Weer thuis

Inmiddels zijn we alweer 24 uur thuis. Een nacht overslaan gaat de een beter af dan de ander.
Het lijkt mij nauwelijks iets te doen terwijl Martha de afgelopen 24 uur vooral slapend heeft doorgebracht. Ook nu (11.30) slaapt ze nog steeds.

Gisteren meteen m'n paspoort bij de visumdienst gebracht voor een visum voor India waar ik op 5 januari naar toe ga. Een visum voor India kun je niet meer zelf regelen, daar moet je een speciaal bedrijf voor inschakelen. Gelukkig zit dat bedrijf in Schiebroek dus dat maakt het allemaal al wat makkelijker.

De vlucht naar huis had een interessante "twist". De KLM vlucht was overboekt en bij het inchecken werd ons gevraagd of we bereid waren om met de Delta vlucht naar Amsterdam te vliegen . Deze zou 15 minuten later dan de KLM vlucht vertrekken. Als compensatie zouden we ieder een tegoedbon van 550 dollar krijgen die we kunnen gebruiken voor een toekomstige vlucht. Daar hadden wij niet echt veel problemen mee en met alle viegbewegingen die we door het jaar heen maken zullen we deze compensatie volgend jaar best wel ergens in kunnen zetten.

Nu als een speer aan de slag met dingen die echt af moeten:

De preek voor aanstaande zondag. Die gaat over "Gods wil". Hoe komt het toch dat God er een sport van lijkt te maken om zich voor ons te verstoppen? De moeite die we ons getroosten, de energie die we investeren, de zorgen die we ons maken over het vinden van Zijn wil; wat is er toch aan de hand? Waarom lijken we het zo slecht te zien? Hoe komt het dat we zo naarstig op zoek zijn naar dat ene volmaakte, perfecte plekje waar God met ons tot Zijn doel zou kunnen komen, alsof er maar een optie is en dat het aan ons is om deze te vinden.

De preek voor de kerstnachtdienst. Je probeert toch altijd weer iets verrassends te vinden waardoor zelfs de "die hards" zeggen, 'dat was aardig'. Ik zal wel zien.

Voorbereidingen studie in India. Van de vijf onderwerpen heb ik er drie af. 'Pastoral Theology' en 'Basic Types of Pastoral Counseling' zijn dikke pillen. Dit is onderdeel van een masters studie die ik ben gaan doen. In India heb ik drie weken lang, zes dagen per week, elke dag negen lesuren. Dat wordt een lange, lange zit. Tot nu toe beleef ik veel plezier en voldoening aan het voorbereidende werk.

Een vriend

Een goede vriend van heeft en zoon en deze zoon had eens een relatie met een jonge vrouw. De relatie liep uit op een scheiding en beide partners vervolgden hun levensweg. Enkele maanden geleden pakten ze echter de draad weer op en besloten om samen door te gaan. Er was echter een complicatie; de vrouw was inmiddels zwanger van een andere man die haar, om voor mij onbekende redenen, heet 'gedumpt'. De zoon van mijn vriend besloot het kind (een jongen) te erkennen en is inmddels vader. Mijn vriend en zijn vrouw hebben ook besloten om schoondochter en kleinzoon onvoorwaardelijk te erkennen.
Waar heb ik een dergelijk verhaal eerder gehoord? Wie was die gozer ook al weer die de opdracht kreeg om het kindje van zijn zwangere vrouw te erkennen terwijl hij niet de natuurlijke vader was?

Mijn vriend vertelde me dat hij op onbegrip stuit als hij dit verhal vertelt aan medechristenen. En dat is verrassend. Blijkbaar vergeten wij, christenen, al heel snel na onze "adoptie" dat we oorspronkelijk bastaards zijn en door God erkend zijn. Ik kan geen sterker getuigenis vinden om Gods liefde voor ons te illustreren dan wat mijn vriend, zijn vrouw en hun zoon hebben gedaan.
Volgens mij heeft dit meer met Kest te maken dan al het andere gedoe.

Vandaag schoonmaken, wassen en pakken. Over een paar uur vertrekken we naar het vliegveld in Atlanta om (23.00 Nederlandse tijd) naar Amsterdam te vliegen waar we dinsdag omstreeks 07.30 hopen aan te komen.

