Drie dagen

Gisterenavond, nadat de groep van vijf jongeren die een "proefavond Discipelschaps Training ondergingen was vertrokken, maakte m'n hart een klein vreugdesprongetje en ik zei tegen Martha: "de komende drie dagen heb ik geen verplichtingen en afspraken". Yes!

Nu kan ik een of twee dagen aan m'n huiswerk besteden en zaken voor volgende week voorbereiden.

Van de vijf jongeren willen er vier echt aan de slag met de DT. Dat lever voor mij persoonlijk een probleem op omdat tot half juni vrijwel alle avonden bezet zijn en in de tweede helft van dit jaar ik zo'n 16 weken weg ben.

Ik ga op zoek naar een echtpaar, of iemand, of iemanden die met deze vier jongeren (er zullen er zeker nog enkelen volgen) en het DT materiaal aan de slag gaan.

DT is meer dan een huiskring! Het vraagt een behoorlijk inzet van de leiders: een avond per week, altijd op die avond met elkaar eten en daarnaast zal er individueel tijd met de deelnemers door moeten worden gebracht.

Ik zie zelf geen effectievere manier om echte geestelijke groei en transformatie tot stand te zien komen.

De vier deelnemers hadden zelf wel suggesties voor mannen en vrouwen die zij zouden zien zitten. En dat laatste is van heel groot belang omdat de basis van DT vertrouwen is en de leiders zelf een 'opvallende' wandel met God hebben.

Dan willen twee damen en twee heren niet wachten tot september maar zo snel mogelijk van start gaan!

Ik denk dat ik maar gauw ga mailen en bellen. Het voelt echt ontzetend goed als jongeren zelf aangeven verder te willen en geestelijk te willen groeien. Nu is het zaak een duo te vinden dat met ze op gaat trekken en de kostbare maar o zo vruchtbare tijds-, en levensinvestering willen maken.

Aangesproken? Mail me. jan@lifedirection.org

Johannes staat ook bekend als de discipel die Jezus liefhad. Hij wilde altijd zo dicht mogelijk bij Jezus zijn. Interessant detail is wel dat het bijbelboek Openbaring door Johannes is geschreven. Leidt intimiteit tot openbaring? Daar zou best wel een link kunnen liggen!

De zon

Bijna in een rechte lijn vanuit het raam in m'n werkkamer komt de zon op. Ook al heb ik geen weiland, meer of zee voor de deur, een zonsopkomst is altijd spectaculair, ook al gebeurt dat van achter en tussen de betonnen elementen van het kunstwerk Kleinpolderplein door. Voor de zon maakt het allemaal geen verschil; die komt gewoon op en discrimineert niet.

Gods liefde werkt op eenzelfde manier. Of ik er iets mee doe is wat anders. Er kunnen 'kunstwerken' in de weg zitten, of een dik, zwart wolkendek of gewoon een zonneklep omdat die liefde van God als lastig wordt ervaren.

Stel je voor dat die liefde ongehinderd je hart zou kunnen raken; dat er helemaal niets meer tussen jouw hart en Gods liefde staat. Dan voel je je aardig bloot, dunkt me. Je staat dan echt in de schijnwerpers. God wil wel en in Jezus kan het. Ik hoef alleen maar ja te zeggen.

Gisterenavond een doorbraak in de geschiedenis van Eternal Differenz. Zoals het er nu uitziet hebben we een ploeg van zeven tot negen (jonge) mensen die de fakkel gaan overnemen. Op zo'n vergadering komt er al heel veel potentiele energie los. Een eerste officiele vergadering wordt afgesproken en ik ben heel erg benieuwd hoe dit op een positieve manier gaat bijdragen tot de ontwikkeling van dit unieke jongerenwerk.

Leven onder invloed

Dat is de titel van een boekje dat ik zondagavond kreeg van Jan Pool. Eenendertig dagen dagboek over discipleschap. Ik ben het nog niet intensief aan het lezen maar heb er her en der wat uitgelicht. Helder boek. Gaat over het echte leven en stuurt de lezer niet het bos in met oefeningen en disciplines warvan je van te voren al weet dat deze niet gaan lukken.

De titel is gewoon goed. Leven onder invloed. Iedereen laat zich elke dag beinvloeden. Bewust en onbewust. In die zin leven we allemaal onder invloed. Maar van wat, of van wie?

Ik wil leven onder invloed van de allerhoogste.

Als ik dat wil moet ik met Hem omgaan want, waar je mee omgaat word je mee besmet.

En om "besmet" te zijn met gedachten, woorden en de werkelijkheid van de allerhoogste is echt geen straf. Integendeel. Daar word je echt mens van.

