Wie Ja zegt moet ook Be

Waarom heb ik ook alweer ja gezegd? Ik had me nog zo voorgenomen om voet bij stuk te houden en het niet te doen. Uiteindelijk ben ik toch overstag gegaan want het ging maar om vier studie van 90 minuten voor de OM staf.
Leiders van de eigen organisatie zijn wat mij betreft, naast de eigen gemeenteleden, het meest kritische en intimiderende publiek.

En nu moet ik dus aan de bak. Vandaag begint onze jaarlijkse conferentie op de Bron dat nu "Mooirivier" heet.
(Waarom ze een naam die zo gevestigd is veranderen in zoiets doms als Mooirivier, is mij geheel onduidelijk. Twee mogelijkheden: een duur marketingbureau heeft de powers that be er van weten te overtuigen dat dit veeeeeeel beter is. En, omdat ze er verstand van hebben en ervoor betaald worden krijgen ze hun zin. Of, en dat is mogelijkheid twee, de huidige eigenaar heeft het zelf bedacht en is van harte overtuigd van deze vreemde naamswijziging).

Maar goed dat alles helemaal terzijde; ik moet nu wel die vier studies voorbereiden en dat kost gewoon een heleboel werk. Die OM leiders zijn gepokt en gemazeld in van alles en nog wat en hebben het meeste wel gehoord. Niet dat er nu perse iets nieuws gezegd moet worden maar het moet wel uitdagen, stimuleren en veranderen!

Dus, wat gaan we doen? We gaan eens kritisch naar ons eigen geestelijk leven kijken en de manier waarop we onszelf effectief denken te reproduceren. Ik neem als uitgangspunt de vraag hoe het mogelijk is dat van een groep van 10 nieuwe werkers die twee jaar van hun leven hebben gegeven aan ons werk, er vijftien jaar later bijna geen van hen nog actief de God volgt die ze zo van harte en zonder voorwaarden wilden dienen.
Wat zegt dit over die mensen?
Wat zegt dit over ons en onze programma's
Hoe zit het met mij? In hoeverre doe ik wat ik doe omdat het de cultuur en verwachting van de organisatie is? Wat zou er bij mij blijven hangen aan toewijding en geestdrift als ik morgen tupperware zou gaan verkopen i.p.v. mijn hele leven in dienst van het Evangelie te staan?

Nu houdt dat thema van veranderen en vooral het tekort aan wezenlijke, blijvende verandering mij nogal bezig dus ik laat me maar een beetje leiden door mijn eigen actualiteit.
Met andere worden, laten we onze maskers eens af doen, elkaar diep in het hart kijken en een aantal wezenlijke vragen eens serieus onder de loep nemen en zien te beantwoorden.

100% zicht

Vandaag naar de oogarts die verklaarde dat ik met m'n linkeroog 100 zie. Dat is fijn. Mijn linkeroog is nu echter wel verziend en mijn rechteroog bij-. Ik lees met rechts en kijk in de verte met links. Daar moeten m'n hersenen aan wennen en dat kan wel een paar maanden duren.

Waren er maar metertjes die konden bepalen hoe scherp ik geestelijk zag. Zonder metertje weet ik in ieder geval dat ik geestelijk zowel verziend als bijziend ben en dat ik multifocale correctie nodig heb. Hoe groot de afwijking is, weet ik niet. Waarschijnklijk groot genoeg om altijd alles te dubbelchecken en dan vervolgens heel voorzichtig te zijn.

Meer lezen na de vakantie

Dit las ik vanmorgen in de krant en zo'n berichtje geeft de burger moed: betere seks, meer cultuur en meer lezen na de vakantie. Ik vis echter achter het net omdat ik niet op vakantie ben geweest! Ik zal dus op een andere manier mijn seksleven, culturele activiteiten en boekenlezerij op een hoger niveau moeten krijgen. Ik beperk me tot een opmerking over "meer lezen". Waarom? Omdat niemand iets te maken heeft met mijn seksleven en ik waarschijnlijk altijd een culturele barbaar zal blijven,

Onlangs kwam ik in de verleiding om "The Works of John Wesley, Third Edition: 7 Volumes" aan te schaffen. Het was voor een weggeefprijsje: 95 dollar inclusief verzendkosten vanuit Amerika!
Maar ga ik die 7.488 bladzijden ook daadwerkelijk lezen?