Brrrr en kerst

Vandaag is het koud. Echt koud met een straffe wind. Van 25 graden naar een temperatuur rondom het vriespunt en dat in 24 uur. Nu staat de kachel te branden en krijgen we het huis maar moeilijk warm. Jammer, want we hadden graag nog wat dingen ondernomen. Nu zitten we met truien aan te lezen, wat we ook heerlijk vinden. Lang geleden dat we twee dagen zonder verplichtingen of afspraken hadden. Dat alleen al is genieten!

Wij zijn niet van die kerstboomtypes. Dat bleek wel uit de vorige blog. In ons huis vind je geen indicaties dat we het westerse kerstfeest naderen.
Ik geloof in Kers; Christus. Zijn geboorte, zijn leven, bediening, lijden, sterven en opstanding. Kerst is 24/7.

Het commerciele gedoe rondom kerst roept allergische reacties op. Kerstsfeer; het is toch wat dat we het nodig hebben om elkaar aan kerst te herinneren. Het ergste is wel dat kerst en Chritus meer en meer los zijn komen staan van elkaar. In Amerika is het politiek incorrect om elkaar een "Zalig Kerstfeest" toe te wensen omdat daarmee andere religies worden gediscrimineerd. "Prettige Feestdagen" is de politiek en religieus correcte wens! Zolang Christus er los van staat, mag alles.
Introduceer de reden achter Kerst, en je raakt in problemen.

Amerika, zonder het zelf te weten een van de meest a-christelijke landen ter wereld. Kleur bekennen is fout. Tolerantie is het devies. Er bestaat een haat tegenover alles wat wel kleur bekent; alsof kleur bekennen betekent dat andere kleuren niet meer mogen. Je moet je eigen kleur dus altijd relativeren.

Wat deze wereld nodig heeft is kleur. Als kerst weer kleur brengt, ga ik meedoen.

Stone Mountain

Gisteren zat het werk erop en zijn we in de middag naar Stone mountain gereden, ongeveer een uurtje vanuit Tyrone.
Martha dacht dat, met haar knie, voet, onderbeen en anderssoortige problemen ze niet in staat zou zijn om de rots te "beklimmen". In Amerika is ales groot, dus ook een "wandeling naar de top van de rots" wordt hier een "rotsbeklimming" en de meeste "klimmers" komen uitgerust met schoeisel, waterfles en wat dies meer zij voor de ongelooflijke tocht van wel anderhalve kilometer naar de top.
Pff. Stelt niets voor. Martha liep na afloop wel wat mank maar ze zegt dat het elke meter dubbel en dwars waard was.

Het volgende wil je niet geloven. 's-Avonds waren we door vrienden uitgenodigd voor een kerstgebeuren bij hen thuis. Zo'n twintig andere OM-ers gaven eveneens acte de presence. Dat je in Amerika bent merk je opnieuw wanneer je ontdekt dat jij de enige bent die, in plaats van koekjes en snoep, anderhalve liter wijn meeneemt. En dat is niet veel voor twintig mensen. In de praktijk viel het weer mee omdat veel Amerikaanse christenen het niet over hun hart kunnen verkijgen om een slokje wijn te drinken. Hadden Martha en ik zelf gelukkig ook een glas.
Dat wil je nog wel geloven maar vervolgens werd er gesuggereerd dat we kerliederen zouden gaan zingen rondom de kerstboom. Martha vond het wel een aardige culturele ervaring maar ik kon het niet over m'n hart verkrijgen om over de "little lord Jesus" te zingen. Het is zo surreal...
En daarna een toast. Gelukkig ging de toast over vriendschap. Daar kan ik wel wat mee.

Hieronder een impressie van Stone Montain:

Skyline Atlanta vanaf Stone Mountain

Back in business

Wow, na een dag migraine kun je de hele wereld weer aan. Gisteren was echt erg. Zo'n zware migraine heb ik in jaren niet gehad. Geprobeerd om zovel mogelijk mee te maken maar om 12.00 uur trok ik het niet meer. In de loop van de dag zakte de pijn gelukkig. Gisteren was ook de laatste dag van onze vergaderingen en al met al zijn het zeer productieve dagen geweest met de juiste mensen en de juiste voorzitter. Een goede voorzitter is in staat om iedereen bij de les te houden en mijn goede vriend Peter is een kunstenaar waar het om voorzitterschap gaat.
Ik vind het helemaal geweldig om met deze groep mensen op te trekken. Een groep mensen die dezelfde passie en missie deelt. De maaltijden zijn een belangrijk onderdeel van de drie dagen vergaderen. Het gaat namelijk niet alleen om "zaken doen"; het gaat om "levens delen" waarbij we ons hart kunnen laten spreken. met sommigen uit de groep heb ik in de loop der jaren diepe vriendschappen ontwikkelt. Vriendschappen zijn Gods grootste zegeningen!

