Het beste onderdeel..

Weer thuis! De vlucht verliep goed, denk ik. Na enkele slaaptabletten te hebben ingenomen heb ik meer dan de helft van de tien uur durende vlucht niet bewust meegemaakt. Hier zit een gelukkig mens achter z'n PC. Vanavond met Martha en de kids uit eten.

India, dag 21. Laatste dag!

Wel, de laatste lessen zijn achter de rug en voor me ligt een vrije middag en avond voordat ik omstreeks middernacht richting vliegveld vertrek. Als alles volgens plan verloopt landt het vliegtuig om 09.00 zondagochtend.

Ik heb vannacht na liggen denken over wat iemand doet als hij zich dagelijks meer dan een uur opsluit in de badkamer. Hier zijn enkele opties:

1. Hij epileert zijn borsthaar met een pincet nadat hij foto's heeft gezien van Indiase acteurs die met een glad geschoren torso door het leven gaan.
2. Hij lijdt aan narcissisme en krijgt geen genoeg van het zichzelf bekijken in de spiegel.
3. Hij zit op de wc en wacht op wat maar niet niet komt en geeft rond etenstijd op met de gedachte, 'misschien morgen'.
4. Hij spoelt z'n ondergoed door en bedenkt zich dan dat hij niets anders heeft om aan te trekken, dus naakt de kamer in moet, zich daarvoor schaamt en wacht tot z'n kamergenoten zich naar de ontbijttafel snellen.
5. Er zijn geen problemen met z'n stoelgang maar hij schaamt zich voor restlucht en wacht totdat hij zeker weet dat alles weg is.

Drie volle weken met super vel leer- en lesstof. Wat schiet ik er mee op?
Ik heb nog weinig tijd gehad voor reflectie maar hier enkele gedachten:

Counselling Systems met een nadruk op "Narrative Therapy" heeft me een totaal andere kijk gegeven op hoe personen en gezinnen baat kunnen hebben bij pastorale hulp. Het heeft me ook nieuwe inzichten verschaft over "gaten" in mijn eigen levensverhaal en hoe deze effect hebben op de manier waarop ik wel/niet functioneer.

Philosophy of Ministry & Leadership: Waarom doe ik wat ik doe? Wat is de filosofische en geloofsbasis voor de manier waarop ik werk, leiding geef enz? Ik heb ontdekt dat het Verzoenende aspect van het werk van Christus een belangrijke rol speelt bij het formuleren van mijn uitgangspunten. Alles en iedereen kan vezoent worden omdat het in Christus verzoent is. Gebroken relaties, de schepping enz.. er is een weg tot herstel en die weg is Christus.

De andere vakken laat ik maar even zitten want ik denk, zeer gewaardeerde bloglezer, dat je nu ongeveer het gevoel hebt af te moeten haken. Gewoon doen. Morgen schrijf ik weer een blog vanuit huis.

Thuiskomen is nog altijd het beste onderdeel van een reis!

Nog een nachtje in het vliegtuig...

India, dag 20

Vandaag een opruimgevoel. Met nog een nacht te gaan dwalen m'n gedachten af en ben ik er al niet helemaal meer bij. De sfeer is ontspannen en uitgelaten. Na drie weken ingespannen en geconcentreerd werken begint iedereen aan ontspanning te denken. Vandaag kregen we speciale kip; Tandoori-kip met wat meer vlees aan de botjes en... vanille-ijs toe.

 

Een van m'n medestudenten vertelde me dat hij 's-morgens niet in de badkamer kan omdat z'n kamergenoot van 06.45 tot 07.55 (ja, 70 minuten en het is niet eens een vrouw!!) de badkamer bezet en pas vanmorgen had hij de moed bijeengeraapt om de badkamerbeztter te confronteren met z'n bezitterige gedrag. Deze man heeft meer geduld dan ik; ik zou zeker op dag twee de confrontatie al zijn aangegaan.
Ik vraag me wel af wat iemand 70 minuten lang in de badkamer doet?