Misschien na een lange vakantie.

Naar aanleiding van deze onweerstaanbare aanbieding heb ik nog wat deductiewerk gedaan.
Waarom is het zo goedkoop? John Wesley is dood en het copyright op zijn werken waarschijnlijk al heel lang geleden vervallen. Met andere woorden, het zou best wel eens "public domain" kunnen zijn zodat iedereen met een internetverbinding toegang kan hebben tot de Wesleyaanse erfenis.
En ja hoor, hier is een link met een hele goede zoekmachine. Daar ga ik echt zelf niet voor bladeren. Zelfs niet na de vakantie!

Muziek met een positief drijfvermogen

Sommige bloglezers weten inmiddels dat ik niet kritiekloos meedrijf met de "worship golf". Toch ben ik een notoire liefhebber van muziek. Met name muziek die niet als vanzelfsprekend meedrijft op de golven van populaire dingetjes die werken.
Gisteren schreef ik over de beweging van voornamelijk ondergrondse pogingen om de aloude waarheden die we in de Bijbel vinden opnieuw te verkennen.

Een parallelle analogie vinden we in de muziek van Sufjan Stevens. Ik vermoed dat de meeste bloglezers nog nooit van hem hebben gehoord. Sufjan is een volgeling van Jezus die briljante muziek maakt en daarbij uiterste gevoelige, persoonlijke en poëtische teksten schrijft. Ik zou het zelf "voorzichtige muziek" willen noemen. Muziek waarbij je kunt onthaasten.
Wat hij doet is het opnieuw definieren en uitdrukking geven aan klanken, gebruik van instrumenten.

I'd swim across lake Michigan
I'd sell my shoes
I'd give my body to be back again
In the rest of the room

To be alone with you
To be alone with you
To be alone with you
To be alone with you

You gave your body to the lonely
They took your clothes
You gave up a wife and a family
You gave your goals

To be alone with me
To be alone with me
To be alone with me
You went up on a tree

To be alone with me you went up on the tree

I'll never know the man who loved me

Prachtig toch?

Wat de "emerging church" en de muziek van Stevens gemeen hebben is dat hetgeen protest of ongenuanceerde kritiek is op bestaande en traditionele vormen en overtuigingen maar een gepassioneerd zoeken naar en uitdrukking geven aan de vragen die in het hart leven.

Stukje luisteren?

En op deze deze site kun je nog veel meer beluisteren en zelfs downloaden. Ben benieuwd wat je ervan vindt.

Zoeken naar positief drijfvermogen

Onlangs las ik "Knielen op een bed violen". Een boek waar je niet geheel vrolijk van wordt en in zekere zin is het een karikatuur van het gereformeerde geloof maar zeker niet representatief voor de traditionele kerk. Ze zijn er nog, kerken waar de geloofsbeleving uiterst pessimistisch is en de kans op behoud vrijwel te verwaarlozen. Een van de meest tragische passages in het boek is de dienst waarbij de geredden aan het avondmaal mogen. Geen van de aanwezigen heeft de zekerheid van het behoud en het blijft leeg rondom de tafel! Het soms de hopeloosheid op; de uitzichtloosheid.

Toch lezen we vandaag dezelfde Bijbel en komen tot totaal andere ontdekkingen. Er zijn bijeenkomsten waar de geringste indicatie tot interesse al geïnterpreteerd wordt als een "keuze voor Jezus" en voordat je het goed en wel in de gaten hebt kukel je zomaar het Koninkrijk van God binnen. En natuurlijk is het avondmal voor iedereen. Zelfs voor de Judassen.

Hoeveel generaties zitten tussen deze twee praktijken? Hooguit twee. Mijn eigen vader vertelde me dat het goede nieuws in zijn tijd en familie was dat je geboren was als kind van satan met als eeuwig perspectief de hel. Tenzij God ingreep. En dat gebeurde maar zelden. Gods quotum voor de geredden was bijzonder schaars.