Martha heeft zich vier dagen lang helemaal gegegeven om het de groep van 12 naar de zin te maken en wat mij betreft heeft ze zich overtroffen. Niemand heeft honger geleden. Integendeel.

De komende dagen hebben we helemaal niets en gaan we heerlijk onderuitgezakt boeken lezen, wandelen, thee drinken, eten en niets doen.

Balen

Vandaag geen nieuws. Migraine. Balen. Wil niet nadenken. Alleen maar liggen.

Dag 6 in Atlanta

Woensdag is net begonnen en ik wil jullie nog even bijpraten over dinsdag. Martha vertrok al vroeg richting keuken en heeft echt alle registers opengetrokken om ons een eenvoudig doch voedzaam ontbijt voor te schotelen. Alle intenties om wat gewicht kwijt te raken verschoven naar de achtergrond. We hebben zowaar brood gevonden dat zelfs goed te pruimen is. Dat hadden onze tafelgenoten ook meteen door dus bleven we an het eind van de wedstrijd zitten met de typische Amerikaanse verstopping veroorzakende, naar niets smakende, teveel suiker bevattende, in een soort van kauwgom veranderende witte broodjes die zoveel smaak-, kleur-, geur- en bewaarstoffen bevatten dat ze over anderhalve week nog vers zijn.
En dat is nog goedgekeurd ook door de Amerikaanse keuringsdienst van waren.

Met de Amerikaanse collega's, onder begeleiding van een bluegrassband, kerstliederen gezongen (ik heb alleen meegekeken en geluisterd; heb steeds meer moeite om liedjes over "the little boy Jesus" te zingen).

Daarna is de Task Force van start gegaan. Ik zal jullie niet vermoeien met de inhoud van de discussies maar kan wel melden dat na 50 jaar geschiedenis het hoog tijd is om en aantal dingen anders te gaan doen willen we daadwerkelijk doen wat we geloven dat God ons te doen heeft gegeven.
Ik had gedacht mensen te hebben uitgezocht die redelijk in staat zijn om verder te kijken dan hun eigen kleine wereldje en afdelingkje maar er zit er toch een bij die telkens in het defensief schiet en zijn aanpak als model voor goede praktijk verdedigd en blijkbaar maar moeilijk in staat is tot een kritische zelfanalyse.
Ik kan heel veel hebben maar het feit dat deze broeder aan het eind van de dag mij publiekelijk om vergeving vroeg zegt iets over de temepratur van de discussies die bij tijd en wijle wat hoog opliep.
Het is belangrijk dat dat kan, dat het veilig genoeg is om de zaken bij naam en toenaam te noemen. Anders komen we geen streep verder en het is van groot belang dat we de zaken die er werkelijk toe doen helder krijgen zodat we een plan van aanpak kunnen maken.

OM heeft vele honderden vakatures en ons verlangen is om hiervoor mensen te vinden. Waarom? Omdat we graag een grote organisatie willen zijn? Daar heeft het niets mee te maken. Groot (momenteel 4.500) is betrekkelijk en nog groter is ook weer lastig.
Nee, het gaat om de oogst waar Jezus het 2000 jaar geleden over had. De oogst was, is en zal altjd groot zijn en het is aan Gods kinderen om deze oogst binnen te halen. Daar gaat het om.
Een rijpe appel die niet geplukt wordt valt op de grond en rot weg. Miljoenen mensen rotten weg omdat er niemand is om ze de weg naar Jezus te wijzen!

Bruegel, de Korenoogst, 1565, Olieverf op hout, 118.1 x 160.7 cm,
Metropolitan Museum of Art, New York

Record

Vandaag meet men in Atlanta temperaturen die niet eerder zo hoog waren op 10 december. Ook hier is het winter moeten maar met bijna dertig graden in het zonnetje lijkt de winter erg ver weg.

Martha heb ik vandaag nauwelijks gezien. Die is hard aan het werk in de keuken en is waarschijnlijk en hopelijk een feestmaal voor vanavond aan het bereiden.

De deelnemers aan de TaskForce druppelen vandaag allemaal binnen en omdat we morgen pas beginnen an de agenda is er vandaag volop tijd om bij te praten.

