India, dag 4

Nog even en ook deze dag zit er weer op. In de Systematic Theology class zit een dikke Indiaase dame die er een sport van maakt om als eerste een te lezen tekst te vinden en deze dan voor te lezen. De rest van de klas heeft er echter weinig aan omdat ze vervolgens niet te verstaan is door een dik Indaas accent en een volkomen ontbreken van enige intonatie of volume. Van arrenmoede moeten we de tekst dan zelf ook opzoeken om te lezen wat er eigenlijk staat.

 

Het verplichte "Research en Design Methodology" is saaier dan saai. Gelukkig heb ik een plekje achterin gevonden en heb ik vandaag hele stukken kunnen missen door in slaap te vallen. Het is vooral bedoeld voor de Indiers die binnen het onderwijssysteem niet wordt geleerd om vor zichzelf te denken. Bij ons in het Westen is het heel gewoon dat je op de Middelbare School al verslagen schrijft, zelf informatie bij elkaar schraapt en geleerde zaken weet toe te passen. Indiers niet. Tot en met het HBO krijgen ze zonder uitzonderingen uitsluitend examens. Informatie wordt uit het hoofd geleerd.  Pas als ze op academische nivo gaan leren moeten ze leren hoe ze een verslag moeten schrijven. Het gaat zelfs zover dat zefs op Masters nivieau de Indiers toch nog een examen mogen doen (naast mildere criteria voor de verslagen). De klassen moeten verplicht worden gevolgd. Elke absentie staat gelijk aan een korting van 1% op de uiteindelijke beoordeling.
Verslagen, werkstukken en onderzoeken moeten in een bepaald format worden geschreven, daar zijn strikte regels voor. Ik heb zoiets van 'geef mij de regels nu maar dan zal ik voor een keer in mijn leven m'n best doen om de regels te volgen'. Helaas gaat ook dit alles bij elkaar 30 uur duren....

 

Vannacht liggen worstelen met Calvijn en ik ben er niet uitgekomen. Waarschijnlijk zal dat ook nooit gebeuren. In het leven met God blijven veel zaken een groot mysterie en hebben we gewoonweg te weinig informatie om absoloute uistpraken te kunnen doen over heel erg diepe zaken die iedereen in het leven raken. Ik heb wel m'n nieuwe, grote, zachte kussen en dat maakt het allemaal een stuk angenamer. ik denk maar zo, dat als je je dan zorgen maakt, je er wel voor moet zorgen dat je er dan comfortabel bijligt.

 

India, dag 3

Vandaag de tweede studiedag. Twee uur Biblical Interpretation, vijf uur Systematic Theology en twee uur Research & Development. De professor Systematische Theologie is behoorlijk calvinistisch en ik merk dat ik daar best wel problemen mee heb. Vooral als het gaat om de Alwetendheid van God. E bestaat een logische samenhang tussen Gods alwetendheid en het probleem van het lijden en onrecht. Een calvinist gelooft dat dat allemaal gebeurt onder Gods toestemming, met andere woorden dat God uiteindelijk verantwoordelijk is. Omdat we zijn hogere plan niet kennen kunnen wij de zin van het lijden niet zien of begrijpen. God gebruikt het lijden.

 

Ik kan daar niet mee leven. Ook al zou God lijden en onrecht niet goedkeuren, Hij staat toe dat het gebeurd; als een vader die toekijkt hoe zijn kinderen verkracht, misbruikt, gemarteld en gedood worden; het zou allemaal een hoger plan dienen; alles onder de noemer van liefde? Ik kan niet leven met dit wrede beeld; het verhoudt zich op geen enkele manier tot een liefhebbende God die het beste met de mens voorheeft.
Als ik naar Jezus kijk zie ik een heel andere God. Een God die onrecht haat en er tegen in het verweer komt. Een God die uitermate bewogen is met mensen; huilt om het lijden en de dood.

 

Grappig trouwens dat calvinisten, die strikt op de Bijbel menen te vertrouwen, toch wel heel veel waarde hechten aan de inzichten van de kerkvaders waaronder Augustinus een wel zeer prominente plaats inneemt. En het was Augustinus (en later Eusebius) die theorieen ontwikkelde over Gods alwetendheid, lijden, onrecht en de zogenaamde toegestane wil van God. Deze aannames hebben de tand des tijds doorstaan en we kennen dar toch een hoop gezag aan toe.

 

Een vrolijker noot: 's-nachts lopen hier bewakers over het terrein die fluitend en op trommels slaand hun rondes doen. Een manier om inbrekers en dieven te laten weten dat het gezag in aantocht is en dat ze zich beter uit de voeten kunnen maken. Zeer effectief. Helaas houdt het ook de meer vredelievende burgers en gasten uit hun slaap.

