Gat in auto

Vandaag wat op de bank gehangen terwijl mijn oog verder herstelde. In de loop van de dag kwam er weer wat actie in m'n lijf en ben ik verder gegaan met het afwerken van een gaatje in mijn auto (ergens in de wielkast waar de waterafvoer al jaren verstopt zat). Ik heb gemerkt dat het de genezing van een oog niet ten goede komt als je gaat schuren en polijsten. Maar goed, het gat is dicht. Morgen gronden en evrvolgens met een dikke laag bitumentectyl dichttsjetten. Laat dan het water maar komen.
Verder niets spannends te melden. Martijn kwam thuis met een andere coupe. Ziehier:

Slapen, hangen en niksdoen

Zo zagen de afgelopen 24 uur eruit. Gisterenavond (zaterdag) om 19.00 is mijn linkeroog opnieuw gelaserd. Thuisgkomen gauw naar bed en verder de hele dag hangen, slapen en vooral zoveel mogelijk het oog dichthouden en ebvroren washandjes op het ook leggen. Nu, zo'n twee uur geleden, begon ik uit het dal omhoog te klimmen en kan ik m'n oog alweer openhouden.
Hieronder een foto van de nasleep. De ergste zwelling is al over!

Gespleten hoofd

Ja, vandaag weer zo'n dag; een knoepert van een hoofdpijn. Paracod helpt me door de dag heen maar veel productie maak ik niet. Vanmorgen met twee vrienden bijgepraat en van gedachten gewisseld over kerk, leven, werk en streven. Dat gaat op zo'n hoofdpijndag. Wel even inspannen om de ogen open te houden. Heb mijn deadline voor het huiswerk met een week verlengd. Wat ben ik weer aardig voor mezelf! Nu moet obver een week per koerier naar India. Dat is niet goedkoop!

Bovendien zal ik enigzins gehandicapt door de volgende week heen moeten omdat morgen mijn linkeroog gelaserd wordt. De vorige keer is er te weinig oog weggebrandt en dat wordt morgen gecorrigeerd. Kan ik gelukkig met een oog nog andere dingen doen. Vorige keer duurde het twee weken voordat ik weer kon lezen!

Onze jongste mag stemmen

Ja, vandaag, 10 juli, veiren de verjaardag van onze jongste dochter Ellen. Achttien jaar. En wat zijn die jaren omgevlogen. Hier dan het officiële statieportret, vandaag om 15.00 gemaakt in de achtertuin.



Voorts vooral bezig geweest met het "reviewen" van een stapel boeken voor mijn studie en op zoek gegaan naar boeken die ik wil aanschaffen, lezen en bestuderen. De buit van vandaag:

N.T. Wright: Surprised by Hope
N.T. Wright: What Saint Paul Really Said
N.T. Wright: Paul in Fresh Perspective
John Piper: Justification by the Complete Life Lived: Response to N. T. Wright (John Piper schiet meestal in een stuip als er iemand iets oncalvinistische beweerd).
Philip Yancey: Rumours of Another World: What on Earth Are We Missing? (een van z'n beste boeken, nu in hardback om te houden!)
Frank Geabelein: The Expositor's Bible Commentary, Romans-Galatians, Volume 10
Frank Geabelein: The Expositor's Bible Commentary, Ephesians - Philemon, Volume 11
Frank Geabelein: The Expositor's Bible Commentary, Introductory Articles, Volume 1
John Nolland: The Gospel of Matthew, The New International Greek Testament series

Een van mijn dromen is om ooit te verhuizen naar een huis waarvan een van de kamers zo'n 60 tot 100 vierkante meter bedraagt. dat wordt de bibliotheek. Drie muren van vloer tot plafond met boeken. Een muur met een groot raam en uitzicht over iets moois. In het midden een grote tafel waaraan mensen zitten te studeren, met elkaar van gedachten wisselen enz. De meeste boeken zitten nu in dozen en ik zie uit naar de dag dat ze allemaal weer overzichtelijk gerangschikt in mooie bokenkasten staan en vooral gebruikt worden.