Hier op het OM kantoor werken 150 mensen. Een mega-operatie. Mijn clubje van 12 valt dus niet echt op. Gastvrijheid staat bij de OM-staf hoog in het vaandel en we voelen ons dan ook zeer welkom!

Morgen meer!

Martha in de keuken

Dag 2 in Atlanta

Man, wat was ik gisteren gaar; "alsof er een donkere wolk om je heen hangt", zei Martha. Nou, zo voelde het ook.
Martha besloot dat de entree voor het Coca Cola museum een daadwerkelijk bezoek niet rechtvaardigde en derhalve beperkten we ons tot het bezoeken van de Coca Cola shop, die bij het museum hoort.
In het koffierestaurantje tegenover het museum vroeg Martha zich af of je de stoom die van thee afkwam ook op een foto zou zien. Hieronder het bewijs op een filmpje.

In het het centrum van Atlanta kom je heel wat markante figuren tegen. Zo ook een die-hard evangelist die een timmermansgordel vol met 'gereedschap' omstanders vertelt over de liefde van God. Ik heb daar veel bewondering voor.

Om 20.00 konden we onze ogen met geen mogelijkheid meer openhouden en zijn we maar naar bed gegaan.

Vanmorgen zijn we niet naar de kerk geweest (voor mij de eerste keer dit jaar, ik moet wel erg heilig zijn....). Martha heeft boodschappen gedaan terwijl ik zappend een menu van religiositeit afstruinde. Alleen in Amerika is het mogelijk om een half uur naar beelden van puppies te kijken terwijl waarschuwende en bemoedigende bijbelverzen over het beeld rollen.
Ook alleen in Amerika worden Vitamine B-12 tableten verkocht tijdens een preek!

Martha zit nu in de zon buiten te lezen. Temperaturen zijn buitengewoon mild voor de tijd van het jaar. Over een half uur vertekken we naar Noord Atlanta om vrienden van ons te bezoeken.

Reizende bebies

Dat zou moeten worden verboden. Dat de mens wat mobieler is geworden dat is nog tot daar aan toe maar de gedwongen mobiliteit van zuigelingen, dreumesen, peuters, kleuters en kinderen is volgens mij een vorm van mishandeling.
Allereerst voor de kinderen die helemaal door het lint gaan door oververmoeidheid en ten tweede voor de medemens die het gedrein, gegil en gekrijs moeten doorstaan van de jongelieden die niet hebben geleerd hoe ze hun oren moeten "poppen", rekening moeten houden met de wens van zijn/haar medemens om met rust gelaten te worden en die veelal misbruik van de situatie maken om te krijgen wat ze willen. Omdat Pa en Ma geen scene willen kopen ze uiteindelijk een meter M en M's voor het jonge grut dat een uur later misselijk geworden klaagt dat het naar huis wil.

Naast dit soort dieptepunten kende de reis naar Atlanta ook hoogtepunten. Met een koptelefoon op het onuitputtelijke aanbod van het Personal Entertainment System verkennnen bijvoorbeeld, resulterend in drie bekeken films en een documentaire. Als je even slaperig wordt, druk je gewoon op pauze zodat je niets hoeft te missen. Bijkomend voordeel is dat de krijsende bebie, een rij rechts voor ons iets minder harder lijkt te krijsen. Arme bebie, domme moeder en oma.
Martha's koptelefoon zat bij aankomst nog in het plastic maar ze was wel een heel boek verder gekomen in haar leven, eentje van Alexander McCall Smith. Nog twee te gaan.

Na een korte stopover in Memphis door naar Atlanta. Omstreeks 23.00 uur konden we ons ter bedde begeven. Eindelijk

Op dit moment maakt iemand Martha bekend met de in's en out's van de keuken en vanmiddag hopen we naar het Coca Cola museum te gaan.
Temperaturen voor volgende week zijn veelbelovend; tussen de 21 en 23 graden. Jammer dat we de hele week binnen zitten.

Martha slaapt wel. Ik had het om 04.30 wel gezien en ben wat gaan lezen en wachten tot het licht genoeg is om te kunnnen gaan hardlopen. Lekker op mijn nieuwe schoenen, gekocht op Ebay en afgeleverd op ons verblijfadres.
Martha slaapt door tot 07.30. Hoe doet ze dat toch?
Het is 10.45 en ik wil naar bed.