ben, gun ik die ander een stukje van ‘mijn’  land maar hij dient wel te blijven beseffen dat hij die ruimte bij de gratie van mijn mededeelzaamheid geniet.

Volle koffer en uitzending

Vandaag gaat de koffer weer vol en vanavond om 21.00 vrleig ik via Kuala Lumpur en Sydney naar Avalon, waar de Doulos ligt. Ik heb m'n spreekschema nog niet gezien maar vanmorgen kreeg ik uitgelegd hoe dat komt. Er zijn vijf mensen die zich met m'n schema bezighouden en de afsteming onderling schijn de wat zwakachtige schakel in het geheel te zijn. Twee iemand op het schip, iemand van het schip, maar niet op het schip, een ander in Adelaide en iemand op het OM kantoor in Melbourne.
Weet je wat ik doe? Ik ga er heen en ik zie wel. Het alternatief is dat uhh... er is geen alternatief.

M'n kinderen moesten wel lachen dat ik nu voor een uitzendburo werk. De EO heeft me gevraagd om regelmatig mee te werken als gast in het programma HelpDesk live. Betalingen worden geregeld via een uitzendburo. Niet dat die betalingen zo veel voorstellen. De schadeloossteling voor een keertje preken levert wat dat betreft meer op. Bovendien moet je ook nog eens naar Hilversum rijden en heb je er in de week voorafgaande aan het programmam best wel wat werk aan. Voor het geld moet je zoiets vooral niet doen. Gisterenochtend om 00.10 was de live uitzending en gisterenavond viel ik met m'n neus in de boter: een team-etentje. Erg leuk om te doen en wat ik zo mooi vind is dat het mensen die kijken verder helpt. Een nazorgteam zit paraat en regelmatig wordt er tot diep in de nacht met bellers doorgepraat.

Reunie

Gisteren waren we zowaar weer eens een keer met z'n zessen bij elkaar. Dat gebeurd niet zo heel vaak meer en, als het gebeurd is het bijzonder gezellig. Hieronder de familie:


Gesproken op de bruiloft van Rick en Celine en vanmorgen in de Brandaris. Er gaat toch altijd weer veel tijd zitten in het voorbereiden van die preken en ik zie best wel uit naar volgend jaar als een jaar lang het mes drastisch in de sprekerij gezet wordt.
Nu begin ik langzamerhand aan het pakken van m'n koffer te denken. Welke boeken neem ik mee? Hoeveel tijd zal ik hebben om te studeren? Het antwoord op de eerste vraag weet ik over twee dagen als ik in het vliegtuig richting Geelong in Australie zit. Het antwoord op de tweede vraag weet ik pas als ik er ben. Een schema heb ik nog niet gekregen en dat baart me wel een zorg of twee. Misschien heb ik wel zeeën van tijd als ik straks bijna drie weken op de Doulos zit!

Vannacht werk ik mee aan "Help Desk Live" van de EO. Ik hoop dat ik het wakker houdt. Ik ben namelijk niet zo'n nachbraker en het is echt een live toksjoow die om 00.10 op TV 3 begint. Daarna moet ik nog drie kwartier naar huis rijden. Dat wordt dus een latertje.

Hoe kan dat nou?

Als reactie op mijn blog van gisteren schreef Ruben uit Delft:

"Jan, hoe denk je dat dit soort verschillende inzichten... of beter gezegd, interpretaties van de Bijbel ontstaan?Iedereen kan zeggen "maar het staat er toch duidelijk in" (onderdrukkiong van vrouwen, structuur van kerk, maar ook op kleinere schaal zoals de doop...)Ik krijg zelf direct de kriebels als iets of iemand verkondigt 'de waarheid te kennen'. Maar het is toch niet Gods bedoeling geweest om een boek te vormen dat op verschillende manieren te interpreteren valt? De een moet toch meer gelijk hebben dan de ander? Of niet?"

Als we de bijbel beginnen te lezen en bestuderen maken we bewust of onbewust een keuze. Vaak wordt die keuze voor ons gemaakt omdat Bijbeluitleggers dat voor ons doen en de keuze die zij en wij maken bepaalt hoe we wat we lezen interpreteren. Beginnende lezers weten vaak niet beter en denken dat de manier waarop hen geleerd wordt de Bijbel te lezen de juiste is.

Je kunt de Bijbel onder andere lezen als:
Gods grote verhaal
Gods wet: een verzameling gedragsnormen
Geinspireerde woorden; profetisch
Een verslag van mensen over Gods openbaring
....

Als je het verhaal uit het oog verliest kom je automatisch uit bij een andere benadering van dat Woord van God. Toen onze voorvaderen besloten dat de doop in plaats van de besnijdenis was gekomen, waren ze denk ik het grotere verhaal uit het oog verloren; de kerk vervangt Israel en dus zijn alle beloften die Israel golden nu van toepassing op de kerk. Daar is heel wat op af te dingen. Maar tradities zijn hardnekkig.

