Herstel

De migraine gisteren heeft een behoorlijke aanslag op m'n reserves gedaan. Vannacht bijna tien uur geslapen. Dat gebeurt bijna nooit. De reacties op Life Direction waren bemoedigend. Het is zo'n voorrecht om de Bijbel tot leven te zien komen in het leven van mensen. De bijbel is echt geen saai boek, het bruist van het leven maar het lijkt erop dat we elkaars hulp nodig hebben om het leven erin te ontdekken, of elkaar er op te wijzen. Het is Gods methode. Hij geeft ons Zijn woord en Hij geeft ons elkaar. Samen gaan we dan de lengte, breedte, diepte en hoogte peilen. Ik zie mezelf als iemand die mensen aan de hand meeneemt op die verkenningstocht. Ik wil mensen graag het land laten zien waar we naar op weg zijn en de voldoening is groot wanneer mensen aan het eind van het seminar daarvan getuigen.

Vanmorgen spreek ik in een plaatselijke kerk waar ik wel vaker spreek. Het bemoedigende aan deze kerk is dat ze passie en visie hebben voor het bereiken van het die aan de rand van de samenleving wonen en leven. Nog bemoedigender is dat et niet bij passie en visie blijft; ze doen het ook en hun inspanningen leiden tot resultaat.

De rest van de dag is vrij en ik zie er naar uit om verder uit te rusten en m'n hoofd wat tijd geef om te herstellen. God is goed.

O ja, toen ik gisteren mijn sessies deed, viel het niemand op dat ik migraine had. Ook ervaarde ik tijdens de sessies bijzonder veel genade; ik wist wat ik deed, werd niet door de stof ingehaald en kon zowaar een helder verhaal neerzetten. Genade of Adrenaline? Waarschijnlijk een mix van beiden. Bidders, bedankt!

Actie

In actie komen terwijl je dat liever niet zou willen. Ik werd om drie uur wakker en heb daarna niet meer kunnen slapen. Knallende hoofdpijn. Ik hoop dat de pijnstillers aanslaan. Vandaag 5 sessies van het BE seminar geven en met een knallende hofdpijn wordt mijn adrenalinereserve aangesporken en waarschijnlijk ergens in de loop van de dag uitgepunt. Een interessant verschijnsel is dat; als je echt moet presteren vind je vaak nog ergens een reserve om aan te spreken. Hardlopers die kapot zijn vinden nog ergens in hun tenen dat laatste beetje energie voor een eindsprint.

Ik hoop maar dat m'n bloglezers God vragen om genezing en kracht. Mijn tenen zijn leeg.
Zo'n vijftien mensen nemen deel aan het BE seminar. Ik denk dat dit de meest gemeleerde groep is die ik ooit heb gehad. Van een voorganger tot een lusteloze, passieve, depressieve jongeman. Hoe worden beide en iedereen daartussen uitgedaagd?
Ik besluit op de inertactieve toer te gaan. Praat maar mee. Roep maar. Kom maar op. Maar niemand praat, roept, of komt. Terug naar de monoloog. Houd ze erbij. Sommigen zijn met hoge verwachtingen gekomen. Al jaren gaan ze vertwijfeld door het leven. Wie ben ik? Wie is God? Wat wil God? Wat wil ik? Waarom lijkt God verstoppertje te spelen? Waarom is Hij blijkbaar zo moeilijk te vinden.
Ach, als dat hun vragen zijn, zijn ze naar het juiste seminar gekomen!

Ik zie uit naar de evaluaties vanavond en verwacht dat velen zullen getuigen van meer licht, meer ruimte in hun denken; God groter. God die ons omhoogtrekt en ons een kijk op het leven geeft die ons de adem beneemt.
Veel van onze trauma's en eigenaardigheden zijn het gevolg van hoe we naar het leven, naar God, de wereld, onze medemens en onszelf kijken. Het Life Direction seminar doet niets meer of anders dan mensen helpen naar zichzelf, de ander, naar God en naar de wereld te kijken door Gods bril. Alles veranderd dan. Er komt weer kleur en muziek in je leven. Niet langer hopeloos, maar uiterst hoopvol. Dat allemaal doordat Christus kwam, 2000 jaar geleden, om onze lege levens weer met en aan Gods hart te verbinden.

