Wat een nacht en dag

Het begon vannacht. Ik had al geslapen toen ik werd gebeld. Ruben stond met een dolgedraaide versnellingsbak in Hoek van Holland. Of ik hem even op wilde halen. Natuurlijk. En dan wachten op de Wegenwacht. En dan wachten op de sleepwagen.

Thuisgekomen kon ik niet meer slapen en nam daarom een inslapertje. Het probleem is dat, ook al gaat het om een inslapertje, je de andere dag een paar uur leuk gaar bent. En daar was geen tijd voor omdat Martha in haar wijsheid en nesteldrang besloten had dat we met alle in huis zijnde gezinsleden gezellig om 07.30 zouden ontbijten.

Vervolgens brachten we Moniek naar Schiphol. Als alles goed is gegaan is ze nu in haar appartement haar koffer aan het uitpakken. Ze gaat stage lopen in een vijfsterrenhotel waar alleen maar Spaans gesproken wordt.

Een aardige uitdaging dus.

Vanavond hebben we de tweewekelijkse gebedsavond van de Brandaris. Vrijwel alle christenen geloven in de kracht en het belang van collectief gebed. Weinigen zijn hier echter voldoende van overtuigd om er eens in de twee weken voor twee uurtjes (inclusief zingen, overdenking, koffiepauze) prioriteit aan te geven.

Wat hen dan tegenhoudt? Ik heb geen idee. Waarschijnlijk heel simpel geen tijd. Iets anders kan ik ook niet bedenken, juist omdat men volmodig toegeeft dat het zo belangrijk is.

Ik heb eens een periode gehad dat we het combineerden met een gezamenlijke maaltijd maar ook dat werkt onvoldoende overtuigend als lokmiddel.

Zodoende zullen we ook vanavond weer met hooguit 25 mannen en vrouwen pleiten en voorbede doen.

Zuurkool bij McDonalds

Vamorgen even de stad in geweest met Moniek en Ellen. Moniek vertrekt morgen voor vijf maanden naar Barcelona voor haar stage in het kader van haar opleiding luchtvaardienstverlening.

Ze vindt het best wel spannend en wij ook.
Zo zijn we terechtgekomen bij een eetgelegenheid die bij de meeste Nederlanders bekend is vanwege de grote M in het logo. Vandaag hadden ze een bijzonder variant: hamburger met zuurkool en spek; ik heb de burger in z'n geheel opgegeten. Iets wat me normaal gesproken niet lukt.
Het meest opmerkelijk hiervan is dat we buiten in de zon zaten. Op 12 februari! Ook vanmiddag hebben we in de tuin koffie gedronken.
Global Warming? Bring it on! Hoe vroeger het zomer is, hoe beter.

Ik geef m'n laptop mee aan Moniek en ben op het internet op zoek gegaan naar een redelijke geprijsde laptop die ik dan ga gebruiken.
Uiteindelijk m'n bestelling geplaatst en betaald, krijg ik bericht dat de levering een maand duurt. Als ik dat geweten had was ik wel naar de Mediamarkt gegaan. Ik heb hem namelijk volgende week nodig! Morgen maar eens kijken of ik de koop ongedaan kan maken. Op het inernet kom ik allerlei signalen tegen dat het ongedaan maken nogal wat voeten in de aarde heeft bij de betreffende leverancier (Dell).

Koffie met gebak en snert

Vanmiddag gingen Martha en ik nog even de stad in nadat we afscheid hadden genomen van de familie Hollander, die donderdag voor drie jaar naar Seattle vertrekken. Ik zal ze missen. Met name Erik die een uitstekende voorzitter van de werkgroep zending is geweest.

Bij de HEMA aangekomen laadde ik eerste een slagroomgebakje op het serveerblad en schoof het langzaam richting kassa. Al schuivend kom je nog veel meer lekkere dingen tegen. Na het gebak volgde de erwtensoep met roggebrood en katenspek. Vervolgens koffie (ik wist van de vorige keer dat de HEMA geen lekkere koffie had maar hoopte dat het vandaag anders zou zijn. Dat was het overigens niet).
Een dergelijke unieke combinatie kan het best als volgt genuttigd worden. Begin met het hartige en eindig met de zoetigheid. Ik ben niet misselijk geworden.

Martha en ik besloten dat we dit te weinig deden (niet de verkeerde combinaties eten maar samen iets gezelligs doen). We hebben maar niet gezegd dat we dit vaker zouden moeten doen. In de praktijk werkt het toch altijd anders.

De geplande vergadering van de zendingswerkgroep schijnt een week verzet te zijn dus nu hebben we opeens een extra vrije avond.