 

Disndagavond, 20.30. De laatste les zit erop. Ik heb me enorm op zitten vreten. Na tien lessen ben ik de oercalvinistische benadering al helemaaal beu. Verhalen over hoe fijn God een ellendige situatie gebruikte om iemand iets te leren en dergelijke. Over hoe een ongeluk de professor in contact bracht met zijn vrouw. Mijn opmerking dat als hij dat ongeluk niet had gehad hij zeer waarschijnlijk met een andere vrouw zou zijn getrouwd, viel niet echt goed. De calvinist gelooft namelijk dat dat ongeluk nodig was om het contact met de vrouw die God voor hem had voorbestemd tot stand te brengen. Ik geloof persoonlijk, en kan dat aan de hand van de Bijbel verdedigen, dat we daarmee God beperken en de vrije wil van de mens.

 

Maar goed ik weer genoeg gemopperd.

India, dag 1 en 2

Na een probleemloze vlucht van acht en een half uur in Hyderabad geland. Ik zou daar opgehaald worden. Dus niet. na anderhalf uur wachten besloot ik dat er niemand meer zou komen en heb een taxichauffeur gevraagd om me af te zetten bij een goedkoop hotel vlakbij het vliegveld. En dat was het ook; goedkoop. Niet zo erg als die ene keer in Syrie waar ik toen na een nacht onder de vlooienbeten zat maar dit hotel staat op de tweede plaats. Toen ik net in bed lag ontdekte ik, zonder er verder moeite voor te doen, dat mijn hotelkamer direct aan het spoor grensde. Om 04.00 hoopte ik te gaan slapen. Om 08.00 besloot ik dat dat niet meer ging lukken en heb me aangekleed en door een gemotoriseerde driewieler naar de OM basis laten brengen. Daar viel ik meteen in de prijzen. Ik kon m'n kamer niet in omdat de meneer van de sleutels in de kerk zat (ook op de OM basis). Van arrenmoede de dienst meegemaakt. Ja, en toen wilde ik ineens wel slapen! Maar dat was ook weer niet zo erg want zo kwam de lunch snel dichterbij. Ik had daar zo naar uit gekeken; een echte, onvervalste, authentieke Indiaase curry.

 

Wat oude bekenden tegengekomen uit de USA en Mexico. Sommige Indiers herkenden me nog van toen ik in 1991 door het land raasde. Grappig.
Ontdekt dat ik de lader van m'n telefoon ben vergeten, de verkeerde plugadapter voor m'n andere laders heb meegenomen en dat het waarschijnlijk beter was geweest als ik wel Malaria tabletten had meegenomen. De muggen hier zijn als Duitsers die in de zomer onze stranden bevolken: ze parkeren waar en wanneer ze dat willen. De plafondventilator staat hoog en ik spray mezelf uitbundig in met 40% Deet. Dat zal ze leren!

 

Het is 20.35 en ik kan nergens een kopje thee of koffie zetten en moet me beperken tot gefilterd water. Wij zeggen wel dat water nergens naar smaakt. Nou, hier wel en dan ben je opeens blij dat het dat thuis niet doet.
Wat mij betreft heeft de dag lang genoeg geduurd. Ik ga pitten!

 

Maandag

Met een giga hoofdpijn de dag begonnen. Het is nu 20.20 en de eerste negen lesuren zitten erop. Best wel pittig maar erg leerzaam. Heb tussen de lezingen door m'n preek voor 24 februari  grote lijnen op papier gezet. dat is een mooi voordeel, je doet meteen ideeen op.

De lessen gan elke dag door tot 20.30 en daarna is er nog wat huiswerk, mailen en bloggen.

 

Ik heb een van de jongens hier 50 roepies beloofd als hij morgen een groot, zacht kussen voor me koopt. Die dunne velletjes waar ik nu op lig.... En dat drie weken.

Ik voel me een watje maar ik kom er graag voor uit.

De Indiase professor is wat moeilijk te volgen. Indiers spreken nogal voor in de mond en spreken heel wat woorden toch wat andersachtig uit. Maar goed, we blijven lachen.

Nu gauw m'n werk afronden en naar bed.

 

Het lijkt weg

Wat er was, lijkt er nu niet meer te zijn. Ik werd vanmorgen wakker en ik voelde me weer helemaal boven Jan. Geweldig! Ik heb vandaag zowaar veel achterstallige correspondentie weg kunnen werken. Ik had daar zin in, was niet langer besluiteloos. Zeg hier 'ja', daar 'nee' tegen en hatseflats zomaar van 120 naar 10 emails!
Even m'n buurjongens gedag gezegd; die denken dat ik drie weken naar de gevangenis ga omdat ik te lang met poep op mijn hoofd heb rondgelopen.