Verzoening, vergeving en toekomst. Wauw..

Terug in Port Colborne

Port Colborne is een plaatsje vlakbij Niagara Falls en de Amerikaanse grens. Hier heeft OM Canada haar hoofdkwartier en ik heb hier alles bij elkaar meer dan een jaar van mijn leven doorgebracht!
Gisteren na 24 uur vertraging en met een flinke migraine hier aangekomen. Mede door de invloed van Moniek, die momenteel stage loopt bij de KLM en een vliegtig dat overboekt was, had ik de zegen van en plekje in de bsuiness-class zodat ik vrijwel de gehele reis gestrekt kon liggen. In Canada aangekomen was het voldoende gezakt om bij aankomst in Port Colborne meteen het OM team toe te spreken. Om 22.30 kon ik eindelijk mijn om rust en stilte schreeuwende hoofd op een kussen te rusten leggen. Da zijn van die momenten dat ik ondanks de pijn en algehele malaise ontzettend dankbaar ben voor het feit dat ik een bed heb!
Het is goed om hier terug te zijn en ik zie uit naar de komende twee weken.

Vlucht geannuleerd en schema

Zijn er nog meer bloglezers die een zwart vlak te zien krijgen? Meldt dat dan even.


Omstreeks 22.30 word ik gebeld door een Indier (De KLM gebruikt callcenters in India) die mij vertelt dat mijn vlucht geannuleerd is en dat ik omgeboekt ben en via Detroit naar Toronto zal vliegen. Ik kom dan omstreeks middernacht in Toronto aan en realiseer me dat ik dan echt niet happy zal zijn. Voordat ik dan in bed lig zal het twee uur in de ochtend zijn (zij die mij kennen weten dat het dan bijna tijd is om op te staan!). Naar Canada gebeld; wat staat er op het programma voor donderdag? Alleen 's-avonds een bijeenkomst. Weet ik genoeg. KLM gebeld met de vraag of ze m'n vlucht willen omboeken naar de eerstevolgende rechtstreekse vlucht vaar Toronto. Vanmorgen een email ter bevestiging ontvangen. Ik heb dus opeens een extra dag thuis.

Daar ben ik wel erg happy mee want ook pas vanmorgen kreeg ik m'n tourschema. Als je wilt weten hoe zo'n schema er uitziet (men vraagt mij wel eens hoe dat nu werkt als ik naar het buitenland ga; huur je dan een auto en ga je zomaar wat doen, of is er een plan?) klik dan hier

In dat schema zit een aantal zaken waar ik toch even rustig over na moet denken. Daar kom ik niet zo aan toe als ik in Canada in de maalstroom van activiteiten en ontmoetingen terechtkom. En nu heb ik opeens een hele dag om dat te doen.
Overigens gebeurd het eigenlijk nooit dat ik het schema zo laat krijg. Meestal toch wel een paar weken van te voren. Als je het schema ziet krijg je de indruk dat mijn collega en goede vriend Gord iemand is die zich verdiept in details.

Ik ben al zo vaak in deze regio (Ontario) geweest (alle weken bij elkaar opgeteld meer dan een jaar) dat ik er veel vrienden heb zitten en het bijna als een soort van thuiskomen voelt.

Ik ga eten, koffiedrinken, krant lezen en aan de slag

Rommelige dag

Eindelijk kon ik weer bij mijn OM emailacount en werden er 1087 emails gedownload. De meeste verdwenen m.b.v. een filter meteen de gloria in. Giga veel spam. De 250 legitieme mails konden veelal ook meteen door naar de prullenbak. De lawine aan emails maakt je vanzelf onverschillig. Delete, delete, delete

Administratie op orde gemaakt, kapper geweest, met een vriend koffiegedronken. Vanavond oudstenvergadering. De agenda is lijvig, ik hoop dat we bij de les kunnen blijven en onszelf niet verliezen in eindeloos gepraat en zijwegen.
Ik moet m'n koffer nog pakken. Omdat ik niet al te vroeg weg hoef (ik vlieg pas om 13.30) kan het ook morgenochtend nog. Waar ik me een klein beetje zenuwachtig over maak is het feit dat ik nog geen idee heb hoe de twee weken gevukld zijn met wat voor soort spreekbeurten..
Naast de twee vrijdagavonden en zaterdagen (life Direction Seminars) is de rest een groot misterie. ik hoop maar dat er niet al te specifieke saken bijzitten die veel voorbereiding vrage. Die tijd heb ik namelijk nioet meer.