 

 

Nog een nacht hier en een nacht in het vliegtuig.

India, dag 19

De blaffende honden zijn opgelost. Weg. Goed geslapen. Geen zin om uit bed te gaan. Dat gebeurt nooit. Vandaag wel. Ben er toch maar uit gegaan. Was niet happy. Ondanks het feit dat ik in November al een emailbevestiging van de goede ontvangst van mijn inschrijving heb ontvangen zijn al mijn papieren weg. Of ik zo goed wil zijn om nogmaals een aanmeldingsformulier in te vullen... Je moet een beetje een soepele huid hebben hier. Administratie is niet de sterkste kant van de school. Daar staat tegenover dat men heel erg flexibel is. Het lijkt me het best om zoveel mogelijk mee te bewegen. Ik zou een barcode, die toegang verschaft tot de virtuele bibliotheek van Briercrest, krijgen als mijn inschrijving komleet is. Nadrukkelijk werd vermeld dat echt alle onderdelen van de aanmeldingsprocedure (A,B,C en D) op orde moest zijn. Toen ik mijn "probleem" voorlegde aan de Barcodemeneer terwijl we naast elkaar, slechts gescheiden door een schaamschot, onze blazen leegden, zei hij dat ik de code zo ook wel kon krijgen: "I trust you". Een soort van "Give and Take" situatie.

 

Inmiddels heb ik mijn aanmeldingsformulier opnieuw ingevuld en ingeleverd. Nu maar hopen dat het veilig in Canada aankomt.
Morgen moet ik een extra koffer(tje) organiseren om alle boeken in mee te kunnen nemen. Boeken zijn hier trouwen giga goedkoop. Westerse boeken die in India worden gedrukt zijn 80 tot 90% goedkoper! En ik zit hier dicht bij het vuur. OM is de grootste uitgever van Christelijke boeken in India en op de Campus is de grootste christelijke boekwinkel van India. Alleen, hoe krijg ik ze mee. En, wanneer ga ik ze lezen?

 

Nog twee nachten hier en een in het vliegtuig. Het schiet nu echt op.

India, dag 18

Een nieuwe hond is gearriveerd. Een broodmagere Doberman. Waar men deze heeft opgetrommeld, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat deze nieuwe "waakhond" de hele nacht door heeft geblaft. Is het geen nachtwaker met politiefluitje en breekijzer, dan is het wel een blaffende hond. De hond hanteert waarschijnijk dezelfde filosofie als de nachtwaker (zie gisteren).

Ik heb geklaagd en men heeft me verzekerd dat het probleem opgelost wordt. Dat is een geruststelling. De enige zorg is dat men er niet bij zegt wanneer dat de oplossing komt.

Ondertussen glijd ik door de drie weken heen. Nog drie nachtjes hier en een in het vliegtuig. Morgen een koffer of stevige tas kopen om de ongeveer tien kilo moeken in mee naar huis te nemen.

In mijn "cel"

Aantekeningen

Aantekeningen met pen

De blaffende Doberman

India, dag 17

Boekbeschrijving: 'het lezen van een boek dat door iemand anders is geschreven en het vervolgens schrijven van een eigen boek'.

Instructie van Prof: "Nadat je klaar bent met al je schrijfwerk, schrijf je je introductie want pas dan heb je een goed overzicht van dat wat je hebt geschreven". Een paar weken later levert een student z'n werk in met helemaal aan het eind, na de conclusie... de introductie!

Een van de docenten zit vol met dit soort verhalen. Hilarisch.

Gisteren is me uitgelegd wat nu precies de functie is van het lawaai dat de nachwaker produceert. Hij doet zijn rondes met een politiefluitje waar hij voortdurend op blaast en sleept een breekijzer achter zich aan. Ik dacht dat het was om inbrekers, dieven en ander gespuis te verjagen maar dat is niet zo. Het is een preventieve maatregel. De boodschap naar potentiele boze mannen is : "we zijn wakker, dus blijf vooral buiten de muren van de compound". En dat "we zijn wakker" geldt helaas voor iedereen. Om het uur moeten we dit oordeel ondergaan. Oordopjes helpen een klein beetje en na ruim twee weken slaap ik door de meeste nachtwakerpassages heen.