Ik ga nu langzaam aan m'n koffer inpakken. Om 12.30 vertrekt m'n vliegtuig richting Hyderabad. Hoe ik drie weken lang, zes dagen per week negen lesuren per dag met alleen in de laatste week 1 tussenuur per dag door ga komen weet ik nog niet. Wat doe ik als de verveling toeslaat (meestal vrij snel)? Wat doe ik als de professor niet 'leuk' is. Hoe dan ook, het wordt een avontuur; een grote uitdaging. Van 08.30 tot 18.30 stilzitten. Ik zal dagelijks in m'n blog stoom afblazen en de dag een waardering tussen de 1 en de 10 geven.
Vandaag was een 9.

Mijn voorraad Paracod slinkt bijna net zo snel als een zakje mintnopjes (m'n andere verslaving) de afgelopen dagen. Wat er mis is weet ik niet maar hoofdpijn lijkt de afgelopen twee weken zo'n beetje de rode draad door m'n dagen te zijn.
De ene keer heel heftig, het andere moment dragelijk. Ik denk dat het te maken heeft met het algehele gevoel van malaise en moeheid.

Vandaag las ik een aardig stukje in een boekje van Frederick Buechner: Bewogenheid is het soms fatale vermogen om in de huid van een andere te kruipen. Het is de wetenschap dat er nooit echte vreugde en vrede voor mij kan zijn tenzij deze er ook voor jou is.

Nog een: Jaloersheid is het verterende verlangen dat iedereen net zo faalt als jij.

Vandaag tussen het bezoek van een hypotheekboer, lunch met een collega, hangen op de bank en in bed, mijn opdrachten voor India afgerond.
Nu moet ik de rest van lijst nog in een dag afwerken. Dat gaat niet. En toch, ondanks dat het niet gaat, zal het leven gewoon doorgaan en de wereld niet vergaan.

Koeten op oudejaaravond

Zo ging oud en nieuw voorbij. Om 22.00 zakte ik langzaam weg en besloot om toe te geven; ik ben naar bed gegaan en werd pas vanmorgen om 05.00 weer wakker. Ik voelde me wel een beetje een spelbreker toen ik Martha en Moniek samen bij de buren achterliet.

Ik dacht heerlijk fris en uitgerust weer op te staan maar dat pakte anders uit. Waarom weet ik niet, maar ik werd wakker met opnieuw een knallende hoofdpijn die nu met een tabletje imitrex ergens weggedrukt in mijn lijf uitraast. Niet goed.

Maar goed, het is nu 16.00 uur en de dag is nog niet om; de pijn is weg en ik krijg weer trek. Ik hoop dat de chinees vandaag wel open is. Gisteren zouden we Chinees halen en gezellig met de buren eten. In Schiebroek en Overschie bleken alle Chinese resaurants dicht te zijn. Even verscheen er een beeld van "vasten" op mijn netvlies maar gelukkig boodt de optelsom van de inhoud van onze vriezers een ruim voldoende oplossing voor dit dilemma en hebben we niet gechineest maar gekoet.

Misschien toch wel een beetje waar

Mijn goede vriend Matthijs (althans zo beleef ik onze relatie, hoewel we elkaars deuren niet platlopen) stelde vanmiddag voor dat het wellicht mogelijk was dat mijn frequentere hoofdpijnen te maken zouden kunnen hebben met de hoeveelheid dingen en zaken die mijn aandacht behoeven. Daar zit wel wat in. Gisteren liep ik naar de kerk, dat is een uur lopen; ik merkte dat ik me opgejaagd voelde en me niet kon concentereren. Ik zie uit naar zo'n wandeling; je hoofd leeglopen, zeggen we wel. Als dat niet meer lukt, is er iets niet helemaal goed.
Zaken die moeten gebeuren voordat ik aanstaande zaterdag naar India vertrek en waarvan ik weet dat die gewoon niet allemaal gaan lukken. Als ik eenmaal in India ben heb ik nauwelijks off geen tijd om drie weken lang aan iets anders te denken dan lessen volgen (3 weken x 6 dagen x 9 lesuren per dag)

Nieuwe voorzitter werkgroep zending zoeken.

Vergadering jongerenwerk voorbereiden.

Vergadering kringleiders voor eind januari voorbereiden.

Oplossing zoeken voor een groep jongeren die graag wat meer de diepte in wil met bijbelstudies (moet daarvoor praten met deze en gene)

Toespraak voor 1 februari voor Athletes in Action voorbereiden.