Interesse om mee te doen? Laat het even weten, dan bestel ik een stapeltje (kost 12,95).

De maand Mei heeft 31 dagen. Lijkt me leuk om een aantal medestanders te vinden die het dagboek doorwerken en dan halverwege of tegen het eind van de maand eens een 'leven onder invloed" avond met en voor elkaar te organiseren.

(Als je op het plaatje hieronder klikt, wordt deze vergroot zodat je het kunt lezen)

Marathon

Je kunt er van alles van vinden maar toen ik gisteren naar een verslag keek van de Rotterdamse marathon die zondag werd gelopen en enkele verhalen hoorde werd ik gegrepen door de kracht ervan. Een man die (als gevolg van een hersenbloeding) acht jaar aan een rolstoel gekluisterd is geweest heeft zich middels revalidatie en wilskracht zover hersteld dat hij nu een marathon kon uitlopen. Een andere man die kruipend over de finish kwam had een dergelijk verhaal.

Respect!

Het is waar dat we vaak een crisis nodig hebben om onszelf te geven aan een droom of doel. Zolang alles goed gaat, het leven ons toelacht en we niet al te rood staan, hoeven we ons niet al te druk te maken.

Maar het leven manoeuvreert ons allen op een gegeven moment in een patstelling. Soms betekent het dat een volgende stap tot schaak en schaakmaat leidt maar het kan ook zijn dat een schijnbaar uitzichtloze situatie een bijzondere en nieuwe vastberadenheid uitwerkt.

Waarom zou ik God volgen? Omdat het goed voor me is?

Ach, niet iedereen doet aan lichamelijke oefeningen terwijl we weten dat het goed voor ons is.

Hetzelfde geldt voor het op je gewicht en dieet letten.

Weten dat iets goed voor je is, is voor de meesten onvoldoende motivatie om te veranderen.

Ik volg God omdat het de enige logische optie is en ik ben vastberaden om deze race goed te eindigen. Vanuit m'n geestelijk kreupel zijn heb ik Jezus gezien. Hij staat bij de eindstreep en moedigt me aan. Wacht even, wie is het die met me meeloopt? Zie ik daar Jezus? Warempel, het is Hem! Hij is de haas die me meetrekt en de burgemeester die opwacht bij de eindstreep.

Vanmorgen wezen hardlopen. Vaak een goede manier om "het hoofd weer leeg te krijgen". Alleen lukt dat maar moeilijk. Met teveel dingen bezig. Vandaag is het de 15e van de even maand. Dat betekent het schrijven van onze nieuwsbrief. Dat doe ik al 21 jaar. Telkens op de 15e van de even maand. En... ik heb er helemaal geen zin in. Toch ga ik het doen. En die zin dan? Die komt wel als ik aan de slag ga. Voor de middag staat de brief onder de daarvoor bestemde link hiernaast. Klik er eens op (den Ouden nieuwsbrief).

Bij de wee, volgens Midas Dekker (in een column over de Rotterdamse marathon) is het verhaal over het ontstaan van de marathon een mythe:

"Het is een gotspe dat een groot aantal idioten de Rotterdamse straten weer onveilig maakt, want de marathon is een fabel. Die Phidippides (hij liep van Marathon naar Athene, 42 kilometer, om daar te vertellen dat de Grieken de Perzen hadden verslagen, red.) heeft hem nooit gelopen. Pas eeuwen later is dat verhaal opgetekend. Een vriendje van Pierre de Coubertin, oprichter van de moderne Olympische Spelen, was taalkundige en diepte het sprookje op uit klassieke boeken. Op de eerste moderne Olympische Spelen van 1896 in Athene werd de marathon op het programma gezet, en een Griek won het onderdeel. Het leidde tot uitzinnigheid, daarom werd het zo populair."

Sauerkraut

Zaterdagochtend vertrokken we om 07.30 vanuit de Eemshaven naar het eiland Borkum. Maar goed dat we ze vroeg gingen. Omstreeks 11.00 trok de lucht dicht en was het 'einde zon'.
We hebben besloten dat we in de nabije toekomst teruggaan om dan in enkele dagen het eiland te verkennen. De westkant van het eiland heeft zo'n giga breed strand dat de kop van Westerschouwen erbij in het niet valt.
Het is een Duits eiland dus heb ik iets met zuurkool gegeten en Martha iets met linzen. Een kruising tussen een soep en een stamppot met stukjes worst erin. Was redelijk te pruimen zeker als je daarbij een halve liter 'weisses' drinkt.

