Mijn voorraad Paracod slinkt bijna net zo snel als een zakje mintnopjes (m'n andere verslaving) de afgelopen dagen. Wat er mis is weet ik niet maar hoofdpijn lijkt de afgelopen twee weken zo'n beetje de rode draad door m'n dagen te zijn.
De ene keer heel heftig, het andere moment dragelijk. Ik denk dat het te maken heeft met het algehele gevoel van malaise en moeheid.

Vandaag las ik een aardig stukje in een boekje van Frederick Buechner: Bewogenheid is het soms fatale vermogen om in de huid van een andere te kruipen. Het is de wetenschap dat er nooit echte vreugde en vrede voor mij kan zijn tenzij deze er ook voor jou is.

Nog een: Jaloersheid is het verterende verlangen dat iedereen net zo faalt als jij.

Vandaag tussen het bezoek van een hypotheekboer, lunch met een collega, hangen op de bank en in bed, mijn opdrachten voor India afgerond.
Nu moet ik de rest van lijst nog in een dag afwerken. Dat gaat niet. En toch, ondanks dat het niet gaat, zal het leven gewoon doorgaan en de wereld niet vergaan.

Koeten op oudejaaravond

Zo ging oud en nieuw voorbij. Om 22.00 zakte ik langzaam weg en besloot om toe te geven; ik ben naar bed gegaan en werd pas vanmorgen om 05.00 weer wakker. Ik voelde me wel een beetje een spelbreker toen ik Martha en Moniek samen bij de buren achterliet.

Ik dacht heerlijk fris en uitgerust weer op te staan maar dat pakte anders uit. Waarom weet ik niet, maar ik werd wakker met opnieuw een knallende hoofdpijn die nu met een tabletje imitrex ergens weggedrukt in mijn lijf uitraast. Niet goed.

Maar goed, het is nu 16.00 uur en de dag is nog niet om; de pijn is weg en ik krijg weer trek. Ik hoop dat de chinees vandaag wel open is. Gisteren zouden we Chinees halen en gezellig met de buren eten. In Schiebroek en Overschie bleken alle Chinese resaurants dicht te zijn. Even verscheen er een beeld van "vasten" op mijn netvlies maar gelukkig boodt de optelsom van de inhoud van onze vriezers een ruim voldoende oplossing voor dit dilemma en hebben we niet gechineest maar gekoet.

Misschien toch wel een beetje waar

Mijn goede vriend Matthijs (althans zo beleef ik onze relatie, hoewel we elkaars deuren niet platlopen) stelde vanmiddag voor dat het wellicht mogelijk was dat mijn frequentere hoofdpijnen te maken zouden kunnen hebben met de hoeveelheid dingen en zaken die mijn aandacht behoeven. Daar zit wel wat in. Gisteren liep ik naar de kerk, dat is een uur lopen; ik merkte dat ik me opgejaagd voelde en me niet kon concentereren. Ik zie uit naar zo'n wandeling; je hoofd leeglopen, zeggen we wel. Als dat niet meer lukt, is er iets niet helemaal goed.
Zaken die moeten gebeuren voordat ik aanstaande zaterdag naar India vertrek en waarvan ik weet dat die gewoon niet allemaal gaan lukken. Als ik eenmaal in India ben heb ik nauwelijks off geen tijd om drie weken lang aan iets anders te denken dan lessen volgen (3 weken x 6 dagen x 9 lesuren per dag)

Nieuwe voorzitter werkgroep zending zoeken.

Vergadering jongerenwerk voorbereiden.

Vergadering kringleiders voor eind januari voorbereiden.

Oplossing zoeken voor een groep jongeren die graag wat meer de diepte in wil met bijbelstudies (moet daarvoor praten met deze en gene)

Toespraak voor 1 februari voor Athletes in Action voorbereiden.

Band voor ED regelen, stukje schrijven voor de site, plan maken voor toekomst ED

Materiaal voor mentoring clinic (laatste week van februari) uitzoeken en ter duplicatie naar Engeland sturen

Zaken m.b.t. eigen functioneren in de Brandaris eens op een rijtje zetten. Ik ben in een Status Quo terechtgekomen en wat ik wil is toch echt wel meer dan pappen en nathouden.

Mijn lijstje is nog niet klaar.
Wat ga ik doen? Ik neem me voor om de rest van dit jaar helemaal niets meer te doen. Ik ga de computer uitzetten, op de bak liggen wachten tot het 19.00 uur is; dan chinees halen en samen met de buren opeten. Daarna denk ik vroeg naar bed.

