Hij is er weer

Jawel, mijn regelmatig en vooral op ongewenste momenten opduikende oude bekende M. is er weer. Vanavond zou ik een vergadering hebben met de kringleiders van de Brandaris maar heb deze helaas moeten annuleren. M. eist alle aandacht op. Dat is echt heel spijtig want pas op 25 november ben wegens mijn grillige reisschema pas in de gelegenheid om een volgende vergadering te hebben.
Nu zal ik onverrichter zake terugkeren naar Dalfsen; Mission not Completed.

Vandaag de tweede studie met de OM staf. Het was bemoedigend om weer een grote groep te hebben. Vandaag met elkaar de vraag bestudeerd hoe een wereldbeeld of een Godsbeeldkan veranderen (of juist niet) en welke elementen van belang zijn, of zelfs noodzakelijk, in dit proces van verandering. Wetenschappers zijn het er over eens dat het bijna onmogelijk is om een Godsbeeld of wereldbeeld in de kern te veranderen. Met druk van buitenaf kom je een heel eind. Neuro Linguistic Programming helpt ook wel wat maar het is en blijft een behoorlijke kluif.

Het meest effectief is denk ik een confrontatie. Confrontatie met liefde, ziekte, dood, onrecht zijn de grootste veranderelementen die de mens in de kern van zijn bestaan raken en direct invloed uitoefenen op het wereldbeeld, zelfbeeld en Godsbeeld. Ten positieve en ten negatieve. De confrontatie met armoede en lijden heeft een enorme impact gehad op mijn Godsbeeld en mijn mensbeeld. Ik ben bijvoorbeeld niet zo optimistisch over de mens. Vind het moeilijk om mensen te vertrouwen en merk dat mensen oevr het algemeen met zichzelf bezig zijn; tot en met hun geloofsbeleving. De nadruk die ik tegenkom op "wat God allemaal voor mij kan en wil doen" maakt mij regelmatig onpasselijk (zie mijn blog van een paar weken terug over God goedkoper van een paraplu).

De confrontatie met armoede, lijden en onrecht heeft me doen beseffen dat wij, mensen, God ten onrechte verantwoordelijk houden voor al die zooi. We hebben daar onze taal voor aangepast: lijden en onrecht gebeurt onder Zijn toelating. Daar kom je echter niet zo makkelijk mee weg. Als iets onder mijn toelating gebeurt, ben ik er ook verantwoordelijk voor, en dus op aan te spreken.
Wijzelf, de mensheid is volledig verantwoordelijk voor armoede, lijden en onrecht en 100% aanspreekbaar op wat wij toelaten. Het is onder onze en mijn toelating dat deze dingen gebeuren. Ik kan en mag dat niet afschuiven op mijn hemelse Vader die volkomen volmaakt is!

Deja vu

Het is het eenentwingste jaar dat ik in min of meerdere mate betrokken ben bij onze jaarlijkse conferentie voor nieuwe werkers. De meeste van de ruim 250 nieuwe werkers waren nog niet geboren toen ik hier (de bron in dalfsen) voor het eerst kwam. Mijn betrokkenheid is nu meer bij de ontwikkeling en aanmoediging van onze leiders. Deze week doe ik vijftal studies met ze. De focus ligt op de vraag hoe het komt dat mensen zo ongelooflijk moeilijk echt veranderen.
Het is best wel confronterend als je bij jezelf merkt dat je bepaalde gewoontes of nare eigenschappen wel graag wilt veranderen maar jezelf toch voortdurend blijft tegenkomen in een hardnekkig onveranderen.

Hoe kunnen we deze nieuwe werkers en elkaar bijstaan en helpen om tot waarachtige verandering te komen?
Een aantal tips:
1. Stop met elkaar aanspreken op buitenkantzaken.
2. Breng veel tijd met elkaar door
3. Bevraag elkaar naar de dieper motivatie en als deze niet verwoord kan worden, help elkaar dan om woorden te vinden.
4. Werk vanuit het centrum, het hart.

Geen inspiratie en een beetje religie

Dit is Blog nr. 400!

Vandaag gewoon down! De laatste weken lijd ik aan chronische demotivatie en gebrek aan inspiratie. Normaal zou ik vier studies er even uitrammen en nu ben ik er een week mee bezig en zou het zo allemaal weg willen pleuren!
Het lijkt alsof al m'n passie aan het weglekken is en er onverschilligheid voor in de plaats komt.

