Oliebollen

Ik had het wel gehad om 15.00 vanmiddag. Ik was de "psychobabble" van meneer Clinebell helemaal zat; heb het boek uit en de opdracht af. De buurjongens opgehaald en oliebollen gehaald. Met de buurjongens op stap gaan is een avontuur. Heel anders dan met Martha een stukje wandelen. Je loopt dan naast elkaar en praat met elkaar. Met de buurjongens is dat anders. Je loopt niet naast elkaar; je loopt met elkaar verspreid over Overschie ongeveer dezelfde kant op. Hangen over hekjes, zo dicht mogelijk bij de slootkant staan en elkaar erin willen duwen, alle auto's aanraken, op de grond vallen, blaffen naar honden. Het is dan zaak om ongeveer iedere dertig seconden te hergroeperen omdat iedereen met iets anders bezig is.

Op de bestemming aangekomen is iedereen twee minuten uiterst gefocust todat de oliebollen half op zijn en begint deel twee van het verhaal. Wel graag via het parkje annex speeltuintje om de rest van de oliebol te delen met de nood- en hongerlijdende Overschiese eendenpopulatie.

Met de nieuwe schoenen door de bagger, rakelings (hoewel niet konsekwent) langs de hondendrollen, en uiteindelijk alle drie een halve boom achter zich aanzeulend weer op huis aan.

Ik realiseer me dat het leven met kleine kinderen best wel vermoeiend is. Nu zijn die van ons groter. Veel groter. En dus ook wijzer. Toch? Gelukkig niet meer zo vermoeiend. Nooit meer aanleiding tot zorgen. Alle pais en vree.

Er is een woord voor en dat is 'anders'.

Tja..

Wat een chaotische schrijver. En wat een boel rijtjes. Zeven kenmerken zus, acht stappen zo. Twaalf belangrijke principes hier; 27 niet ter discussie staande en absoluut van levensbelang zijnde, absoluut in deze volgorde te hanteren, maar natuurlijk eerst nog te leren vaardigheden daar. Ik word er niet goed van. En dan moet ik van alle zeventien hoofdstukken de hoofdgedachte kernachtig weergeven (in slechts 1500 woorden; dat is 3 a-viertjes). Dat laatste is niet zo ingewikkeld maar wat me zo nukkig maakt is dat de boodschap zo simpel is: de taak van de voorganger is om mensen gezond te maken. Waarom, met wat, hoe, wanneer, met welke vaardigheden blah, blah, blah; daar gaat "Basic Types of Pastoral Care & Counseling" dus over. Uitsmeren die hap. En het is niet eens een nieuw boek. Als het nu een modern boek was, door een Amerikaan geschreven, dan kon ik er nog wel inkomen dat je over "de kernwaarheid omtrent leukoplast en aanverwante plakartikelen" een boek van 500 pagina's schrijft. Maar deze man is al dood en schreef zijn boek in '66 (revisie in '84)!

Iedereen weet toch dat als iemand met een probleem naar je toekomt, je eerste je best doet om te luisteren. Of dat dan empathisch is of niet, maakt niet zoveel uit. Of je je dan naar de 'counselee' toebuigt en af toe samenvat wat je denkt dat hij/zij zegt, is ook niet zo heel erg interessant.

Oprecht interesse in anderen manifesteert zich op zoveel verschillende manieren. Zelfs dokter Gregory House luistert eigenlijk best wel omdat hij gewoon giga nieuwsgierig is naar de oorzaak; het accent ligt dan wat meer op het ziektebeeld en het komen tot een duidelijke diagnose; het eindresultaat is hetzelfde; een gezonde patient.

Goed, dat heb ik ook weer van me afgeschreven.

Nu ga ik de rest van het boek lezen.