Geen wonder dat hij (m'n pa) er moeite mee had toen ik hem 30 jaar geleden fluitend kwam vertellen dat ik gered was; geknipt, gewassen en geschoren door Jezus en ik nu 200% zeker wist naar de hemel te gaan.

Gisteren schreef ik over het gesloten geloofssysteem van het Calvinisme. Momenteel ben ik een boek aan het lezen dat "Listening to the beliefs of the emerging churches" heet. Vijf in Amerika bekende predikanten mogen hun visie op de beweging geven die bekend staat als de Emerging Church (de kerk die naar boven stijgt). Ze zijn het in vrijwel alles met elkaar eens dus heel een heel scherp of prikkelend boek is het nu ook weer niet. Die beweging is in zeker zin nog steeds onder water en is op zoek naar positief drijfvermogen.

Het is heel erg interessant om te zien hoe we per generatie diezelfde woorden van God zo ongelooflijk anders kunnen interpreteren en dat iedereen geneigd is om zijn interpretatie als "zuiver" te zien. Tegenwoordig hebben we geen theologen meer en horen we niet meer bij een specifiek theologische school. Iedereen is zijn eigen theoloog geworden. Gelukkig zijn de meesten wel aardig en geven ze elkaar de ruimte zodat het toch leuk blijft.

Ik moet stoppen anders stop je met lezen. ik ga morgen wel verder.

Los Vast

Een groeiend aantal Brandarianen en gelovigen in mijn kennissen- en vriendenkring begint zich openlijk af te vragen of de manier waarop we gestalte geven aan 'kerk zijn' wel effectief is. Op de een of andere manier helpt de manier waarop het nu gebeurt hen niet. Deze vragenstellers maken deel uit van een alsmaar groter wordend leger van verontrusten. Geven ze hun geloof op? Zeker niet? Boycoten ze de diensten op zondag? Absoluut niet. Ze gaan wel kerkshoppen en selecteren daarbij bijvoorbeeld op spreker alternatieve vorm. Of ze blijven thuis en kijken naar Joyce Meijer, Arie vd Veer, Hour of Power of een van de andere zondagochtend kerkvervangers.
Neem ik ze iets kwalijk. Nee. Ik stel dezelfde vragen.

Neem nu de Evangelische beweging (waar ik deel van uitmaak). Als je daar eens goed naar kijkt realiseer je je dat de meeste Evangelische kerken slechts qua vorm anders zijn dan de reformatorische kerken. Ze zitten net zo vast in het gesloten systeem van het Calvinisme!
Dat is veilig omdat alle te bedenken vragen ondervangen zijn en mogelijke antwoordscenario's bedacht, uitgewerkt en uiterst uitputtend gedocumenteerd met elke mogelijke Schriftverwijzing die het gesloten systeem potdicht houden.

Deze nieuwe generatie vragenstellers is niet dom. Ze weten ook wel dat een vormverandering niet structureel antwoorden biedt op hun vragen.
Wat men wil is dat er ruimte is voor die vragen. Deze vragen verkent mogen worden. Een dialoog mogelijk is.
Men is het zat om naar de hoek der verdoemden verwezen te worden als men vragen heeft over homoseksualiteit, seks voor het huwelijk, de drieëenheid, de verlossing, pijn, lijden, het Koninkrijk van God en ga zo maar door
Men baalt ervan om als post-modern, of emerging gebrandmerkt te worden. De meeste brandmerkers snappen trouwens helemaal niets van het post-modernisme, de emerging church of open theologie maar baseren hun oordeel op iets wat ze hebben gegoogeld (uiterst gevaarlijk omdat iedereen alles kan zeggen. Omdat het op het internet staat of in Wikipedia, is het nog niet gezaghebbend!).

Ik heb al een tijdje een droom en dat is om naast het werk in de gemeente een cafékerk te beginnen waar mensen in een gemoedelijke sfeer hun vragen kunnen stellen onder het genot van een kopje koffie, een gas wijn, een potje boer of gewoon water.
Ik geloof oprecht dat er een enorme aantrekkingskracht uitgaat van gemeenschappen die vragen serieus nemen. Daar waar dat gebeurd verandert de publieke opinie.

