Dag Winterdepressie

Ik had niet in de gaten dat er zoveel mensen om heen leden aan winterdepressie. Ik zie mensen van de een op de andere dag blijer worden. Nu raakt het denk ik iederen wel een beetje. Toen ik gisterenochtend een rondje ging hardlopen door wat er nog over is van het Zestienhovense park betrapte ik me erop dat m'n smile ietsje breder was dan in de superdonkere wintermaanden. Toch wel lekker om bij een opkomende zonnetje hard te lopen. Helder lucht met de vrieskou er nog in.

Vandaag zowel heen als terug naar de kerk gelopen. Het was gewoon heerlijk wandelweer.

Vanmiddag drie mensen mee kunnen nemen naar de dienst in Eindhoven waar ik sprak over "Geef ons heden ons dagelijks brood". Ik heb me vooral gericht op het feit dat Jezus het heeft over "ons" waar wij het liever hebben over "ik". Vanuit de auto chinees besteld en bij thuiskomst, net even na 20.00, als hongerige wolven de bestelde chinees verorberd. Veel bot dit keer. Zal een magere geweest zijn.

Externe dreiging

Alles wat los staat kan vallen en doet dat soms ook. Zo ook mijn externe harde schijf. Ik heb vandaag geleerd dat deze niet gemaakt is om mee te volleyballen. Ook een val van slechts 70 centimeter is teveel van het goede. De externe harde schijf is niet meer.
Ik kan me nog herinneren dat we bij OM 2o jaar geleden een extra grote harde schijf moesten kopen van wel 40 Mb. Die kostte toen 1000 gulden. Dat is omgerekend zo'n 22 euro per Mb. Mijn gevallen apparaat bevatte 250 Gb: 40 cent per Gb, 4 cent per 100 Mb dat is 4/100 cent per Mb. Twintig jaar geleden zou dit 250.000 x 22 euro = 5.550.000, 00 euro hebben gekost.
Morgen komt de nieuwe. Via het internet kun je vaak snel en voordelig aan nieuwe spullen komen. En we doen er nog 70 Gieg bij!
Ik denk dat ik het apparatus wat verder van de bureaurand zet. Wat echter nog belangrijker is dat ik in het vervolg eerst de USB kabel loskoppel voordat ik mijn laptop verplaats.

Vanmorgen met mijn preek voor aanstaande zondag in Eindhoven bezig geweest: "Geef ons heden ons dagelijks brood". Ik heb het nog iets in kunnen korten. Er staat twee keer "ons" in het zinnetje en "heden" en "dagelijks" gaan allebei over "nu". Ik heb er het volgende van gemaakt: "Geef ons nu brood". Het is makkelijker te onthouden en de preek wordt dan korter omdat ik maar vier van de zes woorden hoef uit te leggen.

Maar goed, daar gaat het niet om natuurlijk. Waar het dan wel om gaat? Tja, dat is een verhaal van ongever 25 minuten. Dat zal ik je besparen.

Bidden; Hoe dan wel?

Nog even terugkomend op mijn vorige Blog waar ik de tweewekelijkse gebedsavond noemde. Er zijn denk ik maar twee manieren om grote(re) groepen mensen aan het bidden te krijgen. De eerste is om het op te leggen (mensen komen omdat er straf of afwijzing tegenover staat) of een opwekking van God (daar wil je echt bij zijn). De Brandaris is gelukkig een plek waar mensen niet onder druk worden gezet Het wachten is dus nu op die opwekking.

De vraag gaat dieper. Ik denk dat christenen overtuigd zijn van de noodzaak en het belang van persoonlijk en collectief gebed maar worstelen met de vraag of de format van een tweewekelijkse bidstond dan wel zo effectief of juist is. Laat ik, in plaats van het op de Brandarianen af te reageren, wat een enkele Bloglezer heeft geirriteerd, het dan maar over mezelf hebben. Misschien dat dat helpt.

Waarom ga ik naar de bidstond?
1. Oudsten en diakenen worden geacht bij de gebedsavonden aanwezig te zijn. Als ik zou zeggen dat ik ga omdat het het hoogtepunt van de week is, zou ik liegen. Als ik geen oudste meer zou zijn zou ik elke intentie hebben om trouw te blijven gaan maar ik ken mezelf voldoende om te weten dat dat na een poosje verwaterd en in m'n agenda andere zaken prioriteit gaan krijgen.