Tweede kerstdag

Wat ik me kan herinneren van eerste Kerstdag is dat ik vrijwel de hele dag op de bank heb gelegen met migraine en 12 uitzendingen van het derde seizoen Dr. House heb gekeken. De helft heb ik gemist omdat ik steeds in slaap viel. Kan ik weer opnieuw beginnen.
Ik denk dat Ruben een blije dag heeft. Eerst op zolder en nu in de huiskamer draait hij keihard een cedee met zogenaamde wereldmuziek. De band heet Beirut en de muziek is niet om aan te horen. Martha is de slaapkamer ingevlucht terwijl Ruben en Moniek in die met wereldmuziek gevulde huiskamer figuren aan het knippen zijn.
Ik ga proberen een paar hoofdstukken te studeren in en samen te vatten van "Basic Types of Pastoral care & Counseling" (Resources for the ministry of healing and growth). De auteur, Howard Clinebell (1922-2005) wordt beschouwd als een pionier en expert op het gebied van Pastorale zorg en counseling.
Een van de zwakkere kanten van de benadering is dat Clinebell vrijwel nooit 'dicrimineert'; hij brengt geen onderscheid aan, of spreekt een waardeoordeel uit over de verschillende benaderingen. Hij probeert het allemaal objectief te presenteren.
Het grappige is dat juist in het objectief willen zijn, iemand veel weggeeft over zichzelf: uiteindelijk zullen alle wegen wel naar Rome leiden.

Op zich is dat wel waar. Het werkt altijd. Alle wegen leiden inderdaad naar Rome, vooral als je niet eerst definieert wat Rome is. Als je dat nalaat leidt mijn weg mij altijd naar mijn Rome.
Als je echter eerst met elkaar afspreekt wat Rome is, of zou moeten zijn kom je al gauw tot de ontdekking dat niet alle wegen naar Rome leiden.

Nog even over de Wijzen* uit het Oosten. Waren het wetenschappers? Astronomen? Astrologen? Het belangrijkste is dat ze de komst van 'de Koning der Joden' hadden ontdekt in de sterren.

(*) Het vervelende van onze Nederlandse vertaling van de Bijbel is dat men zowel magus en sophos beide vertaalt als 'wijze(n)'.

magus (bijvoorbeeld Mat. 2:1)
a) the name given by the Babylonians (Chaldeans), Medes, Persians, and others, to the wise men, teachers, priests, physicians, astrologers, seers, interpreters of dreams, augers, soothsayers, sorcerers etc.
b) the oriental wise men (astrologers) who, having discovered by the rising of a remarkable star that the Messiah had just been born, came to Jerusalem to worship him
c) a false prophet and sorcerer

sophos (zoals in 1 Kor. 1:26 'niet vele wijzen...')
1) wise
a) skilled, expert: of artificers
b) wise, skilled in letters, cultivated, learned
1) of the Greek philosophers and orators
2) of Jewish theologians
3) of Christian teachers
c) forming the best plans and using the best means for their execution

De Wijzen uit het Oosten waren 'magus' wat het eigenlijk alleen maar spannender maakt. God blijft altijd verrassend. Zijn wegen zijn nog steeds niet onze wegen. Wij mogen dan wel denken dat al onze wegen naar ons eigen Rome leiden; Gods weg is een weg; de weg van geloof in Jezus. De Bijbel definieert 'Rome' en laat vervologens de weg zien.

Ik ga gauw aan de slag. Moet minstens 200 blz. doen vandaag.

Bijna kerst

Martha heeft het toch gedaan; een kerstboompje van ongeveer dertig centimeter hoog gekocht. We hadden ook nog ergens kerstverlichting met 100 lampjes. Het boompje zag je niet meer, dat verdween onder een kluwen van draad en lamp. Geen goed plan dus.
Nu hangen de lampjes boven het raam en de boom staat lichtloos, met drie saaie, strategische geplaatste ballen opgetuigd in een bloempot. Misschien dat ik er vanavond wat slagroom in spuit om het boompje wat op te fleuren.

Vanavond de prelude tot het kerstfeest. Dit is de ene avond in het jaar dat de kerken, sporthallen en andere tot (tijdelijke) godshuizen omgetoverde uitspaningen in heel Nederland en daarbuiten volzitten. Ze zitten vol met velen die geloven dat er meer is tussen hemel en aarde. Het is ook zo verdraaid moeilijk vol te houden dat het leven niet meer is dan dat wat we te zien krijgen.
Ik mag ook weer vanavond. Mijn speech gaat over de Wijzen uit het Oosten. Een raar verhaal eigenlijk. Het past niet zo best in de christelijke traditie. Als er nu een groep astrologen met de ontdekking naar buiten kwam dat er een nieuwe ster zou zijn ontdekt en dat die ster ons iets te vertellen zou hebben over God, Jezus of het eind van de tijd, zouden we ze lacherig wegwuiven.