Vandaag een boek ontvangen dat binnenkort in het Nederlands verschijnt (The Crime of Living Cautiously) met het verzoek om een aanbeveling te schrijven. Altijd leuk om te doen. Alleen vraag ik me af wat uitgevers over het algemeen doen met een negatieve aanbeveling (in de volksmond ook wel "afrader" genoemd). Nu ik daar zo over nadenk realiseer ik me dat afraders nooit op de achterflap verschijnen.

Ernstig falen

Zo voelde dat vanmorgen. Ik had me zo voorgenomen om keurig binnen de opgelegde 30 minuten te blijven. Volgens mij moest het kunnen. Een ernstige videoclip van vijf minuten over de zoektocht naar vier jonge mannen die voor twee jaar naar het Midden Oosten willen gaan om onder de Bedoeinen te gaan werken, de OM update van 4 a 5 minuten en een praatje van 20 minuten. Dat moest toch kunnen; dat is toch niet teveel gevraagd!? Ik had de helft van de preek al geschrapt en met mezelf afgesproken dat, mocht ik de 30 minutengrens passeren, ik gewoon zou stoppen, ook al was dat midden in de zin. Uiteindelijk heeft Martha weer gelijk gekregen: ik ben een watje en stop niet midden in de zin maar maak gwoon met gezwinde spoed mijn preekje af. Na afloop krijg ik dan te horen dat het allemaal wel erg snel ging en of ik een volgende keer iets minder snel wil spreken. Ik zal mijn best doen.
Uiteindelijk zat het toch krap tegen de 40 minuten aan. Misschien mag ik nu nooit meer terugkomen. Dat zou jammer zijn, want er ziten best wel wat vrienden in deze gemeente.
Waarschijnlijk hoor ik er nooit meer iets van. Het sanctiebeleid in de meeste evangelische gemeentes is luid afwezig. Meestal kiest met voor de zachte en geruisloze optie; we zitten de gemaakte afspraken nog uit en nodigen de te lang sprekende man vervolgens niet meer uit.
Nog even met iemand nagepraat die vergeefs op zoek was geweest naar de drie punten en zich afvroeg of er ook iets van een structuur in mijn preek zat. Daar heb ik enkele antwoordscenario's voor:

1) Er is wel degelijk een structuur en en zijn wel zeker drie punten alleen verberg ik deze in net verhaal zodat het net lijkt alsog er geen structuur en drie punten in zijn. het wordt een soort van brinta brei die steeds dikker wordt maar nog altijd bestaat uit de melk, de suiker en de eigenlijke brinta. De structuur is vezelachtig, maar zeker niet afwezig.

2) Ik geef de ander gelijk: "het klopt dat er geen structuur te vinden is en er zijn ook geen drie punten. Ik ben namelijk een circulaire spreker: begin en eind komen aan het eind (meestal) bij elkaar". Overbluft en verbaast begeeft de vragensteller zich vervolgens naar de koffie-uitserveerplek waar het goed toeven is en waar de beantwoorder al langere tijd naar lonkte. Een kort antwoord verkort ook de afstand tussen preekgestoelte en koffieplek.



Hierboven een goede illustratie mijn virtuele werkelijkheid. Of je nu drie punten hebt of een rondje maakt, uiteindelijk vertel je hetzelfde verhaal. Bij de drie punten moet je drie punten onthouden, bij de cirkel gaat het om de gedachte.
Dit zou den Ouden filosofie kunnen zijn maar volgens mij werkt het zo.
Het is net als hardlopen, je loopt een rondje van twaalf kilometer om aan het eind slechts bij het beginpunt uit te komen. Netto ben je geen streep verder gekomen maar toch heb je tijdens dat uur hardlopen geleefd, gedacht, overwogen; en ben je ietsiepitesie wijzer geworden.

