Vandaag een slechte dag

Morgen een wat uigebreidere Blog. Vandaag was, productief gezien, een slechte dag. Migraine waar ik net van bij begin te komen.
Uit de reacties op mijn vorige Blog(vraag) blijkt wel dat de meeste Bloglezers voldoende realiteitszin hebben om te beseffen dat een wereld met allemaal keurige volgelingen van Jezus geen volmaaktde wereld op gaat leveren. Dat de wereld erop vooruit zal gaan, daar zijn we het wel over eens maar het wordt nog niet de wereld waar we van dromen.
Die oude, eigenzinnige ik zit ons danig in de weg.
Aanstaande zondag preek ik over die oude mens en ik worstel er best wel mee. Wat is het nu precies en waarom is dat "uitrekken van die oude mens" niet gewoon een kwestie van een keer doen en voila, de perfectie breekt aan.

Hoe zou de wereld er uitzien als...

Alle aardbewoners besluiten vandaagt om Jezus Christus te volgen. Hoe zou zo'n wereld er uitzien?

a) Dat gebeurt toch niet
b) Er breekt een tijd van volmaakte vrede en eenheid aan
c) Een beetje beter, maar niet veel
d) Voordat ik deze vraag beantwoord wil ik eerst weten wat he bedoeld met "Jezus Christus volgen"
e) .....

Plaatsen reserveren

Welke moeder wil niet het beste voor haar kinderen? Hoe kan je het een moeder kwalijk nemen als ze de beste tickets voor haar kinderen probeert te bemachtigen?
De vrouw van Zeb doet een dergelijke poging voor haar twee zoons. In een onderhoud met Jezus verzoekt ze Hem of het mogelijk zou zijn dat haar zonen links en recht van Hem mogen zitten in Zijn koninkrijk.
Jezus legt haar uit dat die beslissing niet aan Hem is maar aan de Vader.
De tien andere discipelen, die dit van dichtbij meemaken, nemen het de twee broers kwalijk dat ze het lef hebben om dit aan Jezus te vragen.
Ik kan me dat wel voorstellen; een beetje aanpappen met Jezus; je moeder er bij inschakelen en dan hopen dat je de beste plekjes krijgt.

In het koninkrijk van God werkt het gelukkig niet zoals het in de wereld functioneert. In de wereld speelt vriendjespolitiek een grote rol; wie ken ik en wie staat er bij wie in het krijt? Als jij aardig voor mij bent zit er voor jou ook wel wat in.

In het koninkrijk van God gaat het allemaal anders. Jezus zegt dat het waarmaken van de ambitie tot grootheid begint bij dienen; voorin de rij staan zij die zich hebben ingezet om anderen tot grootheid te brengen.

Dichtbij Jezus zijn begint bij dichtbij hen zijn die het niet verdienen. Hij gaf zelf het voorbeeld. Hij is "niet gekomen om Zich te laten dienen, maar om te dienen en zijn leven te geven als lofprijs voor velen" (Mat. 20:20-28).
Mijn moeder kan me hierbij niet helpen.

De paraplu (II)

Ik krijg wel eens reacties op mijn blogs maar nooit zoveel als gisteren. De meeste reacties komen via mail of Hyves. Voor mij het bewijs dat ik hier in iets ben gaan roeren wat menig hartje sneller doet kloppen. Voor sommigen een bevestiging en een amen, voor anderen roept het een reactie op in de geest van dat er ruimte voor dit soort geloofspraktijken moet zijn en dat je God toch alles mag vragen.
Tijdens de lunch met Ewout uit Delft (gaat op 12 Oktober trouwen) had ik het over de Blog en hij vertelde me dat in een recente Visie (blad van de EO) Henk Binnendijk schrijft over hoe hij de eerste jaren van zijn christen zijn God vooral zag als iemand die er voor Hem zou moeten zijn. Pas later leerde hij dat God wil dat wij er voor Hem zijn.

Hoe meer ik geloof dat God er voor mij is, of zou moeten zijn, hoe groter de teleurstelling als Hij ergens niet bleek of blijkt te zijn.
We hebben in onze evangelische wereld een eigenaardige theologie omtrent de wil en nabijheid van God ontwikkeld.