Band voor ED regelen, stukje schrijven voor de site, plan maken voor toekomst ED

Materiaal voor mentoring clinic (laatste week van februari) uitzoeken en ter duplicatie naar Engeland sturen

Zaken m.b.t. eigen functioneren in de Brandaris eens op een rijtje zetten. Ik ben in een Status Quo terechtgekomen en wat ik wil is toch echt wel meer dan pappen en nathouden.

Mijn lijstje is nog niet klaar.
Wat ga ik doen? Ik neem me voor om de rest van dit jaar helemaal niets meer te doen. Ik ga de computer uitzetten, op de bak liggen wachten tot het 19.00 uur is; dan chinees halen en samen met de buren opeten. Daarna denk ik vroeg naar bed.

Ik loop al maanden met het voornemen om nu toch eens te gaan focussen. Ik neem me voor om dat in het nieuwe jaar te gaan doen. Ik denk dat ik Sietse en Jacqueline vraag om dat samen met me te doen. In m'n eentje kom ik er niet uit want er moet zoveel gebeuren, het is allemaal belangrijk maar zoals nu er te veel versnippering is, is het netto resultaat minimaal.

Geen inspiratie

Oliebollen

Ik had het wel gehad om 15.00 vanmiddag. Ik was de "psychobabble" van meneer Clinebell helemaal zat; heb het boek uit en de opdracht af. De buurjongens opgehaald en oliebollen gehaald. Met de buurjongens op stap gaan is een avontuur. Heel anders dan met Martha een stukje wandelen. Je loopt dan naast elkaar en praat met elkaar. Met de buurjongens is dat anders. Je loopt niet naast elkaar; je loopt met elkaar verspreid over Overschie ongeveer dezelfde kant op. Hangen over hekjes, zo dicht mogelijk bij de slootkant staan en elkaar erin willen duwen, alle auto's aanraken, op de grond vallen, blaffen naar honden. Het is dan zaak om ongeveer iedere dertig seconden te hergroeperen omdat iedereen met iets anders bezig is.

Op de bestemming aangekomen is iedereen twee minuten uiterst gefocust todat de oliebollen half op zijn en begint deel twee van het verhaal. Wel graag via het parkje annex speeltuintje om de rest van de oliebol te delen met de nood- en hongerlijdende Overschiese eendenpopulatie.

Met de nieuwe schoenen door de bagger, rakelings (hoewel niet konsekwent) langs de hondendrollen, en uiteindelijk alle drie een halve boom achter zich aanzeulend weer op huis aan.

Ik realiseer me dat het leven met kleine kinderen best wel vermoeiend is. Nu zijn die van ons groter. Veel groter. En dus ook wijzer. Toch? Gelukkig niet meer zo vermoeiend. Nooit meer aanleiding tot zorgen. Alle pais en vree.

Er is een woord voor en dat is 'anders'.

Tja..

Wat een chaotische schrijver. En wat een boel rijtjes. Zeven kenmerken zus, acht stappen zo. Twaalf belangrijke principes hier; 27 niet ter discussie staande en absoluut van levensbelang zijnde, absoluut in deze volgorde te hanteren, maar natuurlijk eerst nog te leren vaardigheden daar. Ik word er niet goed van. En dan moet ik van alle zeventien hoofdstukken de hoofdgedachte kernachtig weergeven (in slechts 1500 woorden; dat is 3 a-viertjes). Dat laatste is niet zo ingewikkeld maar wat me zo nukkig maakt is dat de boodschap zo simpel is: de taak van de voorganger is om mensen gezond te maken. Waarom, met wat, hoe, wanneer, met welke vaardigheden blah, blah, blah; daar gaat "Basic Types of Pastoral Care & Counseling" dus over. Uitsmeren die hap. En het is niet eens een nieuw boek. Als het nu een modern boek was, door een Amerikaan geschreven, dan kon ik er nog wel inkomen dat je over "de kernwaarheid omtrent leukoplast en aanverwante plakartikelen" een boek van 500 pagina's schrijft. Maar deze man is al dood en schreef zijn boek in '66 (revisie in '84)!

Iedereen weet toch dat als iemand met een probleem naar je toekomt, je eerste je best doet om te luisteren. Of dat dan empathisch is of niet, maakt niet zoveel uit. Of je je dan naar de 'counselee' toebuigt en af toe samenvat wat je denkt dat hij/zij zegt, is ook niet zo heel erg interessant.

Oprecht interesse in anderen manifesteert zich op zoveel verschillende manieren. Zelfs dokter Gregory House luistert eigenlijk best wel omdat hij gewoon giga nieuwsgierig is naar de oorzaak; het accent ligt dan wat meer op het ziektebeeld en het komen tot een duidelijke diagnose; het eindresultaat is hetzelfde; een gezonde patient.

Goed, dat heb ik ook weer van me afgeschreven.

Nu ga ik de rest van het boek lezen.