God heeft ons met Zijn woord geen dichtgetimmerde interpretatie gegeven. Het heeft ook niet zoveel zin om te gaan bepalen wie er meer of minder gelijk heeft. God laat zich niet zo makkelijk in taal en formules vatten. respect voor elkaar en een nederige houding helpt ons om in praktijk te brengen wat de apostel Paulus zegt: Geworteld en gegrond in de liefde, zult gij dan samen met alle heiligen, in staat zijn te vatten, hoe groot de breedte en lengte en hoogte en diepte is, 19 en te kennen de liefde van Christus, die de kennis te boven gaat, opdat gij vervuld wordt tot alle volheid Gods (Ef. 3:17-18).

De apostelen waren het lang niet met elkaar eens en moesten belangrijke keuzes maken m.b.t. de interpretatie van dat nieuwe leven in Christus. Ieder generatie zal opnieuw de belangrijkste geloofsvragen doorworstelen. Wat onze voorvaderen "vatten" laat zich niet in een boekje of in richtijnen beschrijven. Ook aan ons is de opdracht om met elkaar die onbeschrijfelijk grote en liefdevolle God te beschrijven. Met nieuwe woorden en nieuwe beelden.

Reactie vanuit de Poort

Grappig, de raecties op mijn blog van gisteren. Een kwam er vanuit de Poort: "Wanneer wij dan achter een spoor van vervalsing komen, dat zich openbaart in de nieuwe vertalingen vanaf 1880 na Chr., dan is het geen toevoeging aan de Bijbeltekst of eigen menselijke uitleg, maar een logische conclusie dat God Zijn Woord voor ons bewaard heeft in de tekst van de Reformatie (onze Statenvertaling en de Engelse King James 1611)! Want dat is de Schrift zoals wij hem heden ten dage kunnen onderzoeken (Hand. 17 : 11), dat is de Schrift, zoals God het heden ten dage aan ons overgeleverd heeft!"

Dit vraagt toch echt om een reactie.
Hoe hebben de gelovigen kunnen overleven met de vervalste vertalingen van voor 1611? De Nederlanders hebben maar wat lopen aanmodderen totdat de Statenvertaling het licht zag in 1636/37? En de post-statenvertalers hebben maar wat lopen aanrommelen en hun tijd en energie verkwist? Dat is nogal een oordeel!

De grotere vraag is of het God te doen is om het verhaal of om de punt en de komma's? Ik kies toch echt voor het verhaal. De punten en de komma's leiden tot wetticisme en tunnelvisie. Elk vers past in een groter verhaal. Als je dat grotere verhaal uit het zicht verliest krijg je verspolarisatie (onderdrukking van vrouwen, instandhouding van oude kerkstructuren, enz. (de King James vertalers kregen de opdracht mee om er voor te zorgen dat de vertaling "would conform to the ecclesiology and reflect the episcopal structure of the Church of England and its beliefs about an ordained clergy"). Vandaar dat we in die vertaling o.a. de Bisschop tegekomen, inspelend op en de beelden bevestigend die de Engelsen hadden bij de toenmalige gezagsstructuur van de (Church of England, een systeem waarbij de koning van Engeland ook de baas van de kerk is!) kerk. Over onzuiverheid gesproken.

Het gaat niet om de letter der wet maar om de geest der wet. Het punten- en kommavolk; de genadeloze haarklovers, zijn ook degenen die abortusklinieken overvallen en kruistochten stimuleren en kerkscheuringen veroorzaken. Het zijn de anti-mensen. Poortwachtersites druipen van negativisme; er is geen hoop op te vinden en tevergeefs zoekt men naar de boodschap van genade.

De poortwachters

Vanmorgen kwam ik op een website terecht waarvan de eigenaar zich opwerpt als poortwachter; het is zijn taak om de kerk te behoeden voor valse leer en valse mannen (vrouwen niet, want die moeten sowieso hun mond houden; een vrouw die binnen de context van de kerk haar mond opentrekt kan geen christen zijn en de kerk die dat toelaat is geen kerk). Ik zal hier maar geen link naar die website plaatsen want dan doe ik hetzelfde als de poortwachter. Er zijn er meer. In binnen en buitenland. Eindeloze rijen auteurs, bijbelvertalingen, en christelijke leiders worden gewogen en te licht bevonden.

