Warm zeg

Met een collega reed ik mee terug uit Carlisle. Hij zou me afzetten in Manchester. Het was warm in de auto. Heel erg warm. Ik had mijn jas aan en dacht dat het misschien goed zou zijn om hem uit te doen. Maar dat is zo lastig in de auto. Dus hield ik hem aan. Om de zoveel minuten dacht ik: "nu doe ik hem uit". Twee uur lang. Nooit uitgedaan natuurlijk. Stom. Het is hetzelfde als uit je bed gaan om een deken te pakken die practisch binnen handbereik ligt en dat dan toch niet doen omdat je dan moet bewegen en er nog meer kou om je heen wappert. Of om vier uur 's-morgens wakker worden met een overvolle blaas en denken, "ach die twee uur red ik nog wel".

De vergaderingen van ons IPS team verliepen prima. Omdat we een groep doeners zijn zit idereeen daar met de gedachte "kunnen we niet beter wat gaan doen", maar omdat dit ons team is en we elkaar slechts enkele malen per jaar zien is het belangrijk dat we naar elkaar luisteren, zaken op elkaar afstemmen en concrete plannen maken.

Een van de taken die ik op me heb genomen is de coordinatie en verder ontwikkelingen van onze mentoring-clinics. Er staan er drie gepland voor 2008, Duitsland, Zuid-Afrika en Thailand of Dubai. Ook wil ik me in gaan zetten voor de ontwikkeling van onze OM staf tijdens conferenties. Dat betekent wat minder zelf spreken en wat meer faciliteren.

Vliegen met VLM is altijd leuk. Het is de enige luchtvaarmaatschappij die nog koffie in kopjes schenkt op korte vluchten en maaltijden en kranten uitdeelt. De kopjes zijn altijd erg koud en de koffie lauw zodat het netto resultaat koffie is die tegen de vorsttemperatuur aanzit.

De Fokker 50 turboprops maken nogal wat kabaal maar daar staat tegenover dat ik vanaf Rotterdam kan vliegen. Schiphol wordt steeds drukker en bewerkelijker. Geef mij de kleine luchthavens maar.

Een hele dag vergaderen

Met acht man vergaderen over zaken die het brede terrein van recruteren tot aan alumni bestrijken. Ofwel: hoe zorgen we voor onze werkers, hoe zorgen we ervoor dat ze zich blijven ontwikklen, blijven leren, gemotiveerd blijven en noem maar op.
Gewoon een kustje doen is niet waar het om gaat. Het gaat erom dat mensen groeien; geestelijk, intellectueel en emotioneel.
Nu is het 18.00 uur en we zijn alleem behoorlijk gaar. Maar, er wacht een Thay-Curry op ons. Vanavond loungen!

IPS

Ik stond nog bij de beveiliging te wachten totdat mijn rugzakje van de band kwam rollen toen mijn naam al werd omgeroepen. Of ik me z.s.m. wilde melden bij de gate want ik zou de vlucht tegenhouden. En ik was toch echt teinitig minten van tevoren ingechekt. Pffff. Uiteindelijk vertrokken we zelfs vijf minuten te vroeg en landden tien minuten te vroeg in Manchester!

Nu zit ik in onze International Personnel Services vergaderingen in Carlisle(twee, drie keer per jaar) waar Internationaal personeel, recruiting, leadership development, member care en training staf hun activiteiten op elkaar afstemmen, rapporteren, we plannen maken en agenda's maken en afstemmen.

We gaan door tot 21.00 uur en dan lekker naar bed.

Van Roeping naar Arbeid

Zojuist met Corstin, onze Brandaris huisfilosoof, de lijnen uitgezet voor de drie avonden over Arbeid en Roeping die we de komende drie maandagavonden zullen faciliteren (26-11, 3 en 10-12).
Het worden drie leuke, inhoudsvolle avonden. Geen doorsnee bijbelstudieavonden. Als leidraad gebruiken we het boekje 'Van Roeping naar Arbeid' van (emeritus)Godsdienstsocioloog Gerard Dekker. Een zeer helder boekje dat de geschiedenis uiteenzet van de relatie tussen Arbeid en Roeping, de veranderingen hierin en de huidige stand van zaken.
Door hiermee bezig te zijn ontdek ik opnieuw hoezeer wij zaken zoals werk, geloof en roeping heel erg subjectief ervaren en ons daarvan vaak niet bewust zijn. Kort door de bocht gezegd geloven wij "mijn brilletje is Gods brilletje". Als we daarmee afrekenen gaat er een wereld voor ons open en staan we onszelf toe om de zaken eens van een andere kant te bekijken en te gaan beleven. deze drie avnioden zullen daaraan bijdragen.
Wil je meedoen? Opgeven kan nog. Deelname is tien euri (voor het boek). Geef je op bij jan@lifedirection.org

Luie zondag

Niet zo'n spannende dag vandaag. Vanmorgen was een van de zeldzame zondagochtenden dat ik niet sprak maar gewoon naast Martha in de dienst zat.
Goeie preek van Jeroen; een helder verhaal over de strijd tussen licht en duister en hoe de duisternis zich bedient van sluwe leugens om ons allemaal dingen te laten geloven over onszelf, anderen en God die gewoon niet waar zijn. Wat kun je er aan doen? Daar komt de zogenaamde wapenrusting van God om de hoek kijken. Belangrijkste afweergeschut: DE WAARHEID.