2. Om de gezelligheid. De koffie vooraf en de pauze kan mij nooit lang genoeg duren. Een geweldig moment om met deze en gene bij te praten.

3. Om het voorrecht om met en voor elkaar te bidden. Meestal is daar wel tijd voor. Dat vind ik geweldig omdat ik geloof dat God de gebeden hoort en wil verhoren. Bidden voor de wereld vind ik al weer ingewikkelder omdat het allemaal zo ver weg is.

Ik ben geen man van gebed in de traditionele zin van het woord. Ik heb geen lijstjest met dingen, namen en landen die ik afvink.

Ik heb geen gestructureerd gebedsleven waarin ik vaste tijden apart zet om voorbede te doen (ik heb geen lijstjes die ik daarvoor kan gebruiken).

Ik ben wel voortdurend in gesprek met God. Bij alles wat ik lees, hoor, zie betrek ik God. In gesprekken met mensen, tijdens autoritten, wandeltochten, gesprekken rond de tafel en noem maar op.

Ik leef in het besef van Zijn voortdurende aanwezigheid. Daarom vind ik het moeilijk als we georganiseerd God gaan zoeken of gaan proberen dichter bij Hem te komen, een tijd van aanbidding te hebben. In veel kerken over de hele wereld wordt dit soort jargon gebruikt. Dit is misleidend omdat het impliceert dat God zoek is (Zich in ieder geval verbergt tot ik het inititief neem om Hem ingespannen te zoeken en als ik dan lang genoeg gezocht zou hebben komt Hij opeens tevoorschijn: kiekeboe!), we dichter of verder bij Hem vandaan zouden kunnen zijn en dat aanbidding iets is wat je aan en uit kunt zetten.

Ook dit heb ik al eerder genoemd maar ik zou dit terrein graag eens in de vorm van een aantal studieavonden willen verkennen. Wie doet er mee?

Wat een nacht en dag

Het begon vannacht. Ik had al geslapen toen ik werd gebeld. Ruben stond met een dolgedraaide versnellingsbak in Hoek van Holland. Of ik hem even op wilde halen. Natuurlijk. En dan wachten op de Wegenwacht. En dan wachten op de sleepwagen.

Thuisgekomen kon ik niet meer slapen en nam daarom een inslapertje. Het probleem is dat, ook al gaat het om een inslapertje, je de andere dag een paar uur leuk gaar bent. En daar was geen tijd voor omdat Martha in haar wijsheid en nesteldrang besloten had dat we met alle in huis zijnde gezinsleden gezellig om 07.30 zouden ontbijten.

Vervolgens brachten we Moniek naar Schiphol. Als alles goed is gegaan is ze nu in haar appartement haar koffer aan het uitpakken. Ze gaat stage lopen in een vijfsterrenhotel waar alleen maar Spaans gesproken wordt.

Een aardige uitdaging dus.

Vanavond hebben we de tweewekelijkse gebedsavond van de Brandaris. Vrijwel alle christenen geloven in de kracht en het belang van collectief gebed. Weinigen zijn hier echter voldoende van overtuigd om er eens in de twee weken voor twee uurtjes (inclusief zingen, overdenking, koffiepauze) prioriteit aan te geven.

Wat hen dan tegenhoudt? Ik heb geen idee. Waarschijnlijk heel simpel geen tijd. Iets anders kan ik ook niet bedenken, juist omdat men volmodig toegeeft dat het zo belangrijk is.

Ik heb eens een periode gehad dat we het combineerden met een gezamenlijke maaltijd maar ook dat werkt onvoldoende overtuigend als lokmiddel.

Zodoende zullen we ook vanavond weer met hooguit 25 mannen en vrouwen pleiten en voorbede doen.

Zuurkool bij McDonalds

Vamorgen even de stad in geweest met Moniek en Ellen. Moniek vertrekt morgen voor vijf maanden naar Barcelona voor haar stage in het kader van haar opleiding luchtvaardienstverlening.