De laatste tijd denk ik wat na over "religie". Dat is een 'vies' woord. God wil geen religie maar een relatie.
Nu komen beide woorden als zodanig niet in de Bijbel voor maar beide concepten zijn impliciet en overduidelijk aanwezig. De eenzijdige nadruk op relatie heeft het bestaansrecht van religie in het volgen van Jezus weggedrukt.

Wikipedia geeft wat achtergrondinformatie:

Bij Romeinse auteurs treft men de volgende etymologieën van het woord religio aan.
Cicero (zie foto rechts) leidt het woord af van relegere (herlezen, overdoen, nauwgezet in acht nemen) en typeert daarmee het begrip religie als het voortdurend en ijverig in acht nemen van alles wat op de verering van de goden betrekking heeft (vergelijk De natura deorum II, 28 en De inventione II, 22 en 53).
Lactantius verklaart religie uit religare (opnieuw binden, goed binden) en verstaat onder religie de band (liga) tussen God en de mens (Divinae Institutiones IV, 28).
Aulus Gellius leidt het begrip af van relinquere (achterlaten) en geeft daarmee aan dat alles wat tot de religie behoort van het profane is afgezonderd (Noctes Atticae IV, 9).
Augustinus brengt het woord in verband met re-eligere (opnieuw verkiezen): in de religie kiest de mens God, die hij door de zonde had verloren, weer als bron van zijn zaligheid (De civitate Dei X, 4).
Aan de afleiding van religare, relinquere, re-eligere kleven taalkundige en lexicologische bezwaren. Het grootste gezag heeft de opvatting van Cicero: religie verwijst naar vrees tegenover de godheid (godsvrucht, vergelijk Duits: Gottesfurcht, Hebreeuws: jir'at ha-Sjem) en de daaruit voortvloeiende nauwgezette waarneming van de godencultus. Religio staat dus in tegenstelling tot negligere (veronachtzamen, vergelijk: negligé).

Religie heeft voor de gemiddelde westerling iets negatiefs en wordt gekoppeld aan wetticisme en/of traditie.
Religie heeft ook iets moois omdat het iets zegt over het opnieuw in een lijn komen met God. De rol van religie is het helpen terugbuigen van wat van God was afgebogen.
In die zin horen religie en relatie bij elkaar. De relatie krijgt vorm, inhoud en betekenis door de religie. De religie helpt ons begrijpen dat relatie mogelijk is.

Ik denk dat ik een beetje religieus aan het worden ben.

Dualisme en Schisme

Een belangrijke reden dat het zo ontzettend moeilijk is om werkelijk diep van binnen te veranderen is het feit dat we denken en leven in dualismen en schismen. Christenen hebben er hun vocabulaire op aangepast: "dat deed ik niet zelf, het was m'n vlees", of "de geest is wel gewillig maar mijn vlees is zwak". Dat laatste werd trouwens door Paulus aangevoerd om de juistheid van Gods wet te bevestigen. We herkennen ons in: "wat ik niet wil doe ik toch en wat ik wel wil doe ik toch niet", hoewel de praktijk van velen zal zijn: "ik doe gewoon wat ik wil".
Pas als ik geconfronteerd wordt met Gods wet, kom ik er achter dat ik vreselijk tekortschiet.

Gods norm is: liefhebben. Onvoorwaardelijk en zonder te discrimineren. Als ik die norm serieus neem kom ik mezelf keihard tegen omdat het mij onmogelijk lijkt om iedereen onvoorwaardelijk lief te hebben. Het ging prima met me, totdat ik Gods wet wilde doen. Tot die tijd stond ik in mijn recht en gelijk om de een meer lief te hebben dan de ander en een enkeleing zelfs te haten. Ik kon dat verklaren en je zou me gelijk hebben gegeven.
Nu ik Gods wet wil doen, gaat het opeens niet zo goed met met me. Ik heb een probleem.

Met liegen gaat het net zo. Gods norm is de waarheid. Altijd en overal. Totdat ik daarmee werd geconfronteerd voelde ik me prima met m'n leugentjes en leugens.
Nu ik aan Zijn norm wil voldoen, heb ik een probleem. Ik betrap me op onwaarheden, halve waarheden en verzwijgen.

Shit.

De wet van God is volmaakt en ik ben dat niet. Ik ben volmaakt incompatibel met Gods wet. En toch zie ik dat Gods weg de beste is.