Ik loop al maanden met het voornemen om nu toch eens te gaan focussen. Ik neem me voor om dat in het nieuwe jaar te gaan doen. Ik denk dat ik Sietse en Jacqueline vraag om dat samen met me te doen. In m'n eentje kom ik er niet uit want er moet zoveel gebeuren, het is allemaal belangrijk maar zoals nu er te veel versnippering is, is het netto resultaat minimaal.

Geen inspiratie

Oliebollen

Ik had het wel gehad om 15.00 vanmiddag. Ik was de "psychobabble" van meneer Clinebell helemaal zat; heb het boek uit en de opdracht af. De buurjongens opgehaald en oliebollen gehaald. Met de buurjongens op stap gaan is een avontuur. Heel anders dan met Martha een stukje wandelen. Je loopt dan naast elkaar en praat met elkaar. Met de buurjongens is dat anders. Je loopt niet naast elkaar; je loopt met elkaar verspreid over Overschie ongeveer dezelfde kant op. Hangen over hekjes, zo dicht mogelijk bij de slootkant staan en elkaar erin willen duwen, alle auto's aanraken, op de grond vallen, blaffen naar honden. Het is dan zaak om ongeveer iedere dertig seconden te hergroeperen omdat iedereen met iets anders bezig is.

Op de bestemming aangekomen is iedereen twee minuten uiterst gefocust todat de oliebollen half op zijn en begint deel twee van het verhaal. Wel graag via het parkje annex speeltuintje om de rest van de oliebol te delen met de nood- en hongerlijdende Overschiese eendenpopulatie.

Met de nieuwe schoenen door de bagger, rakelings (hoewel niet konsekwent) langs de hondendrollen, en uiteindelijk alle drie een halve boom achter zich aanzeulend weer op huis aan.

Ik realiseer me dat het leven met kleine kinderen best wel vermoeiend is. Nu zijn die van ons groter. Veel groter. En dus ook wijzer. Toch? Gelukkig niet meer zo vermoeiend. Nooit meer aanleiding tot zorgen. Alle pais en vree.

Er is een woord voor en dat is 'anders'.

Tja..

Wat een chaotische schrijver. En wat een boel rijtjes. Zeven kenmerken zus, acht stappen zo. Twaalf belangrijke principes hier; 27 niet ter discussie staande en absoluut van levensbelang zijnde, absoluut in deze volgorde te hanteren, maar natuurlijk eerst nog te leren vaardigheden daar. Ik word er niet goed van. En dan moet ik van alle zeventien hoofdstukken de hoofdgedachte kernachtig weergeven (in slechts 1500 woorden; dat is 3 a-viertjes). Dat laatste is niet zo ingewikkeld maar wat me zo nukkig maakt is dat de boodschap zo simpel is: de taak van de voorganger is om mensen gezond te maken. Waarom, met wat, hoe, wanneer, met welke vaardigheden blah, blah, blah; daar gaat "Basic Types of Pastoral Care & Counseling" dus over. Uitsmeren die hap. En het is niet eens een nieuw boek. Als het nu een modern boek was, door een Amerikaan geschreven, dan kon ik er nog wel inkomen dat je over "de kernwaarheid omtrent leukoplast en aanverwante plakartikelen" een boek van 500 pagina's schrijft. Maar deze man is al dood en schreef zijn boek in '66 (revisie in '84)!

Iedereen weet toch dat als iemand met een probleem naar je toekomt, je eerste je best doet om te luisteren. Of dat dan empathisch is of niet, maakt niet zoveel uit. Of je je dan naar de 'counselee' toebuigt en af toe samenvat wat je denkt dat hij/zij zegt, is ook niet zo heel erg interessant.

Oprecht interesse in anderen manifesteert zich op zoveel verschillende manieren. Zelfs dokter Gregory House luistert eigenlijk best wel omdat hij gewoon giga nieuwsgierig is naar de oorzaak; het accent ligt dan wat meer op het ziektebeeld en het komen tot een duidelijke diagnose; het eindresultaat is hetzelfde; een gezonde patient.

Goed, dat heb ik ook weer van me afgeschreven.

Nu ga ik de rest van het boek lezen.