Zondag twee diensten in Leeuwarden. Een om 09.30 en een om 11.45. Een historische dienst omdat het de eerste zendingsdienst was in de geschiedenis van deze kerk. Pas na 16.00 thuis. Omkleden, krant lezen en naar ED.

Jan Pool sprak en de huisband klonk als een klok. Jan heeft echt iets te melden en sprak over het "met Jezus zijn". Een belangrijk thema. Het idee dat de allerhoogste, schepper van hemel en aarde, God, wil dat we 'met Hem zijn', zoals een verliefde verlangt naar haar/zijn geliefde. We mogen die liefde van Hem voor ons beantwoorden door met Hem te wandelen, ons hart bij Hem te luchten, ons gevoel, onze vragen bij Hem neer te leggen. Hij wil het maar al te graag horen.

Hieronder wat foto's van Borkum

Trouw

Gisterenavond de trouwdienst van Hans en Gabrielle de Jongh geleid. Altijd leuk om te doen. Het sprankelende, hoopvolle, vastberaden 'JA' van twee mensen werkt motiverend en aanstekelijk. Ik bid en wens hen een gelukkig huwelijk toe en ik hoop van harte dat ze de beloften die ze elkaar deden waar zullen maken.
Ook dit huwelijk zal getest worden door de stormen van het leven, die er onherroepelijk gaan komen.

Ben nog lang bezig geweest met het doornemen en bestuderen van ons "huwelijksformulier". Ik realiseer me dat de bloemlezing aan bijbelverzen die de opstellers hebben gekozen de traditionele interpretatie van "hoofd" bevestigen. De man staat aan de top van de huwelijkshiërarchie en daaronder treffen we de vrouw en eventuele kinderen aan.
Ik ben die vertaling en interpretatie "hoofd" weer eens gaan bestuderen en wat me opvalt is dat de behoudende kant van het protestantisme toch altijd weer kiest voor de hierarchie, ten koste van het Bijbelse gelijk(waardigheids)heidbeginsel, en er weinig oog is voor de andere mogelijke (en m.i. Bijbelser) interpretatie van "heerlijkheid".
De het "hoofd" van de vrouw, of de "heerlijkheid" van de vrouw. Dat is nogal een verschil; taalkundig, emotioneel en theologisch.
Het idee dat de man de 'heerlijkheid" is van de vrouw, Christus de heerlijkheid is van de man en God de heerlijkheid van Christus (zo treffen we het rijtje aan in Efeziers 5) betekent dat ze niet zonder elkaar kunnen. Ze hebben elkaar nodig om ten volle tot hun bestemming te komen.

In deze kontekst kunnen we ook uit de voeten met de oproep om elkaar onderdanig te zijn (of elkaars gezag te erkennen). Elkaar onderdanig zijn kan alleen als er sprake is van het ontbreken van een hierarchie.

Laat ik het zo zeggen, ik kan de vrouw niet vragen om haar man onderdanig te zijn zonder ik de man vraag om eenzelfde houding naar zijn vrouw te hebben en, de bijbel doet er voor de man nog een schepje bovenop, de man wordt gevraagd om zich voor haar over te geven!

Huwelijken waarin dit wordt gepractiseerd kunnen een stootje hebben want daar gaat het niet meer om het eigen belang maar altijd eerst om dat van de ander.

Sorry voor de lange blog. Ik moest het even kwijt.

Martha en ik vertrekken vanmiddag naar Groningen. Twee nachtjes in een hotel geboekt en morgen al heel vroeg vertrekken we voor een dag naar het Duitse eiland Borkum. Zondagochtend spreek ik in twee diensten in Leeuwarden.
Ik hoop dat het weer een beetje meewerkt.

Platform

Gisterenmiddag heb ik de oprichting van het platform religieuze en levensbeschouwelijke bewegingen in de burgerzaal van het Rotterdamse stadhuis bijgewoond. Zo'n 150 aanwezigen (Hindoes Moslims, Joden, Humanisten, Boedisten en Christenen) ondergingen een programma van vals tot zuiver en gepassioneerd gezang, een aantal toespraken van leiders in een religieus en politiek correcte mix. Soera's en mantra's werden gezongen, voorgedragen en een Bahai dame (Het Bahá’í-geloof is een wereldreligie die als doel heeft alle rassen en volkeren te verenigen in één universele Zaak en een gemeenschappelijk Geloof).

Kortom, een correct programma met een hoog wolligheidsgehalte waar men het niet kon laten om her en der te verwijzen naar "de film". De overheersende klank was echter die van wederzijds respect en vooral een nadruk op het elkaar liefhebben (altijd goed toch?).