Weer thuis

Thuiskomen blijft het mooiste moment. Ik heb een geweldige tijd gehad in Jordanie. Veranderde levens. Hoe veranderd een leven? Niet als je niets doet maar juist als je bewust leert, leest, leeft en beweegt. Is het niet zo dat routine, hoewel belangrijk in ons leven, tegelijk ook de grootste killer kan zijn? Tony Campolo vroeg eens een groep mensen van 95 jaar en ouder wat ze anders zouden doen als ze hun leven over zouden kunnen doen. Meer risico's nemen, tijd nemen voor reflectie en investeren in zaken die mij overleven waren de drie belangrijkste antwoorden.

Ik wil geen 95 worden en dan detzelfde conclusies trekken. Ik wil die dingen vandaag doen. Iedereen zou meer risico's moeten nemen, meer over het leven moeten nadenken en tijd en middelen investeren in zaken die groter zijn en verder gaan dan ons nietige leventje.

 

Mijn lege koffer mag beneden blijven staan. Aanstaande woensdag vertrek ik voor twee weken naar Canada en zie nu al uit naar de impact die de twee Life Direction weekenden gaan hebben.

Bijna naar huis!

Vreemd idee dat je door een flink eind om te vliegen je 500 euro bespaard. Amman Amsterdam is 4,5 uur vliegen. Ik doe er vandaag echter 15 uur over. Amman - Dubai - Abu Dabi - Amsterdam. Niet leuk maar het is niet anders. Een slaappil helpt me hopelijk door de nacht heen en als alles loopt zoals gepland bereikt deze elfdaagse reis haar hoogtepunt morgenochtend tussen zes uur en half zeven als ik door de deur Nederland binnenloop en Martha weer in m'n armen sluit. Thuiskomen is altijd het mooiste en beste moment van elke reis.

Eergisteren droomde ik dat ik thuiskwam en het huis aantrof vol met jongens (vrienden van Ellen). Op mijn verbolgen en gepassionerde "ERUIT" pakten ze hun biezen waarop Ellen zei, "Maar, pap, het zijn Australiers" waarop ik zei, "O, maar dan mogen ze wel blijven".

"Dit nu, o Farao, is de uitleg van deze droom". En toen werd het stil. Ideen? Suggesties? Welke angsten werken zich vanuit de krochten van mijn binnenste een weg naar buiten?

Tot morgen.

Terug in Amman

Ik had een stapel boeken meegenomen in de hoop dat ik tussen de bedrijven door nog wat zou kunnen lezen. Dat bleek een ijdele hoop te zijn want alle dagen van de “mentoring clinic” zaten propvol. En, omdat deelnemers je als een “expert” zien, zitten alle pauzes vol met gesprekken waar de deelnemers om raad vragen of vragen hebben over hoe dit allemaal in de praktijk werkt.
Een lunchpauze heb ik overgeslagen om naar het oude fort in de heuvels te gaan.
Is dit het allemaal waard; jezelf dagenlang afbeulen, slecht slapen, intensief optrekken met een kleine groep mensen die zelf ook nog veel moeten leren, weg van het gezin, de gemeente? Ach, er staat zoveel tegenover. Nieuwe mensen leren kennen die allemaal een bijzonder verhaal te vertellen hebben. Dit zijn geen mensen die zich ergens in een thuisland afvragen of ze iets kunnen betekenen. Hier zitten mensen die geschiedenis schrijven, die grote dingen ondernemen. Mensen met visie en passie die doelgericht en doelbewust hun leven inzetten voor het Koninkrijk van God. Mensen die hun land, hun cultuur, familie en vrienden achterlaten en een nieuw leven beginnen, een nieuwe taal leren, zich aanpassen aan een nieuwe cultuur. Waarom? Omdat ze van mensen houden en willen zien dat deze mensen zich afvragen waarom ze leven, waar ze naar toe gaan als ze sterven, in religie vast willen blijven zitten of in een levende relatie willen leven.

