Koe en Pakken

Vandaag thuisgekomen met 20 kilo koe. Niet alles pastte in de koelbox dus heb ik de verwarming in de auto uitgelaten. Toch best wel frisjes.
Eerder op de dag, om precies te zijn om 05.30, richting Emmeloord gereden voor de maandelijkse gebedsochtend. Om 07.00 met twee collega's ontbijten doene daan en bijgepraat. Daarna dus bidden en wachten op de koe die om 12.00 afgeleverd werd. Een OM-fan had ons een stuk koe aangeboden tegen een zeer concurrerende kiloprijs. Ik heb dus voor twintig kilo getekend.

De gebedsochtend verloopt zoals verwacht nogal traditioneel, hetgeen niet zo'n groot probleem is want het is best wel ingewikkeld om het anders dan traditioneel te doen tenzij je je praktijk betreffende de wijze waarop we geacht worden te bidden bijsteld.
Voorbede doen betekent in ons geval dat je eerst naar een kort dan wel lang verhaal luistert en dat verhaal vervolgens in eigen woorden naverteld aan God. Als je dat dan met je ogen dicht doen en met het hoofd enigzins gebogen komt het deze tweede keer waarschijnlijk beter aan.
Is herhaling ook hier de kracht van de reclame.

Als je denkt in mijn woorden een licht cynicisme te bespeuren dan is dat juist. Ik ben het fenomeen gebed aan het overdenken. Wat is het? Hoe doe je het? Wat is een goede vorm?

Eigenlijk zouden Martha en ik nu onze koffers aan het pakken moeten zijn voor ons vertrek morgen naar de VS maar Martha is nog aan het strijken en ik ben eigenlijk onderweg naar bed. Ik probeer het naar bed gaan wat te rekken zodat ik morgen niet zo achterlijk vroeg wakker ben en een onmogelijk lange dag moet maken, die zes uur langer duurt.

Hoe de ticketing precies werkt weet ik niet maar het is een niet zo'n erg helder gebeuren. Door eerst naar Memphis te vliegen en vervolgens door naar Atlanta besparen we 100 euro per ticket. Meer kilometers, meer brandstof, meer cola, koffie, broodjes en wijn maar toch goedkoper. Wie het uit kan leggen mag een keer bloemkool komen eten.
Met een stukje koe.

Vanavond hadden we Debbie en Samantha over de vloer die, als twee van de zeer weinigen, van de open uitnodiging om bij ons aan tafel aan te schuiven gebruik hebben gemaakt. Martha had overheerlijke Roti gemaakt waar de buurman ook lucht van had gekregen en dus ook maar aanschoof. Zelfs nu is er nog over.

Nu snel naar bed. De dag is lang genoeg geweest.

Decemberdieet: letters, staven en oliebollen

M'n schoonvader kwam vanmorgen met een boterletter met zuivere amnadelspijs van bakker Ammerlaan aanzetten. Dat is lekker, edoch gevaarlijk. Tel bij zo'n letter de gevulde speculaas (liefst met zuivere amandelspijs) en de oliebollen (11 voor zeven euri) op en je kunt je voorstellen dat, toen ik vanmorgen in alle vroegte eenzaam tussen alle fitnessapparati m'n 30 minuten wegcrosstrainde, me afvroeg of ik er niet beter nog eens 30 minuten aan kon plakken.
Niet gedaan.
Thuis een oliebol genomen.
En toen kwam de boterletter.
Ik sla de lunch over of neem, in plaats daarvan, een of twee oliebollen.

Verder gebeurt er weinig spannends vandaag. Verslagje schrijven (2000 woorden) over boek wat ik he bestudeerd. 2000 woorden is niet veel. Twee en een half A-viertje. Uurtje werk.
Dan moet ik het e.e.a. kortsluiten en nog wat last minute zaken regelen m.b.t. de Task Force Recruiting die volgende week maandag tot vrijdag bijeenkomt in Atlanta. Best wel spannend, zo'n Task Force. Omdat ik mezelf niet zo'n briljante voorzitter vind (en anderen bevestigen dat) heb ik een collega, die wel een briljante voorzitter is, gevraagd om de discussierondes, brainstorm- en planningssessies te leiden. Dat haalt een hoop spanning en potentiele stress bij me weg.