Ik voelde me toch erg unheimisch; "wat doe ik hier". Goed, ik wil best eens op de thee bij de Imam of de Rabbijn en de Bahai dame zou ik willen vragen hoe het haar lukt om iedereen zo ontzettend lief te hebben (zou ze wel eens haar geduld verliezen?). Gaat het platform ertoe bijdragen dat de Rotterdammers (althans, zij die een religie of een vorm van levensbeschouwing aanhangen en zich laten gezeggen) beter met elkaar omgaan, de criminaliteit terugdringen, de veiligheid bevorderen?

De grootste worsteling is "de waarheid". De waarheid kan niet zijn dat alle wegen naar Rome (lees: God) leiden. Humanisten die zichzelf tot god uitroepen, Hindoes die er altijd nog wel een paar bij kunnen hebben, boedisten die eigenlijk geen god hebben maar een weg naar verlichting..). Het christendom heeft nog altijd 'de beste papieren' en is de enige religie waar niet een leer centraal staat, maar een persoon. En die persoon, Jezus Christus van Nazareth, is, voor zover ik weet, de enige die een oplossing biedt voor een verdorven hart dat altijd maar weer zichzelf centraal stelt. Ik ben nog niemand anders tegengekomen die een oplossing biedt die buiten mezelf ligt. En dat er hulp van buitenaf nodig is om het diepste probleem van de mensheid, het van God gescheiden zijn, op te lossen, moge duidelijk zijn.

Gisterenochtend heb ik op uitnodiging van een groep leiders m'n hart op tafel gelegd: hoe ervaar ik mijn leven met God, met welke vragen worstel ik, wat houdt mij op m'n geloofsbeen? Een zeer waardevolle tijd.

Gisterenavond in Nijmegen voor de tweede (van drie) avonden over getuigen.

Vrienden

Vanmorgen een vriend opgezocht die een extreem moeilijke tijd achter de rug heeft. Het was heel goed om elkaar te zien en te spreken, maar ook om eerlijk te praten over wat er zich in zijn leven heeft voorgevallen.

Christenen kunnen maar moeilijk omgaan met zonde en verleidingen in hun levens en als deze dan eindelijk aan het licht komen, weet de persoon zelf en de omgeving daar geen raad mee. Het gevolg is dat diepe vriendschappen worden kapotgemaakt en er nog maar weinig ruimte is voor genade.

Het is zo belangrijk dat we eerlijk onze zwakheden onder ogen zien, deze benoemen en waar nodig, hulp zoeken om er mee om te leren gaan.
Ten tweede is het van belang dat we aan onze genadebuffer werken zodat, als vrienden dingen doen die we niet kunnen plaatsen, begrijpen en juist menen te moeten veroordelen, we vrienden kunnen blijven.

Een van de grootste vragen waar ik mee worstel is deze: in hoeverre kunnen we wezenlijk veranderen. Ieder mens is uniek met uniek temperamenten, talenten, gaven maar ook met onhebbelijkheden, blinde vlekken. In sommige dingen zijn we heel erg goed terwijl er andere terreinen zijn in ons leven waar we geen invloed op lijken te hebben.

Kostbare vriendschappen zijn van levensbelang. Een echte vriend is iemand die vriend blijft. Door dik en dun.

Vanavond met twee vrienden gegeten! Was goed.

Ik kon me niet beheersen

Een uiterst rustig weekend. Ik besloot op zaterdag 'even' langs Donner (Selexys) te gaan en heb me helaas niet kunnen beheersen. Ik heb twee boeken gekocht. Hoe dit soort boeken op de Ramsj terechtkomt weet ik niet, maar ze lagen er maar en ze waren voor mij!
The bible in History (how the texts have shaped the times) is een sublieme studie. Met 50 pagina's aantekeningen en verwijzingen naar eerder gedane studies is dit uitermate goed gedocumenteerde boek een juweeltje. Met name het hoofdstuk "One in Jesus: Women's Ministry and Ordination", is een van de beste korte studies over de ontwikkelingen in tekstbegrip en tekstuitleg dat ik ooit heb gezien en gelezen. Hier hen ik meer aan dan aan alle boeken die meer een persoonlijke visie reflecteren.
Het is een goede eyeopener voor hen die menen "alleen de Bijbel nodig te hebben" en dus blind zijn geworden voor wat hun eigen socialisatie, taal, cultuur enz.. met een tekst doet! Een echte aanrader voor de serieuze bijbellezer.