Ik heb op veilingkijker naar boekenkasten gezocht. Martha en ik hebben besloten dat de in dozen rustende boeken een belangrijker plaats moeten krijgen. Dus, na vier en een half jaar komen er nu toch boekenkasten in de huiskamer. Alleen kan ik maar moeilijk tot een besluit komen welke en waar ik ze vandaan haal dus dit gaat heel lang duren.

Life Direction

Het is altijd weer een verrassing om te zien wie er op een Life Direction weekend afkomen. Van de drie Brandarianen die zich bij mij hadden gemeld met de mededeling dat ze het weekend mee wilden maken was geen spoor te bekennen. Uiteindelijk deed er een Brandariaan mee en dat nadat het twee manden lang wekelijks in de mededelinge was herhaald. De Brandariaan die meedeed was een goede bekende: m'n eigen zoon Ruben.
De overige 18 deelnemers waren voornamelijk studenten. Daarnaast deed een docent, een huisvrouw, een medewerkers alarmcentrale, enkele IT-ers en enkele algemeen zoekenden mee.

De groep was actief betrokken en onder de gestelde vragen zaten enkele oude bekenden: Hoe is het mogelijk dat iemand een zooitje van zijn persoonlijke leven maakt en toch door God gebruikt wordt? Die vraag wordt eigenlijk altijd gesteld als ik het over de gaven van de Geest en de vrucht van de Geest heb. Mijn stelling hierbij is dat er geen voorwaardelijke koppeling tussen deze twee bestaat. Het is dus mogelijk dat iemand effectief als evangelist aan de slag is en tegelijkertijd de gewoonte heeft om wekelijks naar de hoeren te gaan, te stelen, z'n kinderen te mishandelen en ga zo maar even door.
Dat de twee, vrucht en gave, elkaar beinvloeden is een andere zaak. Maar de gave kan bestaan zonder dat iemand zich inspant om de vrucht van de Geest in zijn leven te realiseren (liefde, vrede, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zelfbeheersing). Waarom trekt de Geest zich niet terug wanneer er geen, of nauwelijks een spoor van de vrucht van de Geest in iemands leven te bekennen is?

Om dat te begrijpen moeten we er anders naar kijken en de volgende vraag stellen: wanneer, of op welk moment, zou God Zijn kinderen dan wel Zijn gave(n) moeten geven? Als we een bepaald 'level' hebben gehaald? Als het van het behalen van een 'level' zou afhangen zou het een komen en gaan van de geestelijke gaven zijn en zouden slechts weinigen zich kwalificeren.
Dit neemt allemaal niet weg dat het een zeer kwalijke zaak is als de vrucht en de gave van de Geest elkaar niet versterken in iemands leven.

En dat heeft weer alles te maken met het feit dat we het maar erg moeilijk vinden om te leven in het licht; we lopen liever jaren lang rond met 'verborgen gebreken' dan dat we hulp zouden zoeken en daarmee erkennen dat we niet volmaakt zijn. En dat laatste is meteen ook het vreemde; iedereen weet toch allang dat we geen wandelende heiligen zijn?

Life Direction

Zometeen vertrekken Martha, Ruben en ik naar Bantega voor het Life Direction weekend. We hebben twintig deelnemers. Dat is een mooi aantal. Iets meer mag ook maar een groep van twinitig heeft als voordeel dat je elkaar een beetje leert kennen.
Aanstaande zondagavond hoop ik de blog weer bij te werken. Verder is er deze week gewoon weinig boeiends gebeurd. Ik heb m'n tijd een beetje uit moeten zitten omdat m'n zicht nog niet voldoende is om te kunnen lezen. Ik zie dubbel! Maar goed, het gaat elke dag beter.

Weer in de bloglucht

Met de beeldschermresolutie op maximaal kan ik nu lezen wat ik doe. Daar had ik eerder aan moeten denken. Gisterenavond mochten de zogenaamde "verbandlenzen" eruit. Daarbij was beloofd dat het zicht de dag daarna en daarna wat minder zou zijn. Ik kan ervan getuigen dat dit waar is. De techniek die de oogarts gebruikt is door hemzelf bedacht en heeft als groot voordeel dat er helemaal geen littekeneweefsel in het oog achterblijft en de risico's van de operatie tot het absolute minimum beperkt zijn (i.p.v. het epitheel weg, en later terug te klappen lost hij het gewoon op in alcohol. dat groeit in 2 -3 dagen weer aan). Nadeel is dat het herstel langzamer verloopt en het zicht een paar weken troebel is.
Achteraf zou ik denk ik toch voor de wat oudere, maar ook beproefde LASEK methode hebben gekozen. Mensen die deze behandeling ondergaan komen met die stoere verhalen dat ze nauwelijks napijn hadden en meteen 100% konden zien.

