Egypte, dag 5

Vandaag was het een aangename 39 graden. Gisterenavond keek ik met Rick uit over de woestijn, de maan was vol en de stilte overweldigend. "Hoeveel mensen hebben het voorrecht om dit mee te maken en te kunnen doen", zei Rick. En hij had en heeft gelijk. Ik ben een bijzonder bevoorrecht mens om te kunnen doen wat ik doe!
Vandaag een supervolle dag. Het is ontzettend leuk om met zo'n gemêleerd gezelschap op te trekken. Het materiaal dat we aan de deelnemers doorgeven valt blijkbaar goed in de smaak want regelmatig wordt er geapplaudisseerd. Het kan ook betekenen dat ze blij zijn dat er weder een sessie voorbij is.
De warmte en vliegen zij wel twee lastige obstacels die de concentratie niet ten goede komen. Maar ja, je kunt niet alles hebben.

Nog twee dagen en het zit er al weer op. Maandagochtend om 04.00 vlieg ik weer naar huis.

Egypte, dag 4

Uitzicht vanuit het appartement in Wadi El Natroun

Vandaag wat plaatjes als een soort van bewijs dat ik niet op de Azuren zit maar echt in Egypte. Hoewel plaatjes ok niets zeggen. Je kunt elk plaatje tegenwordig van Google Afbeeldingen plukken en bewijzen fabriceren. Je knipt en plakt wat, verzint er een of ander verhaal bij en het lijkt heel wat. Maar het is niets.

"Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God", zegt Petrus. Hoe komt hij daarbij? Jezus zegt dat een dergelijk inzicht alleen maar van God zelf kan komen. Een hemels inzicht in een aards mens. Dat is het wonder van een leven met God. Mensen die met God gaan leven ervaren dat dat leven met God past als een perfect passende handschoen. Het lijkt wel of het voor ons is gemaakt.
Alles waar God voor staat en toegepast in het leven van de mens, voelt goed: Liefde goedheid, trouw, vriendelijkheid, zelfbeheersing, enz.. Mensen die dit toepassen hebben er nooit een rotgevoel bij.

Vandaag begint de mentoring clinic en we hebben er zin in. Twintig Egyptenaren en zeventien internationals. Een aardige mix. Te weinig vrouwen (tien) maar daar is weinig aan te doen. In het Westen is de dominantie van de mannen nog steeds zichtbaar; in het Oosten hebben ze nog veel meer meters te maken. Dat wij tien vrouwen in de cinic hebben is eigenlijk al behoorlijk progressief.

Egypte dag 3

Net aangekomen in Wadi el Natroun. Met de komst van Rich uit Atlanta is mijn team kompleet en kunnen we onze zaakjes gaan voorbereiden.

De dag liep anders dan ik had voorzien. Mijn idee was dat we met elkaar Rick zouden ophalen en dan meteen door zouden gaan naar Wadi zodat we de hele middag zouden hebben om ons voor te bereiden. In werkelijkheid ging het zo: Rick wordt in de Guest Flat gedropt met de mededeling dat we om 13.00 met elkaar zouden lunchen. Om een uur werden we keurig opgehaald maar we aten pas om 15.00 uur en vertrokken we om 17.00 pas uit Cairo. Nu gaan we weer eten en zullen we totdat de eerst van ons drieen naar bed wil. Dat zal Rick waarschijnlijk zijn want die is al zon dertig uur in de weer. De temperatuur is redelijk vandaag. Slechts een kleine veertig graden.

Egypte, dag 2

De pyramides van Gizah, de Sfinx, het Museum van Cairo, de markt, nieuwe vrienden, het weerzien met oude vrienden, het giga drukke en gestresste verkeer in Cairo met als resultaat een beginnende hoofdpijn.

Dat hele pyramide gedoe is wel ontnuchterend. Die Faraos waren hun hele leven met de dood bezig. Weird stuff...

Het is echt geweldig om hier te zijn. Mijn hartje klopt weer wat sneller en ik zie heel erg uit naar de mentoring clinic. Er zijn 37 aanmelingen. Eigenlijk veel te veel voor een goede en effectieve groepsdynamiek. Het is moeilijk om iedereen goed aan het woord te laten. We zullen wel zien en we gaan aan de slag met wie ee zijn en wat voor dynamiek er ook is.

Zweten in de 777

Bloedheet is het in de 777. Ja we zitten aan boord en de problemen met de AC schijnen opgelost. Er wordt een motor gestart dus we gaan blijkbaar vliegen. Twee uur vertaging is niet te gek.
Wel is me hier gelukt wat ik in Amsterdam kon voorkomen: mijn naam werd door het terminalgebouw omgeroepen; ik zou het vertrek ophouden. Sorry, ik had de afkondiging dat we vetrokken echt niet gehoord. Die Fransen spreken mijn naam trouwens helemaal verkeerd uit. Tweede motor is gestart. Ik ga de telefoon uitzetten. De komende uren geen nieuws de betekent dat we daadwerkelijk richting Cairo zijn vetrokken.

23.00 Gearriveerd! Ales wel gegaan en zit nu bij m'ngastheer en -vrouw aan de cola.
Zometeen naar de guestflat en hoop een goede nacht te maken.