De Indiers kunnen niet geloven dat ik het lef heb om af en toe een klas over te slaan. Veel lessen gaan trager dan stroop en af en toe een les overslaan brengt je weer bij de les. Ook doen er foto's de ronde waarop ik slapend in de les ben vastgelegd. vanmorgen was ik om vier ur wakker.
Geen wonder dat ik dan om twee uur 's-middags even wegzak.Een van de Indiase profs zei: "Ik heb er geen enkele probleem mee als iemand in mijn les wil slapen. Het enige wat ik die persoon vraag is om dat staande te doen".

Nog vier nachtjes hier en een in het vliegtuig en ik ben weer thuis.

De haan van gisteren en eergisteren

Een bijzondere man

Een ongewone verkeersdeelnemer

Moet ik dit beschrijven?

Wat een schitterend, sprekend gezicht!

India, dag 15 en 16

Zondag, 06.00. De haan kraait en de plafondventilator stopt met wat het de hele nacht deed. Het is nog aardedonker en er zit niet anders op dan deze stroomstoring uit te liggen. Wat een teleurstelling. Dus niet. Helaas is de stroomstoring na tien minuten al opgelost en besluit ik om uit bed te gaan.
Na me gewassen te hebben m'n favouriete Levis 501 geinspecteerd op curryvlekken. Hoe ze er in zijn gekomen weet ik, maar ze zaten er en ze zijn bijna niet te verwijderen. Schrobben, poetsen, weken en nog eens poetsen en schrobben. Met het blote oog zie ik nu niets meer maar schijn bedriegt. Wacht maar tot hij (of is een Levis een "zij") droog is.

 

07.25, de haan kraait nog steeds. Startproblemen. Tijd om te gaan ontbijten en de rest van de dag wat te lezen, in de zon te zitten en naar de stad te gaan met wat Indiers.

 

Maandag, 09.00. Mijn eerste uur zit erop. Een vrij uur! Gisteren met wat lui de stad in geweest. Daar was weinig boeiends te beleven dus ik was alweer snel terug. In de stad kwam ik Gandhi tegen en, ook al maakt India een enorme economische ontwikkeling door, sommige fenomenen zullen jaar en dag deel blijven uitmaken van het leven in India. Temidden van de verkeerschaos loopt een koe. Met de stroom mee als een fiets zonder berijder. De koe loopt daar alsof zij precies weet waar ze naar op weg is; een soort van zondagmiddagbezoek aan de schoonfamilie.

 

20.30, de eerste studiedag zit erop. Vandaag de subjects voor volgend jaar gekozen en de boeken uit de bibliotheek gehaald. Gelukkig mag ik tien kilo extra meenemen op de vlucht naar huis.

Ik ben op en ga naar bed.

India, dag 14

Gisterenavond in het Marriot wezen eten. Dat is echt een andere wereld. In een land als India valt het contrast des te meer op. Extreme armoede en exorbitante luxe bestaan naast elkaar.

 

De mix van Indiërs en Westerlingen in de klas is af en toe hilarisch. Twee totaal andere culturen. Voorbeeld: In het westen wordt in huwelijksseminars het belang benadrukt om uitdrukking te geven aan wat we voor elkaar voelen. We kunnen niet vaak genoeg zeggen "Ik hou van je", en we geloven oprecht dat we het helemaal voor elkaar hebben. In India gebeurt dit iet of nauwelijks maar dit betekent niet dat men minder van elkaar houdt. De westerse adviezen worden hier afgedaan als oppervlakkige technieken. Een van m'n klasgenoten zei: 'het is onnodig om maar te blijven herhalen dat je van iemand houdt. Het belangrijkste is dat de ander het weet".