Genoeg over dit gedoe. Mij hoor je er niet meer over.
Het komende weeken geef ik mijn Life Direction (NE) seminar in Bantega (Friesland) aan een twintigtal deelnemers die weer overal en nergens vandaan komen. Mocht een bloglezer geinteresseerd zijn om ook mee te doen, mail me dan even. Dan regel ik het. De kosten zijn 53 euro, we beginnen vrijdag 20.00 en het is zondag omsreeks 15.00 afgelopen.
Klik hier voor de inhoud van dit weekend.

O ja, slecht nieuws. Aanstaande zondag gaat Eternal Differenz NIET door. Het is ons niet gelukt om een band samen te stellen of te regelen voor aanstaande zondag. Jammer, maar helaas.

Even uit de l;uch

Ik ben even uit de bloglucht. Heb zaterdag m'n ogen laten laseren en en kan m'n ogen nu amper open houden. Ik hoop dat het morgen of overmorgen (woesdag) weer beter gaat en ik weer met heldere ogen de wereld in kan kijken. Zelfs de reflectie van het scherm is me momenteel iets te te veel.

Back in Business

En dan is alles opeens weer zo heel gewoon. Vandaag zo'n beetje de hele dag bezig geweest met de voorbereiding voor 120 Athletes in Action mannen en vrouwen. Morgen spreek ik ze toe, ergens in de buurt van Enschede. De vraag: Wat is een discipel eigenlijk? Tja, denkt menig bloglezer nu, daar hoef je toch geen dag mee bezig te zijn, dat weet toch iedereen.

Okay, eventjes dan. Een discipel is een leerling van Jezus die door goed naar Jezus te kijken en Hem dan gaat nadoen, op Jezus gaat lijken. De vraag is of dat zo werkt. Het is namelijk meer dan een kwestie van nadoen. Ik kan m'n favoriete voetbalspeler of muzikant misschien wel imiteren; dezelfde kunstjes doen, dezelfde mimiek hebben en dezelfde schoenen en kleding dragen maar dat wil nog noet zeggen dat ik hetzelfde ben.

Jezus zegt dat ik mijn vijanden moet lifehebben. Ik ga me vervolgens inspannen om dat waar te maken. Met heel veel zelfbeheersing kan ik dat wel eventje opbrengen maar als mijn vijand heel erg moeilijk gaat doen en me erg onder druk gaat zetten kom ik op een breekpunt. Als ik dat breekpunt voorbij ben kan ik maar op een manier reageren en dat is vanuit wie ik werkelijk ben: Ik val terug op mijn identiteit. Dan zal ook blijken hoe ik echt in elkaar steek.

Dus, een leerling van Jezus gaan niet klakkeloos gewenst gedrag vertonen (dat noemen we ook wel "uit eigen kracht") want hij zal toch door de mand vallen.

Je moet beginnen waar Jezus ook begon. Hij ontwikkelde disciplines die Hem hielpen om voortdurend afgestemd te zijn en blijven op God de vader. Hier zijn er enkele:

Disciplines van Ontzegging

• Eenzaamheid, Alleen zijn
• Stilte
• Vasten
• Zuinigheid, Soberheid
• Kuisheid
• Geen eer van mensen nodig hebben
• Offervaardigheid, Geven

Disciplines van Betrokkenheid
Als ontzegging het noodzakelijke inademen is, is betrokkenheid noodzakelijk om het geleerde handen en voeten te geven.

• God grootmaken
• Feesten, vieren
• Dienen
• Gebed
• Gemeenschappelijke activiteiten
• Belijden
• Onderwerping

Ga naar http://www.lifedirection.org/ Helemaal onderaan de eerste pagina vind je een uitgebreid artikel van Dallas Willard over de Disciplines (English only)

Het juk van de Farizeeen en Schriftgeleerden was een ondragelijke last voor de mensen. Jezus biedt een juk dat zacht is en een last die licht is. Het 'moeten' en 'doen' maakt de mens moe. Het ontwikkelen van disciplines verandert de mens van binnenuit zodat het karakter van Christus langzaam maar zeker een weg van binnen naar buiten zoekt. Het 'doen' moet een gevolg zijn van het 'zijn'.

Vette blog

Ik realiseer met dat de blog van gisteren best wel lang was. Vandaag dan een korte en enigszins anders van aard.
Een van de bekendste werken van Andre Roebljovs en het enige dat met zekerheid volledig aan hem toe te schrijven is, is de icoon van de heilige drie-eenheid, dat dateert van rond 1410. Dit icoon is nu onderdeel van de expositie van de Tretjakov-Galerij in Moskou.