Romeinen 8 leest:
Wat de wet van Mozes niet kon, omdat ze machteloos was door ons zondige bestaan, dat deed God. Hij heeft zijn Zoon in datzelfde zondige bestaan gestuurd als een offer voor de zonde, en daarmee de zonde juist binnen dit bestaan zelf veroordeeld. Zo kunnen wij nu volbrengen wat de wet van ons eist: want we leiden geen leven meer zonder God, maar we leven volgens de Geest van God. Wie zich laten leiden door hun zondige ik, zetten hun zinnen op zondige dingen. Maar wie zich laten leiden door de Geest, zetten hun zinnen op wat de Geest wil.

Wat een oplossing! Daar word ik toch lichtelijk happy van!

Wie Ja zegt moet ook Be

Waarom heb ik ook alweer ja gezegd? Ik had me nog zo voorgenomen om voet bij stuk te houden en het niet te doen. Uiteindelijk ben ik toch overstag gegaan want het ging maar om vier studie van 90 minuten voor de OM staf.
Leiders van de eigen organisatie zijn wat mij betreft, naast de eigen gemeenteleden, het meest kritische en intimiderende publiek.

En nu moet ik dus aan de bak. Vandaag begint onze jaarlijkse conferentie op de Bron dat nu "Mooirivier" heet.
(Waarom ze een naam die zo gevestigd is veranderen in zoiets doms als Mooirivier, is mij geheel onduidelijk. Twee mogelijkheden: een duur marketingbureau heeft de powers that be er van weten te overtuigen dat dit veeeeeeel beter is. En, omdat ze er verstand van hebben en ervoor betaald worden krijgen ze hun zin. Of, en dat is mogelijkheid twee, de huidige eigenaar heeft het zelf bedacht en is van harte overtuigd van deze vreemde naamswijziging).

Maar goed dat alles helemaal terzijde; ik moet nu wel die vier studies voorbereiden en dat kost gewoon een heleboel werk. Die OM leiders zijn gepokt en gemazeld in van alles en nog wat en hebben het meeste wel gehoord. Niet dat er nu perse iets nieuws gezegd moet worden maar het moet wel uitdagen, stimuleren en veranderen!

Dus, wat gaan we doen? We gaan eens kritisch naar ons eigen geestelijk leven kijken en de manier waarop we onszelf effectief denken te reproduceren. Ik neem als uitgangspunt de vraag hoe het mogelijk is dat van een groep van 10 nieuwe werkers die twee jaar van hun leven hebben gegeven aan ons werk, er vijftien jaar later bijna geen van hen nog actief de God volgt die ze zo van harte en zonder voorwaarden wilden dienen.
Wat zegt dit over die mensen?
Wat zegt dit over ons en onze programma's
Hoe zit het met mij? In hoeverre doe ik wat ik doe omdat het de cultuur en verwachting van de organisatie is? Wat zou er bij mij blijven hangen aan toewijding en geestdrift als ik morgen tupperware zou gaan verkopen i.p.v. mijn hele leven in dienst van het Evangelie te staan?

Nu houdt dat thema van veranderen en vooral het tekort aan wezenlijke, blijvende verandering mij nogal bezig dus ik laat me maar een beetje leiden door mijn eigen actualiteit.
Met andere worden, laten we onze maskers eens af doen, elkaar diep in het hart kijken en een aantal wezenlijke vragen eens serieus onder de loep nemen en zien te beantwoorden.

100% zicht

Vandaag naar de oogarts die verklaarde dat ik met m'n linkeroog 100 zie. Dat is fijn. Mijn linkeroog is nu echter wel verziend en mijn rechteroog bij-. Ik lees met rechts en kijk in de verte met links. Daar moeten m'n hersenen aan wennen en dat kan wel een paar maanden duren.

Waren er maar metertjes die konden bepalen hoe scherp ik geestelijk zag. Zonder metertje weet ik in ieder geval dat ik geestelijk zowel verziend als bijziend ben en dat ik multifocale correctie nodig heb. Hoe groot de afwijking is, weet ik niet. Waarschijnklijk groot genoeg om altijd alles te dubbelchecken en dan vervolgens heel voorzichtig te zijn.

Meer lezen na de vakantie

Dit las ik vanmorgen in de krant en zo'n berichtje geeft de burger moed: betere seks, meer cultuur en meer lezen na de vakantie. Ik vis echter achter het net omdat ik niet op vakantie ben geweest! Ik zal dus op een andere manier mijn seksleven, culturele activiteiten en boekenlezerij op een hoger niveau moeten krijgen. Ik beperk me tot een opmerking over "meer lezen". Waarom? Omdat niemand iets te maken heeft met mijn seksleven en ik waarschijnlijk altijd een culturele barbaar zal blijven,

Onlangs kwam ik in de verleiding om "The Works of John Wesley, Third Edition: 7 Volumes" aan te schaffen. Het was voor een weggeefprijsje: 95 dollar inclusief verzendkosten vanuit Amerika!
Maar ga ik die 7.488 bladzijden ook daadwerkelijk lezen?