1. God is de baas
2. God wil het kwaad niet maar weet het wel te gebruiken (Hij "laat of staat het toe", zeggen we dan)
3. Ik zal nooit boven vermogen verzocht worden. (Die verzoekingen horen er dus bij en nemen toe naarmate mijn geloof groeit).

De laatste stelling (is een bijbelvers) doet sommigen concluderen dat, als je God echt serieus gaat nemen en radicaal gaat dienen, je er de klok op gelijk kunt zetten en de duivel wakker wordt om je het leven zuur te maken. Vindt je het gek dat de meeste christenen dan in een "zesjes" geloof blijven hangen. Niemand zit te wachten op een pakket verzwaarde verzoekingen als beloning voor geloofsactivering

Nu is regen niet zo heel erg. Iemand die voor droog weer bidt, zou dan onderaan de geloofsladder staan...
Groeit je geloof dan wordt het wat heftiger. Een klapband op de snelweg en je hebt geen reserveband bij je. Daar bovenop vindt het tijdens een autoloze nacht tussen Leeuwarden en Dokkum plaats.
Heb je het geloof na de klapband behouden en kon je vreugde des Heren vasthouden dan mag je door naar de volgende geloofstrede..

Nu wil ik de zaak ook niet simpelere voorstellen dan dat het is. Al eeuwenlang zijn hardwerkende studenten van het Woord bezig om een zuiver "theodicee" te ontwikkelen. Dit is een wetenschap die probeert om het kwaad en het lijden te 'verzoenen' met een alomtegenwoordig, almachtig en algoede God.
De vergelijking met een paraplu is dan ook meer een karikatuur dan een serieuze bijdragen aan de discussie.
Hoewel het mij wel van het hart moet dat de traditionele, reformatotische benadering (zie de vereenvoudigde weergave in de drie bovengenoemde punten) aanleiding geeft tot meer vragen dan dat het enigzins geruststelt.

God goedkoper dan een paraplu

Iemand bad dat het zou stoppen met regenen zodat de groep een leuke middag kon hebben. Die middag regende het niet: God is groot. Zie je wel dat Hij bestaat.
Martha vindt het heerlijk om door de regen te banjeren. Ik vind het verschrikkelijk. Van mij moet het altijd droog zijn. Martha bidt niet mee om droog weer. Ik ook niet (ook al heb ik het liever droog). Samen vinden we dat God goedkoper dan een paraplu wordt gemaakt: Hij is er om mijn wensen in te willigen zodat ik leuke dingen kan doen?!
De boer bidt om regen. Hij smeekt, pleit en is de wanhoop nabij. Maar het kan niet regenen die middag. Iemand anders was hem voor en bad om droogte en het geloof van de laatste heeft gewonnen.
Grote gebieden van Afrika liggen droog en jaar na jaar mislukken oogsten en lijden mensen honger. Andere delen van de wereld lopen onder. Mensen verdrinken, verliezen huis, haard en kinderen.
"Heer, laat de zon schijnen vandaag zodat ik en mijn vrienden een leuke middag kunnen hebben".

God vinden in de regen. In een mislukte oogst, in de aanzegging van de bank dat het allerlaatste krediet op is en er geen herkansing meer mogelijk is. God vinden in de immense tragedie van overstromingen.

O ja, ik heb toch wel een gebed: "Heer, laat het alsjeblieft regenen zodat de groep een beginnetje kan maken met U grootmaken als ze een keer hun zin niet krijgen".

Ik heb me zelf jarenlang schuldig gemaakt aan dit soort luxe gebeden die los staan van welk globaal, geestelijk, sociaal en economisch besef dan ook. Ik schaam me ervoor en heb er spijt van. Ik realiseer me ook dat ik vele jaren nodig heb gehad om zelf maar een beginnetje te maken met ietsje verder kijken dan mijn leven en mijn probleempjes. Dat het me niet echt veel deed als er weer een boer failliet ging door of teveel of te weinig water. Of dat er duizenden omkwamen bij een overstroming in Bangladesh. Ik lag echt niet op mijn knieën om te pleiten voor die boer en dat gezin. Verder dan "tjoh, wat erg zeg", kwam ik ook niet.

Kortom, ik gebruik of een paraplu, of ik laat me zeiknat regenen maar ik ga God niet lastigvallen met de vraag of Hij mijn persoonlijke paraplu wil zijn. Als ik dat zou doen is mijn wereld veel te klein. Zo klein dat alleen ik er in pas.