De goddelijke personen beeldde Roebljov af als drie engelen aan een tafel bij een boom. Dit tafereel is gebaseerd op hoofdstuk 18 in het eerste bijbelboek Genesis. In dat verhaal verschijnt God in de gedaante van drie mannen aan Abraham en Sara, die hun tent bij de eiken van Mamre hadden opgeslagen. Deze mannen kondigden aan dat de bejaarde Sara een kind zou baren.

Moet je eens naar kijken. Let bijvoorbeeld eens op het feit dat de drie personen elkaar aankijken. Fascinerend.

Patatje met en het oog van de naald

Toch wel heel erg lekker na drie weken lang alleen maar rijst te hebben gegeten! Vandaag geprobeerd om te bepalen welke boeken in mijn werkkamer uit de kast in dozen kunnen. De kasten ziten overvol en er liggen stapels boeken op de grond en de slaapbank. Mijn droom is om eens een huis te bewonen waar de grootste kamer (moet dan wel echt groot zijn, zo'n 50 of zestig vierkante meter) een bibliotheek is. In het midden van die kamer staat een grote tafel en om die tafel heen zitten vrienden te lezen en studeren.

Toen we van Emmeloord naar Rotterdam verhuisden besloten Martha en ik dat de huiskamer gewoon huiskamer mocht zijn en geen verkapte bieb. Heel veel boeken rusten nu al enkele jaren uit in dozen.

Morgen toch eens kijken of we niet een deel van onze slaapkamer kunnen opofferen voor enkele boekenkasten. Boeken horen namelijk niet in dozen maar moeten ten alle tijde klaar staan om te worden gelzen door hen die honger hebben naar informatie.

Vandaag twee uur bij de Slegte rondgekeken. Niets gekocht, hoor. Maar is is zoveel interessant spul dat gelezen zou moeten worden.

Elk uur verschijnen er wereldwijd ongeveer 120 nieuwe titels. Dat is zo'n 3000 per dag (Bron: http://www.princetoninfo.com/200405/40512c03.html). De hoeveelheid informatie die we tot onze beschikking hebben is duizelingwekkend. Als je dat vergelijkt met vijftig of honderd jaar geleden leven we in een totaal andwere wereld. Voeg hier de zoeksites aan toe en informatie over wat dan ook is voortdurend binnen ons bereik.

Vanmorgen wilde ik iets weten over het Koninkrijk van God. Als je dat Googled krijg je duizenden verwijzingen naar websites.

Informatie is echter niet hetzelfde als waarheid en dat is meteen ook een van de grootste zwakheden; je weet nauwelijks meer welke informatie betrouwbaar is en heel veel is niet verifieerbaar.

Iemand zegt iets een keer en die zogenaamde waarheid gaat een eigen leven leiden.

Zo heeft een bijbeluitlegger eens de fabel bedacht dat het oog van de naald waar Jezus het over heeft een klein poortje is naast de grote poorten in Jeruzalem. Een kameel kon daar dan alleen doorheen als je haar stripte van alle bepakking en tuigage. Dan, met veel moeite en op haar knieen zou de kameel er net doorheen kunnen.

Zo'n poortje bestaat echter niet en heeft ook nooit bestaan. Toch hebben generaties bijbeluitleggers het als waarheid overgenomen en verkondigd.

We kennen het zelfs als uitdrukking wanneer iemand ternauwernood aan een groot gevaar is ontsnapt. We zeggen dan dat die persoon door het oog van de naald is gekropen. En dat danken we dus aan de fantasie van een bijbeluitlegger van weleer. Google "oog van de naald" maar eens en je ziet hoe hardnekkig deze fabel over als "waarheid" verschijnt. Omdat een kameel echt niet door het oog van een naald kan hadden we een "oog" nodig waar zij met veel moeite wel door zou kunnen. Op haar knieen. Zo zouden wij het koninkrijk van God binnen kunnen gaan. Met veel moeite en op onze knieen. Maar dat zou betekenen dat we het wel op eigen kracht zou kunnen. Jezus wilde echter duidelijk maken dat het zonder een bovennatuurlijk ingrijpen van Zijn kant gewoonweg onmogelijk is en blijft om het Koninkrijk binnen te gaan. Niks geen minipoortje!

Er zit wel een deur in de poort. Die was voor "voetpassagiers". Maar daar kan zelfs met de beste wil van de wereld nooit een kameel doorheen.