Misschien na een lange vakantie.

Naar aanleiding van deze onweerstaanbare aanbieding heb ik nog wat deductiewerk gedaan.
Waarom is het zo goedkoop? John Wesley is dood en het copyright op zijn werken waarschijnlijk al heel lang geleden vervallen. Met andere woorden, het zou best wel eens "public domain" kunnen zijn zodat iedereen met een internetverbinding toegang kan hebben tot de Wesleyaanse erfenis.
En ja hoor, hier is een link met een hele goede zoekmachine. Daar ga ik echt zelf niet voor bladeren. Zelfs niet na de vakantie!

Muziek met een positief drijfvermogen

Sommige bloglezers weten inmiddels dat ik niet kritiekloos meedrijf met de "worship golf". Toch ben ik een notoire liefhebber van muziek. Met name muziek die niet als vanzelfsprekend meedrijft op de golven van populaire dingetjes die werken.
Gisteren schreef ik over de beweging van voornamelijk ondergrondse pogingen om de aloude waarheden die we in de Bijbel vinden opnieuw te verkennen.

Een parallelle analogie vinden we in de muziek van Sufjan Stevens. Ik vermoed dat de meeste bloglezers nog nooit van hem hebben gehoord. Sufjan is een volgeling van Jezus die briljante muziek maakt en daarbij uiterste gevoelige, persoonlijke en poëtische teksten schrijft. Ik zou het zelf "voorzichtige muziek" willen noemen. Muziek waarbij je kunt onthaasten.
Wat hij doet is het opnieuw definieren en uitdrukking geven aan klanken, gebruik van instrumenten.

I'd swim across lake Michigan
I'd sell my shoes
I'd give my body to be back again
In the rest of the room

To be alone with you
To be alone with you
To be alone with you
To be alone with you

You gave your body to the lonely
They took your clothes
You gave up a wife and a family
You gave your goals

To be alone with me
To be alone with me
To be alone with me
You went up on a tree

To be alone with me you went up on the tree

I'll never know the man who loved me

Prachtig toch?

Wat de "emerging church" en de muziek van Stevens gemeen hebben is dat hetgeen protest of ongenuanceerde kritiek is op bestaande en traditionele vormen en overtuigingen maar een gepassioneerd zoeken naar en uitdrukking geven aan de vragen die in het hart leven.

Stukje luisteren?

En op deze deze site kun je nog veel meer beluisteren en zelfs downloaden. Ben benieuwd wat je ervan vindt.

Zoeken naar positief drijfvermogen

Onlangs las ik "Knielen op een bed violen". Een boek waar je niet geheel vrolijk van wordt en in zekere zin is het een karikatuur van het gereformeerde geloof maar zeker niet representatief voor de traditionele kerk. Ze zijn er nog, kerken waar de geloofsbeleving uiterst pessimistisch is en de kans op behoud vrijwel te verwaarlozen. Een van de meest tragische passages in het boek is de dienst waarbij de geredden aan het avondmaal mogen. Geen van de aanwezigen heeft de zekerheid van het behoud en het blijft leeg rondom de tafel! Het soms de hopeloosheid op; de uitzichtloosheid.

Toch lezen we vandaag dezelfde Bijbel en komen tot totaal andere ontdekkingen. Er zijn bijeenkomsten waar de geringste indicatie tot interesse al geïnterpreteerd wordt als een "keuze voor Jezus" en voordat je het goed en wel in de gaten hebt kukel je zomaar het Koninkrijk van God binnen. En natuurlijk is het avondmal voor iedereen. Zelfs voor de Judassen.

Hoeveel generaties zitten tussen deze twee praktijken? Hooguit twee. Mijn eigen vader vertelde me dat het goede nieuws in zijn tijd en familie was dat je geboren was als kind van satan met als eeuwig perspectief de hel. Tenzij God ingreep. En dat gebeurde maar zelden. Gods quotum voor de geredden was bijzonder schaars.

Geen wonder dat hij (m'n pa) er moeite mee had toen ik hem 30 jaar geleden fluitend kwam vertellen dat ik gered was; geknipt, gewassen en geschoren door Jezus en ik nu 200% zeker wist naar de hemel te gaan.