Deze drie mannen die "magie experts" waren (in het Grieks staat er magir) namen de ster superserieus. Ze hadden zelfs ontdekt dat deze ster hen naar de koning der Joden zou leiden.
Bizar.
Maar ook weer niet.
Ook toen speurde men de hemel af in de hoop antwoorden te vinden op de grote vragen van het leven. Deze mannen vonden uiteindelijk de sleutel: Jezus.
Ik hoop oprecht dat vanavond overal helder de boodschap over die ene sleutel klinkt! Als mensen eens wisten hoe dichtbij ze vanavond bij het antwoord zitten.

Ik kon niks grappigs bedenken vandaag. Sorry. Ik ben in een serieuze bui.

Unieke boeken

Een associate OM-er, die ook als bibliothecaresse in New York werkt, had vorige week drie grote dozen vol met boeken meegenomen. Speciaal voor de boek-ofilen. Al deze boeken zijn unieke exemplaren. Uiteraard heb ik een flink stapeltje meegenomen en deze toegevoegd aan de "nog te lezen" stapel in mijn werkkamer. De "nog te lezen" stapel ziet er momenteel als volgt uit:

Goed, een van de boeken die ik heb meegnomen is "A Hundred & One Days" van Asne Seierstad, een Norse oorlogcorrespondent die schrijft over haar tijd in Bagdad, voor en tijdens de oorlog in Irak. Een fascinerend verhaal dat de lezer een goed inzicht verschaft over de angst waaronder de mensen gebukt gingen tijdens het Saddam regime. Ik heb nooit geweten dat het zo erg was. De moeite van het lezen waard. Wat het boek ook uniek maakt is dat het een "Advance Uncorrected Manuscript" is. Dit doet de gemiddelde bloglezer helemaal niets maar de boek-ofilen onder de bloglezers juist weer wel.
Het unieke exemplaar ziet er als volgt uit:

Hoe dan ook, ik denk niet dat ik dit jaar de leesachterstand nog weg werk.
Vandaag moet ik mijn preek voor morgen en maandagnacht afronden. Is moeilijk voor me want er is zoveel te zeggen. Ik heb meer en meer het gevoel dat ik de onderwerpen en thema's waarover ik spreek, geen recht doe. Had ik maar meer zondagen achtereen, dan kon ik in vier zondagen zeggen wat er te zeggen is.
Nu heb ik 30 minuten om te spreken over "de wil van God". Dat kan eigenlijk helemaal niet. Het is veel gemakkelijker om te spreken over "de meest populaire huishoudelijk artikelen die rond de tijd van Abraham werden gebruikt". Het probleem daarmee is dat het wat ingewikkeld wordt om een praktische toepassing voor vandaag te vinden. Dus toch maar "de wil van God" want dat is iets dat iedereen wel bezig houdt.

Lekkere trek

Op een dag willen de discipelen Jezus een bordje eten brengen. Of Jezus wel of niet het bordje leeg eet, lezen we niet (waarschijnlijk wel want hij was 100% mens en zal best wel trek hebben gehad) maar Jezus gebruikt de "eetmetafoor" om de discipelen iets te leren over Zijn motivatie; waarom Hij doet wat Hij doet. "Mijn spijze is om de wil te doen van Hem die Mij gestuurd heeft". Eten is een basisbehoefte van de mens. Zondet voedsel is er geen leven. Als iemand echt honger heeft, houdt alleen dat hem op een gegeven moment bezig. Wij kennen dat niet zo want voordat wij echt honger krijgen zitten we alweer aan de snack of aan ons volgende maal.

Als Jezus zegt dat de wil van de Vader doen zijn basisbehoefte is zegt Hij hiermee dat dit zijn goorste prioriteit is.
Wat is die wil van de Vader dan?
Aanstaande zondag (s)preek ik hierover in de Brandaris. Wat ik ontdek in de Bijbel is dat die wil van God te maken heeft met het redden van mensen.