Tweede kerstdag

Wat ik me kan herinneren van eerste Kerstdag is dat ik vrijwel de hele dag op de bank heb gelegen met migraine en 12 uitzendingen van het derde seizoen Dr. House heb gekeken. De helft heb ik gemist omdat ik steeds in slaap viel. Kan ik weer opnieuw beginnen.
Ik denk dat Ruben een blije dag heeft. Eerst op zolder en nu in de huiskamer draait hij keihard een cedee met zogenaamde wereldmuziek. De band heet Beirut en de muziek is niet om aan te horen. Martha is de slaapkamer ingevlucht terwijl Ruben en Moniek in die met wereldmuziek gevulde huiskamer figuren aan het knippen zijn.
Ik ga proberen een paar hoofdstukken te studeren in en samen te vatten van "Basic Types of Pastoral care & Counseling" (Resources for the ministry of healing and growth). De auteur, Howard Clinebell (1922-2005) wordt beschouwd als een pionier en expert op het gebied van Pastorale zorg en counseling.
Een van de zwakkere kanten van de benadering is dat Clinebell vrijwel nooit 'dicrimineert'; hij brengt geen onderscheid aan, of spreekt een waardeoordeel uit over de verschillende benaderingen. Hij probeert het allemaal objectief te presenteren.
Het grappige is dat juist in het objectief willen zijn, iemand veel weggeeft over zichzelf: uiteindelijk zullen alle wegen wel naar Rome leiden.

Op zich is dat wel waar. Het werkt altijd. Alle wegen leiden inderdaad naar Rome, vooral als je niet eerst definieert wat Rome is. Als je dat nalaat leidt mijn weg mij altijd naar mijn Rome.
Als je echter eerst met elkaar afspreekt wat Rome is, of zou moeten zijn kom je al gauw tot de ontdekking dat niet alle wegen naar Rome leiden.

Nog even over de Wijzen* uit het Oosten. Waren het wetenschappers? Astronomen? Astrologen? Het belangrijkste is dat ze de komst van 'de Koning der Joden' hadden ontdekt in de sterren.

(*) Het vervelende van onze Nederlandse vertaling van de Bijbel is dat men zowel magus en sophos beide vertaalt als 'wijze(n)'.

magus (bijvoorbeeld Mat. 2:1)
a) the name given by the Babylonians (Chaldeans), Medes, Persians, and others, to the wise men, teachers, priests, physicians, astrologers, seers, interpreters of dreams, augers, soothsayers, sorcerers etc.
b) the oriental wise men (astrologers) who, having discovered by the rising of a remarkable star that the Messiah had just been born, came to Jerusalem to worship him
c) a false prophet and sorcerer

sophos (zoals in 1 Kor. 1:26 'niet vele wijzen...')
1) wise
a) skilled, expert: of artificers
b) wise, skilled in letters, cultivated, learned
1) of the Greek philosophers and orators
2) of Jewish theologians
3) of Christian teachers
c) forming the best plans and using the best means for their execution

De Wijzen uit het Oosten waren 'magus' wat het eigenlijk alleen maar spannender maakt. God blijft altijd verrassend. Zijn wegen zijn nog steeds niet onze wegen. Wij mogen dan wel denken dat al onze wegen naar ons eigen Rome leiden; Gods weg is een weg; de weg van geloof in Jezus. De Bijbel definieert 'Rome' en laat vervologens de weg zien.

Ik ga gauw aan de slag. Moet minstens 200 blz. doen vandaag.

Bijna kerst

Martha heeft het toch gedaan; een kerstboompje van ongeveer dertig centimeter hoog gekocht. We hadden ook nog ergens kerstverlichting met 100 lampjes. Het boompje zag je niet meer, dat verdween onder een kluwen van draad en lamp. Geen goed plan dus.
Nu hangen de lampjes boven het raam en de boom staat lichtloos, met drie saaie, strategische geplaatste ballen opgetuigd in een bloempot. Misschien dat ik er vanavond wat slagroom in spuit om het boompje wat op te fleuren.

Vanavond de prelude tot het kerstfeest. Dit is de ene avond in het jaar dat de kerken, sporthallen en andere tot (tijdelijke) godshuizen omgetoverde uitspaningen in heel Nederland en daarbuiten volzitten. Ze zitten vol met velen die geloven dat er meer is tussen hemel en aarde. Het is ook zo verdraaid moeilijk vol te houden dat het leven niet meer is dan dat wat we te zien krijgen.
Ik mag ook weer vanavond. Mijn speech gaat over de Wijzen uit het Oosten. Een raar verhaal eigenlijk. Het past niet zo best in de christelijke traditie. Als er nu een groep astrologen met de ontdekking naar buiten kwam dat er een nieuwe ster zou zijn ontdekt en dat die ster ons iets te vertellen zou hebben over God, Jezus of het eind van de tijd, zouden we ze lacherig wegwuiven.

Deze drie mannen die "magie experts" waren (in het Grieks staat er magir) namen de ster superserieus. Ze hadden zelfs ontdekt dat deze ster hen naar de koning der Joden zou leiden.
Bizar.
Maar ook weer niet.
Ook toen speurde men de hemel af in de hoop antwoorden te vinden op de grote vragen van het leven. Deze mannen vonden uiteindelijk de sleutel: Jezus.
Ik hoop oprecht dat vanavond overal helder de boodschap over die ene sleutel klinkt! Als mensen eens wisten hoe dichtbij ze vanavond bij het antwoord zitten.