Vanavond naar De Hoop in Dordrecht om op een praiseavond te spreken. Gaaf om te doen. Hier heb ik 21-22 jaar geleden mijn stage gedaan. Het werk zat toen nog heel erg in de pioniersfase. Tegenwordig is er een kompleet dorp in Dordrecht en is het drugopvangwerk uitgebreid met andere aspecten die bij de verslavingszorg om de hoek komen kijken en is het behoorlijk wat groter geworden.

201

Dit is blognr. 201. Toen ik in Maart begon had ik nooit gedacht dat ik zo lang vrijwel dagelijks een blog zou schrijven. Het idee was toen om tijdens mijn spreektour door Australie de lezer van concrete gebedsbrandstof te voorzien. Na terugkomst ben ik blijven schrijven. Het kost me weinig moeite en ik vind het leuk om te doen.
Dus.
Ga ik maar gewoon door.
Vandaag haal ik mijn collega en vriend Pieter op. Hij is Zuid-Afrikaan en jaren is hij de man die me naar Durban-Pietermaritzburg haalt om sprekertje te doen. Hij moet naar Brussel voor vergaderingen en heeft een extra dag in Nederland door te brengen. Daar ga ik hem dus bij helpen.
Martha is aan het plakken geslagen. Tot 1990 deed ik dat. Foto's maken en inplakken. Dat was veel werk en ik ben daar mee gestopt. 17 jaar geleden. Er is dus een inhaalslag te maken. Gisteren vertelde ze me trots dat na tientallen uren knippen en plakken ze nu in 1991 is aanbeland. Dit gaat nog weken duren. We hebben het hier over minstens 1000 foto's.

Ik ben zelf niet zo'n fotokijker. Buitenproportionele en irreele gevoelens van weemoed, melancholiek, verlies en gemiste kansen overspoelen me en ik zou bijna in een depressie glijden.
Als ik er objectief naar kijk zie ik kostbare momenten. Misschien komt de weemoed wel door het gegeven dat dat nu precies is wat het zijn en waren: momenten. En die momenten komen nooit meer terug.
Nu, 46 jaar oud, beleef ik alles intenser; probeer ik overal bewust van te genieten in plaats van alles maar te laten gebeuren en de tijd onopgemerkt voorbij te laten glijden.

Jan, Martha, Martijn en Ruben bijna 20 jaar geleden

Weer thuis

Inchecken leek een beetje op een kermis. Het maximum in te checken gebeuren: twee koffers, elk maximaal 23 kilo betekent voor veel Afrikanen, Indiers en Russen niet zo heel erg veel. Ze menen dat er voor hen wel een uitzondering gemaakt kan worden. Het inchecken van 428 passagiers wordt nu een missie; een gevecht tegen de klok. Een klein leger van KLM's (grond)stewardessen probeerden de talloze heethoofden, die allemaal recht meenden te hebben op meer dan de ander, tot rede te brengen en te sussen. Alle respect voor deze dames!

Uiteindelijk vertrokken we met een kleine twee uur vertraging. Met de wind in de rug had de Boeing 747 6 uur en 22 minuten nodig om haar kostbare lading van Toronto naar Amsterdam te vervoeren. En, zoals altijd was ook nu het thuiskomen weer het mooiste onderdeel van de reis.
Extra bonus is dat de complete den Ouden clan vanavond acte de presence gaf.
Ik ben een blij en dankbaar mens.

Leeg boek schrijven?

Het zit erop en ik ga zo m’n koffer pakken. Niet dat dat zoveel werk is. Twee minuten. Hooguit. Ik wil naar huis. De vlucht heeft vertraging. Ik kan nu al zien dat KL691 te laat vertrok uit Amsterdam waardoor KL692 ook later uit Toronto vertrekt.
Cape Breton zit erop en we hebben de data voor volgend jaar al in onze agenda’s gezet. God heeft zichtbaar, tastbaar in vele levens gewerkt en ik ben een dankbaar mens.
Terugkeren in Port Colborne voelde een beetje als thuiskomen. M’n “eigen” bed. Ik lag om 20.55 en heb in een ruk geslapen tot 03.45. Wauw. Gelezen tot 06.00; hardloopschoenen ondergebonden en een lekker stuk hardgelopen. Wat een genot is dat. Het is hier milder dan in Cape Breton en de herfst hang nog in de lucht. Alleen was het nog wel heel erg donker. Gelukkig geen hondenpoep onder m’n schoenen aangetroffen.