Wat dies meer zij

Gisteren een heel erg lege dag. Gek dat je je helemaal leeg en down kunt voelen. Hoe komt dat toch? Niets willen doen, gevoelens van ernstig tekortschieten en verslagenheid. Een verloren dag. De regen hielp ook niet, Het was buiten ook om depressief van te worden.
Het is misscien ook een reactie na een prestatie. Ik heb mijn huiswerk af, heb het "geproofread" en ga vandaag de vele kleine spellings-, grammatica en stijlfouten corrigeren. Dan kan het morgen op de post.
M.a.w. ik hoef even niets. Je zou dan zeggen dat dat heel erg fijn is. Het probleem is dat ik even helemaal niets wil.

Ik ben een boek van de bisschop van Durham, N.T. Wright, aan het lezen: "Surprised by Hope". Ik heb nog enkele titels van zijn hand liggen: "Paul, a Fresh Perspective" en "What St. Paul Really Said". Het zijn zeer stimulerende studies en verkenningen. Het eerste boek gaat over de vraag hoe het kan dat het Christendom zich in eerste instantie zo razendsnel over de wereld verspreidde. Ik kom daarin dingen tegen die ik al jaren roep en hier bevestigd zie. Als christenen hebben we als symbool voor ons geloof het kruis gekozen (dat kun je relatief makkelijk uit en afbeelden). Als executiemiddel was het kruis niet uniek en de dood die Jezus stierf was ook niet uniek (er stierven en sterven overal mensen onschuldig en als gevolg van zware mishandeling en martelingen). Dat op zich is al afgrijselijk genoeg. Het wereldschokkende nieuws was niet het kruis, maar de opstanding. De letterlijke, lichamelijke opstanding van Jezus.

Door Zijn kruisiging en dood heeft Jezus het weer goed gemaakt tussen God en ons zodat we hier en nu in een levende relatie met God kunnen leven. De opstanding echter geeft ons een eeuwige hoop. Er zal een letterlijke, lichamelijke opstanding van alle doden plaatsvinden. Dat is de revolutie die we wereld verandert en ook vandaag mensen hoop geeft. Hoeveel christenen geloven er nog in die letterlijke opstanding? Ik denk dat velen het als symbool zien maar niet perse als een letterlijk gebeuren.

Samen met het boek "Heaven" van Randy Alcorn is dit tot nu toe het beste boek (en studie) dat ik ken over de hemel en de toekomst. Aan te raden voor iedereen die niet meteen in een stuip schiet als iemand de in de evangelische en zoeklichtkringen bedelingenleer met daarbij horende 'opname van de gemeeente' en wat dies meer zij.

Nattigheid

Man, wat waren we nat vanmorgen. Door en door. Tot op het bot. Wat kan het regenen! En we hoefden niet eens zo heel ver te lopen. Na het ontbijt is het droog gebleven en konden martha en ik nog een kleine drie uur over het eiland banjeren voordat we de boot namen naar het vasteland.
Nu zijn we weer thuis en alles is weer 'normaal'. Ellen gaf gisteren een feestje en is met een aantal gewoon maar doorgegaan. Tja, als het gezellig is sla je toch een nachtje over... Tot aan onze thuiskomst is ze met wat vrienden beziggeweest om de boel weer op te ruimen en schoon te maken.
De bijeenkomst met de jongeren is goed verlopen. Er zitter er die elk woord opzuigen en meer willen en er zitten erbij die niet kunnen wachten tot het over is en men weer normale dingen kan doen. Voor een aantal jongens betekent dat dat je laat zien wat een geweldige onderbroek je nu weer aanhebt. Lijkt helemaal in te zijn. Je jeasn draag je zo laag dat vooral de design onderbroek te zien is. Ik ga het ook eens proberen. Het lijkt me namelijk dat je de trend nog wat verder door kunt onwikkelen: een ultrahoge HEMA boxer waarvan je dan het gedeelte dat boven je jeans uitkomt daar omheen vouwt.

Hoe dan ook, God leeft en Hij spreekt. Ook vandaag nog. Sommige jongeren waren diep geraakt en besloten de heerschappij van hun leven aan Hem over te geven. Met veel jongeren konden we bidden over zaken die hen bezighouden.