Ze vindt het best wel spannend en wij ook.
Zo zijn we terechtgekomen bij een eetgelegenheid die bij de meeste Nederlanders bekend is vanwege de grote M in het logo. Vandaag hadden ze een bijzonder variant: hamburger met zuurkool en spek; ik heb de burger in z'n geheel opgegeten. Iets wat me normaal gesproken niet lukt.
Het meest opmerkelijk hiervan is dat we buiten in de zon zaten. Op 12 februari! Ook vanmiddag hebben we in de tuin koffie gedronken.
Global Warming? Bring it on! Hoe vroeger het zomer is, hoe beter.

Ik geef m'n laptop mee aan Moniek en ben op het internet op zoek gegaan naar een redelijke geprijsde laptop die ik dan ga gebruiken.
Uiteindelijk m'n bestelling geplaatst en betaald, krijg ik bericht dat de levering een maand duurt. Als ik dat geweten had was ik wel naar de Mediamarkt gegaan. Ik heb hem namelijk volgende week nodig! Morgen maar eens kijken of ik de koop ongedaan kan maken. Op het inernet kom ik allerlei signalen tegen dat het ongedaan maken nogal wat voeten in de aarde heeft bij de betreffende leverancier (Dell).

Koffie met gebak en snert

Vanmiddag gingen Martha en ik nog even de stad in nadat we afscheid hadden genomen van de familie Hollander, die donderdag voor drie jaar naar Seattle vertrekken. Ik zal ze missen. Met name Erik die een uitstekende voorzitter van de werkgroep zending is geweest.

Bij de HEMA aangekomen laadde ik eerste een slagroomgebakje op het serveerblad en schoof het langzaam richting kassa. Al schuivend kom je nog veel meer lekkere dingen tegen. Na het gebak volgde de erwtensoep met roggebrood en katenspek. Vervolgens koffie (ik wist van de vorige keer dat de HEMA geen lekkere koffie had maar hoopte dat het vandaag anders zou zijn. Dat was het overigens niet).
Een dergelijke unieke combinatie kan het best als volgt genuttigd worden. Begin met het hartige en eindig met de zoetigheid. Ik ben niet misselijk geworden.

Martha en ik besloten dat we dit te weinig deden (niet de verkeerde combinaties eten maar samen iets gezelligs doen). We hebben maar niet gezegd dat we dit vaker zouden moeten doen. In de praktijk werkt het toch altijd anders.

De geplande vergadering van de zendingswerkgroep schijnt een week verzet te zijn dus nu hebben we opeens een extra vrije avond.

Ik heb op veilingkijker naar boekenkasten gezocht. Martha en ik hebben besloten dat de in dozen rustende boeken een belangrijker plaats moeten krijgen. Dus, na vier en een half jaar komen er nu toch boekenkasten in de huiskamer. Alleen kan ik maar moeilijk tot een besluit komen welke en waar ik ze vandaan haal dus dit gaat heel lang duren.

Life Direction

Het is altijd weer een verrassing om te zien wie er op een Life Direction weekend afkomen. Van de drie Brandarianen die zich bij mij hadden gemeld met de mededeling dat ze het weekend mee wilden maken was geen spoor te bekennen. Uiteindelijk deed er een Brandariaan mee en dat nadat het twee manden lang wekelijks in de mededelinge was herhaald. De Brandariaan die meedeed was een goede bekende: m'n eigen zoon Ruben.
De overige 18 deelnemers waren voornamelijk studenten. Daarnaast deed een docent, een huisvrouw, een medewerkers alarmcentrale, enkele IT-ers en enkele algemeen zoekenden mee.

De groep was actief betrokken en onder de gestelde vragen zaten enkele oude bekenden: Hoe is het mogelijk dat iemand een zooitje van zijn persoonlijke leven maakt en toch door God gebruikt wordt? Die vraag wordt eigenlijk altijd gesteld als ik het over de gaven van de Geest en de vrucht van de Geest heb. Mijn stelling hierbij is dat er geen voorwaardelijke koppeling tussen deze twee bestaat. Het is dus mogelijk dat iemand effectief als evangelist aan de slag is en tegelijkertijd de gewoonte heeft om wekelijks naar de hoeren te gaan, te stelen, z'n kinderen te mishandelen en ga zo maar even door.
Dat de twee, vrucht en gave, elkaar beinvloeden is een andere zaak. Maar de gave kan bestaan zonder dat iemand zich inspant om de vrucht van de Geest in zijn leven te realiseren (liefde, vrede, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zelfbeheersing). Waarom trekt de Geest zich niet terug wanneer er geen, of nauwelijks een spoor van de vrucht van de Geest in iemands leven te bekennen is?