Martha en ik zullen jullie op de hoogte houden. Martha gaat mee om te koken.

Waarom kont die Task Force eigenlijk bij elkaar? Wat is onze missie?
Morgen.

Gerrit of Jezus

Ik heb een crucifix aan de muur hangen. Lucas, mijn buurjongen van bijna vier, antwoordde op mijn vraag wie hij dacht dat er aan het kruis hing, zonder ook maar een tel nodig te hebben om een antwoord te bedenken: "O, dat is Gerrit".
Hij was enigzins beledigd dat ik door de kamer rolde van het lachen. Zo van "je stelt een serieuze vraag en ik geef een serieus antwoord en nu doe je net alsof het de bak van de eeuw is". Enkele weken daarvoor had z'n moeder, toe ik bij de buren op de koffie was, aan hem gevraagd om mij te laten zien waar "God" woonde, waarop Lucas meteen naar de keuken rende, zich op z'n buik liet vallen en op een ruimte achter de plint wees: "daar woont God".
God is duidelijk een thema in zijn leven.

Terug naar de crucifix.
Ik besloot dat tijd was om Lucas aan het juiste antwoord te helpen en zei: "Nee, het is niet Gerrit, het is Jezus".
Ook nu had Lucas minder dan een fractie van een tel nodig om meteen te pareren met: "Niet, Jezus is een baby".

Tja, dat heb je zo tegen kerst.

"Wie zeggen de mensen dat ik ben" vroeg Jezus eens aan Zijn volgelingen, waarop een reeks antwoorden volgde, in onze tijd varierend van "Gerrit" tot "Lou de Palingboer".
Blijft redelijk veilig om te praten over wat anderen vinden en wat wij vinden van wat anderen vinden.
Dan komt het opeens dichterbij als Jezus rechtstreeks vraagt: "Maar jij, wie zeg jij dat Ik ben".
Oeps.

Gisteren in de dienst besloot een jonge vrouw dat Jezus vanaf nu haar Heer is.
Gaaf. Ze was met een collega meegekomen, samen met nog drie andere collega's.
Ze besloten zich alle vijf op te geven voor de Alphacursus.
Gaaf.

Op de een of anderen manier gaat God gewoon door. Zet mensen stil. Raakt mensen aan. Jezus.
Hij wordt levend als wij Zijn leven aannemen.
Gaaf.

Zou hij Gerrit geheten kunnen hebben?
Gerrit = sterk of dapper met de speer
Jezus = God Redt

De naam Jezus is een vernederlandsing van het Latijnse Iesus dat weer een verlatinisering is van het Griekse Ιησους (spreek uit: Jèsoes). Dit is op zijn beurt weer een vergrieksing van het Hebreeuwse Jesjoea, een latere vorm van Jehosjoea, waarvan de directe vernederlandsing Jozua is. Dit is tevens de naam van een oudtestamentisch Bijbelboek, dat in de Griekse vertaling Septuagint inderdaad Ιησους heet.

De naam "Jezus" betekent "God redt". Dit was voor en rond het begin van de jaartelling een Joodse naam.

In Latijns-Amerika en in Spanje komt de Spaanse variant van Jezus (Jesús, spreek uit: Gesoes) veelvuldig voor als voornaam.

Ik denk dat ik voor Jezus ga

Je doet toch je best

Zaterdag is voor de meeste mensen een vrije dag. Voor mij ook.
Soms.
Ik doe echt m'n best maar het gaat gewoon niet altijd.
Gisteren naar een syposium geweest op de VU. Het thema was: "Hoe word ik een christen". Was een leerzame dag aleen erg jammer dat de inleiders niet op de vraag ingingen. Het was meer een verslag van een al tien jaar bestaande dialoog tussen Rome en Azusa (de straat waar 100 jaar geleden de pinksterleer doorbrak). De verschillende opperhoofden (PKN, Pinsteren en Rome) maakten hun opwachting en hielden hun inleidingen terwijl het 47 koppige publiek verwachtend uitzag naar het antwoord op de vraag van de dag.
Dat antwoord kwam dus niet. Het ging meer over de verschillen en overeenkomsten in de leer over doop en Heilige Geest (die door de Belgische priester "de lieve Geest" werd genoemd).
Semantiek.
Begint iemand bij "0" als hij tot bekering komt (De reformatoren) of komt God langszij en bouwt voort op daar waar die ander op dat moment in zijn levensreis is (Rome)?
Dat was een vraag. Er waren er nog 17. Hier komen ze:
Toch maar niet.