Bewogen kaas

Las het boekje `Who Moved My Cheese` van Spencer Johnson. Je leest het in een half uurtje uit. Het is een verhaal over hoe mensen in het algemeen met verandering omgaan. Twee muizen en twee kleine mensen komen er op een dag achter dat hun voorraad kaas is uitgeput. Twee gaan op zoek naar een nieuwe voorraad kaas en twee blijven steeds terugkomen naar het oude pakhuis hopende dat de kaas terugkomt, verontwaardigd en boos dat iemand de kaas heeft weggehaald!
De boodschap is eenvoudig. Als de kaas op is: wegwezen. Er is altijd ergens anders kaas te vinden. Toch hebben velen daar juist moeite mee en in veel levens is de kaas al heel lang op maar men blijft zitten waar men zit. Het onzekere onbekende is een groter risico dan het zekere en bekende.
Moraal: zorg dat je daar bent waar de kaas is.

(klik op de afbeelding om te vergroten)

All systems back online

Het heeft even geduurd maar ik geloof dat all system weer 'normaal' functioneren. Die rare bacterie heeft me toch twee weken gehinderd.
Vandaag weer energie. Ik wilde weer fitnessen, m'n mails afwerken, naar vlotte muziek luisteren (in plaats van al de Vocal Works van J.S. Bach, ik was bij cedee 15 van de 37, is het nu Gino Vanelli met 'powerfull people').

Multi Tasken gaat ook weer. Een reflectie schrijven op de 400 pagina's A4 formaat tellende Christian Doctrine van Millard J. Erickson terwijl Vanelli's vier kwarten, zes achtsten en elf zestienden voorbijrazen; no problemo!
Nog vijf dagen tot de deadline waarop ik m'n huiswerk voor m'n studie per koerier naar India stuur. Moet lukken.

Na de bevalling

Ja, het zit erop. De preek is afgeleverd en uiteindelijk had ik zoveel stof en inspiratie dat ik voldoende materiaal heb voor de preken op 3 en 10 augustus. Niet dat ik het allemaal al heb uitgewerkt. Dat moet ik nog doen maar in ieder geval weet ik waarover ik zal spreken. De preek van vandaag kan hier worden nagelezen en beluisterd.

De grootste uitdaging is om de vertaalslag te maken naar het alledaagse leven. Het is zo gemakkelijk om in abstracte begrippen en beelden te blijven steken. Ik vind het altijd het moeilijkste deel van de voorbereiding: wat betekent dit concreet voor mijn leven? Wat kan ik er morgen op het werk mee? Er zijn genoeg hulpmiddel om op een rijtje te zetten wat er staat, wat betekent dit woord, deze zin en noem maar op. Theologische hoogvliegerij helpt de mens niet wezenlijk in zijn of haar dagelijkse leven. Als een preek zich hiertoe beperkt dan heb je saaiheid in het kwadraat, met name als het per monoloog wordt afgeleverd.

Vanmiddag met Ruben en Samanta naar het Zuiderpark geweest. daar zou een cultureel evenment aan de gang zijn. Bleek een soort van muziekfestival te zijn waar muziek werd gemaakt dioe niet geheel de smaak van de familie is. Daarnaast damptte het veld van de marihuana en hasj walmen (hetgeen overigens best wel lekker ruikt). Martha en ik hadden het al gauw gezien en keerden huiswaarts.

Picknick in de huiskamer

Gisteren 26 jaar getrouwd en omdat de weersverwachtingen een tropische dag hadden voorspeld had ik Martha voorgesteld om naar het strand te gaan en te picknicken. Toen we uiteindelijk zover waren dat we zouden vertrekken, begon het te regenen. Uiteindelijk hebben we samen in de huiskamer gepicknickt.

Ik ben eruit! Zondag ga ik spreken over Leven uit de Geest (veranderen van binnenuit). Het wordt waarschijnlijk weer een monoloog maar ik ga mijn best doen om er interactieve elementen in aan te brengen.