Afgelopen week werd Tim Keller's "The Reason for God" door Bart Jan Spruyt besproken. In zijn post van 5 augustus vind je de recensie zoals deze ook in HP de Tijd verscheen. Keller krijgt alle waardering! Hij is orthodox evangelisch maar neemt de vragen waar mensen mee zitten serieus. En dat is wat de kerk nodig heeft. Niet alleen voor haar eigen mensen, maar ook voor die daarbuiten.

En... actie!

Ik heb weer een "nurkse" periode. Wil alles achter me laten, kappen met alles wat ik doe en dan opnieuw beginnen. Waarschijnlijk zou ik er dan voor kiezen om precies hetzelfde te doen. Ik heb last van de ongelooflijke traagheid van het bestaan, en dat terwijl de tijd vliegt!

Misschien dat ik daarom zo'n fan ben van de actieserie "24". In "real time", 24 uur en dus ook 24 uitzendingen van bijna een uur, probeert een groep mensen een dreiging van buitenaf het hoofd te bieden. Alles wat het bereiken van het doel in de weg staat, wordt eenvoudigweg opgeruimd waarbij men niet al te moeilijk doet over een slachtoffer meer of minder. De hoeveelheid energie en dynamiek in de serie doet je voortdurend op het puntje van je stoel zitten.
Ik mis dat nogal wat in de plaatselijke kerk.

OM komt er een beetje dichterbij. Snel. Actie. Reageren. Wars van politiek (niet altijd).
Ik zie uit naar mijn trip naar Australie en de Doulos. Het reis-, en spreekschema loopt lekker vol: hatseflats! Lekker meegaan in de maalstroom van actie! Vroeg opstaan, sporten, van hot naar her reizen, nieuwe mensen ontmoeten, bijpraten met oude vrienden en bekenden en het heerlijk overweldigende gevoel dat ik een klein beetje bijdraag aan een werk van God in deze wereld.
Ja, echt, dat mis ik best wel een beetje in de plaatselijke gemeente. Tegelijkertijd maakt die plaatselijke kerk net zo goed deel uit van Gods plan.

Nu zou iemand tegen kunnen werpen dat je in de plaatselijke kerk zelf de aanstichter van een heleboel actie kunt zijn. Dat is zo, maar het is heel erg betrekkelijk. Probeer eens een afspraak op korte termijn te maken met vijf personen. Die moeten allemaal op dezelfde avond kunnen. Voor je het weet ben je dan al een maand verder.
Ik blijf het moeilijk vinden om mee te bijven deinen.

Pepers

Vanmorgen bericht uit India ontvangen dat m'n papers zijn gearriveerd. Drie weken heeft de post er over gedaan! Omdat tante pos er zo lang over heeft gedaan zijn mijn papers tien dagen na de deadline pas binnengekomen. Nu was me beloofd dat ik strafpunten zou krijgen als het niet op tijd binnen was. En die kan ik nu net niet gebruiken. Ik moet gemiddeld een negen scoren om onderzoek te mogen doen. Als ik dat niet haal duurt mijn studie een jaar langer.
De registrar van ICCS heeft me gerustgemaild dat er geen repercussies volgen. Ik blij.
Nu kan ik dan gaan beginnen met de paper die ik moet inleveren voor het nieuwe seizoen. In plaats van vijf (dit jaar) doe ik er volgende seizoen zeven. Dat zal iets meer tijd vergen maar ik wil de vaart er in houden. Vakken voor het nieuwe seizoen?
1) Historoy of Christianity Since Reformation with special emphasis on Ecumism and Evangelicalism, 2) Person and Work of Christ, 3) Coaching and Mentroing Strategies, 4)Strategic Thinking and Planning, 5) Spiritual Formation for Ministry, 6) Church and Ministry en 7) een paper die ik moet schrijven om dispensatie voor een onderwerp te krijgen. Hiervoor hoef ik slechts zeven boeken te lezen.
Al dit voorbereidende werk zal moeten gebeuren tijdens mijn reizerij die op 8 september begint en pas tot rust komt na Januari 2009. Af en toe ben ik tussendoor een paar dagen of enkele weken thuis maar het wordt best wl heftig.