Vanavond spreken in Oud Beijerland.

Zweetpreek

Vandaag zitten zweten op mijn preek voor aanstaande zondag. Ik ben bijna uitgezweet. Nu hoop ik dat de preek landt anders heb ik voor niks zitten zweten.
Af en toe kan ik geen wijs uit de vertaling. Waarom heeft men ervoor gekozen om "met heel je ziel" te vertalen als "van harte". Volgens mij zit er best wel verschil in het hart en de ziel. Waar het hart vaak gekoppeld is aan onze ervaringen (ik voel; ik ervaar in mijn hart) is de ziel vaker de innerlijke kracht. Beide zijn abstracte begrippen en je raakt niet uitgedacht en uitgepraat over de precieze betekenis ervan.
De Grieken zagen de ziel als je ware ik die in het omhulsel van een lichaam zit. De Hebreeers en de christenen, die putten uit het Oude Testament als bron voor hun interpretatie, zien de ziel meer als een levendgemaakt lichaam; de totale persoon zoals deze door de adem Gods tot leven is gewekt. Daarnaast kom je in de bijbel zaken tegen zoals ziel, geest, lichaam, vlees, oude mens, nieuwe mens... Het maakt het er allemaal niet eenvoudiger op.

Vanmiddag gaf mijn lichaam een signaal af: "ik heb slaap nodig". Ik voelde me helemaal verrot en kon m'n ogen niet open houden. Om 15.30 ben ik gaan liggen en sliep binnen 30 seconden. Een uur later werd ik volkomen van de wereld wakker van de bel.
Welke onderdelen sliepen er nu. Volgens mij m'n lichaam. Of mijn ziel? En m'n geest dan?
Hoe dan ook. Ik ben er weer helemaal bij.

Wat voor intelligentie?

Weet je dat we pas dertig jaar bezig zijn met emotionele intelligentie; het vermogen van de mens om zich op zo'n manier tot een andere mens te verhouden dat die andere mens zich als gevolg van het contact of de relatie beter voelt. "Een prettig persoon" is iemand met een hoog EI. Een "eikel" scoort wat lager.
EI kan worden ontwikkelt. Als karaktereigenschap maar ook als professionele techniek.

Een autoverkoper, een medewerker van een callcenter, een hypotheekverkoper, Leen; allemaal gladde glippers die vaak alleen tussen 9 en 17 uur hun EI uit de kast halen.
Prive kunnen het totaal andere personen zijn.

En daar baal ik van.

EI is als techniek ontdekt. Het wordt een kunstje.
Als je baas vraagt hoe het met je vrouw, kinderen, hond en/of tante met die ingegroeide teennagel is, en je voelt daarbij dat je nekharen zich verdedigend opstellen, vraagt hij dit waarschijnlijk alleen maar omdat de rol (je baas zijn) dat van hem verlangt.
Als jij het ook vraagt als hij de rol van baas verruilt voor die van vakkenvuller, kun je ervan uitgaan dat de interesse oprecht is.

Publiek en Prive; vaak twee totaal verschillende en soms zelfs tegengestelde werelden.

Zo kan (s)preken ook een kunstje worden. Zeker als je het vaak doet. Je kunt op de automatische piloot functioneren. Ik hoop een ding en dat is als dat mij ooit overkomt, mijn publiek dat meteen door zal hebben en me aan mijn T-shirt trekt (jasje draag ik niet).

Kortademig

Dat ben ik, Ja.
Vanmorgen heb ik tot 7.17 geslapen. Ik had het gevoel dat ik de helft van deze belangrijke dag had verslapen. De hoeveelheid werk die verzet moet worden is even overweldigend. Zal ik gewoon overal mee stoppen?
Het is nu 16.25 en ik ben nog niet echt opgeschoten. Ik houd mezelf voor dat gemeentewerk ook betekent dat je kontakt hebt met echte, levende mensen. Vandaag heb ik er al heel wat gezien en gesproken.