Gisteren schreef ik over het gesloten geloofssysteem van het Calvinisme. Momenteel ben ik een boek aan het lezen dat "Listening to the beliefs of the emerging churches" heet. Vijf in Amerika bekende predikanten mogen hun visie op de beweging geven die bekend staat als de Emerging Church (de kerk die naar boven stijgt). Ze zijn het in vrijwel alles met elkaar eens dus heel een heel scherp of prikkelend boek is het nu ook weer niet. Die beweging is in zeker zin nog steeds onder water en is op zoek naar positief drijfvermogen.

Het is heel erg interessant om te zien hoe we per generatie diezelfde woorden van God zo ongelooflijk anders kunnen interpreteren en dat iedereen geneigd is om zijn interpretatie als "zuiver" te zien. Tegenwoordig hebben we geen theologen meer en horen we niet meer bij een specifiek theologische school. Iedereen is zijn eigen theoloog geworden. Gelukkig zijn de meesten wel aardig en geven ze elkaar de ruimte zodat het toch leuk blijft.

Ik moet stoppen anders stop je met lezen. ik ga morgen wel verder.

Los Vast

Een groeiend aantal Brandarianen en gelovigen in mijn kennissen- en vriendenkring begint zich openlijk af te vragen of de manier waarop we gestalte geven aan 'kerk zijn' wel effectief is. Op de een of andere manier helpt de manier waarop het nu gebeurt hen niet. Deze vragenstellers maken deel uit van een alsmaar groter wordend leger van verontrusten. Geven ze hun geloof op? Zeker niet? Boycoten ze de diensten op zondag? Absoluut niet. Ze gaan wel kerkshoppen en selecteren daarbij bijvoorbeeld op spreker alternatieve vorm. Of ze blijven thuis en kijken naar Joyce Meijer, Arie vd Veer, Hour of Power of een van de andere zondagochtend kerkvervangers.
Neem ik ze iets kwalijk. Nee. Ik stel dezelfde vragen.

Neem nu de Evangelische beweging (waar ik deel van uitmaak). Als je daar eens goed naar kijkt realiseer je je dat de meeste Evangelische kerken slechts qua vorm anders zijn dan de reformatorische kerken. Ze zitten net zo vast in het gesloten systeem van het Calvinisme!
Dat is veilig omdat alle te bedenken vragen ondervangen zijn en mogelijke antwoordscenario's bedacht, uitgewerkt en uiterst uitputtend gedocumenteerd met elke mogelijke Schriftverwijzing die het gesloten systeem potdicht houden.

Deze nieuwe generatie vragenstellers is niet dom. Ze weten ook wel dat een vormverandering niet structureel antwoorden biedt op hun vragen.
Wat men wil is dat er ruimte is voor die vragen. Deze vragen verkent mogen worden. Een dialoog mogelijk is.
Men is het zat om naar de hoek der verdoemden verwezen te worden als men vragen heeft over homoseksualiteit, seks voor het huwelijk, de drieëenheid, de verlossing, pijn, lijden, het Koninkrijk van God en ga zo maar door
Men baalt ervan om als post-modern, of emerging gebrandmerkt te worden. De meeste brandmerkers snappen trouwens helemaal niets van het post-modernisme, de emerging church of open theologie maar baseren hun oordeel op iets wat ze hebben gegoogeld (uiterst gevaarlijk omdat iedereen alles kan zeggen. Omdat het op het internet staat of in Wikipedia, is het nog niet gezaghebbend!).

Ik heb al een tijdje een droom en dat is om naast het werk in de gemeente een cafékerk te beginnen waar mensen in een gemoedelijke sfeer hun vragen kunnen stellen onder het genot van een kopje koffie, een gas wijn, een potje boer of gewoon water.
Ik geloof oprecht dat er een enorme aantrekkingskracht uitgaat van gemeenschappen die vragen serieus nemen. Daar waar dat gebeurd verandert de publieke opinie.

Afgelopen week werd Tim Keller's "The Reason for God" door Bart Jan Spruyt besproken. In zijn post van 5 augustus vind je de recensie zoals deze ook in HP de Tijd verscheen. Keller krijgt alle waardering! Hij is orthodox evangelisch maar neemt de vragen waar mensen mee zitten serieus. En dat is wat de kerk nodig heeft. Niet alleen voor haar eigen mensen, maar ook voor die daarbuiten.