Hoe zou het toch komen dat we in onze kerken het monoloog model hebben verheven tot de meest gebruikte communicatievorm. Hoe droeg Jezus informatie over? Hoe deed Paulus dat? Hoe leerde men vroeger? Hadden ze effectievere modellen of was het ook zoiets van "God zegene de greep"?
Het zal, gezien de setting waarin men bijeenkwam, een veel interactiever model zijn geweest. De eerste gelovigen kwamen in huizen bij elkaar waardoor de aantallen veel kleiner waren en interactie natuurlijker en vanzelfsprekender verliep.
Dat pleit voor het opdelen van grotere groepen in kringen. Het gevaar is dan nog wel dat men in die kringen het monoloogmodel kopieert en het samen leren nog niet optimaal gebeurd.
Maar goed, dan ga ik bij voorbaat al uit van de aanname dat het leren 1) interactief was en 2) dat kleine groepen een effectiever model zijn in communicatie.

Het is natuurlijk ook heel goed mogelijk dat er in die huizen wel degelijk sprake was van een leraar die volgens het monoloogmodel de nieuwe discipelen leerde en hoopte dat de informatie bleef hangen of, nog beter, werd geinternaliseerd. In de eerste fase van geloofsontwikkeling zal dat ook nodig zijn maar naarmate iemand groeit in inzicht mag toch worden verwacht dat de discipelen input geeft en actief bijdraagt aan het leerproces.

Stelling 2: Het monloogmodel houdt mensen afhankelijk van de inzichten en interpretaties van de leraar en is geen stimulans om zelf te lezen en te studeren.

All systems down en monologen

Nadat ik mijn blog gisteren schreef begon ik langzaam te begrijpen wat er aan de hand was. Ergens diep vanuit mijn nek werkte zich een ouderwetse migraine naar omhoog. Ik had dat niet zo in de gaten maar toen ik later op de ochtend naar Amstelveen reed voor een afspraak met mijn oogarts begon het te dagen. In Amstelveen aangekomen en zonder pijnstillers voor handen "to nip it in the butt" kon de hoofdpijn zich verder ontwikkelen. Na twee en en half uur inde wachtkamer te hebben doorgebracht en vervolgens aan te sluiten in de file naar Rotterdam, was ik rond 16.00 wel afgeserveerd.
Vandaag schijnt echter de zon weer en met dank aan hen die reageerden op mijn blog, schuine streep, dilemma kan ik er weer tegenaan.


DE MONOLOOG

Na mijn mijmeringen aangaande "worship" is het tijd voor wat zelfkritiek. Het is een nog groter wonder dat men, na een half tot een heel uur te hebben gezongen, zich gedwee tot zitten en luisteren laat manen om vervolgens naar een monoloog van 20 tot wel meer dan 60 minuten te luisteren waarbij de orator antwoord geeft op een echte of vermeende vraag (maar ook wel geen antwoord geeft op geen vraag en dus gewoon praat). Christenen zijn wat dit betreft een redelijk uitontwikkeld en geconditioneerd volk. De 'preek' waait in de verdere loop van de dag bij de meesten weg. "Ik weet niet meer waar het over ging maar weet wel dat het me aansprak", is een regelmatig gehoorde poging tot compliment. Een andere is "de Heer gebruikt alles".
Het kan anders en volgens mij moet het anders. De komende tijd wil ik hier wat verder op ingaan. Reacties zijn van harte welkom.

Mijn eerste statement: "tenzij de spreker een uitmuntend verhalenverteller is, is de 'monologe' preek de minst effectieve methode van kennisoverdracht".

Staren

Lichtjes voorover gebogen zit in aan mijn buro en staar naar een leeg scherm en een lege bladzijde in mijn notebook. Waar spreek ik aanstaande zondag over? Ik heb geen idee. Inspiratieloos blader ik door de archieven; misschien iets uit de oude doos? Alles wat ik in dat archief tegenkom ziet er al net zo inspiratieloos uit als dat ik me momenteel voel.
Bladeren door de Bijbel; misschien dat dat helpt en stuit ik opeens op een 'leuk' stukje. Kun je lachen.
Ook dit levert niets op behalve dat ik besluit dat het allemaal even belangrijk is.
Niets licht op.
Misschien stil zijn en mijn handen open houden als uiting van afhankelijkheid?
Niets..

Na anderhalf uur klik ik op het kruisje in de rechterbovenhoek van mijn scherm, sla ik mijn lege notebook dicht en stuur een mail naar Leontien, die zondag de zangdienst doet en deel mijn dilemma met haar. Dapper spreek ik uit dat ik verwacht er morgenavond uit te zijn.
Tot morgen.