"The Promise of Trinitarian Theology" is een meesterwerk dat ingaat op de aandacht die de afgelopen 25 jaar is ontstaan voor de betekenis van God, die Drie in Een is; volmaakt in zichelf is en in volkomen harmonie met Zoon en Geest. Deze theologie levert een belangrijke bijdrage aan de discussie over hoe we als mensen behoren samen te leven. Wel een hoop moeilijke woorden.

Eergisteren kreeg ik per post "The Christ on the Mount: A Working Philosophy of Life" van E. Stanley Jones afgeleverd. Dit boek had ik al maar was er nog niet in begonnen. Een collega van me was er in beginnen te lezen, legde 15 euro op de tafel en nam het mee.
Dit is een boek dat ik graag met een groepje Brandarianen zou willen bestuderen. Is de bergrede "leefbaar"? Is het mogelijk om ons leven in te richten en te leven overeenkomstig de spelregels die Jezus introduceert in Matteus 5, 6 en 7? Stanley Jones meent van wel en gelooft dat dit de enige manier is om de wereld effectief te bereiken met het Goede Nieuws.

Last but not least; voor een zonnige voorjaarszondagmiddag in de tuin. Lachen met Paula Marants Cohen in "Much ado About Jessie Kaplan". Een hilarisch herkenbaar verhaal over een gewoon gezin, met gewone kinderen en gewone problemen. Zo herkenbaar dat je wilt blijven lezen.

Dat was mijn weekend.

Hoewel. Vanmorgen hadden we de OM jubileumdienst in de Brandaris. Gebak en de goedheid van God gaan goed samen. Een volle bak. Totdat de kinderen weggingen moesten zo'n 20 mensen achterin de zaal staan. Na de Exodus van de kinderen kwam er weer wat ruimte. Volgens mij was het een goede dienst. We collecteerden voor een project van OM. Tot nu toe is de stand 2000 Euro. Wauw. Om stil van te worden!

300

Vandaag mijn driehonderdste blog. Hoeveel zinnige dingen en hoeveel onzinnige dingen heb ik in die 300 blogs neergetekstverwerkt? Ik zou het niet weten. Het is moelijk om het zelf te beoordelen. Voor mij is het een aardige uitlaatklep. Bedankt trouwens voor de reacties op "de knoop".
Nadat ik gisteren wakker werd met een migraine (zou er een verband zij met "de knoop") was dit meteen de tweede opeenvolgende dag dat ik "niets" deed. Martha vertelt me dan dat ik me daar niet zo druk over moet maken. Ik probeer dat dan niet meer te doen maar erg succesvol ben ik daarin niet.

In de namiddag was de pijn voldoende gezakt (dit was trouwens de eerste echte pijndag sinds 13 januari!) en ben ik naar de kapper gegaan. Dat is altijd dolle pret. Ik krijg verse koffie en de dames willen altijd van alles weten over het werk dat ik doe (goh, wat een leuke baan heeft u...). Ze hebben de geplande uitzending van "de verandering" in de agenda gezet (22 april om 22.50) en zullen zeker kijken. Wat me keer op keer verbaast is hoe snel en gemakkelijk de meeste mensen over de diepe dingen van het leven willen praten. Geef ze een vinger en ze grijpen meteen je hele hand.

Eerst maar eens luisteren. Wat klinkt door vrijwel alle verhalen? Wantrouwen, teleurstelling, verraad, isolement..
Wacht eens, als ik goed naar ze luister zijn de dingen die ze zoeken bij God te vinden. Hoe help ik ze begrijpen dat ze bij Hem moeten zijn?
Eerst moet ik door de dikke laag vooroordelen en scheve godsbeelden heen. Hoe doe ik dat? Moet ik God verdedigen? Moet ik de kerk verdedigen? Uitleggen dat Bush en Balkenende het echt wel goed bedoelen? Hoe meer ik me daar aan waag, hoe groter de aversie wordt. Wat als ik nu eenvoudig vertel over mijn belevingen met God, de vragen die ik zelf ook heb, hoe belangrijk Jezus is in mijn relatie met God. Wat de mens afwijst is het beeld van God dat hij/zij zelf heeft gecreëerd. Als ik nu eens een heel ander beeld van God voorstel? Het praat in ieder geval een stuk makkelijker.

De knoop is trouwens voor een groot deel verwaaid. Zo werkt dat bij mij. Primair een heftige reactie, vervolgens wat afstand nemen en mezelf voorhouden dat de wereld niet vergaat. Daarna bedaren gevoelens en gedachten en komen weer in de juiste verhouding te staan.

Nu moet ik echt aan de bak vandaag. Zondagochtend, woensdagochtend, woensdagavond en donderdagavond spreken. En ik ben nog lang niet klaar.