Een van de poortwachters doet zelf waar hij al de te licht bevondenen van beschuldigt: uitgaan van vooronderstellingen of waarheiddeductie (ik poneer een stelling en ga vervolgens in de bijbel zoeken naar bevestiging voor mijn stelling).
Ik citeer: "God heeft Zijn Woord bewaard in de Reformatiebijbels. De belangrijkste is de Authorized of King James Version (AV of KJV 1611), en voor ons Nederlandstaligen is er de Statenvertaling (SV 1637)".
Alle andere vertalingen zouden 'corrupt' zijn.
God zou er op bovennatuurlijke wijze voor hebben gezorgd dat in onze Statenvertaling elk woord, iedere punt, elke komma op de juiste plaats staat. Aan het feit dat onze vertaling vanuit het Grieks en Hebreeuws is overgezet en dat ook de Bijbelschrijvers keuzes moesten maken welke woorden zij meenden dat het dichtst bij Gods gedachten en bedoelingen kwamen, wordt gemakshalve voorbijgegaan.
Bovendien, op grond van welke bovennatuurlijke ervaring durft de webmaster deze bewering te staven?
Wat een beschamende kortzichtigheid! Bovennatuurlijke ervaringen (hij is cessationist) worden weggeïnterpreteerd maar voor hem maakt God blijkbaar een uitzondering (de openbaring dat de SV de enige zuivere vertaling is).

Ik wind me op over dit soort mannetjes. Een van deze mannetjes die op alles en iedereen kritiek heeft, komt al lange tijd niet meer in de kerk. Die kerk is onzuiver en kan de toets der kritiek van meneer niet doorstaan. Net mannetje is zelf niet langer corrigeerbaar en godsdienstoefeningen worden noodgedwongen binnen de zuivere sfeer van het gezin gehouden waar vrouw en kind sowieso hun kop dicht moeten houden. Rust voor de poortwachter!
Het doet me denken aan de sfeer die Jan Siebelink creëert in "knielen op een bed violen" waar een groepje zuiver in in de leer zich afzondert van kerk en christelijke communiteit.
Het bouwt niet op, het duwt mensen verder bij God vandaan en het schaadt het getuigenis van de kerk.

Ik moet nu wel oppassen dat ik zelf niet als een poortwachtertje over kom! Vooralanog blijf ik me liever inspannen om m'n naaste gewoon maar lief te hebben.

Kloppen op je eigen deur

Ik heb een vriend over de vloer. Soms zien we elkaar jaren niet en als we elkaar al zien is de tijd die we met elkaar doorbrengen heel beperkt. Nu hebben we zomaar 65 uur. En die gebruiken we om bij te praten, aantekeningen te vergelijken (hoe doe jij dat met je kinderen, wat speelt er in je leven enz..) een rondvaart inde havens te maken en de euromast te beliften.
Omdat ons huis sinds een maand weer leuk gevuld is was er maar een plaats voor Bill en dat is op het inklapbare logeerbed in mijn werkkamer. Daarmee is voor mij de toegang tot mijn werkkamer beperkt en dat voelt niet goed. Het gebruiken van die werkkamer als logeerkamer is iets wat we doen als alle andere opties uitgeput zijn.
Raar dat je op je eigen deur klopt en toestemming vraagt om je eigen kamer in te kunnen om je eigen spullen te pakken (ik heb steeds van alles nodig, en dat van alles staat dus allemaal in die kamer).

Zojuist realiseerde ik me dat mijn Bijbel in mijn kamer ligt en ik moet nu wachten totdat Bill wakker is en/of de kamer verlaat voordat ik aan de lees of studie kan.

Toegang tot het Vaderhart van God is er altijd. Zeven dagen per week, vierentwintig uur per dag! Ik hoef niet te kloppen, geen rituelen uit te voeren, een afspraak te maken of te wachten totdat God wakker is. Ik hoef niet naar een specifieke plek toe of bepaalde kleren te dragen. Ik hoef mijn taal niet aan te passen. Hij is er. Altijd en overal. Ik mag Hem Vader noemen. Bijpraten hoeft ook niet want Hij kent mijn zitten en mijn staan; van verre mijn gedachten. Niets is verborgen voor Hem.
Leven in het besef van Zijn tegenwoordigheid is het mooiste wat een mens kan overkomen. Met en bij Hem worden we weer mens zoal Hij het oorspronkelijk bedoeld heeft. Het doet mijn hart sneller kloppen en geeft leven en energie, zin en betekenis

En dat allemaal zonder kloppen.
Het is de omgekeerde wereld. Hij heeft bij mij aangeklopt en aangeboden om samen te eten. Daar heb ik ja op gezegd. Het smaakt nog steeds prima en Hij is en blijft de beste vriend die ik me kan wensen.

Morgen vertrekt mijn viend Bill naar Azerbadjan om daar twee weken lang concerten te verzorgen. Het bed word meteen ingeklapt en ik hoef dan voorlopig niet meer te kloppen. Totdat er weer een vriend langs komt.
Maar eerlijk gezegd hecht ik meer aan de vriendschap dan aan die werkkamer. En dat kloppen op je eigen deur plaats de dingen van het leven waar ik zo aan hecht in het juiste perspectief. Het is nooit echt mijn deur geweest en zal dat niet worden. Ik heb die deur en die kamer slechts in bruikleen van mijn Hemels Vader die van mij vraagt om dezelfde gastvrijheid te verlenen die Hem kenmerkt.