Om dat te begrijpen moeten we er anders naar kijken en de volgende vraag stellen: wanneer, of op welk moment, zou God Zijn kinderen dan wel Zijn gave(n) moeten geven? Als we een bepaald 'level' hebben gehaald? Als het van het behalen van een 'level' zou afhangen zou het een komen en gaan van de geestelijke gaven zijn en zouden slechts weinigen zich kwalificeren.
Dit neemt allemaal niet weg dat het een zeer kwalijke zaak is als de vrucht en de gave van de Geest elkaar niet versterken in iemands leven.

En dat heeft weer alles te maken met het feit dat we het maar erg moeilijk vinden om te leven in het licht; we lopen liever jaren lang rond met 'verborgen gebreken' dan dat we hulp zouden zoeken en daarmee erkennen dat we niet volmaakt zijn. En dat laatste is meteen ook het vreemde; iedereen weet toch allang dat we geen wandelende heiligen zijn?

Life Direction

Zometeen vertrekken Martha, Ruben en ik naar Bantega voor het Life Direction weekend. We hebben twintig deelnemers. Dat is een mooi aantal. Iets meer mag ook maar een groep van twinitig heeft als voordeel dat je elkaar een beetje leert kennen.
Aanstaande zondagavond hoop ik de blog weer bij te werken. Verder is er deze week gewoon weinig boeiends gebeurd. Ik heb m'n tijd een beetje uit moeten zitten omdat m'n zicht nog niet voldoende is om te kunnen lezen. Ik zie dubbel! Maar goed, het gaat elke dag beter.

Weer in de bloglucht

Met de beeldschermresolutie op maximaal kan ik nu lezen wat ik doe. Daar had ik eerder aan moeten denken. Gisterenavond mochten de zogenaamde "verbandlenzen" eruit. Daarbij was beloofd dat het zicht de dag daarna en daarna wat minder zou zijn. Ik kan ervan getuigen dat dit waar is. De techniek die de oogarts gebruikt is door hemzelf bedacht en heeft als groot voordeel dat er helemaal geen littekeneweefsel in het oog achterblijft en de risico's van de operatie tot het absolute minimum beperkt zijn (i.p.v. het epitheel weg, en later terug te klappen lost hij het gewoon op in alcohol. dat groeit in 2 -3 dagen weer aan). Nadeel is dat het herstel langzamer verloopt en het zicht een paar weken troebel is.
Achteraf zou ik denk ik toch voor de wat oudere, maar ook beproefde LASEK methode hebben gekozen. Mensen die deze behandeling ondergaan komen met die stoere verhalen dat ze nauwelijks napijn hadden en meteen 100% konden zien.

Genoeg over dit gedoe. Mij hoor je er niet meer over.
Het komende weeken geef ik mijn Life Direction (NE) seminar in Bantega (Friesland) aan een twintigtal deelnemers die weer overal en nergens vandaan komen. Mocht een bloglezer geinteresseerd zijn om ook mee te doen, mail me dan even. Dan regel ik het. De kosten zijn 53 euro, we beginnen vrijdag 20.00 en het is zondag omsreeks 15.00 afgelopen.
Klik hier voor de inhoud van dit weekend.

O ja, slecht nieuws. Aanstaande zondag gaat Eternal Differenz NIET door. Het is ons niet gelukt om een band samen te stellen of te regelen voor aanstaande zondag. Jammer, maar helaas.

Even uit de l;uch

Ik ben even uit de bloglucht. Heb zaterdag m'n ogen laten laseren en en kan m'n ogen nu amper open houden. Ik hoop dat het morgen of overmorgen (woesdag) weer beter gaat en ik weer met heldere ogen de wereld in kan kijken. Zelfs de reflectie van het scherm is me momenteel iets te te veel.