Vliegen we wel of niet

We hadden al in de lucht moeten zijn maar ik sta nog in een bus naast het vliegtuig en zie een zestal brandweerwagens, giga veel brandweermannen en een stroom van passagiers die het vliegtuig uitkomen. Ik ben geen profeet maar zie en interpreteer deze signalen als een boodschap dat we nog wel even in Parijs zullen blijven hangen.

Nu heb het bijzondere voorrecht om me te mogen oefenen in geduld en het omgaan met minimale informatie. Afwachten en over me heen laten komen. Het wrange is dat ik speciaal via Parijs reis om op een beschaafde tijd in Cairo aan te komen. Dat wordt dus anders.

Onderweg naar Egypte

Koffiedrinkend en Trouwlezend heb ik nog een paar minuten voordat ik met Air France naar Parijs vlieg om daar aan te sluiten op een vlucht naar Cairo. Overmorgen begint daar de Menoring Clinic die ik met twee collega's geef.

Morgen en overmorgen bereiden we ons voor, het is een nieuwe samenstelling van het team dus we hebben wel wat tijd nodig om op elkaar afgestemd te raken. Als we op rijd beginnen blijft er vast wel wat tijd over om naar de Pyramides te gaan.

Oeps, ik moet gaan. Ik wil niet dat mijn naam omgeroepen moet worden en duizenden reizigrs moeten horen dat de heer Jan den Ouden de vlucht vetraagd.

Wat zou ik vandaag eens melden?

Ik zou wat kunnen melden over een boek dat ik aan het lezen ben van Ken Wilson, "Jesus Brand Spirituality". Best een goed boek voor iemand die nog niet of nauwelijks iets heeft gelezen van Leonard Sweet, Brian McLaren, Donald Miller en Rob Bell. Als er meteen een lichtje bij je opgaat moet je dit boek maar niet aanschaffen. Zeggen de genoemde namen je niets en wil je wel eens weten hoe een groeiende generatie volgelingen van Jezus bezig is om dat volgelingschap op een nieuwe manier handen en voeten te geven, dan is het een geweldig boek.
Het is vooral een boek dat wijst op het grote gevaar dat we het volgen van Jezus reduceren tot dogma's en (geloofs)belijdenissen.

Het is het verslag van een persoonlijke reis; het zoeken naar authenticiteit. En daar is helemaal niets mis mee. Het is erg genoeg als mensen zonder verder en dieper na te denken blindelings een bepaalde trend, traditie of vernieuwing volgen.
Houd je koppie erbij en zorg dat je Jezus blijft volgen. Voor je het weet ben je bezig met bijzaken en zet je je sluimerende giftanden in alles wat tegen het systeem ingaat.

Een aardig voorstel van Miller is om een jaar lang te vasten van alle 'op de bres voor de zuivere waarheid acties' waar christenen zo'n handje van hebben. In plaats van tekeer te gaan tegen de opmars van de evolutietheorie en de gevolgen daarvan voor het het onderwijs zouden al die activisten een jaar lang hun diensten aan moeten bieden om op de scholen te helpen bij biologielessen, de conciërge helpen met schoonmaken of op wat voor andere dienende manier dan ook. Wilson's verwachting is dat je na een jaar dan heel anders met elkaar praat en misschien wel samen om de tafel zit i.p.v. met hete hoofden en harten tegenover elkaar te staan.

Rood lampje

Vanmorgen al heel vroeg op pad gegaan. Om half zes richting Emmeloord gereden. Al eerder had ik gemerkt dat er af en toe een rood lampje op het dahboard oplicht. Rode lampjes die in een auto oplichten is eigenlijk altijd slecht nieuws. Ik maakte me natuurlijk zorgen en begon me af te vragen wat er mis zou kunnen zijn totdat ik ontdekte dat dat rode lampje alleen oplicht als ik een bocht naar links maak. Dat brengt de oplossing meteen heel dicht bij. Gewoon geen bocht naar links maken. Nu ben ik aan het uitzoeken hoe ik van A naar B reis met uitsluitend bochten naar rechts. Briljant, al zeg ik het zelf.

Pokke Panda

Een miniscuul klein scheurtje zat er in de bumper van de huurauto. Ik moest de verhuurder er op wijzen anders had hij het niet eens gezien. Voor de zekerheid had ik het schadeformulier ingevuld. Het was m.i. een duidelijke zaak. Ik sta stil op een parkeerplaats. Een telefonerende dame in een auto voor me zet, al pratend in haar telefoon met wie dan ook, vooruitkijkend maar achteruit rijdend haar achterbumper tegen de voorbumper van de fletsgele door mij gehuurde Fiat Panda.

Als het mijn eigen auto was geweest had ik een beetje zuur gelachen en was ik doorgereden. Maar ik ken de verhuurbedrijven een beetje. Het liefst zouden ze een nieuwe auto uit je persen. Bij Sixt moesten ze er ook een beetje om lachen.

Wat en/of wie schets mijn verbazing als ik twee weken later een post van 300 Euri op mijn creditkaart aantref (debet). Ach, ik had het kunnen weten. In deze geldbeheerste samenleving is dat toch waar het allemaal om draait. En denk je dat ze er voor dat geld een nieuwe bumper op hebben gezet? Ik denk van niet maar ik kan ongelijk heben. Misschien kunnen ze het een volgende huurder nog een keer aanrekenen.

Of ik ooit mijn geld terugkrijg? Ik wacht twee maanden en dan ga ik actie ondernemen.