Tijdens het lopen ben ik een ideetje gaan uitwerken. Als mensen hun Bijbel lezen zijn ze voor het begrijpen van wat ze lezen overgeleverd aan hun eigen referentiekader, ideeën , overtuigingen, cultuur, taal, vooroordelen en ga zo maar door. Mensen die willen begrijpen wat ze lezen grijpen al snel naar hulpmiddelen die hen zouden moeten helpen. Mijn probleem met die hulpmiddelen is dat ze vaak al heel snel antwoorden en interpretaties aandragen die we dan overnemen.
We lezen onze Bijbels door een multifocale en multicoloured bril. Ons begrip is dan ook vaak niet meer en minder dan het begrip van anderen.
De Bijbel is voor de gewone man maar in werkelijkheid denkt de gewone man niet meer na over de gewone betekenis die vaak voor het oprapen ligt.
Stel je nu eens voor dat ik een boek schrijf en in dat boek staat bijna niets maar is vooral bedoeld om mensen zelf het gewone te laten ontdekken.

Voorbeeld.
Zalig de armen van Geest, want hunner is het Koninkrijk der hemelen (Mat. 5:3). In plaats van dat ik nu uit ga leggen wat ik denk dat het betekent krijgt de lezer de opdracht om het zelf uit te pluizen. Een week later om je dan bij elkaar om aantekeningen te vergelijken.
Wat zijn armen van geest? Betekent dit dat er ook rijken van geest waren? Zo ja, wie zijn dat dan? Betekent deze uitspraak automatisch ook het omgekeerde; de rijken van geest zijn niet zalig en zullen het koninkrijk niet ingaan?
Wat is dat koninkrijk der hemelen? Waar is het? Hoe groot is het? Kan ik alleen binnengaan als ik arm van geest ben (en wat is dat dan en hoe word ik het).
Tegen wie zij Jezus dit en wat zou het voor heb betekend hebben. Wat kan ik er mee in mijn eigen leven?
Je ziet het, een wek zal niet genoeg zijn. Ik ben ervan overtuigd dat het zou moeten werken. Toch maar eens serieus over nadenken. Misschien dat ik een nieuwe kring in het leven kan roepen die dit avontuur aan wil gaan. Ik denk dat het de meest effectieve manier is om te leren.
Goed, eerst maar eens naar huis.

Een traditionele voorstelling van de setting waarin Jezus de Zaligsprekingen onderwees. Hoe je het ook bekijkt, we nemen dit soort beelden gemakkelijk over.

Nog even

Al vroeg zat ik vanmorgen in de hal van de Comfort Inn te Halifax zoveel mogelijk emails weg te werken. M'n reisgenoten lagen nog te slapen. Het Comfort onderdeel van de Comfort Inn was wat betrekkelijk. Ik heb misschien drie uuur geslapen. Het lukt me maar moeilijk om te slapen wanneer er anderen in dezelfde kamer zijn. Gelukkig heb ik dat probleem met Martha niet. Nu zit ik hier met een wollig, grijzig hoofd en een zware zoem in m'n hoofd te typen.
Vandaag een rustige dag. In de namiddag vliegen we terug naar Hamilton en heb ik nog een dag te gaan in Port Colborne. Ik zie er naar uit om weer naar huis te gaan; Martha en de kinderen weer te zien.

16:15 we gaan instappen voor de vlucht naar Hamilton. Halifax is een mooie plaats alleen hebben we er weinig van meegekregen. Het regent de hele dag dat het giet!

Maandag

Wat een mooie titel. Ik kon echt niets originelers bedenken. Vandaag schijnt de zon en vertrekken we naar Halifax waar gisteren nog 20 cm sneeuw is gevallen en vluchten werden geannuleerd. Het ziet er naar uit dat het vandaag droog blijft.

Gisteren twee keer gesproken. Gisterenavond in een churchplant van de Pentecostal Assemblies of Canada. Ik had er een beetje wee gevoel bij omdat 500 meter verderop een kerk van hetzelfde merk staat en de twee leiders zijn niet echt "on speaking terms".
Nee, deze kerk is "anders". Hoe anders? Ze zingen nog steeds 40 minuten en er is nog steeds een preek van 30 minuten en zelfs met slechts 20 mensen in de kerk is men met een gebouw bezig en werden de tien aanwezigen aangemoedigd om te investeren in het huidige project dat gerelateerd is aan het nieuwe kerkgebouw: het aanschaffen van 130 stoelen. Yekkie.

Onderweg naar huis vroeg ik me af hoeveel stoelen er wereldwijd zijn waar bijna nooit iemand op zit. kerkbanken zijn niet goed genoeg want die herinneren de mensen teveel aan de oude kerk.

Waar gaat het eigenlijk om. De ego's van de leiders en dominees of om de eer van God. De laatsten die zich druk maken over kerkbanken of stoelen van 130 euro zijn zij die op zoek zijn naar de waarheid. Geef mij waarheid en als dat betekent dat ik op en bank zit met een geschiedenis, so be it.

Lord have mercy!