Wij mensen maken die wil van God veel ingewikkelder en gaan er mee aan de haal. We denken al snel dat het gaat om waar God wil dat ik woon, werk, naar school ga, met wie ik wel of niet trouw. Sommigen gaan zover dat ze van God willen horen welk truitje ze aan moeten trekken want "ik wil alleen uw wil doen". Dat is net zoiets als Adam die aan God vraagt of het okay is dat hij vandaag een paar peren eet. Wie weet is Gods wil vandaag appels en ik wil niet zondigen door peren te gaan eten. God had gezegd dat Adam van alle bomen in de hof mocht eten behalve die felgele in het centrum, dus over dit soort zaken hoefde Adam God niet meer lastig te vallen. En toch doen zijn kinderen het wel. Uitermate vermoeiend en tijdverspillend. Het heeft te maken met het onvoldoende begrijpen tot welke vrijheid we geroepen zijn in Christus, je weet wel, die baby in die kribbe waar we de komende week nog eens extra bij stil staan. Hij heeft echt meer gedaan dan de mens redden. Hij heeft de mens ook verzoend met God. Er is een herstel in de relatie, vertrouwen en verantwoordelijkheid.

Wat wil ik vandaag eten?

Weer thuis

Inmiddels zijn we alweer 24 uur thuis. Een nacht overslaan gaat de een beter af dan de ander.
Het lijkt mij nauwelijks iets te doen terwijl Martha de afgelopen 24 uur vooral slapend heeft doorgebracht. Ook nu (11.30) slaapt ze nog steeds.

Gisteren meteen m'n paspoort bij de visumdienst gebracht voor een visum voor India waar ik op 5 januari naar toe ga. Een visum voor India kun je niet meer zelf regelen, daar moet je een speciaal bedrijf voor inschakelen. Gelukkig zit dat bedrijf in Schiebroek dus dat maakt het allemaal al wat makkelijker.

De vlucht naar huis had een interessante "twist". De KLM vlucht was overboekt en bij het inchecken werd ons gevraagd of we bereid waren om met de Delta vlucht naar Amsterdam te vliegen . Deze zou 15 minuten later dan de KLM vlucht vertrekken. Als compensatie zouden we ieder een tegoedbon van 550 dollar krijgen die we kunnen gebruiken voor een toekomstige vlucht. Daar hadden wij niet echt veel problemen mee en met alle viegbewegingen die we door het jaar heen maken zullen we deze compensatie volgend jaar best wel ergens in kunnen zetten.

Nu als een speer aan de slag met dingen die echt af moeten:

De preek voor aanstaande zondag. Die gaat over "Gods wil". Hoe komt het toch dat God er een sport van lijkt te maken om zich voor ons te verstoppen? De moeite die we ons getroosten, de energie die we investeren, de zorgen die we ons maken over het vinden van Zijn wil; wat is er toch aan de hand? Waarom lijken we het zo slecht te zien? Hoe komt het dat we zo naarstig op zoek zijn naar dat ene volmaakte, perfecte plekje waar God met ons tot Zijn doel zou kunnen komen, alsof er maar een optie is en dat het aan ons is om deze te vinden.

De preek voor de kerstnachtdienst. Je probeert toch altijd weer iets verrassends te vinden waardoor zelfs de "die hards" zeggen, 'dat was aardig'. Ik zal wel zien.

Voorbereidingen studie in India. Van de vijf onderwerpen heb ik er drie af. 'Pastoral Theology' en 'Basic Types of Pastoral Counseling' zijn dikke pillen. Dit is onderdeel van een masters studie die ik ben gaan doen. In India heb ik drie weken lang, zes dagen per week, elke dag negen lesuren. Dat wordt een lange, lange zit. Tot nu toe beleef ik veel plezier en voldoening aan het voorbereidende werk.

Een vriend

Een goede vriend van heeft en zoon en deze zoon had eens een relatie met een jonge vrouw. De relatie liep uit op een scheiding en beide partners vervolgden hun levensweg. Enkele maanden geleden pakten ze echter de draad weer op en besloten om samen door te gaan. Er was echter een complicatie; de vrouw was inmiddels zwanger van een andere man die haar, om voor mij onbekende redenen, heet 'gedumpt'. De zoon van mijn vriend besloot het kind (een jongen) te erkennen en is inmddels vader. Mijn vriend en zijn vrouw hebben ook besloten om schoondochter en kleinzoon onvoorwaardelijk te erkennen.
Waar heb ik een dergelijk verhaal eerder gehoord? Wie was die gozer ook al weer die de opdracht kreeg om het kindje van zijn zwangere vrouw te erkennen terwijl hij niet de natuurlijke vader was?