Schiermonnikoog

Inmiddels zijn Martha en ik al een paar uur op Schiermonnikoog, alwaar ik vanavond een groep van 72 tieners toespreek. Brave, schattige, nurkse, dwarsliggende, zoekende, worstelende en wat je nog meer kunt bedenken tieners. Wat een uitdaging. Voor sommigen is het evangelie heel echt en verandert hun levens. Voor anderen, hoewel met dezelfde waarheid grootgebracht, ligt het anders en worstelen ze met veel vragen, met God en zichzelf. Hoe breng ik de boodschap op zo'n manier dat ze er echt iets mee kunnen. Ik wil ze niet met allerlei slap jargon opzadelen maar het de waarheid zelf: Jezus Christus. Dus: een uitdaging. Ik ben blij dat er menseb zijn die bidden.
Vannacht slapen we hier en gaan in de loop van morgen weer op huis aan.
Net nog even met Martijn gebeld die vertelde dat zijn Macbook en zijn digitale camera uit zijn kamer zijn gestolen. Dat is best zuur temeer daar de laptop nog niet helemaal was afbetaald.

Met welke ogen kijk je

Als je er dan aan het eind van de dag achter komt dat de stukadoor, die het laatst aanschoof, het eerst krijgt uitbetaald en je ziet dat het uitbetaalde bedrag net zo groot is als het aan jou toegezegde bedrag gebeurt er volgens mij dit:
1) Ik denk "zohoo, als hij hetzelfde bedrag krijgt als dat aan mij is beloofd, zal ik vast wel meer krijgen want ik heb langer gewerkt". In stilte reken ik uit wat ik denk te zullen krijgen.

Nu is het mij beurt om de betaling in ontvangst te nemen en ik zie dat ik precies dat bedrag krijg wat we eerder hadden afgesproken.
2) Ik ben teleurgesteld, verrast, verward en word een beetje boos. Op wie? Op stukadoor 2? Op de baas? Op de baas natuurlijk! Die stukadoor heeft gewoon mazzel maar die baas die deugt niet.

En daar hoef je niet eens Nederlander voor te zijn. In Matteus 20 gebruikt Jezus dit verhaal om te laten zien dat Hij vanuit Zijn goedheid mensen een kans geeft die niemand anders hen zou geven ("waarom staat gij hier de hele dag werkloos? Zij zeiden tot hem: Omdat niemand ons gehuurd heeft", Mat. 20:7). Met andere woorden, het waren ook nog eens de stukadoren die onderaan de pikorde hingen. Die werkers dus die door anderen met meer talenten, energie en grotere monden worden weggedrukt.

Het is dus een verhaal over de goedheid van God en niet over de menselijke beoordelingen van wie wat toekomt.

Het doet me onbewust denken aan het verhaal van de verloren zoon. De oudste heeft z'n hele leven lang z'n best gedaan om oudste zoon te zijn en het gezin bij elkaar te houden terwijl de jongste er een puinhoop van maakt. Toch kan de jongste zoon, na zijn inkeer en terugkeer, rekenen op precies dezelfde behandeling, voorrechtenen en privileges als de oudste zoon.

De de een begint zijn reis met God op relatief jonge leeftijd en probeert zo goed en kwaad als dat gaat een gedisciplineerd leven te leiden, te strijden tegen z'n hartstochten en het sterven aan zichzelf terwijl een ander op z'n sterfbed tot inkeer komt en besluit om zijn vertrouwen op Jezus te stellen.
Vanuit Zijn goedheid kan en wil God niet anders dan deze laatste hetzelfde te geven als de eerste. De misdadiger die tegelijk met Jezus gekruisigd werd is daar een mooi voorbeeld van.

Twee stukadoren

Stel je voor dat ik een stukadoor vraag om een klus voor me te klaren. Hij gaat akkoord om voor 150 euro tien uur werk te verrichten. Tegen het eind van de dag zie ik dat hij het niet redt in tien uur en ik vind nog een stukadoor die ik ook 150 euro bied om samen met stukadoor 1 de laatste hand aan de klus te leggen. Als de klus geklaard is betaal ik eerst stukadoor 2 150 euro (75 per uur) en daarna betaal ik stukadoor 1 zijn 150 euro (15 euro per uur). Hoe reageert een rechtgeaarde Hollander op zo'n casus? Is dit terecht of wordt hier een van de stukadoren onrecht aangedaan? Wat vindt u, bloglezer, hiervan. Wat is uw oordeel?