 

Ander voorbeeld: In het Westen zijn de meeste mensen in staat om ander woorden te brengen wie ze zijn, hoewel ook wij liever praten over onze prestaties, wat we doen en wat we allemaal bereikt hebben. In kleine groepjes oefenden we dit de afgelopen week en het was vrijwel onmogelijk voor de Indiërs om de vraag "Wie ben ik" te beantwoorden.
We gaan er aan voorbij dat deze belangrijke vraag ook maar een cultuurverschijnsel is waar we een aardige prijskaartje aan hebben gehangen.
Hier is je naam belangrijker; of de naam van je Vader; dat zegt meer over wie je bent dan al die andere dingen.
Andere vragen : Waar kom je vandaan?

 

Vanavond ga ik een Kingfisher (een locale biertje) drinken met Rick Hicks die hier ook is. Rick en ik zitten in het team dat de Mentoring Clinics in OM doet. Ontzettend leuk om hem hier tegen te komen.

 

Wat hoofpijn betreft; de laatste drie dagen geen spoor van wat voor pijntje dan ook. Ik vroeg me af wat ik anders deed dan normaal en dat was het slikken van Multi-Vitaminen en Mineralen, Vitamine C en het mezelf be-sprayen met een ultra sterke muggenspray (40% DEET). Ik ben met alles gestopt en de pijn was weg. Welk van de drie het was, weet ik niet en ik ga het ook niet uittesten.

 

Morgen een vrije dag. Hoera!!!

 

India, dag 13

Een korte blog; Vanavond geen tijd. Ik ga met Viv Thomas uit eten en tegen de tijd dat we terug zijn is de bieb al dicht. Zojuist een bobiografie bekeken over Winston Churchill in het kader van Philosophy of Ministry & Leadership. Eerder deze week hebben we naar het leven van Fidel Castro en dat van Condolleza Rice gekeken. Churchill was gek op macht, had nauwelijks een moraal in zijn leven en vond oorlog "fun". Het is interessant om deze levens met elkaar te vergelijken en na te denken over de vraag wat mijn filosofie is achter wat ik ben en doe. Waarom doe ik wat ik doe? Wat zijn mijn ambities? Waar komen ze vandaan? Waar zijn ze op gericht?

Ik probeer al mijn vrije minuten en uren te gebruiken om boeken te lezen en samenvattingen, reflecties en kritische reflecties te schrijven. Hoe meer ik nu doe, hoe minder boeken ik mee naar huis hoef te zeulen.

Mijn ziel leeft op, nog acht nachtjes hier en een in het vliegtuig.

India, dag 12

Toen Viv Thomas de geweldige harmonie en eenheid tussen de Vader, de Zoon en de Heilige Geest beschreef als een "dans" kwam er meteen protest vanaf het Indiase kamp; of meneer misschien en andere analogie kon bedenken.
Dezelfde dame greep haar zes minuten presentatie over haar philosophy of ministry aan om de klas te bepreken. We lagen letterlijk dubbel van het lachen. Gelukkig zag ze er zelf ook de humor van in. Ik heb haar beloofd dat ik, voordat de lesperiode ten einde is, een dansje met haar waag. Vanaf nu zal ze met een grote boog om me heen lopen, denk ik.

Ons team heeft besloten om de prijs te delen en laten morgen in de pauze een krat Pepsie en fanta aanrukken. Het kost hier sowieso geen drol. Een flesje pepsie kost 15 eurocent. Er blijft dan nog genoeg over om voor iedereen een sleutelhanger mee te geven. Ik weet niet meer wie er met de sleutelhanger kwam maar het klinkt goed. Wie wil er nu geen sleutelhanger?


Bijgaand de foto van onze interpreatie van de Taj Mahal. Let op de reflectie in het water! Is het niet wonderschoon?

Een wereldwonder in wording. Let op de enige persoon in het team dat op de knieen werkt. Wat een toewijding en inzet.

Het briljante ontwerp- en constructieteam uit Indonesie, Bangladesh, India en Nederland. Direct naast me mijn potentiele danspartner die me koste wat kost ontloopt.

Terecht een prijs voor het meest spectaculaire ontwerp