Mijn vriend vertelde me dat hij op onbegrip stuit als hij dit verhal vertelt aan medechristenen. En dat is verrassend. Blijkbaar vergeten wij, christenen, al heel snel na onze "adoptie" dat we oorspronkelijk bastaards zijn en door God erkend zijn. Ik kan geen sterker getuigenis vinden om Gods liefde voor ons te illustreren dan wat mijn vriend, zijn vrouw en hun zoon hebben gedaan.
Volgens mij heeft dit meer met Kest te maken dan al het andere gedoe.

Vandaag schoonmaken, wassen en pakken. Over een paar uur vertrekken we naar het vliegveld in Atlanta om (23.00 Nederlandse tijd) naar Amsterdam te vliegen waar we dinsdag omstreeks 07.30 hopen aan te komen.

Brrrr en kerst

Vandaag is het koud. Echt koud met een straffe wind. Van 25 graden naar een temperatuur rondom het vriespunt en dat in 24 uur. Nu staat de kachel te branden en krijgen we het huis maar moeilijk warm. Jammer, want we hadden graag nog wat dingen ondernomen. Nu zitten we met truien aan te lezen, wat we ook heerlijk vinden. Lang geleden dat we twee dagen zonder verplichtingen of afspraken hadden. Dat alleen al is genieten!

Wij zijn niet van die kerstboomtypes. Dat bleek wel uit de vorige blog. In ons huis vind je geen indicaties dat we het westerse kerstfeest naderen.
Ik geloof in Kers; Christus. Zijn geboorte, zijn leven, bediening, lijden, sterven en opstanding. Kerst is 24/7.

Het commerciele gedoe rondom kerst roept allergische reacties op. Kerstsfeer; het is toch wat dat we het nodig hebben om elkaar aan kerst te herinneren. Het ergste is wel dat kerst en Chritus meer en meer los zijn komen staan van elkaar. In Amerika is het politiek incorrect om elkaar een "Zalig Kerstfeest" toe te wensen omdat daarmee andere religies worden gediscrimineerd. "Prettige Feestdagen" is de politiek en religieus correcte wens! Zolang Christus er los van staat, mag alles.
Introduceer de reden achter Kerst, en je raakt in problemen.

Amerika, zonder het zelf te weten een van de meest a-christelijke landen ter wereld. Kleur bekennen is fout. Tolerantie is het devies. Er bestaat een haat tegenover alles wat wel kleur bekent; alsof kleur bekennen betekent dat andere kleuren niet meer mogen. Je moet je eigen kleur dus altijd relativeren.

Wat deze wereld nodig heeft is kleur. Als kerst weer kleur brengt, ga ik meedoen.

Stone Mountain

Gisteren zat het werk erop en zijn we in de middag naar Stone mountain gereden, ongeveer een uurtje vanuit Tyrone.
Martha dacht dat, met haar knie, voet, onderbeen en anderssoortige problemen ze niet in staat zou zijn om de rots te "beklimmen". In Amerika is ales groot, dus ook een "wandeling naar de top van de rots" wordt hier een "rotsbeklimming" en de meeste "klimmers" komen uitgerust met schoeisel, waterfles en wat dies meer zij voor de ongelooflijke tocht van wel anderhalve kilometer naar de top.
Pff. Stelt niets voor. Martha liep na afloop wel wat mank maar ze zegt dat het elke meter dubbel en dwars waard was.

Het volgende wil je niet geloven. 's-Avonds waren we door vrienden uitgenodigd voor een kerstgebeuren bij hen thuis. Zo'n twintig andere OM-ers gaven eveneens acte de presence. Dat je in Amerika bent merk je opnieuw wanneer je ontdekt dat jij de enige bent die, in plaats van koekjes en snoep, anderhalve liter wijn meeneemt. En dat is niet veel voor twintig mensen. In de praktijk viel het weer mee omdat veel Amerikaanse christenen het niet over hun hart kunnen verkijgen om een slokje wijn te drinken. Hadden Martha en ik zelf gelukkig ook een glas.
Dat wil je nog wel geloven maar vervolgens werd er gesuggereerd dat we kerliederen zouden gaan zingen rondom de kerstboom. Martha vond het wel een aardige culturele ervaring maar ik kon het niet over m'n hart verkrijgen om over de "little lord Jesus" te zingen. Het is zo surreal...
En daarna een toast. Gelukkig ging de toast over vriendschap. Daar kan ik wel wat mee.

Hieronder een impressie van Stone Montain:

Skyline Atlanta vanaf Stone Mountain