Ik kon niks grappigs bedenken vandaag. Sorry. Ik ben in een serieuze bui.

Unieke boeken

Een associate OM-er, die ook als bibliothecaresse in New York werkt, had vorige week drie grote dozen vol met boeken meegenomen. Speciaal voor de boek-ofilen. Al deze boeken zijn unieke exemplaren. Uiteraard heb ik een flink stapeltje meegenomen en deze toegevoegd aan de "nog te lezen" stapel in mijn werkkamer. De "nog te lezen" stapel ziet er momenteel als volgt uit:

Goed, een van de boeken die ik heb meegnomen is "A Hundred & One Days" van Asne Seierstad, een Norse oorlogcorrespondent die schrijft over haar tijd in Bagdad, voor en tijdens de oorlog in Irak. Een fascinerend verhaal dat de lezer een goed inzicht verschaft over de angst waaronder de mensen gebukt gingen tijdens het Saddam regime. Ik heb nooit geweten dat het zo erg was. De moeite van het lezen waard. Wat het boek ook uniek maakt is dat het een "Advance Uncorrected Manuscript" is. Dit doet de gemiddelde bloglezer helemaal niets maar de boek-ofilen onder de bloglezers juist weer wel.
Het unieke exemplaar ziet er als volgt uit:

Hoe dan ook, ik denk niet dat ik dit jaar de leesachterstand nog weg werk.
Vandaag moet ik mijn preek voor morgen en maandagnacht afronden. Is moeilijk voor me want er is zoveel te zeggen. Ik heb meer en meer het gevoel dat ik de onderwerpen en thema's waarover ik spreek, geen recht doe. Had ik maar meer zondagen achtereen, dan kon ik in vier zondagen zeggen wat er te zeggen is.
Nu heb ik 30 minuten om te spreken over "de wil van God". Dat kan eigenlijk helemaal niet. Het is veel gemakkelijker om te spreken over "de meest populaire huishoudelijk artikelen die rond de tijd van Abraham werden gebruikt". Het probleem daarmee is dat het wat ingewikkeld wordt om een praktische toepassing voor vandaag te vinden. Dus toch maar "de wil van God" want dat is iets dat iedereen wel bezig houdt.

Lekkere trek

Op een dag willen de discipelen Jezus een bordje eten brengen. Of Jezus wel of niet het bordje leeg eet, lezen we niet (waarschijnlijk wel want hij was 100% mens en zal best wel trek hebben gehad) maar Jezus gebruikt de "eetmetafoor" om de discipelen iets te leren over Zijn motivatie; waarom Hij doet wat Hij doet. "Mijn spijze is om de wil te doen van Hem die Mij gestuurd heeft". Eten is een basisbehoefte van de mens. Zondet voedsel is er geen leven. Als iemand echt honger heeft, houdt alleen dat hem op een gegeven moment bezig. Wij kennen dat niet zo want voordat wij echt honger krijgen zitten we alweer aan de snack of aan ons volgende maal.

Als Jezus zegt dat de wil van de Vader doen zijn basisbehoefte is zegt Hij hiermee dat dit zijn goorste prioriteit is.
Wat is die wil van de Vader dan?
Aanstaande zondag (s)preek ik hierover in de Brandaris. Wat ik ontdek in de Bijbel is dat die wil van God te maken heeft met het redden van mensen.

Wij mensen maken die wil van God veel ingewikkelder en gaan er mee aan de haal. We denken al snel dat het gaat om waar God wil dat ik woon, werk, naar school ga, met wie ik wel of niet trouw. Sommigen gaan zover dat ze van God willen horen welk truitje ze aan moeten trekken want "ik wil alleen uw wil doen". Dat is net zoiets als Adam die aan God vraagt of het okay is dat hij vandaag een paar peren eet. Wie weet is Gods wil vandaag appels en ik wil niet zondigen door peren te gaan eten. God had gezegd dat Adam van alle bomen in de hof mocht eten behalve die felgele in het centrum, dus over dit soort zaken hoefde Adam God niet meer lastig te vallen. En toch doen zijn kinderen het wel. Uitermate vermoeiend en tijdverspillend. Het heeft te maken met het onvoldoende begrijpen tot welke vrijheid we geroepen zijn in Christus, je weet wel, die baby in die kribbe waar we de komende week nog eens extra bij stil staan. Hij heeft echt meer gedaan dan de mens redden. Hij heeft de mens ook verzoend met God. Er is een herstel in de relatie, vertrouwen en verantwoordelijkheid.

Wat wil ik vandaag eten?