Voor mijn studie moet ik voor 5 januari nog zeven boeken bestuderen. Is heel goed te doen. Dat weet ik met mijn verstand. Mijn gevoel en emoties zeggen me dat het een soort van kunstmatige dam is die het water tegenhoudt totdat de dam overstroomt.
Vandaag heb ik zo'n bijna overstroomgevoel. Er moet dus wat water weg kunnen lekken. Ik moet even uizoeken waar er een kraantje openkan.
Teveel "ja" gezegd. Nu spreek ik drie keer dit weekend. Had ik niet moeten doen. Ik kan moelijk bellen en zeggen dat het kraantje openmoest en dat ze maar een andere sprekert moeten zoeken.
"Kraantje? Wat bedoel je"?
Laat maar.

Nu heb ik een heel domme neiging; als dingen teveel worden ben ik geneigd om weg te vluchten in passiviteit.
Dus; ik ga nu meteen aan de slag. Een potje solitaire. Actie!

Warm zeg

Met een collega reed ik mee terug uit Carlisle. Hij zou me afzetten in Manchester. Het was warm in de auto. Heel erg warm. Ik had mijn jas aan en dacht dat het misschien goed zou zijn om hem uit te doen. Maar dat is zo lastig in de auto. Dus hield ik hem aan. Om de zoveel minuten dacht ik: "nu doe ik hem uit". Twee uur lang. Nooit uitgedaan natuurlijk. Stom. Het is hetzelfde als uit je bed gaan om een deken te pakken die practisch binnen handbereik ligt en dat dan toch niet doen omdat je dan moet bewegen en er nog meer kou om je heen wappert. Of om vier uur 's-morgens wakker worden met een overvolle blaas en denken, "ach die twee uur red ik nog wel".

De vergaderingen van ons IPS team verliepen prima. Omdat we een groep doeners zijn zit idereeen daar met de gedachte "kunnen we niet beter wat gaan doen", maar omdat dit ons team is en we elkaar slechts enkele malen per jaar zien is het belangrijk dat we naar elkaar luisteren, zaken op elkaar afstemmen en concrete plannen maken.

Een van de taken die ik op me heb genomen is de coordinatie en verder ontwikkelingen van onze mentoring-clinics. Er staan er drie gepland voor 2008, Duitsland, Zuid-Afrika en Thailand of Dubai. Ook wil ik me in gaan zetten voor de ontwikkeling van onze OM staf tijdens conferenties. Dat betekent wat minder zelf spreken en wat meer faciliteren.

Vliegen met VLM is altijd leuk. Het is de enige luchtvaarmaatschappij die nog koffie in kopjes schenkt op korte vluchten en maaltijden en kranten uitdeelt. De kopjes zijn altijd erg koud en de koffie lauw zodat het netto resultaat koffie is die tegen de vorsttemperatuur aanzit.

De Fokker 50 turboprops maken nogal wat kabaal maar daar staat tegenover dat ik vanaf Rotterdam kan vliegen. Schiphol wordt steeds drukker en bewerkelijker. Geef mij de kleine luchthavens maar.

Een hele dag vergaderen

Met acht man vergaderen over zaken die het brede terrein van recruteren tot aan alumni bestrijken. Ofwel: hoe zorgen we voor onze werkers, hoe zorgen we ervoor dat ze zich blijven ontwikklen, blijven leren, gemotiveerd blijven en noem maar op.
Gewoon een kustje doen is niet waar het om gaat. Het gaat erom dat mensen groeien; geestelijk, intellectueel en emotioneel.
Nu is het 18.00 uur en we zijn alleem behoorlijk gaar. Maar, er wacht een Thay-Curry op ons. Vanavond loungen!

IPS

Ik stond nog bij de beveiliging te wachten totdat mijn rugzakje van de band kwam rollen toen mijn naam al werd omgeroepen. Of ik me z.s.m. wilde melden bij de gate want ik zou de vlucht tegenhouden. En ik was toch echt teinitig minten van tevoren ingechekt. Pffff. Uiteindelijk vertrokken we zelfs vijf minuten te vroeg en landden tien minuten te vroeg in Manchester!

Nu zit ik in onze International Personnel Services vergaderingen in Carlisle(twee, drie keer per jaar) waar Internationaal personeel, recruiting, leadership development, member care en training staf hun activiteiten op elkaar afstemmen, rapporteren, we plannen maken en agenda's maken en afstemmen.

We gaan door tot 21.00 uur en dan lekker naar bed.