De komende week aan de slag met de voorbereidingen voor de studie voor de OM staf die ik op de Bron zal geven, het voorereiden van een Mentroing CLinic in Ecuador en studies voor een retraite in Canada. Er ligt dus weer genoeg op mij bord.

Gisteren de bevalling van mijn preek preek over de Nieuwe Mens. Ik voelde me ernstig tekortschieten. Wat kun je erover zeggen in dertig minuten?

De hele clan thuis

Vorige week is Moniek uit Barcelona teruggekomen. Met vriendje. Ze willen hier een jaar blijven zodat Moniek haar opleiding af kan maken. Daarna willen ze de wereld in en door.
Ruben heeft z'n toelatingsexamen gehaald en gaat SPH doen. Ook is hij deze week begonnen als zelfstandig ondernemer. Als eigen baasje, met BTW nummer en registratie bij de KvK rijdt hij nu in een Tuk Tuk. Ja, inderdaad, die gemotoriseerde driewielers die in de stad rondrijden. Lekker hard werken en als het een weer wat meewerkt, goed verdienen.
Martijn is voor een week of zes naar de Noordoostpolder om te werken in de Vlasoogst. Sinds er is ingebroken in zijn kamer in Amsterdam wil hij daar eigenlijk niet meer naar terug.
Ellen weet nog steeds niet wat ze wil. Nog even en het maakt niet meer uit wat ze wil omdat het te laat is om zich in te schrijven voor een opleiding.

Al met al een gewoon Nederlands gezin waarbij de Status Quo van de een op de andere dag zomaar helemaal anders kan zijn.

Ook deze week heb ik zitten zwoegen op m'n preek voor morgen. Ik denk dat ik wat last heb van "vakblindheid". Bij alles wat ik bedenk of zie denk ik steeds: "maar dat weet iedereen toch al. Waarom zou ik dat dan nog eens herhalen?". Niet dat ik nu op zoek ben naar briljante wendingen en openbaringen maar m'n zoektocht naar een zo realistische mogelijk verhaal is niet eenvoudig.
Ik pas ervoor om in jargon of dooddoeners te vervallen. Het Leven moet gepredikt worden en in feite wil ik mijn medemens met nog maar een ding lastigvallen: hem en haar liefhebben. En daar moet je niet al te veel over praten. dat moet je gewoon doen. Toch?

Morgenochtend laat ik een lied horen van mijn collega Martin Brand. Het past helemaal bij de preek. Martin is een van de weinigen die mijn hart weet te raken met zijn muziek en teksten. Ik laat er wat plaatjes bij zien. Dat veraangenaamt het luisteren en versterkt de teksten. Hieronder het filmpje van mijn presentatie (de beelden lopen helaas niet helemaal synchroon na de conversie van PPT naar film). Wil je meer van Martin's muziek en bediening weten? Klik hier

Aan de slag met de nieuwe mens

Vandaag aan de bak met "de Nieuwe Mens". Afgelopen zondag vooral gepreekt over de Oude Mens. Aanstaande zondag de ontknoping. Wat is de Nieuwe Mens en hoe gaat die Nieuwe Mens in mijn leven aan de slag? Wat moet ik er voor doen? Waarom is het zo lastig?
Zijn er "tips en tricks"?
Gaat het niet domweg om wat aanpassingkjes hier en daar en de druk van de sociale groep is voldoende om die aanpassing door te voeren en vast te houden?
Hoe reëel is die Nieuwe Mens die "geschapen is in waarachtige rechtvaardigheid en heiligheid". Grote woorden en beelden worden door de Bijbelschrijvers gebruikt. Een ideaal beeld en gewenste scenario's worden breeduit beschreven. Hoe krijg ik het te pakken. Wat is een reële verwachting voor dit leven?
Want: Waarom zijn zoveel Nieuwe Mensen nog steeds roddelziek, pornoverslaafd, kunnen ze zich maar niet over negatieve zelfbeelden en depressies heenzetten?
Wat is er voor nodig om de liefde van Christus te zien baanbreken in een mens? De liefde van de Nieuwe Mens is vaak ook nog heel erg voorwaardelijk. Waar zijn de liefhebbers?

Ik heb dus wel wat vragen die me leiden in de voorbereiding.