We hebben erg veel lol met elkaar gehad. Dit is familie. Er is zoveel herkenning.

Hieronder wat foto's. Bovenaan ons teacherteampje (Elke (Duitsland), Rick (USA), Peter (Zuid Afrika) en ondergetekende), daaronder de hele groep en vervolgens wat foto's uit de omgeving (het fort; schijn bekend te zijn).
Vanavond een gesprek met een van de deelnemers die vlak bij de Verboom's woont. Gek trouwens hoe nieuwe situaties voor je gevoel "gewoon" worden. Vanmorgen dacht ik "lekker, vandaag naar huis", waarbij huis de familie verboom in Amman is.

Wel, genoeg voor nu. Morgen echt naar huis!

Blogstilte

Vandaag vertrek ik naar Ajloun, zo'n 70 km. ten noordwesten van Amman. Ajloun is een dorpje in de bergen en het conferentiecentrum waar we verblijven ligt vrijwel geheel geisoleerd van de rest van de wereld. Er zijn geen internetfaciliteiten dus tot donderdag kan ik geen blog posten. Ik hoop dat donderdagmiddag weer goed te maken met een verslagje van de conferentie.
Gisterenavond met de Verbooms naar de internationale kerk geweest en opnieuw verbaast het me hoe ongelooflijk saai een kerkdienst kan zijn. Als "de vreugde des Heren onze kracht is", dan is er maar weinig vreugde. Ja, ja, ik weet het; die vreugde zou een innerlijke houding moeten zijn maar dat soort excuses heb ik al zo vaak gehoord. Als God in ons leven en hart werkt en daar een onuitsprekelijke vreugde bewerkt, moet dat toch in min of meerdere mate aan de buitenkant te zien of te merken zijn?
Van de dominee een interpretatie van 1 Samuel 6 gekregen die volgens mij kant nog wal raakte. Hij las in het verhaal van de terugzending van de Ark van het verbond dat de vijanden van Israel niet wilden veranderen en dat de Israelieten dat zelf ook niet wilden, omdat ze niet begrepen wie God was. En ook dat God niet in een kist woont. Wat ik wel weet is dat die kist voor God belangrijk genoeg was om 70 mensen die het lef hadden om er in te kijken, met de dood te straffen. "Mensen willen niet veranderen" was de kern van het verhaal.
Ik vind dat een te grote veralgemenisering. Mijn ervaring is dat mensen best wel willen veranderen maar vaak niet weten hoe. Het vasthouden aan bekende patronen is geen verzet tegen verandering; het is een koesteren van de veiligheid van wat men wel weet. En daar is helemaal niets mis mee. In die zin kunnen wij niet zonder tradites en rituelen. Deze hebben echter niet het laatste woord in ons leven. Als deze belangrijker worden dan de weg voorwaarts worden ze onze grootste hindernis.
Mensen volgen een visie. Een gezonde visie geeft inhoud en betekenis aan het leven van vandaag.
Waar een visie slechts ge-ent en gericht is op het vasthouden van tradtities en ritulen, slaat de boel dood; zoals de kraag op en vers getapt biertje langzaam inkrimpt tot een ranzig, witachtig filmlaagje.

Wat ik nu weer wel weet is dat we het allemaal toch niet goed doen, ook al hebben we de beste bedoelingen. En dat is jammer. Ik moet bekennen dat ik de mens iets hoger heb zitten en geloof dat de mens, met name de mens in Christus (in hem worden we langzaam maar zeker weer die mens zoals God het oorsponkelijk heeft bedoeld) tot grote en creatieve daden in staat is.
Zolang we onszelf voor blijven houden dat we niets kunnen, niet meer zijn dan een stofje in een onmetelijk heelal, zijn we als veschaalde biertjes. En ik geloof dat dat beeld in strijd is met het beeld van de mens dat onstaan is door wat Christus ana het kruis heeft gedaan. Verzoend, vergeven, hersteld, nieuwheid des levens, initiatiefrijk, liefhebbend, zorgend enz...

Biertje?